Αδιαίρετα

Κρατήσαμε τα πολύτιμα 

με χέρια πλεγμένα 

στο φως της ψυχής 

καρφωμένα 

σε έναν άγνωστο δρόμο.

Μα πως αλλιώς 

ανθίζουν φύλλα που αγαπιούνται;

Βαρκάρης

 Λίγες σταγόνες αλάτι

ακροβατούσαν στα δάχτυλά του

Μα εκείνος έμοιαζε να χει αγκαλιάσει

ωκεανούς του κόσμου .

Το σταρένιο βλέμμα του ακολουθούσε τη ρότα

που βασίλευε το αγιάζι κι ανέτειλε η καλοκαιριά

Φθινόπωρο πια και τα μελτέμια

θα έπαυαν να μιλούν στη βάρκα του .

Μια παράξενη νηνεμία φώλιαζε στα νερά

Σαν κάτι να θελε να του πει ,κάτι να του μηνύσει.

Έσκυψε στις εντός του φωνές

Μικρά κυματάκια που χοροπήδαγαν

στο στέρνο του. Στα χαρτιά τους έζωνε

τους λογάδες της σιγής κι ανέμιζαν λευθερα

τα πλουμιστά κοπάδια.

Λόγιαζε τον ήλιο με την παλάμη

κι ολο πιο τρανός φαινόταν

Ζύγιζε τα δίχτυα στο κουφάρι της μνήμης

μεθώντας τους κόκκους της κλεψύδρας .

Ένα μικρό του κατάρτι χτύπαγε σαν εκκρεμές

στο ρολόι της πυξίδας, θυμίζοντας τις αμμουδιές

που φόρτωναν χρυσάφι .

Κι είναι τόσο όμορφες οι αμάραντες ψαριές του .

Τα κοράλλια του έφταναν στα πέρατα του δρόμου

αγγίζοντας τις πεταλούδες με το πουά φόρεμα

Σπαρταρούσαν οι φόβοι του στο μπουκάλι

της τόλμης χτυπούσαν τα γέλια στο απέραντο μίλι

κι ανοιγόκλειναν τα κοχύλια των σκέψεων

μοιράζοντας τα φιλιά στα χείλη των ονείρων .

Να που είχε αρχίσει σιγά σιγά να αποκρυπτογραφεί

το μήνυμα που έκρυβε το ακρογιάλι .

Βαρκάρης ο νους σε στέκια μυστικά στήνει φωλιά

κι από τα μάτια της ψυχής την ομορφιά κοιτά!

Δυο σταλες από άγγιγμα

Κι ενώ ο χρόνος έγραφε μηδέν 

εμεις γράφαμε συνθήματα 

με το πολύχρωμο μελάνι 

των λουλουδιών 

Κερδίζαμε ένα ασημί φεγγάρι ,

δυο ούγιες από ήλιο 

κι απάνεμες νότες 

που σαν δελφίνια κολυμπούν 

Δυο στάλες από άγγιγμα

 και μια διαίρεση 

που έδενε 

στις ακρες μιας καρδιάς 

Λιγα ειναι;

Σε μια λέξη

Και ξέρεις ποιο είναι το σπουδαίο;

Αυτά τα πολύτιμα 

που σου χαρίστηκαν 

πριν τα αναζητήσεις.

Αυτά που σαν συμμαθητές

σου δώρισαν 

τη διδαχή της μοιρασιάς .

Και ξέρεις ποιο είναι το ακριβό;

Αυτό που όσο ζεις , όσο υπάρχεις 

μαθαίνεις , μαθαίνεις 

πως η αλήθεια κρύβεται 

σε μια λέξη της καρδιάς 

Μαθαίνεις μεσα από αυτή να αγαπάς !

Ασίγαστο ποτάμι

Τα χρόνια μεγαλώνουν 

Οι άνοιξες μικραίνουν 

και τρανεύουν το φως τους 

όπως τα ονειρα 

σμιλεμενα στη σιωπή 

μικρα μαθητούδια που χτίζουν

κλωναρι ομορφιας να πιαστουν

κι εκεινο το παιδί 

ακόμα μέσα στο στέρνο να μιλά 

Ένα ασίγαστο ποτάμι 

θύμηση να μοιάζει 

καθε που ο νους ξεχνα 

πως καθε ωρα καθε στιγμή 

πολυτιμα κυλά 

φτανει  αγάπη άχρονα

να χει για βελος και για σαιτια 

ασπίδα , γέλιο κι αγκαλιά !

