Αγάπη θα πει...

Είναι εκείνα 

τα μικρά φεγγάρια που εμπιστεύτηκα 

κι ειναι ο κόπος τους 

να κρατήσουν γεμάτο άστρα τον ουρανό

που με κανει να φροντίζω τα φυλλα της γαζίας 

Κείνες οι μικρές πεταλούδες 

που ξεφεύγουν από μεσα μου 

κι αντικρινά χορεύουν στον κήπο των ξωτικών 

Το δίχτυ 

που αμπαρώνει τα καμώματα της μερας

σε ένα μικρό σπιρτόκουτο 

να φυλαχτούν τουτα που νιώθουν

κι ώσπου να ρθει το γλυκοχάραμα 

ζεστά να ντύσουν τις μουσικές 

δεμένες στα βουνά, στα ξόρκια τα μυστικά 

να βρουν σπηλιές , γέλια να παίζουν με παιδιά, 

ερωτευμένοι να πιούν της θαλασσας τα γιατρικά 

γλυκά 

να μπαίνει η αγαπη να σπέρνει σπόρο αγκαλιά

Είναι αυτά που τα όνειρα μου βλέπω ζωντανά 

κι ακροβατώ στη γειτονιά της λύπης 

με ένα χαμόγελο ζεστό

κι ειναι σαν πρώτο χαδι που κυλά 

να σου χαδέψει τα μαλλιά .

Σπουδαίο που ναι να χρωματίζει ο νους 

με ένα α από ψηλά που χει πινέλο την καρδιά!

Αποτυπώματα//

Κι ετσι έμαθα 

να βλέπω χωρίς να κοιτώ

Να ακούω 

σμιλευοντας την άπνοια του ήχου 

Ντυμενη ηλιόπετρα γυρίζοντας τον κύκλο 

σπαζοντας τους κόμπους 

αφηνω λευτερα τα σημάδια να ενωθουν 

στο χωμα , στα φύλλα 

οπου ανασαινει ο νους 

και λυγίζουν τα ματια

εκει σε φτανω 

σαν πως να μεγαλώνει το δάσος 

στο φιλί μιας κόκκινης ομπρέλας 

γεματη απο πολυχρωμα 

πουκαμισα ζεστασιας !  

Έτσι απλά

Σαν ενας θαμώνας 

της σκέψης μου η απορία 

ένα παιδί που μετρά 

πως μεγαλώνει η θαλασσα 

Που πανε τα άστρα όταν χάνονται;

κι ενώ τον άνεμο ρωτώ κι αυτόν κοιτώ 

μου απαντα η καρδιά .

Ματια , ματια γεματα αγάπη , ζεστασιά

φθινόπωρο 

μα χει μια σπίθα που αρμονικά

δένει η σιωπή το χάδι της 

καθώς ζυγώνει κυματα και στεριά!

Γαλάζια κυματα

 

Να περνάς φίλε μου

Να περνάς από κείνα τα γαλάζια κύματα

που ακούς φιλιά να σου δίνουν

Τις διαμαντόπετρες των δακρύων

που κάτι έχουν να σου πουν ,

γυρίζοντας τον τροχό

της αβόλευτης ασπρομάλλικης νιότης.

Να ζυγώνεις τα φτερά που μια ανάσα

σου δίνουν γυρεύοντας το στάχυ στο αγνάντεμα

Μιλώντας την γλώσσα την αγράμματη

σε γιγαντόσωμα τερτίπια του βουνού

μα κείνης που απ το στόμα το χαμομήλι

σπουδάζει και το φλάμπουρο ακροβατεί.

