Σημάδι

Αστόχησε 
τόσο ο χρόνος 
και πέρασε 
τόσο πολύ φεγγάρι
που νόμιζα 
πως 
ένας αιώνας 
έγινε η πληγή

πως έσκαψες 
μέσα μου 

βάθυνες σαν ουλή!

Κακία

Ποτέ δε θα καταλάβω 
ποτέ αληθινά τι ζητούν  
οι άνθρωποι απ τον άνθρωπο 
Τότε που θέλουν να τραμπαλίζονται 
στον πόνο σου και να γελούν 
με τη σοδειά τους 
να χαίρονται σε κάθε μαχαιριά 
πλουτίζοντας 
το νυστέρι του εγώ τους 
κι έτσι φιλόσοφοι 
καθώς γεννιούνται 
να σιγοντάρουν το δρόμο 
της γραντζουνιάς πλασάροντας 
το μεγαλείο της αυτούσιας 
γενναιότητας του ξέρω τους 
Τίποτε δε φοβήθηκα 
πιότερο απ τον άνθρωπο 
Κι εσυ Θεε μου 
που μ αγάπη τον έπλασες 
πως άφησες το βλέμμα σου 
στο διάολο χαιρέκακα να κοιτάει; 

Πεφταστέρι

Σκέπαζε η νύχτα 
το σώμα του ουρανού 

στρατεύματα ψυχών
φυλλορροούσαν  
στο σεντόνι της 

φεγγάρι μου 
κρύψε τα μυστικά τους 
και δέσε σε χρυσή κλωστή
ένα σου πεφταστέρι
σε θάλασσα πλατιά
να στάζουν  τα όνειρά τους !

Υπόσχεση

Σου υπόσχομαι 
Πατέρα 
να κρατήσω 
στη χούφτα μου 
ψίχουλα να ταΐσω 
τις φτερωτές καρδιές 
να μιλώ 
με τα ρόδα του ουρανού

και να λείπω 

από πόρνες ώρες 
που μοιράζουν
άσκοπες στιγμές 
με κάλπικα 
κέρματα αγάπης! 

Αγαπάω

Δεν 
θα προδώσω ποτέ
αυτά που φύτεψα 
σε σένα 
μέσα από μένα 

συνεχίζω
να τ' αγαπάω
όχι να αγαπώ

αγαπάω δυνατά 

με ή χωρίς εσένα !

Τραγούδι

Άφησα 
τα παπούτσια μου 
στο θολό δωμάτιο
κι έφυγα 

Μήτε που με ένοιαζε
ποιος θα τα φορέσει 
έτσι κι αλλιώς 
δε με άγγιζαν 
ούτε τα κομμένα 
δάχτυλα 
ούτε τα βαμμένα 
μακριά νύχια 

Ξυπόλητη 
θέλω να τρέχω 
στο όνειρό μου 

το μόνο που κράτησα 
ήταν το τραγούδι μας 
το λέγαν '' αλήθεια ''

θυμάσαι;  

Φιλί

Τίποτε πιότερο 

δεν με μέθυσε

όσο εκείνο

το αλμυρό φιλί

την ώρα 

που έσταζε 

το δάκρυ 

της αγάπης !

Γυμνή ψυχή

Ξεμάκραινα τόσο από την ακτή 
που κύμα αλαφροΐσκιωτο μύριζε 
να πλέει στα σωθικά μου 

Κλείσανε τα κοχύλια τους 
τα μαργαριτάρια μη και γεμίσουν 
την άμμο της συνήθειας 

Κείνα τα βότσαλα αναζητώ
που χαϊδεύουν την αλμύρα 
να γεννηθεί το ανάγλυφο 
ζουμερό ρόδι της αλήθειας 

Μη και με ψάχνεις στους πίνακες 
στάζει ακόμη το ειναι μου 
στις πινελιές των χρωμάτων !

Μυρουδιά καλοκαιριού

Άκουγα

το τραγούδι των αστεριών

δυο μικρές πανοπλίες 

έκλειναν μέσα τους 

το νόημα της σιωπής μου

αντάριαζε το αίμα μου

στην αύρα της ανάσας σου 

ερχόσουν 

σαν μυρουδιά καλοκαιριού 

που ανοίγεται στο αγέρι 

όπως το τύλιγμα του ήλιου 

στη δροσιά της άνοιξης 

σε περίμενα 

άνθιζε το περβάζι του ονείρου

στο πέρασμα της σκιάς σου

φύτρωναν χιλιόχρωμα φιλιά

ήρθες σαν σπόρος στη γη μου 

κι έγινες .. ανάσα και ζωή μου!