Όταν μιλάς με ψυχή τραγουδάς ψιθυριστά

Είναι μονάχα δυο τρία κοχύλια

φώναξε η Μαριώ
Τίποτε σπουδαίο τόσα έβγαζε η θάλασσα
στο πέρασμά της
Ακόμη κι η άμμος στο ανακάτεμα της
τα έβρισκε να ξαπλώνουν, ανάμεσα στην υγρασία 

των ματιών της και στη ζεστασιά απ το σώμα της
Τι διαφορετικό είχαν ετούτα και τόσος σαματάς
μη στεγνώσουν στον ήλιο και πάψουν να τραγουδούν;
Για κείνον ειναι μοναδικά. Έριξε στα χέρια του

δυο στάλες από το δρόσο του καλοκαιριού,
τα κράτησε βυζαίνοντας την αυρα της αφής
κι απαλά χόρτασε τα χείλη του στη μυρουδιά τους
Στις ρίγες τους μέτρησε τα πουκάμισα των άστρων
φόρεσε τη ματιά του φεγγαριού στο άνοιγμα τους
κι ύστερα απλόχερα χάιδεψε τα αγέννητα 

διάφανα μαργαριτάρια τους.

Δε θα τα άφηνε να καούν 

μήτε απ τα μάτια του ήλιου
μήτε απ την αδιαφορία που καρτερούσε 

να τα χώσει στο δισάκι της .
Τούτα του φέρναν τη μελωδία της θάλασσας
σε ένα κομπάκι που έφτανε στα αυτιά του
σαν αστραφτερο λυχνάρι που φώτιζε 

τα μύχια της ψυχής του.
Ένα στενό σοκάκι που βάδιζε στα αυτιά του

να ακούσει τη φωνή εκείνης . 

Τα κράτησε στα χέρια της κι υστερα 

απλόχερα του τα χάρισε σαν ναταν φυλαχτό .
Ξέπλεξε στο διχτάκι του τη μορφή της κι απλωσε
τα μάτια της να γυαλίζουν τις μέρες τις νύχτες του
στο δικό τους ακρογιάλι . Εκεί αντάμωναν τα γελια,

οι χαρές οι αγκαλιές τα χάδια και τα φιλιά τους,

σαν ένα αλωνάρι που μάζευε την πιο ακριβή σοδειά.
Στο μέτωπο κρατούσε τις μικρές τους εγνοιες
μεχρι να ζεσταθεί το αντάμωμα των γλάρων
Στη μικρή τους σπηλιά γεννιόταν τα θαυματα
ανάβοντας το κερί της μιας φλόγας
στο φιλντισένιο σκάλισμα τους ανάγλυφα
τα σώματα γνώριζαν τα δάχτυλα 
ανασαίνοντας σπιθαμή σπιθαμή τα χνώτα τους
Είναι δικά του και δικά τους
και πως να καταλάβει η αδερφή του η Μαριώ
α !! Βιβλίο άγνωστο η ψυχή και τις σελίδες
διαβάζει αυτή κι οσοι αγάπησαν τα γράμματα της 

κι ένιωσαν το αποτύπωμα που άφησε να δουν .
Μπορείς να δεις τη μια σταλιά ωκεανό να τρέφει;
Μπορείς να ιστορήσεις το πέλαγο της αγάπης;

Κι είναι και οι άνθρωποι

 
Κι είναι και οι άνθρωποι που

δεν ξέρουν τίποτα για σένα,

δεν ξέρεις τίποτα για αυτούς.

Κι όμως μια λέξη , μια εικόνα ,

ένα μικρό κλωνάρι

πλαγιάζει στο πλάι σου.

Ακούς την ανάσα τους.

Γυρεύεις το ανέγγιχτο να ξεμουδιάσει

το παγωμένο σου χέρι.

