Άσε με να μαι εσύ σε κάθε μου κρυφό εγώ

 

Άσε με να πιστεύω

πως γευόμαστε μια άνοιξη με ώριμους καρπούς

μέσα από το πικραμύγδαλο που λιώνει μες το στόμα

Άσε με να πιστεύω πως από μια ρωγμή

σταλάζει μια ακτίνα ήλιου

Να τρέχω στα λιβάδια της ψυχής

Κι εσύ κι εκείνοι και οι άλλοι

να δένουμε τον κύκλο του εμείς

Να βαφτίζω το φύλλο του βασιλικού

χρυσάνθεμο που ζει στα σπλάχνα του βυθού

Άσε με να πιστεύω πως

όσο κι αν αλλάζουν οι καιροί μένει

στο τόπο της η ψυχή

το γιοματάρι της έχει στα χείλη θαλασσί

Πως ο αποσπερίτης της φέγγει μονάχα

όταν κοιμούνται οι άθεοι θεοί

Άσε με να πιστεύω πως

κι αν πέσουν κεραυνοί στη γη

ένα σπαρτό θα στέκει ορθό

για να ραντίζει την πνοή

Άσε με να θυμάμαι

πως είσαι κι είμαι ένα παιδί

που αρνιέται να του κρύβουν

ήλιο κι Ανατολή .

Να μαι οχτρός του βολικού

κι άγουρα επαναστάτης

σαν γιός του φεγγαριού

Άσε με να πιστεύω

το σ’ αγαπώ με το είμαι εδώ,

το νιώθω, το αγγίζω σε διάφανο σκοπό

Άσε με να μαι εσύ σε κάθε μου κρυφό εγώ

μια σταγόνα από κρυστάλλινο νερό

Άσε με να δακρύζω

στα μάτια σου σύννεφα όταν δω

Άσε με να γυρίζω σε πέλαγα , σ ωκεανούς

γλάρος μονόφθαλμος με την ψυχή κοιτώ!

Γέφυρα ζεστασιάς

Και το πιο όμορφο απ όλα 

είναι να θυμάσαι να ζεις

τις μικρές μας στιγμές

Εκείνες που καταρακτες γίνονται 

να ξεπλύνουν τις ωρες τις σκοτεινές 

γεννημένες νεραιδες , ξωτικά 

Μικρές ρωγμές να διδάξουν το πέρασμα 

της γέφυρας με μήνυμα δροσιάς 

Παιδια που χύνονται στους δρόμους 

να σπάσουν τις παγωμένες σκιές 

Χαρούμενοι πολλαπλασιαστές

στον κρυο τόπο της διαίρεσης 

Να πολεμας , να πολεμας για όσα αγαπάς 

ακούραστα να λυγάς μα να μη σπας 

Να μην ξεχνάς να αγαπάς 

κι οτι κραταω οτι κρατας 

δύο φύλλα ανοιχτά καρδιάς 

που απλώνουν κλαρια 

το δάσος να φυτέψουν 

Και περπατώ και περπατάς 

στις κερασιές που ανθούν 

κόκκινα χείλη ζεστασιάς !

Μικρές αποταμιεύσεις

 Γιατί πληγώνεσαι;

Ένας μικρός σπόρος είσαι που γύρευες

να ανθίσουν ζεστές παραφυάδες

που κατακτούν το δάσος με θαματα δροσιάς

Μα κι όταν έβρεχε

το σύννεφο που μάζευε τα κυματα

σου το λεγε πως το κοφίνι είναι μικρό

Πως τόσες κερασιες ξάγναντο θε να καρπίσουν;

Μένεις αυτοεξόριστος στη γη που απαγγέλουν

οι ανηφόρες μοιρασιάς

στοίχους της μιας περπατησιάς

Κι εκεί που θωρείς την έρημο κενή και μόνη

ένα απαλό κελάηδημα του τζίτζικα ζυγώνει

Άκους ; ακούς πως πετούν βρεγμένα τα πουλιά;

Το βάρος το σώμα τους βαστά ,

μα είναι ανάλαφρη η ψυχή

κι αυτή κρεμιέται σε λόφους σε κλαριά

γυρίζει τα ποτάμια κι απ τη αρχή ξαναγυρνά

Πεινά για ήλιο διψά για μια γουλιά

της νιότης με τα ασπρα στα μαλλιά .

