Άτιτλο

Χτενίζει ο αγέρας 
τις μπούκλες της θάλασσας 
η άνοιξη πεταρίζει στα νερά της !

Άτιτλο

Κι ένας κόκκος της άμμου μπορεί
να ομορφύνει τη θάλασσα !

Στόχοι

Πανικός , ευλογία, τρόμος , 
θηλιές νεκρών λίγο πριν τον θάνατο
αποξένωση , στόχοι βολής

το γρανάζι του κόσμου ασταμάτητα γυρνά

να ενώνει και να χωρίζει τον άνθρωπο

..ο άνθρωπος 

Τι τέχνη τελικά ο φόβος 

και που καιρός να δέσει το γαϊτάνι

τι περιμένεις;

Είναι που τόσα ..ειναι

Είναι εκείνες οι στιγμές
που λείπεις
και πλάι μου μένεις
κι έτσι δεν πλαγιάζει
ποτέ μόνος ο ουρανός

ειναι τα μάτια μου
που απ τ άστρα κρατιούνται
να λαμπυρίζει η φωνή σου φως

ειναι που βηματίζουν
οι ηλιόπετρες
σκαλίζοντας τα κεραμίδια
και το σπίτι μας
γεμίζει πορφυρό κρασί

είναι που το τραπέζι μας
φίλεψε κρίνα στο τάσι απ τ άγγιγμα
άγριας μηλιάς και κόκκινης δροσιάς

ειναι που λαχταρά το γέλιο
να ακούσει
της λίμνης το τραγούδι
κι ανάβει ο φάρος τη φωτιά
γυμνή να τρέχει η καρδιά

ειναι που δεν ειναι άλλη πιο γιορτή
απ της αγάπης το ατέλειωτο φιλί !

Άτιτλο

Στέρφα τα λόγια 
μα ανθίζει απ τη ψυχή  
ο κήπος μου
στο προσκεφάλι σου !

Σπορές

Μάθαμε 
τόσο καλά στην διαίρεση 
που ξεχάσαμε 
την ομορφιά της πρόσθεσης 
κι ας χάσαμε τόσους βολβούς 
που γεννούν κλαδιά 
Ας ειναι 
ακόμα μυρίζει νωπό το χώμα 
στα χέρια των παιδιών

κι εχει μια ομορφιά 
να μιλάς 
σαν πρώτο φιλί!

Πορείες

Κι οσο κρατούν οι ανταγωνισμοί 
για τον καλύτερο ανθρωπο
γευεται τη σάρκα του 
...ο ανθρωπος !

Άχραντο φιλί

Ατέλειωτος ο δρόμος
κι αυτός ο ήχος
αργεί να χτυπήσει
τις καμπάνες
να κοιμηθεί η βοή
να ξυπνήσει
το μαϊστράλι
στα μάτια
του όμορφου ψίθυρου

Μια λύπη σιγοντάρει
τα αφρισμένα κύματα
τα αλμυρίκια κρατούν την ακτή
σπάζοντας τα φράγματα

Οι λιόσποροι φυτρώνουν
η άνοιξη πούθε να βρει το χώμα;

Βάστα .. βάστα βλαστάρι ήλιε
ασπρόγαλα θηλάζουν τα άστρα
καμωματούδες φυλλωσιές
οργώνουν απ άκρη σ άκρη
το άχραντο φιλί
Όσο γελά ένα παιδί
θα ξημερώνει μια αυγή
μ ένα σπαθί στο χέρι
νικώντας τον αγέρα

γεννώντας καθαρή πνοή! 

Άτιτλο

Και καμιά φορά 
εκείνα τα ανείπωτα 

θα χτυπήσουν την πόρτα 

ανοίγοντας μόνο τα μάτια !

Ήχοι

Μίλησα
με τα λουλούδια
και δάχτυλα γινήκαν
άκουσα τα αηδόνια
και τη φωνή μου δωσαν
σφύριξα σαν άνεμος
και χάδι απλώθηκε
άστραψε το φως
σαν ήλιος κοιμήθηκα
κι όταν άρχισα
να μιλώ για σένα
αντίλαλος
των χτύπων έγινα
να φυλάξω
τους ήχους σου!