Απολογισμός

Δεν το φοβάμαι το θεριό 

που λένε χρόνο ακριβό

μα εκείνο που φοβάμαι
μη έρθει στέρφα η στιγμή
στηθεί μπροστά μου η ψυχή
γυμνή , διάφανη , πικρή
περιμένοντας 
συγνώμη να ζητήσω
τη θλίψη της να σβήσω 

για όλα όσα πίστεψα
τα χρόνια της που λήστεψα
τα όνειρα που της χρέωσα
για όλα εκείνα τα γιατί ;

που έψαχνα μέσα σ ’ αυτή !

Κάποτε ψυχή μου

Κάποτε θα μπορώ 
να σε κοιτάξω στα μάτια 
αφήνοντας τη θάλασσα μου 
να κυλήσει στο πέλαο σου
θα μπορώ να σου μιλήσω 
γιατί σ άφησα να φύγεις 

κέντησα την αγάπη μου 
σε ένα κλειστό κελί 
κι αυτό έσπασε τις κλειδωνιές του
κι απλώθηκε σαν κισσός 
να προστατέψει το σώμα 
της ψυχής στο απέραντο 

κάποτε αγάπη μου θα δεις 
πόσο πολύ σ αγάπησα 
που τίποτε από μένα δεν έμεινε 
παρά μονάχα η λευκή σου σκιά 
να συντροφεύει τις νύχτες μου 
στη χειμωνιά της ζωής μου 

μην τρομάξεις ζωή μου 
άφησα το αστέρι μου να σιγοτραγουδά 
τη μελωδία της αγάπης 
κείνο ξέρει πως ειναι να ζω 
μαζί και χώρια σου 
ανάσα και πνιγμός μου 

κάποτε ψυχή μου θα δεις 
πως όλα τα χωρά η αγάπη 
ακόμη και το μακρυά 
αρκεί να βλέπει 
δυο λατρεμένα μάτια 
να περπατούν στον ήλιο 

με βλέφαρα που λάμπουν από χαρά!  

Γευσιγνώστες

Ένας σάκος
από λόγια του ανέμου 
σαν πολύχρωμο αερόστατο
που έψαχνε 
το θαυμασμό της εικόνας
το άψυχο χειροφίλημα

κι εκείνα 
τα νιόβγαλτα σπαρτά
πλάι τους 
μόλις που ψήλωναν
τα βράδια 
που παρόν δηλώναν 

τι όμορφα που μιλούσαν 
μέσα απ το χώμα τους 

γευσιγνώστες ψυχής
καταπίνοντας την επιφάνεια  
πίνανε το μέλι του ουρανίσκου 
και πως ''τότε'' μύριζε αγάπη 
'' στα υπόγεια ειναι η θέα ''

Σκοτάδι

Μέτρησα 
τόσες φορές 
το σκοτάδι 

και πάντα

ένα φως 

μου 
γεννιόταν!

Αυγερινός

Θεριέψαν τα χρόνια
θέρισαν τα στάχυα
χρυσόφτερα
να λιάζονται στον κάμπο
Το μίτο της Αριάδνης
γύρεψα  
να σπάσω το λαβύρινθο
που έκλεινε της τριανταφυλλιάς 
τα μπουμπούκια στο κελί του δρόμου
Μα εκείνο το τραγούδι 
μακριά του με πήρε 
κι αλάργεψα 
στον κήπο της ροδιάς μου
να μετρώ το δείλι 
στις φλέβες του αυγερινού !

Δίδυμος ανθός

Να γιατί σε λατρεύω

Γιατί τίποτε μικρό δε σου μοιάζει

Τράνεψε ο ουρανός στα μάτια σου

κι η θάλασσα μίκραινε στο βλέμμα σου

Γιατί που σιωπώ με ακούς

κι η ζεστασιά μου στην αγκαλιά σου μίλησε

Γιατί σε φύλαγα σαν κόκκινο

γαρίφαλο στη μήτρα μου

κι η ευωδιά της ρίζας σου έρωτας μου έγινε

Τα πανιά μου ανοίγω κι η πυξίδα μου γίνεσαι

στη ρότα μου φιλάς το φάρο των χειλιών

Να γιατί ρόδο σε βάφτισα

Να ραντίζεις τη γη με το μιλητό σου

Τρυφεράδα ανέμου σου χάρισα

Στα πέταλα των χεριών σου να φυτρώνουν

ανεμώνες  χρωμάτων

Να γατί τόσο σε νοιάζομαι

Το βελούδο της σκέψης σου τραγουδά

της στοργής το λυχνάρι δίχως ύψος

μονάχα με τη νότα της ψυχής

Να γιατί σ αγαπώ ..

