Πίσω απ ' τα σύννεφα

 

Και ξέρεις τι μου αρέσει;
Αυτό που ακόμα 

κι όταν τα μάτια σου συννεφιάζουν

ίδια με ένα σπασμένο σύννεφο ακούγονται.

Μισό να κουβεντιάζει της βροχής 

κι άλλο μισό με τόση τρυφεράδα

να γέρνει σαν ίσκιος γιασεμιού.

Και τούτο που ο ήλιος απλώνει  γεμάτος

μια σιγανή αγκαλιά τι ρόδο που ανθίζει!

Σπουδαίοι τόποι

Να λοιπόν που τίποτε τρανό

δεν χρειάζεται να ζεστάνει.

Λίγο το πέρασμα της σιγής,

λίγο η ποδια της νυχτας

που ξέρει να αγκαλιάζει

τα χνώτα των ανθρώπων

Κι εκείνο το είμαι εδώ , να προσέχεις

πως κλείνει μέσα του

ολα τα μυστικά του κόσμου

σε ένα καθρέφτη που απέναντι κοιτά

σαν ενα κοκκινο τριανταφυλλο

που τρυφερά κλείνει τα φύλλα του

Σπουδαίοι τόποι οι καρδιές !

Πρωϊνό

Χαράζει

Μουντός καιρός

σαν πως μαγειρεύει το σύννεφο

να πλένει τις αυλές

να πετάξει τη σκόνη του χαμένου χρόνου

στα δάχτυλα , στα πόδια της θάλασσας

Ένα μικρό κουτάβι κλείνει το δρόμο του

κάνοντας νάζια 

στο πέταγμα μιας πεταλούδας

Κοιτώ πίσω από την κατήφεια του

φως και ήλιο μυρίζει
Περπατησιές κόβουν βόλτες
ανάμεσα στο στήθος και στα μάτια
τα φώτα της γαζίας κυκλοφορούν
πάνω μου δείχνοντας τα χρώματα
σαν φαντεζί φόρεμα της μέρας
Απ το μικρό μου αυλόγυρο
τη φωλιά του εντός μου
ξεπηδούν οι χορδές της κιθάρας
κι εκεί που λέω παίξε μου
να ακούσω το τραγούδι σου
απλώνει τα δάχτυλα στις φυλλωσιές
κι ακούγονται γέλια ανθρώπων
τι όμορφη μελωδία .. χορεύουμε;

Άτιτλο

Μια σταλα φως 

φιλιώνει με την άνοιξη 

κι ανθίζει 

το τραγουδι του κόσμου!

Προσευχή

 Κυριε 

δώσε μου το φως 

να αγκαλιάσω τους κόπους σου 

να σμίγω τα χέρια μου 

στον πόνο των ανθρώπων 

θηλάζοντας την φωνή σου 

Βοήθησε με να κατοικώ 

εξω από το αδικο 

γυρεύοντας τη μοιρασιά του ισου 

μετρώντας τα κυματα της θαλασσας 

στη μεριά που ανθίζει ένα χαμόγελο 

στα φυλλα των ανθρώπων 

να μείνω ενας μικρός βολβός

στης γης το ολόδροσο λιβάδι 

Διώξε τον κύκλο της αδιαφορίας

και στόλισε τον δρόμο της εγνοιας 

στεφάνι κρινολούλουδου 

στο άρωμα τον ματιών σου 

Κυριε 

φώτιζε με το στέρνο σου 

σπόρους να θρέψουν τα παιδιά 

γυμνά από αγάπη 

και πεινασμένα από αγκαλιά 

στους δρόμους πια να μη γυρνούν 

Αγκάλιασε τα σπλάχνα τους 

να έχουν τον ήλιο λευτεριά 

δος τους τη δύναμη να βρουν 

ζωή καθάρια να διεκδικούν 

κι οσα αγκάθια πλάι τους κι αν περνούν 

στο σωμα να αφήνουν γρατζουνιές 

μα ανίκητα κι ατέλειωτα

η καρδια τους να χτυπά 

Κυριε ξεδίπλωσε μου τις αισθήσεις 

με αυτές βαθιά ψυχή να αναζητώ 

τον άνθρωπο στον άνθρωπο 

με πίστη κι αγάπη να ακολουθώ!