Διχως όρια

Όχι μάτια μου
οι άνθρωποι ειναι παντού άνθρωποι 
απ όπου κι αν βρίσκονται 
ίδια η καρδιά τους χτυπά 
Αγαπά χωρίς όρια δίχως χέρια 
δίχως πόδια , άστρα για λόγια 
ή λόγχες που ματώνουν 
Κουβαλά η ψυχή τους 
τα μάτια που αγαπούν όπου κι αν ειναι 
Πληγώνουν και πληγώνονται 
μα να ειναι που ... ένα χάδι 
σαν λόγος που σκεπάζει την ανθρωπότητα 
μπορεί να χρωματίσει τον κόσμο 
μιλώντας μόνο για μια κουταλιά 
γλυκό νεράντζι !

Γιατι γράφω

Γράφω ... γιατι γραφω 

γιατι μ αρέσει γιατι το αγαπώ 

αγαπω να μοιράζομαι 

τις σκέψεις , τα συναισθήματα 

τα μάτια μου τους προβληματισμούς μου 

την ανοιξη και τους χειμώνες μου 

τα οραματα μου και τις αξίες

του κόσμου που ονειρευομαι 

του κόσμου που ακροβατώ 

χαιδευοντας την ανοιξη 

στα σπλάχνα του χειμώνα 

κουβαλώντας την θαλασσα

στη χούφτα , τα πουλια που μακραινουν

τον ορίζοντα και ψαλιδίζουν 

τα καμενα μάτια

τις μικρές βουκαμβίλιες 

που ειδα να μεγαλώνουν στις πλάτες μου

τον μικρό αποσπερίτη που μιλά 

γυρίζοντας τη ράχη στα σύννεφα 

το νοημα της ζωης οπως το γνωρισα 

στην αγαπη των ανθρώπων 

το φιλί που εδωσα βυζαινοντας 

τη ρόγα του χαμόγελου 

κεινο που καιει τα σωθικα 

κι αγνωρα μυρίζει το καλοκαίρι 

Γραφω στου τοιχους , στα πατώματα 

στα φτερά του ουρανού 

στις κυκλάδες των τραγουδιών 

εκει που σαπίζει το άδικο 

μοσχοβολά ο καρπός 

της απλής σοδειάς 

και στην ανηφορια του γυμνοσάλιαγκα 

Τι νοημα εχει να χαμογελάς 

αν το χαμόγελό σου 

τα χρώματα που βόλεψες 

στους κυκλους μια ελιάς 

δεν καρφιτσώνεται στ αντίκρινο το βλέμμα; 

Μικροί θεοί

Ένοιωθε την πνοή του στα χέρια της
κι είχε το λίβα του καλοκαιριού
να κυλά στις φλέβες της
Το φιλί του ένα γάργαρο νερό
που κύλαγε αργά αργά στα χείλη της
Τούτη την ώρα χωρούσε στα μάτια του
η ομορφιά του κόσμου
κι έσβηνε κάθε γκρίζα της ματιά
Χόρταινε η καρδιά από χτύπο
και η ψυχή ξεδίψαγε  επιθυμία
Ναι .. μικροί θεοί που βλάστιζαν
στον πυρετό της κορυφής
Κούρνιαζαν στο φεγγάρι σαν ένα όνειρο
που κόπηκε στα δύό και αντικρίζοντας τα άστρα
έδεναν στον ίδιο το παλμό.
Η σιωπή τους μίλαγε την ίδια γλώσσα
κι η άρνηση για ότι σκιερό
χτύπαγε του ουρανού την πόρτα
άνοιγε άνοιξη που κένταγε σταυρό
Σαν αντανάκλαση κοιτούσε το εγώ τους
μες το βυθό κρατιόταν η ευχή
κι ανάμεσα στο παραμιλητό τους
σιγοτραγούδαγαν  ο έρωτας κι η αγάπη 

το όνειρο ψιθύρισε πνοή ! 