Να ζυγώνεις ότι σου πρέπει

Σπόρο , ηλίανθο κι άπιαστο όνειρο θεού

που κουβαλά σπάργανα καλοσύνης

κι  ανθρώπινου  παλμού

Μη λησμονάς φωτιά, καπνό που σπέρνουν

τη βολή σε άχρωμη πνοή,

Μήτε τα διάφανα βλαστάρια που χουν

για ήχο της άνοιξης το ζυμωτό ψωμί

Κι εγώ που ξέρω από βροχή

κι εσύ που ήλιο έχεις πιει

και τούτο το λυχνάρι,

που το φυλούν μικρά και δυνατά

να ανάβει το κλωνάρι που πότισε η γη,

κι αδιάβαστο ο ουρανός το έχει δει

Κι ότι κι αν πεις ότι αν πω τίποτε

δεν υπάρχει πιο ολάκερο πιο δυνατό

από μια άυλη στολή που φόρεσε η ψυχή

κι αγάπη έχει δει !

Τρεχούμενη πνοή

Σε έναν κόσμο που η εξουσία

έχει χίλια ποδάρια,

που κι ο μέρμηγκας σαν γίνει ο αρχηγός

ξεχνά την μοιρασιά της ψίχας

και διαλαλεί πραμάτεια

που μόνο η τσέπη του έχει δει,

μην περιμένεις πότε το βλέμμα ξάστερο

ουρανό θα δει.

Φτιάξε ένα Ήλιο που να βγαίνει από ψυχή

δος μου το χέρι σου να βγούμε από την τρύπα

που χει στις ρίζες διάφανο πουλί.

Μόνο μη στέκεις ακίνητος

ακούνητο είναι το βουνό

μα για να φτάσει στην κορφή

θέλει τον ίσκιο του να δει

Κανείς δεν είναι μόνος όταν ακούει

ένα τραγούδι όταν λαλεί ένα πουλί ,

όταν γελάει ένα παιδί

κι όταν απ το αντικρινό στασίδι

ο άνθρωπος τον άνθρωπο έχει δει

σαν πώς να ναι ρίζα, μίσχο, άνθιση

απάγκιο και τρεχούμενο νερό

που μαθε να κυλάει όσο υπάρχει γη!

Άτιτλο

 

Και μόνο

να μπορείς  να αφουγκράζεσαι

τα στέκια της ζεστασιάς

αξίζει να περπατάς χαμηλώνοντας το βλέμμα

με δάχτυλα τεντωμένα στα χέρια της αγκαλιάς !

Σταγόνα

Κι ενώ ξέρω πως δεν θα σταματήσω να παλεύω

στα πεζοδρόμια που σηκώνουν το δίκιο,

οι λέξεις μου πια λαβωμένες κοιτούν .

Απέμεινε το λιγοστό λιβάδι με τις μικρές παπαρούνες.

Κείνες που γέρνουν απέναντι από τη φωτιά .

Λίγα ζεστά χαμόγελα του ήλιου

που κυνηγούν την πεταλούδα της Ειρήνης.

Ποιος ξέρει πόσο ακόμη;

Κεινο που ξέστρατα γυρνά είναι η γυμνή ψυχή.

Που από την πέτρα βλέπει συμμάχους

κι από ένα γράμμα

που ακουμπά στο πλάι και χαμογελά.

Και πώς να αρνηθείς

πως από μια στάλα γεννιέται η ομορφιά!

Θα μείνω εδώ

 

Θα μείνω εδώ
Αποκλεισμένη από τα θαύματα
Ξέχωρη από τα τόσα γέλια

στον τόπο των δακρύων
Ένα μικρό φυντάνι
που μόλις φάνηκε από το χώμα
να υποστηρίζει τις ρίζες του
Μια στάλα βροχής που φιλά τη γη
να αναστηθεί ο γερμένος μίσχος
Τούτη η μια ηλιαχτίδα που διαφεντεύει
νόημα της στιγμής
κι αυτή γεννά γαρδένιες στα πόδια του χιονιά
Θα μείνω εδώ
κουρασμένη από δρόμους
ανοίγοντας το αυλάκι
ακάματου τρεχούμενου νερού
Στα φύλλα που πιστεύουν πως
περίσσεμα δεν έχουν τα κλαδιά
κι αγγίζουν τα φτερά με χέρια δροσερά
Σε κείνα που ασπάζονται