Ξέρεις; Ξέρεις πόσο σπουδαίο

είναι να νοιώθεις, να αφουγκράζεσαι

την ανάσα τους κομμένη στα δυο;

Νοιώθω πλούσια, νοιώθω τη δύναμη

που κουβαλά στις πλάτες το μυρμήγκι

Νοιώθουν το πέρασμα να δένει την αλυσίδα.

Κι ανθίζουν οι πέτρες ,

μιλούν τα φύλλα

γέρνουν στο φως οι κερασιές

κι ανοίγουν δρόμοι σε διάφανες γραμμές

εκεί που ο κανένας

βρίσκει τις γνώριμες φωνές

Υπάρχει ;πες μου

υπάρχει κάτι πιο δυνατό από τον κύκλο;

Αιχμάλωτη μνήμη

 Ανθρώπινο λάθος είπαν 

Ποιανού; ποιος; από πότε; ρώτησα 

Λάθος; ασέλγεια των λίγων 

στο φόρεμα ολάκερης της γης;

Τίνος χρόνων ; ποιων καιρών; 

Ποιοι κρατούν αιχμάλωτη τη μνήμη; 

Οι ευθύνες πετροβολούσαν 

ένα μικρό σπουργίτι 

που έπεσε στον ουρανό τους 

Έτσι θα έσβηναν το λιγοστό του χνάρι 

κι υστερα πάλι θα κρύβονταν 

πίσω απ την αγριάδα 

Μοναχα ο θάνατος ακούει 

πρόωρα άταφες ψυχές 

χαμένη άδικα , χαμένη νιότη

Κανείς δε βλέπει όταν έχει ομίχλη 

Ο Αγερας έπεσε στο πάτωμα 

σπασμένα τα πλευρά του 

Η γη κρύφτηκε στο καβούκι της 

μη και την πατήσει κάποιο βήμα 

Τα δέντρα έκλαψαν 

το μερτικό τους από τα αγρια χέρια 

το είχαν πάρει ,  το γνώριζαν 

Έκλαψαν , έκλαψαν τόσο 

που με βρεγμένη την κοιλιά 

γενούν , δακρυσμένα φυντάνια

να ορμήσουν , να σπάσουν το απόστημα 

της σάπιας φωτιάς , το σώμα του κενού 

το άγραφο προσκεφάλι της ιστορίας 

το γέμισμα της κούφιας επανάληψης 

Όλα σιωπή .

Μονάχα η κραυγή της ακούστηκε 

Δένω δακρυσμένη τα μάτια 

στα ματια τους . Δραπετεύω

Εκεί ανάμεσα στα ζεστά χέρια των ανθρώπων 

τα δάχτυλα μου ιδρωμένα , 

πλεγμένα στα δικά τους ,έψαχναν , 

ψάχνουν θα ψάχνουν το φως !

Ξύπνα

 Σε γέλασε πάλι η ελευθερία

Τα δόντια της το στόμα μάτωσαν

Τα χείλη σου δακρύζουν

περιμένοντας μια τυποποιημένη

άνοιξη να τους χαρίσουν το φως

Γελάς στον ήλιο και κλαίει

Θα δεις , θα δεις πως μαριονέτες

πλατσουρίζουν στα μάτια σου;

Ξύπνα η άνοιξη ..κερδίζετε!

Σταγόνες ήλιου

Πολύχρωμες μικρές γιρλάντες 
τρέχουν στους δρόμους 
κρατώντας απ το χέρι 
το δικό τους άστρο .

Κείνο που θα φωτίσει τα μάτια τους
με ήλιο.
Θα γυαλίσει τα  παπούτσια τους
στο πάτωμα του χρόνου 
βαστώντας στα χέρια τους 
τα μικρά τους όνειρα .

Ντυμένα νεράιδες , πιγκουίνους 
βατραχάκια που παίζουν μαζί τους 
στη λίμνη της ζεστασιάς .

Γέλια που ακούγονται στην πλατεία 
να σιγοντάρουν τις νότες του βιολιού 
χτυπώντας τα τακούνια τους 

στις νότες της χαράς 

Μικροί άτλαντες πως πάνω σας 
κρατάτε τον κόσμο .
με ένα σπόρο.. του γέλιου σας και μόνο !