γιατί από σένα μαθαίνω εμένα

κι αντανακλώ σαν νούφαρο

μιας γέννας που έχει δίδυμο ανθό!

Στη γειτονιά του βυθού σου

Γύρισες στη σπηλιά σου 
λύκος ή αρνί ,σύμπλεγμα και των δύό
Ασκητής που φόρεσε τον κόσμο στις πλάτες 
να γνωρίσει το σύμπαν.
Καλά είσαι εδώ στα γνώριμα σου
αυτά κανείς δεν μπορεί να σου τα πάρει 
όμορφα που στρώθηκε ο ήλιος στο δώμα σου 
μήτε τον νοιάζουν οι νοτισμένοι τοίχοι
ξέρει καλά  θα αρχίσει να τους μιλά 
κι έτσι σιγά σιγά θα στεγνώσουν 
α!!! πως χορεύουν οι άνοιξες των χρόνων σου 
μικρές μπαλαρίνες που παίζουν στη σκιά της αντηλιάς 
Γύρισες τόσους τόπους κι όλα στα χέρια τα κράτησες 
που τίποτε δεν ήταν δικό σου 
Κι εκείνο το φεγγάρι πως πάντα πίσω σου γυρνούσε 
πιστός θεατής του κόσμου σου 
Κελάηδησες σαν άλλος αποστάτης της φωνής 
κυνηγώντας τη νότα που έπλεε στο γρασίδι
Τίποτε πιότερο δε ζήτησες παρά ένα καθάριο νερό
να σου δροσίζει το νου την ώρα που περνά η λαλιά του 
στο άπιαστο . Γέλασες με κείνα τα σκαθάρια 
που άκουσες να παίζουν στην αυλή της λίμνης 
έτρεξες με τα νούφαρα παίζοντας κρυφτό 
στις καλαμιές των ονείρων.
Στο πέλαο περπάτησες τα μίλια σου 
α!! όμορφος κόσμος ντυμένος αντάρτης 
έτοιμος να κόψει τη σκιά . 
Σαν άλλος μαχητής που με μια χούφτα χόρτο 
παλεύει την ξερολιθιά .
Τόσα που έμαθες που τίποτε δεν ξέρεις 
Κείνους τους ποιητές παλιούς παραμυθάδες 
στοίβαξες στο στέρνο άμα ξεχνιέσαι να σε ξυπνούν .
Τους έκαμες σπαθιά , σφεντόνες τις νυχτερίδες να χτυπούν
κι όπου βαρούν τα κύματα το κάλμα σου να συναντούν
Να γυρνάς να γυρνάς να περνάς τη γειτονιά του βυθού σου 
ανάσες να πίνεις κι ύστερα πάλι να ξεκινάς 
να.. έτσι ξεντύνεται η ζωή αλλάζει χρώματα μια δύση 
μια ανατολή μα εσυ να μην ξεχνάς στην ενδοχώρα 
της ψυχής κρατάς τα ρούχα που φοράς !

Στη σιωπή

Μη μιλάς
μη πεις τίποτε 
μόνο ..να 
τώρα που
θα κλείσω τα μάτια 
στη σιωπή 
άνοιξε
τα χέρια σου 
να χωθώ 
στην αγκαλιά σου
έτσι για να ακούσω
τους χτύπους μου 
στο στέρνο σου !

Μη λυπάσαι

Μη λυπάσαι
κείνους που κοίταξαν 
τον πόνο κατάματα 
γραντζούνισαν 
τα χέρια τους πάνω του 
κόψαν 
τα κύτταρα τους 
στις ουλές 
βύζαξαν
το μαστό του 
με ματωμένα χείλη 
τούτοι θα βρουν 
το δρόμο που διψά η χαρά 
κι ότι ποθούν 
θα το κερδίσουν 
τραβώντας του ήλιου 
τα φτερά 

μονάχα αυτούς 
που τρόμαξαν 
και στη σκιά του μόνο 
και κρύφτηκαν  
σε πινελιές 
που δειχναν άδειο νόμο 
τούτους 
να τους λυπάσαι 
που ίσκιοι μείνανε δειλοί
δεν έμαθαν 
πως πιότερο γλυκό φιλί 
δεν έχει 
από την αστραπή 
που πέρασε και χάθηκε 
στου ουράνιου τόξου
τη μορφή !

Αγάπη

Μην τρομάζεις 
ψυχή μου 
αν χρειαστεί 
έμαθα 
να με σκοτώνω !