Κι εκείνοι που απέναντι το βλέμμα σου ακουμπούν

περάσαν χίλιους τόπους

μα το όνειρο στα ματια τους κρατούν.

Κι αφού εγω είμαι εσυ κι αυτός ο άλλος μου εαυτός

θα βρουν δρόμο τα χέρια να δέσουνε στο φως !

Άτιτλο

Είναι και εκείνες οι α-γραφτες λέξεις 

που σκυμμένες στην ψίχα τους 

με ένα νιώθω σ αγκαλιάζουν !

Έτσι είναι μάτια μου

Έτσι είναι μάτια μου

μάθαμε να κρατάμε στις ανηφόρες

τα δίχτυα της θάλασσας

Γελάσαμε την βροχή με ένα ποτήρι του ήλιου

Κ ι έτσι καθώς κατεβαίνουμε την άνοιξη

φυτρώνουν πλάι μας

μικρά πολύτιμα αγριολούλουδα

που γέρνουν στα ενωμένα δάχτυλα.

Τόσο σφιχτά τόσο αγκαλιασμένα

σαν πως στην πέτρα

γιορτάζει μια ανεμώνη

γεμάτη φύλλα μοιρασιάς !

Ευθύνες

Και να που οι ευθύνες γυρίζουν στο τόπο τους

Δεν έχουν άλλο από τα γρανάζια τους

Μυρίζουν ξενόφερτα χατίρια κι άγριες μοιρασιές

Κουφά ακολουθούν τον ήχο

Μα κείνος λαλεί

Κουβεντιάζει της μνήμης

Συθέμελα ταρακουνά τον ίσκιο της λεύκας

Το πατάρι γέμισε άκαρπες σελίδες

Μουντζούρες του χρόνου που ασφυκτιούν

Φιγούρες που ναι γραμμένες στις ράγες , στα δέντρα ,

στο άσκεπο , στις γλώσσες τη φωτιάς ,

στο βρεγμένο χορτάρι

Θυμάσαι;

Ρήτορες την σοδειά μας πουλούν

Θυμήσου !

https://youtu.be/M-mssfebZkE?t=6

Άτιτλο

 

Κι αν όλα ζεσταίνουν

σε ένα ηλιοβασίλεμα

Πες μου εγώ που σε ξέρω

πώς να αθροίσω το πέταγμα του ήλιου

με τόσες ανατολές στα μάτια σου;

Ανορθόγραφα //

Oι δρόμοι φωτογραφίζουν 

πτώματα ιδεών 

Αναμασημένες ταμπέλες 

καπηλεύονται την μυρωδιά των χρωμάτων 

Ένας μικρός σκίουρος ξέφυγε 

κι έριξε τα βελανίδια 

στις κουπες των μικρών παιδιών

Περαστικοί χειροκροτάνε 

το κενό της πλατείας 

Κουρνιάζει στη γωνιά της η επανάληψη 

αλλάζοντας τη γάζα από το στήθος της 

Φουγάρα διαλαλούν 

τον κήπο της Γεσθημανής 

βυζαίνοντας τα χνώτα του καπνού 

Ξαρμυρίσανε οι μέρες τα τρένα 

Τα βουνά θυμούνται τις καμένες τους ράγες

τις φωνές των πουλιών 

χαμένα στην ομίχλη αναζητούν την λύτρωση 

Καινούργιες πατέντες πουλούν τον αερα 

να αναπτυχθεί το κούφιο κουφάρι 

Η σκυτάλη γυρίζει 

πισω μπρος και πάλι πίσω

Δοσμένη στον κόσμο της 

απαντά σε ερωτήσεις με εύκολο τέλος 

Διαβάτες κοιτούν το άδειο πιάτο 

το σπίτι με το σβησμένο φως 

στα χέρια τους λιγοστά κεραμίδια 

Στοιβάζονται πλειστηριασμοί του πάγου

να κάψουν το χώμα του κόπου 

Οι ρήτορες αγορεύουν 

πουλούν σοδειές δίχως ιδρώτα 

κοιλάδες που δε γνώρισαν 

Κυκλάδες που δεν άγγιξαν 

πουλούν , πουλούν ανέξοδα ταξίδια 

δίχως ταξιδευτές με μόνο άγκυρες

 Αμίλητες οι πράξεις 

πεινούν , διψούν, 

καίγονται για ένα καινούργιο φως 

κρυώνουν από γλώσσες φωτιάς 

σμίγουν τα δάχτυλα 

να θρέψουν τον ήλιο

Κι είναι ντυμένη με τόσα χρωματα η άνοιξη!