Αυτό ..το άγνωστο δικό μου

 

Όλα είχαν ένα όνομα
μια εικόνα, έναν αριθμό
μια μέδουσα κι ένα ελάφι
Άλλες φορές μείον κι άλλες
περίσσεμα . Βλέπεις ακόμα κι εκεί
που βαραίνει ο ήλιος κρύβει το φως
να φέγγει το φεγγάρι .
Κ ι εγώ ξέρεις  τι  λάτρεψα ;
Αυτό ..το άγνωστο δικό μου
γνωστό μου οικείο
που σαν κανένας , κι ένα μισό εγώ
βάδιζε μέσα μου.
Στο σούρουπο , 

στην μέθη, στην συντροφιά
Στα ερείπια και στα ντυμένα
γαλάζια παράθυρα
έχεις μια θέση που φωνάζει
σαν ισοβίτης θαμώνας
στον κήπο των ευχών
αδιάβαστο το όνομα σου!

Κι οσα και να μετρήσεις

Κι οσα και να μετρήσεις 
ατέλειωτα τα φύλλα 

γεννούν και γεννούν 

σαν χτένι , χαδι , φιλί 

γεματα μωβ , λευκες έγνοιες 

Μιλήματα που φωτίζουν 

τα βραδια τις μέρες 

ετούτοι οι χτύποι 

ασταμάτητα ριγούν 

τρυφερά , παιδιάστικα , αθώα 

ρήγματα που σπανε την ομίχλη 

καθώς πέφτουν απαλα 

χέρι με χέρι στον ιδιο χορό 

Στη μουσική της ψυχής 

δεν κοιμούνται τα πουλιά !

Ο τόπος μας

 Συναντιόμαστε πίσω 

απ τα κλαδιά της αμυγδαλιάς 

τουτο το πρώτο βήμα της ανοιξης 

που κουβαλάει στις πλάτες του 

κατι απο γελιο παιδιού, 

κάτι απο ενα καινουργιο φυντάνι ,

ενα σοκακι φως σε γκρίζα γειτονια , 

ενα πλευρό χελιδονιού 

που καρτερα το αλλο του μισό για να πεταξει .

Τούτος ο τόπος είναι ο τόπος μας 

Ενα δοξάρι λυρας 

ετοιμο να ξεσηκώσει βήματα 

να παιξει τη μουσική του δρόμου 

χορευοντας σε πολύχρωμα πλακάκια  .

Γραφουμε στους τοίχους 

ονόματα λουλουδιών να ανθίσουν 

ζωγραφίζουμε φλέβες 

να βρουν τα κορμι του μπροστάρη 

κι εκει που απ το παραθυρο 

κοιτούν οι παπαρούνες

να παιζει το φρέσκο χορτάρι 

κι αναλαφρα να γεννα το λιβαδι

Βαραίνουν οι πέτρες 

μα σκαλίζοντας το μεδούλι τους 

ξυπνά στο άστεγο ο ήλιος . 

Τόσους αιώνες 

τα χνάρια ανυπότακτων ακολουθουμε

κι εκει που αλλοι λεν τελειωσε το κουβαρι

βρίσκουμε την κλωστή 

Λαμπερή και ξάστερη , 

λιτή με ανοιχτα τα ματια στο όνειρο ,

στη γευση του βυσσινου  

στο μέλι του ουρανίσκου .

Κι ύστερα σου λένε .. 

δεν κανει θαυματα η αγάπη!  

Δύναμη ψυχής

 

Κι εκεί που γέρνουν οι γαζίες

ακόμα βαστά η τρυφεράδα στο χώμα

Φτάνει μάτια μου μια στάλα μυρωδιάς

να αντέχει στο στόμα

Κι ως ανασαίνει η ρίζα του

μαχητής είναι η αγάπη !