  

Ατιτλο

Κι από όλα τα ρήματα 

λάτρεψα κεινα τα .. ακούω , νιώθω 

κι αγκάλιασα το .. να προσέχεις 

καθώς βημάτιζε απαλά στο στέρνο !

Ατιτλο

Αν αλλάζουμε τον κόσμο 
τρώγοντας
ο ένας τη σάρκα του άλλου

άδικο το όνειρο Κεμάλ!

Είναι κάτι άνθρωποι

Είναι κάποιοι άνθρωποι που περνούν 
από δίπλα σου αφήνουν ένα χαμόγελο στις πλάτες σου
και συνεχίζουν δίχως να σε τρομάξουν με τον κρότο τους 
Είναι εκείνοι που ως συνήθως βαφτίζονται γκρίζοι , μελαγχολικοί
γιατί πάντα στα μάτια τους περνά το βήμα της θλίψης .
Δεν ανοίγονται εύκολα δεν τους αρέσουν τα πολλά 
και τα μεγάλα λόγια . Αρκούνται σε κεινα τα χαμηλόφωνα 
που ηχούν στα αυτιά τους μικρές καμπάνες .
Δεν θα φωνάξουν για να τους δεις μήτε θα κρύψουν τη σιωπή τους .
Τούτοι που λες δεν μιλούν αν κάτι όμορφο δεν έχουν να πουν 
Αμπαρώνονται στη σιγή τους και δεν μοιράζονται μήτε το δάκρυ 
μήτε τον πόνο τους . Όχι από φόβο ή από εγωισμό 
αλλά έτσι έμαθαν . Δεν έμαθαν να ζητούν βοήθεια παρά μόνο να δίνουν 
Δεν ζήτησαν ποτέ κάτι μα απλόχερα το έδωσαν γιατί έτσι γινόταν ευτυχισμένοι .
Γελούν δυο φορές αν τύχει και καταφέρουν 
με κάτι που θα σου πουν κάτι που θα σου δείξουν να γελάσεις 
Είναι εκείνοι που αν κρίνουν πως αξίζεις θα είναι εκεί στο πλάι σου 
μα ακόμη κι όταν λείπουν σε κουβαλούν μαζί τους σα δώρο 
Είναι εκείνοι που έχουν μάθει να ακούν να αφουγκράζονται 
όχι γιατί γεννήθηκαν Άγιοι αλλά γιατί ξέρουν καλά 
τι είναι να μην έχεις κάποιον να ακούει αλλά μόνο να μιλά 
Ξέρουν καλά τι θα πει ανυπαρξία στην ύπαρξη κι έχουν κερδίζει το ζω 
Είναι εκείνοι που φτασανε στο χώμα κι αναστήθηκαν γιατί κατάφεραν 
να κρατήσουν ένα κομμάτι ψυχής . Αγάπησαν την μοναξιά τους 
γιατί τους έμαθε τα θέλω τους . Μιλούν για την αγάπη 
μα δεν ξεστομίζουν εύκολα το σ αγαπώ πιστεύονταν στο ιερό του νιώθω. 
Είναι αυτοί που δεν θα τους δεις να συμβουλεύουν πάρα μόνο 
να σε παροτρύνουν να δεις την ψυχή σου .
Αυτοί που αν κερδίσεις την εμπιστοσύνη τους θα μείνουν φύλακες 
των ματιών σου . Δε θα προδώσουν ποτέ γιατί προδόθηκαν 