Αρνούμαι τον χορό των ψευδαισθήσεων

καλω τους φίλους στο λιβάδι 

που μάχονται παίζοντας τα παιδιά 

Μια ειρωνεία κοιτά το παράθυρο  

θα τραβήξεις την κουρτίνα 

να μπει το φως βγαίνοντας απ' τα χέρια σου;

Χρώματα σιωπής

Κι από ένα μικρό ηλιοβασίλεμα 

μαθαίνεις  να ακους , 

να εκτιμάς 

τον ήχο του ισκιου 

το χάδι της ζεστασιάς

το βελούδο της απαλης φωνής 

μαθαίνεις .. μαθαίνεις 

τα χρώματα της σιωπής !

Άτιτλο

Μια ρίζα τόπος 
και γεννήθηκε η άνοιξη!

Πρωτομαγιά

 Ξυπνά ο Μάης 

Τα πόδια του βαστά 

μη τονε βρουν τα βόλια 

Πλιάτσικο κάνουν γυρολόγοι 

τραγούδια άσαρκα του τραγουδούν 

να κλέψουν την σοδειά 

των λουλουδιών του 

το ρόδο που ελούστηκε 

το αιμα των παιδιών του

Λαβώσανε την λευτεριά 

πλάνης κουστούμια αδειανά

Φωνές από το χώμα αγρυπνούν 

και δροσουλίτες καλούν της μνήμης 

το κόκκινο χορτάρι .

μηνύστε τα πουλιά να φυλαχτούν 

μηνύστε τα παιδια να τα αγκαλιάσουν 

γυναίκες ορθές σταθείτε 

βυζάξτε του άνεμου γενιά 

γεννήστε ψυχής παλληκαριά  

Άνδρες βρείτε της λύρας το σπαθί 

παίξτε του ήλιου μουσική 

χορός του Μάη αρχινά 

Του ποιητή ορμά η φωνή 

τούτη η γη να ξεπλυθεί 

σε ένα γαϊτάνι από ζεστή βροχή 

η πενα γράφει στίχο '' Αντισταθείτε ''

 

Πίσω απ ' τα σύννεφα

 

Και ξέρεις τι μου αρέσει;
Αυτό που ακόμα 

κι όταν τα μάτια σου συννεφιάζουν

ίδια με ένα σπασμένο σύννεφο ακούγονται.

Μισό να κουβεντιάζει της βροχής 

κι άλλο μισό με τόση τρυφεράδα

να γέρνει σαν ίσκιος γιασεμιού.

Και τούτο που ο ήλιος απλώνει  γεμάτος

μια σιγανή αγκαλιά τι ρόδο που ανθίζει!

Σπουδαίοι τόποι

Να λοιπόν που τίποτε τρανό

δεν χρειάζεται να ζεστάνει.

Λίγο το πέρασμα της σιγής,

λίγο η ποδια της νυχτας

που ξέρει να αγκαλιάζει

τα χνώτα των ανθρώπων

Κι εκείνο το είμαι εδώ , να προσέχεις

πως κλείνει μέσα του

ολα τα μυστικά του κόσμου

σε ένα καθρέφτη που απέναντι κοιτά

σαν ενα κοκκινο τριανταφυλλο

που τρυφερά κλείνει τα φύλλα του

Σπουδαίοι τόποι οι καρδιές !