Είναι κάτι βραδια

Είναι κάτι βράδια 

ίδια με τα άγραφα ποιήματα 

εκείνα που μπορούν 

να σε κλείσουν μέσα τους 

μόνο γιατί 

στη ραχη τους νιώθουν

το βλέμμα σου 

κι εσυ μυριζεις 

το χαδι του γιασεμιού τους

ειναι που 

ανορθόγραφα μιλα η σιωπή 

καθώς σκύβει στο χώμα της 

αρμονικά , τρυφερά

ισα με το φτερούγισμα 

σταγόνα και γη!

Αποτυπώματα

Γύρευες 
ένα ποίημα 
γύρευα 
την καρδιά του 
κάπου εκεί 
ελεύθερα 
αγκαλιασμένοι 
χαθήκαμε!

Πολύτιμα μικρά

Κι είναι εκείνα τα μικρά

που μια άνοιξη κρατούν στα στήθια

Ένα μικρό αεράκι που ψιθυρίζει

λόγια ζεστά από τον κόρφο των ανθρώπων

να στεγνώσει το δάκρυ.

Ένα απαλό χειροφίλημα καρδιάς

που ανάβει το φως της παπαρούνας

Ένα κελάηδημα του μαζί με σένα περπατώ

δικός σου ξένος με αποτύπωμα ψυχής,

γεύση του ουρανίσκου στο διπλανό καφέ,

ένα αγνάντεμα του νου

πέρα απ’ τις φυλλωσιάς του,

περα από κείνον μα ένα με κείνον

Κι αν δεις πόσα μικρά βαφτίζουν τον κήπο,

λεπτομέρειες που χτίζουν γέφυρες,

πουλιά του στέρνου

που ζωγραφίζουν δεξαμενές της ζεστασιάς.

Κι είναι που τίποτα πιο σπουδαίο

από το σχήμα ενός χαμόγελου,

στο αντικρινό το βλέμμα .

Τίποτε πιο τρανό

από το χάδι στα φύλλα του βασιλικού

την ώρα την ώρα που ανατέλλει

ο ήλιος της καρδιάς

είναι όμορφο …όμορφο να μην θωρείς αγάπη

μα εσύ να αγαπάς!

Αδιαίρετα

Κρατήσαμε τα πολύτιμα 

με χέρια πλεγμένα 

στο φως της ψυχής 

καρφωμένα 

σε έναν άγνωστο δρόμο.

Μα πως αλλιώς 

ανθίζουν φύλλα που αγαπιούνται;

Βαρκάρης

 Λίγες σταγόνες αλάτι

ακροβατούσαν στα δάχτυλά του

Μα εκείνος έμοιαζε να χει αγκαλιάσει

ωκεανούς του κόσμου .

Το σταρένιο βλέμμα του ακολουθούσε τη ρότα

που βασίλευε το αγιάζι κι ανέτειλε η καλοκαιριά

Φθινόπωρο πια και τα μελτέμια

θα έπαυαν να μιλούν στη βάρκα του .

Μια παράξενη νηνεμία φώλιαζε στα νερά

Σαν κάτι να θελε να του πει ,κάτι να του μηνύσει.

Έσκυψε στις εντός του φωνές

Μικρά κυματάκια που χοροπήδαγαν

στο στέρνο του. Στα χαρτιά τους έζωνε

τους λογάδες της σιγής κι ανέμιζαν λευθερα

τα πλουμιστά κοπάδια.

Λόγιαζε τον ήλιο με την παλάμη

κι ολο πιο τρανός φαινόταν

Ζύγιζε τα δίχτυα στο κουφάρι της μνήμης

μεθώντας τους κόκκους της κλεψύδρας .

Ένα μικρό του κατάρτι χτύπαγε σαν εκκρεμές

στο ρολόι της πυξίδας, θυμίζοντας τις αμμουδιές

που φόρτωναν χρυσάφι .

Κι είναι τόσο όμορφες οι αμάραντες ψαριές του .