γιατί αφέθηκαν στα θελω των άλλων πιστεύοντας πως έτσι πρέπει 
Είναι αυτοί που ξέφυγαν απ τα λόγια του πρέπει 
και μπήκαν στην πράξη των θέλω τους . Δεν σκορπίζονται . 
Μοιράζονται . Θα τους δεις να παίζουν με περιστέρια
σα μικρά παιδιά να κυλιούνται στο χορτάρι 
αφηρημένους στο πέλαγο να χαμογελούν του ήλιου .
Τούτοι οι άνθρωποι μπορούν να σου δώσουν την ψυχή τους 
για ένα χαμόγελο μα ξέρουν να διακρίνουν καλά την αλήθεια 
απ το ψέμα . Το από ψυχής με την επιφάνεια 
Ορκισμένοι αντίπαλοι με τα δήθεν και τα τάχα 
Οχτροί του φαίνεστε . Δεν τους αγγίζουν οι μεγάλες υποσχέσεις 
Μπορεί να τους δεις να κλάψουν δωρίζοντας τους ένα τριαντάφυλλο
Να γελάσουν με ένα μικρό αστείο να χτυπήσουν στο δρόμο 
και χωρίς να δουν τον πόνο να νοιαστούν για κεινο το χέρι που τους κράτησε .
Τούτοι οι άνθρωποι δεν δίνονται εύκολα γιατί ξέρουν 
πόσο πολύ μπορούν να δοθούν . Θα αφήσουν χρόνο να σε μάθουν 
να τους μάθεις γιατί θέλουν να ξερής ποιοι είναι 
Δε θα σου κρύψουν τίποτε από κεινους σαν σε νιώσουν δικό τους άνθρωπο 
και μπορούν να διακρίνουν αν κάτι κρύβεις εσύ . Λιγομίλητοι είναι . 
Κοινωνικοί αλλά και απόμακροι .
Δεν μπαίνουν στις ζωές των άλλων αν δεν νιώσουν πως θέλεις να μπουν 
Επιλέγουν και δεν επιλέγονται . Κρατούν τον εαυτό τους και σου χαρίζονται
μονάχα σαν σε πιστέψουν . Πρόσεχε όμως μην προσπαθήσεις να τους γελάσεις . 
Οσμίζονται τις παγίδες και μπορεί να σε αφήσουν να πιστέψεις 
πως τους κορόιδεψες .Μα ακόμη κι αν πληγωθούν δε θα ανταποδώσουν
ξέρουν από πληγές .Αποχωρούν ήσυχα κι αφήνοντας ένα χαμόγελο . 
Τούτοι οι άνθρωποι συγχωρούν και προχωρούν .
Κάνουν τα πάντα μα μετράν τις λέξεις τους συναντώντας τις χαρακιές τους 
Βαδίζουν κρατώντας το ρόδο στο στόμα κι ας έχει αγκάθια που ματώνουν
Τούτοι μεθούν στο άρωμα και ξέρουν ξυπόλητα να λυγίζουν 
και να ορθώνουν τα γόνατα . Αυτούς που λες αν τους συναντήσεις 
δώρισε τους μόνο ένα χαμόγελο ειδάλλως άσε τους να σε προσπεράσουν 
σαν να ταν κάτι που δεν είδες .
Στο δρόμο των ανθρώπων .. άνθρωποι! 