Πρωϊνό

Χαράζει

Μουντός καιρός

σαν πως μαγειρεύει το σύννεφο

να πλένει τις αυλές

να πετάξει τη σκόνη του χαμένου χρόνου

στα δάχτυλα , στα πόδια της θάλασσας

Ένα μικρό κουτάβι κλείνει το δρόμο του

κάνοντας νάζια 

στο πέταγμα μιας πεταλούδας

Κοιτώ πίσω από την κατήφεια του

φως και ήλιο μυρίζει
Περπατησιές κόβουν βόλτες
ανάμεσα στο στήθος και στα μάτια
τα φώτα της γαζίας κυκλοφορούν
πάνω μου δείχνοντας τα χρώματα
σαν φαντεζί φόρεμα της μέρας
Απ το μικρό μου αυλόγυρο
τη φωλιά του εντός μου
ξεπηδούν οι χορδές της κιθάρας
κι εκεί που λέω παίξε μου
να ακούσω το τραγούδι σου
απλώνει τα δάχτυλα στις φυλλωσιές
κι ακούγονται γέλια ανθρώπων
τι όμορφη μελωδία .. χορεύουμε;

Άτιτλο

Μια σταλα φως 

φιλιώνει με την άνοιξη 

κι ανθίζει 

το τραγουδι του κόσμου!

Προσευχή

 Κυριε 

δώσε μου το φως 

να αγκαλιάσω τους κόπους σου 

να σμίγω τα χέρια μου 

στον πόνο των ανθρώπων 

θηλάζοντας την φωνή σου 

Βοήθησε με να κατοικώ 

εξω από το αδικο 

γυρεύοντας τη μοιρασιά του ισου 

μετρώντας τα κυματα της θαλασσας 

στη μεριά που ανθίζει ένα χαμόγελο 

στα φυλλα των ανθρώπων 

να μείνω ενας μικρός βολβός

στης γης το ολόδροσο λιβάδι 

Διώξε τον κύκλο της αδιαφορίας

και στόλισε τον δρόμο της εγνοιας 

στεφάνι κρινολούλουδου 

στο άρωμα τον ματιών σου 

Κυριε 

φώτιζε με το στέρνο σου 

σπόρους να θρέψουν τα παιδιά 

γυμνά από αγάπη 

και πεινασμένα από αγκαλιά 

στους δρόμους πια να μη γυρνούν 

Αγκάλιασε τα σπλάχνα τους 

να έχουν τον ήλιο λευτεριά 

δος τους τη δύναμη να βρουν 

ζωή καθάρια να διεκδικούν 

κι οσα αγκάθια πλάι τους κι αν περνούν 

στο σωμα να αφήνουν γρατζουνιές 

μα ανίκητα κι ατέλειωτα

η καρδια τους να χτυπά 

Κυριε ξεδίπλωσε μου τις αισθήσεις 

με αυτές βαθιά ψυχή να αναζητώ 

τον άνθρωπο στον άνθρωπο 

με πίστη κι αγάπη να ακολουθώ!

Είναι κάτι βραδια

Είναι κάτι βράδια 

ίδια με τα άγραφα ποιήματα 

εκείνα που μπορούν 

να σε κλείσουν μέσα τους 

μόνο γιατί 

στη ραχη τους νιώθουν

το βλέμμα σου 

κι εσυ μυριζεις 

το χαδι του γιασεμιού τους

ειναι που 

ανορθόγραφα μιλα η σιωπή 

καθώς σκύβει στο χώμα της 

αρμονικά , τρυφερά

ισα με το φτερούγισμα 

σταγόνα και γη!

Αποτυπώματα

Γύρευες 
ένα ποίημα 
γύρευα 
την καρδιά του 
κάπου εκεί 
ελεύθερα 
αγκαλιασμένοι 
χαθήκαμε!

Πολύτιμα μικρά

Κι είναι εκείνα τα μικρά

που μια άνοιξη κρατούν στα στήθια

Ένα μικρό αεράκι που ψιθυρίζει

λόγια ζεστά από τον κόρφο των ανθρώπων

να στεγνώσει το δάκρυ.

Ένα απαλό χειροφίλημα καρδιάς

που ανάβει το φως της παπαρούνας

Ένα κελάηδημα του μαζί με σένα περπατώ

δικός σου ξένος με αποτύπωμα ψυχής,

γεύση του ουρανίσκου στο διπλανό καφέ,

ένα αγνάντεμα του νου

πέρα απ’ τις φυλλωσιάς του,

περα από κείνον μα ένα με κείνον

Κι αν δεις πόσα μικρά βαφτίζουν τον κήπο,

λεπτομέρειες που χτίζουν γέφυρες,

πουλιά του στέρνου

που ζωγραφίζουν δεξαμενές της ζεστασιάς.