Τα κοράλλια του έφταναν στα πέρατα του δρόμου

αγγίζοντας τις πεταλούδες με το πουά φόρεμα

Σπαρταρούσαν οι φόβοι του στο μπουκάλι

της τόλμης χτυπούσαν τα γέλια στο απέραντο μίλι

κι ανοιγόκλειναν τα κοχύλια των σκέψεων

μοιράζοντας τα φιλιά στα χείλη των ονείρων .

Να που είχε αρχίσει σιγά σιγά να αποκρυπτογραφεί

το μήνυμα που έκρυβε το ακρογιάλι .

Βαρκάρης ο νους σε στέκια μυστικά στήνει φωλιά

κι από τα μάτια της ψυχής την ομορφιά κοιτά!

Δυο σταλες από άγγιγμα

Κι ενώ ο χρόνος έγραφε μηδέν 

εμεις γράφαμε συνθήματα 

με το πολύχρωμο μελάνι 

των λουλουδιών 

Κερδίζαμε ένα ασημί φεγγάρι ,

δυο ούγιες από ήλιο 

κι απάνεμες νότες 

που σαν δελφίνια κολυμπούν 

Δυο στάλες από άγγιγμα

 και μια διαίρεση 

που έδενε 

στις ακρες μιας καρδιάς 

Λιγα ειναι;

Σε μια λέξη

Και ξέρεις ποιο είναι το σπουδαίο;

Αυτά τα πολύτιμα 

που σου χαρίστηκαν 

πριν τα αναζητήσεις.

Αυτά που σαν συμμαθητές

σου δώρισαν 

τη διδαχή της μοιρασιάς .

Και ξέρεις ποιο είναι το ακριβό;

Αυτό που όσο ζεις , όσο υπάρχεις 

μαθαίνεις , μαθαίνεις 

πως η αλήθεια κρύβεται 

σε μια λέξη της καρδιάς 

Μαθαίνεις μεσα από αυτή να αγαπάς !

Ασίγαστο ποτάμι

Τα χρόνια μεγαλώνουν 

Οι άνοιξες μικραίνουν 

και τρανεύουν το φως τους 

όπως τα ονειρα 

σμιλεμενα στη σιωπή 

μικρα μαθητούδια που χτίζουν

κλωναρι ομορφιας να πιαστουν

κι εκεινο το παιδί 

ακόμα μέσα στο στέρνο να μιλά 

Ένα ασίγαστο ποτάμι 

θύμηση να μοιάζει 

καθε που ο νους ξεχνα 

πως καθε ωρα καθε στιγμή 

πολυτιμα κυλά 

φτανει  αγάπη άχρονα

να χει για βελος και για σαιτια 

ασπίδα , γέλιο κι αγκαλιά !

Όταν μιλάς με ψυχή τραγουδάς ψιθυριστά

Είναι μονάχα δυο τρία κοχύλια

φώναξε η Μαριώ
Τίποτε σπουδαίο τόσα έβγαζε η θάλασσα
στο πέρασμά της
Ακόμη κι η άμμος στο ανακάτεμα της
τα έβρισκε να ξαπλώνουν, ανάμεσα στην υγρασία 

των ματιών της και στη ζεστασιά απ το σώμα της
Τι διαφορετικό είχαν ετούτα και τόσος σαματάς
μη στεγνώσουν στον ήλιο και πάψουν να τραγουδούν;
Για κείνον ειναι μοναδικά. Έριξε στα χέρια του

δυο στάλες από το δρόσο του καλοκαιριού,
τα κράτησε βυζαίνοντας την αυρα της αφής
κι απαλά χόρτασε τα χείλη του στη μυρουδιά τους
Στις ρίγες τους μέτρησε τα πουκάμισα των άστρων
φόρεσε τη ματιά του φεγγαριού στο άνοιγμα τους
κι ύστερα απλόχερα χάιδεψε τα αγέννητα 

διάφανα μαργαριτάρια τους.

Δε θα τα άφηνε να καούν 

μήτε απ τα μάτια του ήλιου
μήτε απ την αδιαφορία που καρτερούσε 

να τα χώσει στο δισάκι της .
Τούτα του φέρναν τη μελωδία της θάλασσας
σε ένα κομπάκι που έφτανε στα αυτιά του
σαν αστραφτερο λυχνάρι που φώτιζε 

τα μύχια της ψυχής του.
Ένα στενό σοκάκι που βάδιζε στα αυτιά του

να ακούσει τη φωνή εκείνης . 