Δίχως ταυτότητα

Έναν κόσμο χωρίς ονόματα
δίχως τίτλους
έτσι απροσδιόριστο
κι ωραίο
διαβασμένο και αμαθή
γυμνό, κατάλευκο σαν κρίνο
αυτόν θα ονειρεύομαι
κι όσο ονειρεύομαι θα ζω
θα σπάω
στους κύκλους της θάλασσας
κι ύστερα πάλι
θα τρέχω στους ουρανούς
να μαζέψω βότσαλα
αργά αργά.. σαν μόλις να γεννιέμαι!

Στο αλφαβητάρι σου

Απόψε

λέω να ξεχάσω την ψυχή μου
σε ένα χαρτόνι νοτισμένο από βροχή
να νεκρωθεί σε ένα κέρμα η αντοχή μου
μες τα σκουπίδια η σκιά μου να χαθεί

θέλω να αντικρίσω τη μορφή μου
μες του τσιγάρου μου τον άχρωμο καπνό
ντυμένο ψέμα να βαφτίζει τη στολή μου
στέμμα μου να χω το κενό κι έναν λωτό

λέω να φορέσω χρυσής πλάνης τα πλουμίδια
και να χορέψω σ ένα ξέφρενο ρυθμό
σαν κολομπίνα με τα βήματα μου ίδια
σε αθέατο δίχως αποσκευές σταθμό

παίρνω του κόσμου την ανάσα από συνήθεια
τη δένω κόμπους σε ένα άγνωστο σκαρί
μπαίνω στο χώμα για να βρω τα παραμύθια
κείνα που χώραγαν σε ένα τέλος μια αρχή

μέτρησα πόσους θανάτους έζησες πατρίδα
κι είδα του Άδη να σε γεμίζουνε φιλιά
να πίνουν αίμα απ το κορμί σου άγρια φίδια
κι εσύ την θάλασσα να ανοίγεις για αγκαλιά

πέρασα των στεναγμών σου τα γιοφύρια
αντίκρισα να τα χτυπούν ξέρες με λίθου χάδι αλμυρό
τάλαντα ανταλλάγματα να ψιθυρίζουν μύρια
αγέρωχη να στέκεις κρατώντας το σταυρό

Απόψε
σέρνω το παρελθόν στη θύμηση μου
απ της ανάγκης το βυθό να αναστηθώ
σαν μια ιδέα να γλύψω την πληγή μου
στ αλφαβητάρι σου να ξαναγεννηθώ!

Κλειδιά

Τόσος κόπος
τόση αγωνία
ξεστρατισμένες φωνές
σπασμένα βεγγαλικά
και πάλι
σιώπησε η θάλασσα
κρυμμένα σώματα
άηχα τραγούδια
ζωσμένοι φάροι
κενά ξέφωτα

α!!! βρε μνήμη
πάλι στον τοίχο
κρέμασες τα κλειδιά

κι ας κουδουνίζει
τόσο όμορφα 

το σκουλαρίκι της άνοιξης !

Ατιτλο

Κάθε ήχος ξεχωρίζει απ το στόμα του 

κι οι λέξεις παιδιά που νιώθουν ειναι !

Α ρε μαμά

Λίγα λουλούδια 

και τα απόκρυφα της ψυχής μου 

αυτά σου άφησα μάνα 

Ξέρω πως εσύ κι ο μπαμπάς

ανάμεσα στα αγριολούλουδα του κήπου γυρνάτε 

Μου μιλούν τα πουλιά που θρεψατε 

για τον ίσκιο της αγάπης σας 

Νιώθω την αύρα σας να αγαλιάζει 

στα πλευρά του μικρού παιδιού που είμαι 

Γεμάτη είμαι μάνα 

γεμάτη απ τα μικρά του κάμπου 

κι απ τα τρανά του απλού 

Δύσβατος δρόμος ετούτος που διαβαίνω

μα πως στο μάθημα ο νικητής ήταν η μολόχα και το μέλι 

και τούτο το κέρδος που η αγάπη το χαρίζει 

πως ινάτι τις φλέβες μου γεμίζει 

Α ρε μαμά 

Τίποτε μάνα δεν ξόδεψα 

απ ολα που χρωστάω γιατί οσα μοιράστηκα 

ειναι ετούτα που αγαπάω 

Ένα καζαν τιπί μπαμπά λεκές του πικραμύγδαλου 

στιγμές καβουρντισμένου ήλιου 

μα με τόση γλύκα στην κάθε μέρα της κανέλας 

με απατρίδωτα στεφάνια μου μυρίζει 

και τούτο το κρινάκι μοσχοπουλά τον μίσχο του

στον ήχο της φλογέρας 

τόσα λιανοτράγουδα πως να αποκόψουν το χορό 

που αιώνες φυντάνια γεννούν την άνοιξη 

και ο χιονιάς  ανθίζει !