Κι είναι που τίποτα πιο σπουδαίο

από το σχήμα ενός χαμόγελου,

στο αντικρινό το βλέμμα .

Τίποτε πιο τρανό

από το χάδι στα φύλλα του βασιλικού

την ώρα την ώρα που ανατέλλει

ο ήλιος της καρδιάς

είναι όμορφο …όμορφο να μην θωρείς αγάπη

μα εσύ να αγαπάς!

Αδιαίρετα

Κρατήσαμε τα πολύτιμα 

με χέρια πλεγμένα 

στο φως της ψυχής 

καρφωμένα 

σε έναν άγνωστο δρόμο.

Μα πως αλλιώς 

ανθίζουν φύλλα που αγαπιούνται;

Βαρκάρης

 Λίγες σταγόνες αλάτι

ακροβατούσαν στα δάχτυλά του

Μα εκείνος έμοιαζε να χει αγκαλιάσει

ωκεανούς του κόσμου .

Το σταρένιο βλέμμα του ακολουθούσε τη ρότα

που βασίλευε το αγιάζι κι ανέτειλε η καλοκαιριά

Φθινόπωρο πια και τα μελτέμια

θα έπαυαν να μιλούν στη βάρκα του .

Μια παράξενη νηνεμία φώλιαζε στα νερά

Σαν κάτι να θελε να του πει ,κάτι να του μηνύσει.

Έσκυψε στις εντός του φωνές

Μικρά κυματάκια που χοροπήδαγαν

στο στέρνο του. Στα χαρτιά τους έζωνε

τους λογάδες της σιγής κι ανέμιζαν λευθερα

τα πλουμιστά κοπάδια.

Λόγιαζε τον ήλιο με την παλάμη

κι ολο πιο τρανός φαινόταν

Ζύγιζε τα δίχτυα στο κουφάρι της μνήμης

μεθώντας τους κόκκους της κλεψύδρας .

Ένα μικρό του κατάρτι χτύπαγε σαν εκκρεμές

στο ρολόι της πυξίδας, θυμίζοντας τις αμμουδιές

που φόρτωναν χρυσάφι .

Κι είναι τόσο όμορφες οι αμάραντες ψαριές του .

Τα κοράλλια του έφταναν στα πέρατα του δρόμου

αγγίζοντας τις πεταλούδες με το πουά φόρεμα

Σπαρταρούσαν οι φόβοι του στο μπουκάλι

της τόλμης χτυπούσαν τα γέλια στο απέραντο μίλι

κι ανοιγόκλειναν τα κοχύλια των σκέψεων

μοιράζοντας τα φιλιά στα χείλη των ονείρων .

Να που είχε αρχίσει σιγά σιγά να αποκρυπτογραφεί

το μήνυμα που έκρυβε το ακρογιάλι .

Βαρκάρης ο νους σε στέκια μυστικά στήνει φωλιά

κι από τα μάτια της ψυχής την ομορφιά κοιτά!

Δυο σταλες από άγγιγμα

Κι ενώ ο χρόνος έγραφε μηδέν 

εμεις γράφαμε συνθήματα 

με το πολύχρωμο μελάνι 

των λουλουδιών 

Κερδίζαμε ένα ασημί φεγγάρι ,

δυο ούγιες από ήλιο 

κι απάνεμες νότες 

που σαν δελφίνια κολυμπούν 

Δυο στάλες από άγγιγμα

 και μια διαίρεση 

που έδενε 

στις ακρες μιας καρδιάς 

Λιγα ειναι;

Σε μια λέξη

Και ξέρεις ποιο είναι το σπουδαίο;

Αυτά τα πολύτιμα 

που σου χαρίστηκαν 

πριν τα αναζητήσεις.

Αυτά που σαν συμμαθητές

σου δώρισαν 

τη διδαχή της μοιρασιάς .

Και ξέρεις ποιο είναι το ακριβό;

Αυτό που όσο ζεις , όσο υπάρχεις 

μαθαίνεις , μαθαίνεις 

πως η αλήθεια κρύβεται 

σε μια λέξη της καρδιάς 

Μαθαίνεις μεσα από αυτή να αγαπάς !