Τα κράτησε στα χέρια της κι υστερα 

απλόχερα του τα χάρισε σαν ναταν φυλαχτό .
Ξέπλεξε στο διχτάκι του τη μορφή της κι απλωσε
τα μάτια της να γυαλίζουν τις μέρες τις νύχτες του
στο δικό τους ακρογιάλι . Εκεί αντάμωναν τα γελια,

οι χαρές οι αγκαλιές τα χάδια και τα φιλιά τους,

σαν ένα αλωνάρι που μάζευε την πιο ακριβή σοδειά.
Στο μέτωπο κρατούσε τις μικρές τους εγνοιες
μεχρι να ζεσταθεί το αντάμωμα των γλάρων
Στη μικρή τους σπηλιά γεννιόταν τα θαυματα
ανάβοντας το κερί της μιας φλόγας
στο φιλντισένιο σκάλισμα τους ανάγλυφα
τα σώματα γνώριζαν τα δάχτυλα 
ανασαίνοντας σπιθαμή σπιθαμή τα χνώτα τους
Είναι δικά του και δικά τους
και πως να καταλάβει η αδερφή του η Μαριώ
α !! Βιβλίο άγνωστο η ψυχή και τις σελίδες
διαβάζει αυτή κι οσοι αγάπησαν τα γράμματα της 

κι ένιωσαν το αποτύπωμα που άφησε να δουν .
Μπορείς να δεις τη μια σταλιά ωκεανό να τρέφει;
Μπορείς να ιστορήσεις το πέλαγο της αγάπης;

Κι είναι και οι άνθρωποι

 
Κι είναι και οι άνθρωποι που

δεν ξέρουν τίποτα για σένα,

δεν ξέρεις τίποτα για αυτούς.

Κι όμως μια λέξη , μια εικόνα ,

ένα μικρό κλωνάρι

πλαγιάζει στο πλάι σου.

Ακούς την ανάσα τους.

Γυρεύεις το ανέγγιχτο να ξεμουδιάσει

το παγωμένο σου χέρι.

Ξέρεις; Ξέρεις πόσο σπουδαίο

είναι να νοιώθεις, να αφουγκράζεσαι

την ανάσα τους κομμένη στα δυο;

Νοιώθω πλούσια, νοιώθω τη δύναμη

που κουβαλά στις πλάτες το μυρμήγκι

Νοιώθουν το πέρασμα να δένει την αλυσίδα.

Κι ανθίζουν οι πέτρες ,

μιλούν τα φύλλα

γέρνουν στο φως οι κερασιές

κι ανοίγουν δρόμοι σε διάφανες γραμμές

εκεί που ο κανένας

βρίσκει τις γνώριμες φωνές

Υπάρχει ;πες μου

υπάρχει κάτι πιο δυνατό από τον κύκλο;

Αιχμάλωτη μνήμη

 Ανθρώπινο λάθος είπαν 

Ποιανού; ποιος; από πότε; ρώτησα 

Λάθος; ασέλγεια των λίγων 

στο φόρεμα ολάκερης της γης;

Τίνος χρόνων ; ποιων καιρών; 

Ποιοι κρατούν αιχμάλωτη τη μνήμη; 

Οι ευθύνες πετροβολούσαν 

ένα μικρό σπουργίτι 

που έπεσε στον ουρανό τους 

Έτσι θα έσβηναν το λιγοστό του χνάρι 

κι υστερα πάλι θα κρύβονταν 

πίσω απ την αγριάδα 

Μοναχα ο θάνατος ακούει 

πρόωρα άταφες ψυχές 

χαμένη άδικα , χαμένη νιότη

Κανείς δε βλέπει όταν έχει ομίχλη 

Ο Αγερας έπεσε στο πάτωμα 

σπασμένα τα πλευρά του 

Η γη κρύφτηκε στο καβούκι της 

μη και την πατήσει κάποιο βήμα 

Τα δέντρα έκλαψαν 

το μερτικό τους από τα αγρια χέρια 

το είχαν πάρει ,  το γνώριζαν 

Έκλαψαν , έκλαψαν τόσο 

που με βρεγμένη την κοιλιά 

γενούν , δακρυσμένα φυντάνια

να ορμήσουν , να σπάσουν το απόστημα 

της σάπιας φωτιάς , το σώμα του κενού 

το άγραφο προσκεφάλι της ιστορίας 

το γέμισμα της κούφιας επανάληψης 

Όλα σιωπή .