Άτιτλο

Ποτέ δε κρύβει τα μάτια της η σελήνη
ξέρει πως πλάι της .. περπατά ο ουρανός της !

Στο αντάμωμα του κύκλου

Να λοιπόν που όλα έβρισκαν το δρόμο τους
Σκεπάστηκαν οι αγανακτισμένες φωνές
με το σεντόνι της ζέστης .
Κόπασαν οι γροθιές στο άνοιγμα της θάλασσας
έμειναν μόνο λίγες αναλαμπές ,
να τραβούν την κουρτίνα της πρόσκαιρης νηνεμίας
να θυμίζουν τα λόγια  ..ακούς;

Τραβώ τα μαλλιά του ήλιου να μη σταματήσει το ανέβασμα
κι εκείνη τη ζέστη να μη κλείσει το στόμα .. μα οι μέρες περνούν
κι οι τρομαγμένοι πληθαίνουν .

Βουτούν το κεφάλι στην άμμο
ψάχνοντας χώμα να καλύψουν τις σκέψεις.
Αυτές που τρελαίνουν , κείνες που σπέρνουν ασκούς
και θερίζουν αστραπές

Μα είναι κι οι άλλες που περιμένουν
να φυτέψουν την ελιά να μεγαλώσει το ατσάλι
Σ αυτές ναι ..σ αυτές που εμείς οι πολλοί
και οι τρελοί χτυπάμε το σφυρί να λιώσει στο νερό
Ξορκίζουμε τον Άδη σε παράδεισο ουρανό
εκεί που σταματά η λογική κι αρχίζει η καρδιά να μιλά
στις αλάνες που παίζουν μπάλα οι κεραυνοί
κι οι νικητές χορεύουν στου άπιαστου το χαλί
αγκαλιάζοντας τη θλίψη στο φιλί του χαμόγελου

Δρόμοι στο στένωμα του καιρού που απλώνουν

παίζοντας το κουτσό των παιδιών 

δίχτυα στο αντάμωμα του κύκλου με ορίζοντα

ένα τόπο με μυρουδιά του θυμαριού!

Γλυκοφιλουν τα απαλά φώτα

Απαύγασμα 
μια άλλης ηθικής το απόβραδο
Γυμνό στο μοβ 
μοσχοβολά τον ρομαντισμό του
Ανέμελα πετά 
τα πέπλα στα στήθια του ουρανού
σφουγγίζοντας και την τελευταία 
σταγόνα της κούρασης . 
Φουσκώνει τα νερά της σιγής
να δροσίσει λαλιές των φύλλων
Γλυκοφιλούν τα απαλά φώτα
τις κορυφές των δέντρων .
Τενόρος της όπερας ο αγέρας μελώνει
τις νότες της ζεστασιάς
Στους λεπτοδείκτες βαδίζουν στιγμές
έτοιμες να ξεκλειδώσουν γαλάζια κύματα 
κι εγώ που πελέκισα 
την πέτρα με ένα γαρύφαλλο 
στη μουσική του αφήνομαι να σ αντικρίσω !

Άτιτλο

Μετά  το χειροκρότημα 
της  Νίκης 
μέτρα τα λάφυρα 
του  διωγμού
γυάλισε..  χώμα
φιγούρες του συρμού

κρύψου  στη φυλλωσιά 
της  σιωπής 
αυτής που ξέχασες 
να ακούς 
καθώς.. ανέβαινες 
 στο έδρανο  του ομιλητή

 Άνθρωπε !

Χάδι ψυχής

Και νόμιζα 
πως μάζεψα 
τα σπασμένα σκοτάδια 
λες και μπορούσα 
να κρατήσω 
στη χούφτα τον άνεμο 

Ύστερα απλά 
θυμήθηκα 
πως πάντα απ το σκοτάδι 
γεννιέται το φως 
κι έτσι ανθίζουν τα λιβάδια 

Ένα ρόδο σαν τατουάζ 
κυλά στις φλέβες 
την ώρα που το πέλμα 
αργά κυλά το βλέμμα 
να σπείρει την άνοιξη 

αγκαλιά 
με ένα ζεστό χαμόγελο !