Ασίγαστο ποτάμι

Τα χρόνια μεγαλώνουν 

Οι άνοιξες μικραίνουν 

και τρανεύουν το φως τους 

όπως τα ονειρα 

σμιλεμενα στη σιωπή 

μικρα μαθητούδια που χτίζουν

κλωναρι ομορφιας να πιαστουν

κι εκεινο το παιδί 

ακόμα μέσα στο στέρνο να μιλά 

Ένα ασίγαστο ποτάμι 

θύμηση να μοιάζει 

καθε που ο νους ξεχνα 

πως καθε ωρα καθε στιγμή 

πολυτιμα κυλά 

φτανει  αγάπη άχρονα

να χει για βελος και για σαιτια 

ασπίδα , γέλιο κι αγκαλιά !

Όταν μιλάς με ψυχή τραγουδάς ψιθυριστά

Είναι μονάχα δυο τρία κοχύλια

φώναξε η Μαριώ
Τίποτε σπουδαίο τόσα έβγαζε η θάλασσα
στο πέρασμά της
Ακόμη κι η άμμος στο ανακάτεμα της
τα έβρισκε να ξαπλώνουν, ανάμεσα στην υγρασία 

των ματιών της και στη ζεστασιά απ το σώμα της
Τι διαφορετικό είχαν ετούτα και τόσος σαματάς
μη στεγνώσουν στον ήλιο και πάψουν να τραγουδούν;
Για κείνον ειναι μοναδικά. Έριξε στα χέρια του

δυο στάλες από το δρόσο του καλοκαιριού,
τα κράτησε βυζαίνοντας την αυρα της αφής
κι απαλά χόρτασε τα χείλη του στη μυρουδιά τους
Στις ρίγες τους μέτρησε τα πουκάμισα των άστρων
φόρεσε τη ματιά του φεγγαριού στο άνοιγμα τους
κι ύστερα απλόχερα χάιδεψε τα αγέννητα 

διάφανα μαργαριτάρια τους.

Δε θα τα άφηνε να καούν 

μήτε απ τα μάτια του ήλιου
μήτε απ την αδιαφορία που καρτερούσε 

να τα χώσει στο δισάκι της .
Τούτα του φέρναν τη μελωδία της θάλασσας
σε ένα κομπάκι που έφτανε στα αυτιά του
σαν αστραφτερο λυχνάρι που φώτιζε 

τα μύχια της ψυχής του.
Ένα στενό σοκάκι που βάδιζε στα αυτιά του

να ακούσει τη φωνή εκείνης . 

Τα κράτησε στα χέρια της κι υστερα 

απλόχερα του τα χάρισε σαν ναταν φυλαχτό .
Ξέπλεξε στο διχτάκι του τη μορφή της κι απλωσε
τα μάτια της να γυαλίζουν τις μέρες τις νύχτες του
στο δικό τους ακρογιάλι . Εκεί αντάμωναν τα γελια,

οι χαρές οι αγκαλιές τα χάδια και τα φιλιά τους,

σαν ένα αλωνάρι που μάζευε την πιο ακριβή σοδειά.
Στο μέτωπο κρατούσε τις μικρές τους εγνοιες
μεχρι να ζεσταθεί το αντάμωμα των γλάρων
Στη μικρή τους σπηλιά γεννιόταν τα θαυματα
ανάβοντας το κερί της μιας φλόγας
στο φιλντισένιο σκάλισμα τους ανάγλυφα
τα σώματα γνώριζαν τα δάχτυλα 
ανασαίνοντας σπιθαμή σπιθαμή τα χνώτα τους
Είναι δικά του και δικά τους
και πως να καταλάβει η αδερφή του η Μαριώ
α !! Βιβλίο άγνωστο η ψυχή και τις σελίδες
διαβάζει αυτή κι οσοι αγάπησαν τα γράμματα της 

κι ένιωσαν το αποτύπωμα που άφησε να δουν .
Μπορείς να δεις τη μια σταλιά ωκεανό να τρέφει;
Μπορείς να ιστορήσεις το πέλαγο της αγάπης;