Μονάχα η κραυγή της ακούστηκε 

Δένω δακρυσμένη τα μάτια 

στα ματια τους . Δραπετεύω

Εκεί ανάμεσα στα ζεστά χέρια των ανθρώπων 

τα δάχτυλα μου ιδρωμένα , 

πλεγμένα στα δικά τους ,έψαχναν , 

ψάχνουν θα ψάχνουν το φως !

Ξύπνα

 Σε γέλασε πάλι η ελευθερία

Τα δόντια της το στόμα μάτωσαν

Τα χείλη σου δακρύζουν

περιμένοντας μια τυποποιημένη

άνοιξη να τους χαρίσουν το φως

Γελάς στον ήλιο και κλαίει

Θα δεις , θα δεις πως μαριονέτες

πλατσουρίζουν στα μάτια σου;

Ξύπνα η άνοιξη ..κερδίζετε!

Σταγόνες ήλιου

Πολύχρωμες μικρές γιρλάντες 
τρέχουν στους δρόμους 
κρατώντας απ το χέρι 
το δικό τους άστρο .

Κείνο που θα φωτίσει τα μάτια τους
με ήλιο.
Θα γυαλίσει τα  παπούτσια τους
στο πάτωμα του χρόνου 
βαστώντας στα χέρια τους 
τα μικρά τους όνειρα .

Ντυμένα νεράιδες , πιγκουίνους 
βατραχάκια που παίζουν μαζί τους 
στη λίμνη της ζεστασιάς .

Γέλια που ακούγονται στην πλατεία 
να σιγοντάρουν τις νότες του βιολιού 
χτυπώντας τα τακούνια τους 

στις νότες της χαράς 

Μικροί άτλαντες πως πάνω σας 
κρατάτε τον κόσμο .
με ένα σπόρο.. του γέλιου σας και μόνο !

Αυτό ..το άγνωστο δικό μου

 

Όλα είχαν ένα όνομα
μια εικόνα, έναν αριθμό
μια μέδουσα κι ένα ελάφι
Άλλες φορές μείον κι άλλες
περίσσεμα . Βλέπεις ακόμα κι εκεί
που βαραίνει ο ήλιος κρύβει το φως
να φέγγει το φεγγάρι .
Κ ι εγώ ξέρεις  τι  λάτρεψα ;
Αυτό ..το άγνωστο δικό μου
γνωστό μου οικείο
που σαν κανένας , κι ένα μισό εγώ
βάδιζε μέσα μου.
Στο σούρουπο , 

στην μέθη, στην συντροφιά
Στα ερείπια και στα ντυμένα
γαλάζια παράθυρα
έχεις μια θέση που φωνάζει
σαν ισοβίτης θαμώνας
στον κήπο των ευχών
αδιάβαστο το όνομα σου!

Κι οσα και να μετρήσεις

Κι οσα και να μετρήσεις 
ατέλειωτα τα φύλλα 

γεννούν και γεννούν 

σαν χτένι , χαδι , φιλί 

γεματα μωβ , λευκες έγνοιες 

Μιλήματα που φωτίζουν 

τα βραδια τις μέρες 

ετούτοι οι χτύποι 

ασταμάτητα ριγούν 

τρυφερά , παιδιάστικα , αθώα 

ρήγματα που σπανε την ομίχλη 

καθώς πέφτουν απαλα 

χέρι με χέρι στον ιδιο χορό 

Στη μουσική της ψυχής 

δεν κοιμούνται τα πουλιά !

Ο τόπος μας

 Συναντιόμαστε πίσω 

απ τα κλαδιά της αμυγδαλιάς 

τουτο το πρώτο βήμα της ανοιξης 

που κουβαλάει στις πλάτες του 

κατι απο γελιο παιδιού, 

κάτι απο ενα καινουργιο φυντάνι ,

ενα σοκακι φως σε γκρίζα γειτονια , 

ενα πλευρό χελιδονιού 

που καρτερα το αλλο του μισό για να πεταξει .