Άτιτλο

- Που πας;
- στο άγνωστο 
- πάρε με μαζί σου
εδώ μαραίνονται τα γιούλια
- έχει κρύο 
- αντέχω
- έχει φωτιές
- τις μπορώ
- δε θα χει τέλος ο δρόμος
- θα περπατήσω
- τι ζητάς;
- να δω το ολόφωτο σκοτάδι
να ξημερώνει ήλιος
ανάμεσα στα μάτια και το στέρνο
έτσι σαν ώριμη.. αθανασία !

Γεύσεις και γεύσεις

Ποτέ δε σου άρεσαν οι επέτειοι
οι προκαθορισμένες στιγμές  απο ξενόφερτους κάμπους .
Σου έφερνε στο νου κάτι απο υπενθίμηση
Ενα παλιό ρολόι που εξελίχθηκε σε μια καμπάνα
να θυμίζει πως ακόμα ζεις εστω και για τούτη τη μέρα
Και ναι εκεινα που θύμιζαν τις ρίζες που καλούσαν
τα πρωινά φυντάνια να μάθουν πως φυτευτηκαν
τα νυχτολούδα ναι αυτα χρειάζονταν να ξυπνούν
οι μνήμες και να τρέχουν περα ως πέρα
σε καθε βράχο και κάθε ακρογυάλι .
Μα τούτα που μιλάν με το στομα της καρδιάς
λαλούν με το ειναι σου αστραφτουν στην ανάσα σου
γίνεται να χουν μέρα γιορτής ;
Γιορτινά τα ρουχα τους αιωνιας πηγής
και ροδοκόκκινο πρόσωπο αμάραντης άνοιξης
Κλείνεις τη μουσική οταν ολάκερος χορευεις;
Κι αν δεν ερωτευτεις το καναρι θα δεις το κελάηδημα των ματιών ;
αν δεν λυγίσεις στους κόμπους της ιτιάς θα νιώσεις τη γευση της γης
αν δε μιλήσεις της καμπιας θα γνωρίσεις την πεταλούδα
και μήπως αν δεν ενωσεις τις ακρες του κύκλου
θα στραφταλίσει το γαιτανι στην καδένα
και που τόσο αλλοι γινήκαμε δε γεννιουνται ηλιαχτίδες
να ανάψουν τα φώτα της ομορφιάς ;
Μην απορείς και που γυρίζουν μπροστά οι δείκτες το πίσω τους κοιτούν
γευσεις και γευσεις στου κουτάλι του καιρού
Κι εγω που ξέρω την επανασταση σου τουτη τη φλόγα
που ανθίζουν οι παπαρούνες χαίρομαι .
Κι αν δεις .. η ανθιση κεντιέται σ ατέλειωτα λιβάδια !

Άτιτλο

Η καρδιά με το νου μια ανάσα δρόμος 
μα δες πως .. μονάχα αυτή πέρα απ τα μάτια κοιτά !

Ασίγαστο

Φτάνει που σου μιλώ 
και ξέρω πως με νιώθεις 
ακόμη που και με τρυπημένα δάχτυλα 
τα λουλούδια μου φτάνουν στον ουρανό
Που γεμίζει το πιθάρι μου 
από τις κλωστές του θυμαριού 
Αγναντευουν τα μάτια μου
στο βράχο της θάλασσας 
μυρίζοντας τα αλογατα 
που σπούδασαν τους ήχους της μουσικής 
Ανάβει τα σπίρτα του ο ήλιος 
και γεννούνται φλόγες παιδιών
Τα πόδια μου αέρινα κύματα 
στρόβιλοι στα πέταλα των λουλουδιών 
κρύβοντας την ασχήμια 
στις στάλες της βροχής 
Ασίγαστο που είσαι και που είμαι 
στο πλευρό του δέντρου 
λαχανιασμένο να φτάσει τα σύννεφα 
βυζαίνοντας σπόρο το σπόρο 
τον λόγο που δικαιώνει την άνοιξη !