Άγγιγμα

Αγκάλιασα τα μάτια σου

Πάνω μου έγειραν

σαν μικρές πεταλούδες

που τη φλούδα τους ψάχνουν

να στηρίξουν τα φτερά τους

Τα άκουγα να μου μιλούν

αυτά τα μικρά σκαθάρια

που πιότερο

καθάριους ωκεανούς δεν είδα

σπίθωναν τα πέταλα τις γαζίας

κι άναβαν τον ήλιο

στο κούμπωμα τους

Ακούμπησα τα χείλη μου

στις ζεστές τους μπιζουτιέρες

Μερώστε λατρεμένα μου

σφιχτά σας κρατώ!

Να τραγουδώ στον ουρανό

Ξόδεψα τόση αγάπη
μετρώντας μονάχα 
ξύλινα χαμόγελα
στις χαρακιές
της φωτιάς
Τίποτε πια δε θέλω
παρά μονάχα 
μια παπαρούνα
να ζεσταίνει τα όνειρά μου 
μια χούφτα λευκού αέρα 
να ανασαίνω στο φως
και μια πένα
να ζωγραφίζει 
τη λίμνη της αλήθειας 
ακούγοντας 
την γλώσσα των κοραλλιών
από βυθό ψυχής 
άγνωστου τόπου 
χωρίς διεύθυνση 
και δίχως αριθμό 
να τραγουδώ 
στον ουρανό
αγγίζοντας άδολο θεό!

Σαράκι

Πως θέλω να ξυπνήσω μια μέρα 

κι όλα να ναι όπως τότε

Όταν ανέμελα βάδιζαν 

οι σκέψεις μου στα μάτια σου

Μου έβγαινε εκείνο το παιδί 

που ζητούσε με λαχτάρα να πέσει

στην αγάπη σου, με χίλια φιλιά 

να μετρά το στόμα το μέτωπο 

τα χέρια , τα κυτταρα σου 

Να δω το ηλιοβασίλεμα 

να περνά απ το  βλέμμα σου 

στο βλέμμα μου και να χάνομαι

στον καταρράχτη της αγάπης

λουσμένη από σένα. 

Να σου δίνω τόσα

που πάντα να μου βγαίνουν λίγα 

κι εγώ να αναζητώ τα αερικά 

τα ξόρκια να μου πουν

κει να που στη ψυχή σου μόνο να γελούν.

Κι ύστερα ήρθαν εκείνες οι φωτιές

να σιγοκαίνε τα σωθικά μου 

εκείνα τα αγκάθια αμφιβολίες

που από σένα φυτεύτηκαν.

Και που δεν έκανες 

τίποτε να ξεριζώσεις 

κι ήρθαν και γίνηκαν σαράκι 

Κι ας ήξερα τι μέτρησες 

πάνω από μας

τι άξιζε τόσο απ την αλήθεια 

της αγάπης μας 

γιατι μ άφησες να παλεύω

μόνη μου ;

Όχι ψυχή μου έβλεπα σε σένα εμένα 

δεν ειμασταν δυο ..υπήρχα με δυο 

και ζούσαμε το ένα .

Και να που τώρα εδώ με σπασμένα φτερά

να αναπολώ που γέννησα το γέλιο μου 

κι έγινε αλμυρό..να ψάχνω να μας βρω!

Αγριολούλουδο

Όλα μακραιναν  τόσο
που θαρρείς κι αλλού ξεχνιόταν το πέλμα μου
κι αλλού ακολουθούσε η γάμπα .
Στις μύτες πατούσα το πράσινο χορτάρι
κι ότι πίσω μου έμενε σαν να μη με είδε

Κατέβαινα να γνωρίσω τον κορμό που φύλαγε
τα ξέμπαρκα φυντάνια ,  τους αρχοντορεμπέτες
που με τα χέρια στις χάντρες μετρούσαν
τ΄ αντρίκιο ζεϊμπέκικο που με θάρρος διάβαζε τον καιρό

ήθελα να μαι κείνο το αγριολούλουδο που ξέρει
πως μυρουδιά δεν έχει μα χαρίζεται με νάζι
να δω το κυκλάμινο που περίμενε
στου βράχου τη σχισμάδα να ροδίσει ο ήλιος
να ξεκινήσουν οι ορχήστρες της τουλίπας .