Τούτος ο τόπος είναι ο τόπος μας 

Ενα δοξάρι λυρας 

ετοιμο να ξεσηκώσει βήματα 

να παιξει τη μουσική του δρόμου 

χορευοντας σε πολύχρωμα πλακάκια  .

Γραφουμε στους τοίχους 

ονόματα λουλουδιών να ανθίσουν 

ζωγραφίζουμε φλέβες 

να βρουν τα κορμι του μπροστάρη 

κι εκει που απ το παραθυρο 

κοιτούν οι παπαρούνες

να παιζει το φρέσκο χορτάρι 

κι αναλαφρα να γεννα το λιβαδι

Βαραίνουν οι πέτρες 

μα σκαλίζοντας το μεδούλι τους 

ξυπνά στο άστεγο ο ήλιος . 

Τόσους αιώνες 

τα χνάρια ανυπότακτων ακολουθουμε

κι εκει που αλλοι λεν τελειωσε το κουβαρι

βρίσκουμε την κλωστή 

Λαμπερή και ξάστερη , 

λιτή με ανοιχτα τα ματια στο όνειρο ,

στη γευση του βυσσινου  

στο μέλι του ουρανίσκου .

Κι ύστερα σου λένε .. 

δεν κανει θαυματα η αγάπη!  

Δύναμη ψυχής

 

Κι εκεί που γέρνουν οι γαζίες

ακόμα βαστά η τρυφεράδα στο χώμα

Φτάνει μάτια μου μια στάλα μυρωδιάς

να αντέχει στο στόμα

Κι ως ανασαίνει η ρίζα του

μαχητής είναι η αγάπη !

Μια χαραμάδα φως

 Κόπασαν όλα
Ακόμη κι εκείνη η λιλιπούτεια αυγή

σφράγισε το στόμα της

κοιτάζοντας τα λιγοστά φτερά του ήλιου
Τόσο φως πως λιγοψύχα ανάμεσα στα ερείπια.
Μια μικρή τοσοδούλα φωνή

άχνιζε ανάμεσα στον τοίχο και τον άνεμο.
Μια μικρή χαραμάδα που έβγαινε στο φως.
Μια τοσοδούλα μικρή άνοιξη

πως γέμιζε τα μάτια της γης
 -      Θα έρθεις τη ρώτησα
 -       Εδώ μένω , απάντησε.
Να θυμίζω στην επανάληψη

στην κάθε επανάληψη πως το σκοτάδι
φέρνει φως και το φως το σκοτάδι.
Κ ι έτσι γεννιέμαι έτσι γεννιέσαι ξανά και ξανά
Όπως εκείνα τα ξωτικά που μας μεγάλωσαν
και δεν έπαψαν να μεγαλώνουν
γενιές και γενιές σαν πρώτο ,

ανέγγιχτο μοναδικό φιλί.
Κι είναι σπουδαίο να ξέρεις
πως χείλη από δρόσο το καρτερούν !

 

Αποσκευές

 Γύρισα σπίτι γεμάτη από την ησυχία της πόλης

κι εκείνα τα μικρά σκάφανδρα 

με τις σόμπες πετρελαίου. Τόσο σιωπηλά.

Που θαρρείς κι άλλο λόγο δεν εχουν

να πουν πέρα από την μικρή αναμμένη τους φλόγα
Τόσο μικρή που μπαίνει στα στόματα 

των ανθρώπων να ζεστάνει τις ανάσες . 

Τα πουλιά κρύφτηκαν στη σπηλιά τους .

Τόσο γυμνά με ένα σεντόνι του ουρανού , 

αμίλητα πως στέκουν στη μυρουδιά του χειμώνα. 

Να μαι κι εγω στη δικη μου σπηλια .

Το ραδιόφωνο παίζει την μουσική κι ένας φάλτσος

τραγουδοποιός βγαίνει από τα στήθια μου
Σε τούτη τη γωνιά που λες διπλα από το τζάκι

μαζευόμαστε κάθε βραδύ . 

Σαν σε ενα τοσοδούλη 

σπιρτόκουτο μικρά ξυλαράκια 

οι αναμνήσεις , οι παρουσίες , οι απουσίες 

χτίζουν βγαλμένα απο τον κόρφο 

μια ολόκληρη πόλη.