Άτιτλο

Ξέρεις ποια ειναι η ομορφότερη μέρα
αυτή που κάθε μέρα ξυπνάς
και λες πως
όσα και να ρθουν
εγω λουλούδια θα φυτευω !

Καληνύχτα λαγέ μου

Θα ανοίξεις τα φτερά σου 
να δουν πως είσαι πεταλούδα 
κι όχι μυρμήγκι 
ρώτησε ο λαγός 

όχι απάντησε η πεταλούδα 
πέρασα δίπλα απ τη φωτιά τους 
δίχως να φοβηθώ 
αν θα καιγόταν τα φτερά μου
συντρόφευα τη σκιά τους 
χαρίζοντας τις πούλιες της πλάτης μου
γυμνή χωρούσα στα δάχτυλά τους 
εγώ πίστεψα .. πίστεψα 
δεν έχω να αποδείξω τίποτα 

καληνύχτα λαγέ μου 
αύριο πάλι στο ίδιο δάσος ! 

Αμήχανες δαχτυλιές

Εύκολες λείες 
εύκολα λόγια , εύκολα άρα 
εύκολα μήπως 
εύκολα 
όλα εύκολα 
τόσο 
που δύσκολα 
ανέπνεε

άναυδη πια 
παρακολουθούσε 
τους κύκλους 
του τσιγάρου 

ίσως στο σπάσιμο
να βρισκε 
το νόημα του απλού 
να πετά 
με ένα ρόδο στο στόμα !

Άτιτλο

Φεγγάρι η καρδιά μου 

κουρνιάζει στα μάτια σου !

Μυρίζοντας τα χρώματα

Κάποτε της είπαν 

μη βαδίζεις με γυμνή την ψυχή 

οι άνεμοι παγώνουν 

βροχές θα λασπώσουν τα φτερά σου

ίσως καείς από τον ήλιο 

ξερολιθιές θα σε τυλίξουν 

τίποτε δεν άκουσε 

φορούσε μόνο την ευχή του πατέρα 

κι εκείνο το ανορθόγραφο 

της άλφα - βήτα 

δεν κιότεψε στις γραμμές 

Στο συναξάρι της 

γυμνά η ανθρωπότητα φορά

μυρίζοντας τα χρώματα 

το πιο ζεστό της φόρεμα 

Μια κόκκινη ηλιαχτίδα! 

Άτιτλο

Στο θρόισμα των φύλλων 
γελούν οι σιωπές 
φιλώντας τον άνεμο της αγάπης!

Το βέλος

Είναι εκείνη η ματιά σου
που καλεί το σύμπαν
στο τραγούδι
Το αυθόρμητο της πνοής σου
που κεντά την άνοιξη
των χειλιών μου
Είναι τούτο
το στερνοπούλι μου
που ανοίγει τα φτερά του
στο στέρνο σου
Οι χούφτες μου
που μαζεύουν
τους σπόρους του ήλιου
να τους φυτέψουν
στο λιβάδι σου
να κορδωθούν οι παπαρούνες
Είναι εκείνο το λίγο μου
που ξεδιπλώνει
την βεντάλια του
στο βλέμμα σου
κι απλώνει η ματιά του ουρανού
Ακόμη και τ΄άλλα
που δεν προλαβαίνω
να σου χαρίσω
τρέχουν και
πως.. βρίσκουν
το ακρωτήρι σου
στο ισθμό
που κολυμπά
το βέλος ... ...της αγάπης !

Άτιτλο

Κουράστηκα 
να μετρώ μαχαίρια 

σκάλισε 
η ψυχή μου το δέρμα τους
στους κόμπους τους 
έδεσα το χτενάκι των μαλλιών μου 
να γεννηθούν φτερά 

πέταξαν χελιδόνια
φυτεύοντας την άνοιξη !