Μια χαραμάδα φως

 Κόπασαν όλα
Ακόμη κι εκείνη η λιλιπούτεια αυγή

σφράγισε το στόμα της

κοιτάζοντας τα λιγοστά φτερά του ήλιου
Τόσο φως πως λιγοψύχα ανάμεσα στα ερείπια.
Μια μικρή τοσοδούλα φωνή

άχνιζε ανάμεσα στον τοίχο και τον άνεμο.
Μια μικρή χαραμάδα που έβγαινε στο φως.
Μια τοσοδούλα μικρή άνοιξη

πως γέμιζε τα μάτια της γης
 -      Θα έρθεις τη ρώτησα
 -       Εδώ μένω , απάντησε.
Να θυμίζω στην επανάληψη

στην κάθε επανάληψη πως το σκοτάδι
φέρνει φως και το φως το σκοτάδι.
Κ ι έτσι γεννιέμαι έτσι γεννιέσαι ξανά και ξανά
Όπως εκείνα τα ξωτικά που μας μεγάλωσαν
και δεν έπαψαν να μεγαλώνουν
γενιές και γενιές σαν πρώτο ,

ανέγγιχτο μοναδικό φιλί.
Κι είναι σπουδαίο να ξέρεις
πως χείλη από δρόσο το καρτερούν !

 

Αποσκευές

 Γύρισα σπίτι γεμάτη από την ησυχία της πόλης

κι εκείνα τα μικρά σκάφανδρα 

με τις σόμπες πετρελαίου. Τόσο σιωπηλά.

Που θαρρείς κι άλλο λόγο δεν εχουν

να πουν πέρα από την μικρή αναμμένη τους φλόγα
Τόσο μικρή που μπαίνει στα στόματα 

των ανθρώπων να ζεστάνει τις ανάσες . 

Τα πουλιά κρύφτηκαν στη σπηλιά τους .

Τόσο γυμνά με ένα σεντόνι του ουρανού , 

αμίλητα πως στέκουν στη μυρουδιά του χειμώνα. 

Να μαι κι εγω στη δικη μου σπηλια .

Το ραδιόφωνο παίζει την μουσική κι ένας φάλτσος

τραγουδοποιός βγαίνει από τα στήθια μου
Σε τούτη τη γωνιά που λες διπλα από το τζάκι

μαζευόμαστε κάθε βραδύ . 

Σαν σε ενα τοσοδούλη 

σπιρτόκουτο μικρά ξυλαράκια 

οι αναμνήσεις , οι παρουσίες , οι απουσίες 

χτίζουν βγαλμένα απο τον κόρφο 

μια ολόκληρη πόλη.

Τα αστεία των φίλων ,

οι σκληρές πικρές αλήθειες 

που μεθούν σε ένα ποτήρι κρασί, 

τα κούτσικα αλλα τσαλακωμένα 

αλλα που μόλις ζωγραφίστηκαν όνειρα ,
κατι λέξεις , ενας χορός συναισθημάτων .

Τα μικρά ξύλινα στρατιωτάκια της μνήμης 

που δεν έπαψαν να επαναστατούν
κι εσυ που σαν άλλος μπροστάρης 

σηκώνεις την παντιέρα της άρνησης 

κι αντιστέκεσαι στη θέση του βολικού 

να σηκώνεις τα μάτια σου κρατώντας 

στα βλέφαρα ολάκερη γη
Πατρίδα γεμάτη πατρίδες 

και γραντζουνιές και κοπάδια ελαφιων 

Μη μου μιλάς για κελιά τα κελιά 

ειναι εκεί που κλειδώνουν οι καρδιές 

Και μεις λιβάδια τις είπαμε . 

Να τρέχουν λεύτερα άλογα στη βροχή ,

δάκρυα που γελούν και φιλια 

μεγαλωμένα στις κερασιές 

Και ξέρεις τι ειναι πολύτιμο ; 

να κουβαλάς ανθρώπους μεσα σου , μαζί σου , 

στη σιγή στη σιωπή κι όταν βραδιάσει 

να αφουγκράζεσαι το γέλιο και την αγωνία . 

Δεν ξέρω να σου πω τι ειναι ποίημα 

ουτε πως γράφεται η ιστορία ,

πως να δαμάσω το μελάνι , 

πως να εξηγήσω την ιδια τη ζωή 

με τα φορέματα της .