Τίποτε που γνώριζα δικό μου δεν ήταν
κι όλα στα χέρια μου τα κράτησα .
Ταχιά μου άδειασαν το τάσι της παραμάνας γωνιάς
που με έδενε στο λώρο της
Βαριά με κοίμιζαν τα σχοινιά της άρπας στην κούνια τους

α !!! το όνειρό μου το όνειρό μου στις πλάτες μου ακουμπούσε
να φτάσει να τυλίξει ανάμεσα στις γραμμές και στις μουντζούρες μου
πολύχρωμα μπαλόνια να θρυμματίζουν το γκρίζο 

Θα περπατήσω φώναξα της γαριφαλιάς θα περπατήσω 
στα πέλαγα του νου με πιέτες απερίσπαστες απ την ψυχή 
Να ..έτσι όπως μου φτάνει να κοιτώ 
κεινον τον αποσπερίτη που πάντα πλαγιάζει στο στήθος μου 
και πόση αγάπη πάνω του έσπειρα να νιώθει το φιλί μου !

Πως πάντα σε ήξερα

Ένοιωσα την ανάγκη να θυμηθώ

πότε ..πότε ήταν εκείνη η πρώτη φορά 

Η πρώτη φορά που ένιωσα εκείνο το σκίρτημα 

Αυτό που με τρόμαξε γιατί τόσο επιβλητικά 

μου φώναξε .. ήρθα και θα μείνω .

Πότε ναταν τότε που χελιδόνι πετούσα στα κλαριά 

κι έχτιζες τη φωλιά που με περίμενε; 

ναταν κείνη η ζεστή γωνιά που φύλαγε η σκιά μου

να ανταμώσει το άστρο της  ;

να ταν κεινη η ψυχή μου που διψούσε να στάξει τα χείλη μου

πίνοντας το φιλί σου ..

Α!!! μήτε που ξέρω . νομίζω πως πριν γεννηθώ 

σ είχα δει να περπατάς στα κυτταρα μου 

Κι ύστερα γεννιόμουν κάθε φορά που σε κοίταζα

Ναι .. ναι σε βάφτισμα σκίρτημα σε φώναξα έρωτα 

κι ύστερα σε μεγάλωσα αγάπη . 

Πως πάντα σε ήξερα που ποτέ δε σε είδα 

κι εκεί που σκαρφαλώνεις να πιάσεις τα φύλλα μου  

δέντρο σου γίνομαι κι ανοίγω τα κλαδιά μου να σ αγκαλιάσω

Σε φτάνω εκεί που ξέθωρο τίποτε δε φυτρώνει 

χρωματίζω τον άνεμο να πνέει την ανάσα σου  

Ναι τώρα το ξέρω .. ήρθες για να μείνεις 

ακόμη κι αν δεν πέρασες ποτέ τα σκαλιά μου 

κι αν σαν άπιαστο πετάς εγώ έτσι θα σε κρατώ 

Φιλί φιλί στο όνειρο κείνο που ερωτευμένη είμαι

Θα τραγουδώ στα νερά της αγάπης κοχύλι της θαμαι !

Πόσο σ 'αγαπώ

Κι είναι φορές

που με μισώ τόσο 

που αφήνομαι 

στον πόνο σου 

θέλω

να μπήξω 

τα νύχια 

στην καρδιά μου 

να τραβήξω 

τις ρίζες της 

και να φωνάξω 

βγές 

διάολε 

πόσο πολύ 

σ ' αγαπώ !

Ματωμένο φεγγάρι

Κάποτε 

θα φύγω 

κουβαλώντας 

στους ώμους 

ένα πέταλο 

που θα κουρνιάζει 

η ψυχή μου 

στα μάτια μου 

θα φυτρώνει 

ματωμένο φεγγάρι 

σαν ένα γιατί 

αυτό .. το δικό σου! 

Αμίλητα

Πόσα 
κόκκινα χρόνια
αμίλητα ταξίδια 
αχώριστα χείλη
που γεύονται 
την αλμύρα

πόσες 
ανείπωτες ώρες 
χέρι με χέρι 
λευκές σκιές
να πολεμούν 
το άστατο του αέρα 

κι εκείνη η λέξη 
πεισματικά
κλειδωμένη στα έγκατα
μη και τρομάξει 
το όνειρο και χαθεί 
μη σβήσει η ζωή

ποιος πρώτος 
θα σπάσει τη σιωπή 
ποιος σε άτοπους καιρούς
να αγγίξει το κλειδί
για να σε ελευθερώσει 
αγάπη .. μοναδική  ! 

Φωνές

Ξόδεψα
τόσες φωνές 
μέσα μου 
να σου μηνύσουν 

και μόνο 

μια κόκκινη 
έμεινε 
να μου μιλά 
για σένα !

Όνειρο

Κλείσε τα μάτια 

κι άσε 

μια χαραμάδα 

στο όνειρο 

να  κοιμηθούμε 

...αγκαλιά !