Τα αστεία των φίλων ,

οι σκληρές πικρές αλήθειες 

που μεθούν σε ένα ποτήρι κρασί, 

τα κούτσικα αλλα τσαλακωμένα 

αλλα που μόλις ζωγραφίστηκαν όνειρα ,
κατι λέξεις , ενας χορός συναισθημάτων .

Τα μικρά ξύλινα στρατιωτάκια της μνήμης 

που δεν έπαψαν να επαναστατούν
κι εσυ που σαν άλλος μπροστάρης 

σηκώνεις την παντιέρα της άρνησης 

κι αντιστέκεσαι στη θέση του βολικού 

να σηκώνεις τα μάτια σου κρατώντας 

στα βλέφαρα ολάκερη γη
Πατρίδα γεμάτη πατρίδες 

και γραντζουνιές και κοπάδια ελαφιων 

Μη μου μιλάς για κελιά τα κελιά 

ειναι εκεί που κλειδώνουν οι καρδιές 

Και μεις λιβάδια τις είπαμε . 

Να τρέχουν λεύτερα άλογα στη βροχή ,

δάκρυα που γελούν και φιλια 

μεγαλωμένα στις κερασιές 

Και ξέρεις τι ειναι πολύτιμο ; 

να κουβαλάς ανθρώπους μεσα σου , μαζί σου , 

στη σιγή στη σιωπή κι όταν βραδιάσει 

να αφουγκράζεσαι το γέλιο και την αγωνία . 

Δεν ξέρω να σου πω τι ειναι ποίημα 

ουτε πως γράφεται η ιστορία ,

πως να δαμάσω το μελάνι , 

πως να εξηγήσω την ιδια τη ζωή 

με τα φορέματα της .

Όμως για δες μεσα και εξω από μενα 

βρίσκω εσένα .

Αλήθεια εχει άλλο πιο όμορφο τραγούδι 

από την μυρωδιά των ανθρώπων;

Άτιτλο

Κι οσα δεν γνώριζε τα διάβαζε η θαλασσα 

στο ατέλειωτο τραγουδι της !

Μικρές περγαμηνές

 Κι όλα έχουν ένα τρόπο και έναν κόπο 
Άνθρωποι στήνουν τις γκιλοτίνες άνθρωποι 
και τα κλαριά που ξεφεύγουν τις παγίδες .
Συνάντησα εκείνον με τα ψηλά ρεβέρ
Στα χερια του κρατούσε ανεμώνες 

και διάσπαρτες φιγούρες
Άνθιζαν και μαραίνονταν οι τριανταφυλλιές 
κι εκείνος πιστός στον κόπο το χώμα κοίταγε,
Με ματια γυμνά δακρυσμένα από τον ήλιο 
το βλέμμα του ψαρι 

που σπαρταρούσε στον ωκεανό 
κι η μόνη σανίδα 

αυτό που κουβαλά στα σπλάχνα .
Λίγο από παιδί λιγο από αστρο λίγο από ρυτίδα 
που στιγμάτιζε το μισό χαμόγελό του .
Τον είδα να μιλά με το στόμα του φεγγαριού , 

να περνά τις συμπληγάδες 
και οι Κιρκες του μικρές περγαμηνές

που στοίχειωναν την πρώτη ανάσα του 
Θαύμασα τις μικρές ακρογιαλιές , 

τα μικρά του σοκάκια 
που στο πέτο του 

κρέμονταν γεννημένα γαρύφαλλα 
Κόκκινα της ζωής και της φωτιάς .
Τούτη η φωνή πως έδεσε στα σπλάχνα μου 
μοναχα με τη πρωτιά της αιώνιας νιότης .
Θα περάσουμε ; με ρώτησε 
Θα περάσουμε το ποτάμι;
Του έδωσα τα χερια κι είπα ναι 

κι ας μην ξέρουμε που είναι η στεριά 
Αυτό που ψάχνουμε 

μια ώριμη στεριά να μας κρατήσει 

σαν δυο σταγόνες στον ωκεανό
Κι εχει ένα ωραίο φίλημα 
η γεύση του ονείρου !