Όμως για δες μεσα και εξω από μενα 

βρίσκω εσένα .

Αλήθεια εχει άλλο πιο όμορφο τραγούδι 

από την μυρωδιά των ανθρώπων;

Άτιτλο

Κι οσα δεν γνώριζε τα διάβαζε η θαλασσα 

στο ατέλειωτο τραγουδι της !

Μικρές περγαμηνές

 Κι όλα έχουν ένα τρόπο και έναν κόπο 
Άνθρωποι στήνουν τις γκιλοτίνες άνθρωποι 
και τα κλαριά που ξεφεύγουν τις παγίδες .
Συνάντησα εκείνον με τα ψηλά ρεβέρ
Στα χερια του κρατούσε ανεμώνες 

και διάσπαρτες φιγούρες
Άνθιζαν και μαραίνονταν οι τριανταφυλλιές 
κι εκείνος πιστός στον κόπο το χώμα κοίταγε,
Με ματια γυμνά δακρυσμένα από τον ήλιο 
το βλέμμα του ψαρι 

που σπαρταρούσε στον ωκεανό 
κι η μόνη σανίδα 

αυτό που κουβαλά στα σπλάχνα .
Λίγο από παιδί λιγο από αστρο λίγο από ρυτίδα 
που στιγμάτιζε το μισό χαμόγελό του .
Τον είδα να μιλά με το στόμα του φεγγαριού , 

να περνά τις συμπληγάδες 
και οι Κιρκες του μικρές περγαμηνές

που στοίχειωναν την πρώτη ανάσα του 
Θαύμασα τις μικρές ακρογιαλιές , 

τα μικρά του σοκάκια 
που στο πέτο του 

κρέμονταν γεννημένα γαρύφαλλα 
Κόκκινα της ζωής και της φωτιάς .
Τούτη η φωνή πως έδεσε στα σπλάχνα μου 
μοναχα με τη πρωτιά της αιώνιας νιότης .
Θα περάσουμε ; με ρώτησε 
Θα περάσουμε το ποτάμι;
Του έδωσα τα χερια κι είπα ναι 

κι ας μην ξέρουμε που είναι η στεριά 
Αυτό που ψάχνουμε 

μια ώριμη στεριά να μας κρατήσει 

σαν δυο σταγόνες στον ωκεανό
Κι εχει ένα ωραίο φίλημα 
η γεύση του ονείρου !

Πόσες φορές

Κάποια βραδια συλλογιέμαι 

αυτόν τον γεμάτο κορμιά κόσμο 

τούτες τις παρέες 

ντυμένες πολύχρωμα μπαλόνια 

Μοναχικές σκόρπιες ψυχές 

λυμένες σε διάσπαρτους δρόμους 

Πόσες φορές φώναξα 

άνθρωπε τον άνθρωπο 

Χαμήλωσα

ματωμένος από εκείνη 

την ίδια στιγμή 

της λέξης που φώναξα

κι έπειτα καρφώθηκα 

σαν ένα σκισμένο μπαλόνι 

στο πάτωμα !

Τόσο ιδια τόσο αλλιώς

 

Είχε ένα περίεργο  βλέμμα αυτός ο άνθρωπος .
Έβλεπε ότι έβλεπε εκεινη άκουγε ότι άκουγε 
Ακόμα κι όταν μιλούσε στην σιωπή ,
θαρρείς και το σώμα της φορούσε. 
Έτσι διπλα

ψιθύριζαν οι πευκοβελόνες του δάσους, 
φορούσαν δαχτυλίδια οι κύκλοι του καπνού 
κι ανέμιζαν τριγύρω 

μπαλάντες με κόκκινες κορδέλες . 
Έτσι όμοια ποιος να ξεχώριζε ποιον
Θα μπορούσαν άραγε

 να βρουν την διασταύρωση 
που έβγαζε στους κύκνους;
θα κοίταζαν άραγε το βάζο με τις λιχουδιές
που ανάμεσα στο πικραμύγδαλο και το μέλι ;
θα έβγαζαν τον πιο νόστιμο χυμό του έρωτα.
Θα μπορούσαν να ζήσουν

 μέσα στη θάλασσα και το θάμνο;
Ποιος ξέρει ίσως και να έβλεπαν 

τα χρώματα της αγάπης
στοιχίζοντας 

ένα προς ένα τα ανόμοια κλαριά της .
Χτίζοντας ένα δέντρο!

Τι τόπος τι κόπος !

Κι εκεί στη σκοτεινιά της πόλης 

στα κρεμασμένα της φωτα 

ζεσταίνει η φλόγα 

από τον κόρφο 

κείνων που κατάσαρκα 

δίχως κρότους 

μακριά απ τα δεμένα μάτια 

το χορό της 

στους παλμούς γνώριζαν 

Τι τόπος τι κόπος τι ομορφιά 

η γειτονιά του νιώθω !

Άτιτλο

 Κι από κείνα 
τα μικρά και τα λίγα 
ενας ολάκερος 
καθάριος ήλιος γεννήθηκε 
θηλάζοντας μόνο 
το στόμα της αγάπης !

Επόμενες μέρες

 Οι επόμενες μέρες 

είχαν την ιδια συνήθεια 

αυτήν του χθες του προηγούμενου 

που μύριζε μούχλα και σάπιο κελί 

χωρίς μια σταλα , ένα βήμα 

του άδειου δρόμου. 

Τα ιδια καρφιά, 

οι ίδιοι μεγαλόστομοι σταυροί, 

κουρασμένες , γερασμένες επαναλήψεις 

Παράνοια δεμένη στην παράνοια .

Κενά με ρούχα σε βιτρίνες .

Κι εσυ εκεί 

να κρατάς το τριαντάφυλλο στον αέρα 

μη και παγώσει η ρίζα του .

Τη φωτιά σε μια καύτρα τσιγάρου 

να ζεσταθεί το παγωμένο δωμάτιο .

Κι εγώ εδώ να σκέφτομαι 

πως ίσως .. ίσως 

κατι βρέθηκε που σε κανε να γελάς .

Εδώ να μην αντέχω 

άλλη σκέψη πέρα από αυτή

Εδώ να αναρωτιέμαι 

πόσα δάχτυλα εχει η αγάπη, 

φτάνουν να ντύσουν φως στα ματια σου; 

Ας ειναι ...

Κι ας ειναι 

ενας μικρός πόντος που ξεφεύγει από σένα 

μια κλωστή από λυμένο κουβάρι 

που πλέκει δίχως να ξέρει τι 

ένα μπουμπούκι 

που προσπαθεί να ανοίξει τα φτερά του 

ή ένα λυχνάρι που ποτίζει φως 

να φέγγει τη χαραμάδα μιας πόρτας 

Ας ειναι ενα μισανοιχτο παραθύρι 

που καρτερεί να ταΐσει τα πουλιά 

Δυο σβώλοι που παίζουν στο πεζοδρόμιο 

να μην ξεχάσουν το παιχνίδι τα παιδιά 

ή ένα πιατο με ζυμωτο ψωμί κι ελιά 

που περιμένει να θρέψει στόματα ταπεινά 

ενα φιλί στο μαγουλο 

να λιώνει τοίχους να σπα την παγωνιά 

Πολλα δε θέλει ο άνθρωπος 

τα χέρια του να απλώσει 

να δέσει κάμπους και βουνά 

τη θάλασσα να πιει 

κι απ την αλμύρα να γελά 

σαν τον επαναστάτη 

που δε γνωρίζει ο δρόμος που γυρνά 

μα περπατα με ενα τραγουδι 

που χει στα στήθια  καρδια από φωτιά 

και άλμπουρο αγάπη 

αυτή το δόρυ , η ασπίδα 

και ο κήπος που αμάραντα γεννά !

Ετσι γιατι κάπου...

 Και θες να αγκαλιάσεις ολο τον κόσμο 

και ξέρεις πως η αγκαλιά σου ειναι μικρή 

για να χωρέσει το σύμπαν 

μα αφήνεις μια γωνια να κατοικήσουν 

έτσι γιατι θελεις μια σκεπή στο άστεγο 

μια βροχή να σβήσει την φωτια 

εναν άνεμο να δροσίσει 

το αναχωμα της κρύπτης 

να ποτίσει φως το γυμνό σκοταδι 

να ζωγραφίσει χαμόγελα παιδιών 

η άγουρη μυγδαλιά

να βαψει κοκκινα τα χείλη η ροδιά 

να βγει το αστερι απ τον ουρανό 

και μεσα στη ρυτίδιασμένη την ποδια 

να φερει χαρας ήχο κι αγάπη απο καρδιά 

Ετσι γιατι κάπου στην ακροθαλασσιά 

ειναι ένας γλάρος που περιμένει 

το μήνυμα με μια αγκαλιά 

για να ζεστάνει τον καιρό 

του χώρια σου και του ειμαι εδω 

να βγει απ τα στήθια η ψυχή 

να ανταμώσει οτι ποθει 

κι ειναι η λαχταρα του γλυκιά 

σαν μια νότα που γελά 

κι η πιο μεγαλη σου φωνη 

να ακουγεται στον ήχο 

μιας καμπάνας την αυγή !

Χρονια πολλα κι οι πιο όμορφες ευχές 

να γίνουν τριανταφυλλα σε ολων τις αυλές !

Κόκκινη μπάλα

 

Απ το πρωί προσπαθούσε 
να στολίσει το δέντρο .
κι εκείνα τα μικρά ζουζούνια 
φτερούγιζαν σαν μελισσούλες 
γύρω της κι ανέμιζαν τον τόπο .
Οι φωνές τους πετάριζαν στον αέρα 
κι οι μικροί καυγάδες τους 
αποσπούσαν την προσοχή της ,
την μπέρδευαν κι έχανε τη σειρά των κλαδιών.
Απτόητα τα ξανθά κοτσιδάκια έπαιζαν 
με μια τούφα της κούκλας διαφωνώντας 
στο χρώμα της κορδέλας .
- Ει ..σταματήστε πια φώναξε 
καθίστε κάτω και μην βγάλετε τσιμουδιά.
Τα μικρά ματάκια χαμήλωσαν τα πτερύγια τους 
και η σιωπή έκοβε βόλτες μόνη της στο σαλόνι.
Επιτέλους ήσυχη πια θα συνέχιζε το στόλισμα ,
ώσπου μια κόκκινη μπάλα 

της έφυγε απ τα χέρια κι έσπασε .
Έσκυψε να μαζέψει τα κομμάτια της .
Κι εκεί με την άκρη των ματιών της 

ειδε να την κοιτούν 
τέσσερις απορημένες ελίτσες .
Άνοιξε τα χέρια πήρε αγκαλιά τα δυο κορμάκια 
που κουβαλούσαν στις πλάτες τόσα χρώματα 
κι άρχισε να τα γαργαλά

 μέχρι που τα γέλια γέμισαν το δωμάτιο .
Το δέντρο έμεινε μισοστολισμένο 

σειρά είχε το παιχνίδι .
Μια σκέψη γύριζε στο νού της .. 
Πόσο ακριβό στολίδι το γέλιο.. ενός παιδιού! 

Σε βρίσκω εκει...

Μικρές που γίνονται οι ωρες 

σαν νυχτώνει 

Στιγμές που έρχονται για να μείνουν 

να μεγαλώσουν με χέρια μικρά 

μάτια γεματα μπαλόνια με φως 

νάνοι που φτανουν να δέσουν κρίκους 

ζεστασιάς και γαλήνης 

Σε βρισκω εκεί 

που μόλις γεννιέται ένας σπόρος

από το στόμα μιας άγουρης νιφάδας 

Εκει που χαϊδεύει ο αέρας το κοκκινο φιλί 

θαμωνας της μικρής μου άνοιξης 

λουσμένος στην ηρεμη θαλασσα 

γεμάτος σπάνιες ανταρσίες 

Εκει που γερνεις στα ματια μου 

και ξυπνά το φεγγάρι 

στον κήπο των λουλουδιών 

με το τραγουδι της τρυφεράδας 

στα χείλη των ανθρώπων !