το φίλημα τους ενός παιδιού
σε κείνα που λυγούν τα δάχτυλα
να σχηματίσουν κύκλο του γιαλού
αναζητώντας την αρχή δίνουν
το δεύτερο το τρίτο το αγνάντεμα του ήλιου
να βγει η δυνατή κορυφή
Θα μείνω εδώ δίχως τα πως και τα γιατί
Βυζαίνοντας μονάχα το γιόμα
να ρθει ξανά η Ανατολή
Άνθρωπος καταγής να σου θυμίζω
πως πετούν τα λόγια της ψυχής
Να μην ξεχνώ πως σε ένα δύσκολο καιρό
μέσα από μέτρα σκοτεινιάς ,

παράνοιας κι αποκοτιάς ,
εκει που η ομίχλη δεν έχει άλλη λογική
μα μόνη της απαντοχή φωνή καρδιάς ,
που σέρνει το κιτάπι
μα γράφει λόγια που μόνο η αγάπη ξέρει
να διαβάζει , να ακούει και να συναντά
κι ο χτύπος της είναι ο τόπος που νικά !

Λέξεις

Πονάνε , σφυρίζουν , γελούν

οι λέξεις μάτια μου

ανοίγουν την αγκαλιά τους

να ζεστάνουν φωνήεντα

το χάδι τους να δώσουν

στα σύμφωνα που ριγούν

τα χέρια τους κυκλάμινα

μάτια οι ρίζες που λυγούν

μα σαν τις νιώσεις

μια γεύση από κεράσι αφήνουν

σαν πως να αραδιάζεις

πολύχρωμα βότσαλα στην άμμο

σκιτσάροντας γλυκό φιλί

της καληνυχτας !

Τολμώ

 

Τολμώ

μάτια μου θα πεί
αντιστέκομαι
σε ότι μου δίνουν για τροφή
Κι αναμασώ τις μυρουδιές
μη συνηθίσει ο ουρανίσκος
και τη γλυκάδα του δε βρει
Να μένω αμέτοχος στο πάγωμα της γης
και να φυτεύω ασπρόρουχα
που έμαθαν να στεγνώνουν

στα κρόσσια της βροχής
δυο ξωτικά , 

δυο κύπελα καφέ που πέσαν καταγής
κι όρθια γυρίζουν σελίδα με επίλογο εμεις
Τολμώ θα πεί
πως ξεπερνώ εμενα και γίνομαι εσυ
την ωρα που μιλά η σιωπή
Θα πει δεν εχω αυταπάτες
μα χέρια μου είναι ένα γιατί
που από το καλούπι του εχει βγει
Να μπαίνει ο Νοέμβρης 

κι από το πρώτο του σκαλί
γυμνή η άνοιξη να 'ρθει
μη ξεχαστεί το χώμα 

κι ένα λουλούδι δε φανεί
Τολμώ θα πει
πως είσαι εκεί και είμαι εδώ
σε αμφίβολη κι άγνωρη γη
κι όμως κοιτάω ένα αστέρι
που από τα ματια σου εχει βγει
Να μένω άγουρος μαθητής
κι ότι μαθαίνω να κερνώ
με της ψυχής μου το σταυρό
Και όσο και να πεις
είναι όμορφος τόπος
η καρδιά που ακούει κι αγρυπνά !

Ο Κυρ Μέντιος

 

Μαχμουρλής ξύπνησε ο Κυρ Μέντιος .

Ετούτο το κοκόρι του είχε πάρει τα αυτιά . 

Κι αυτά μεγάλα καθώς ήταν άκουγαν 

ολη τη φορεσιά του κόσμου. 

Χάραμα και τούτος ξαπλωμένος στο χαγιάτι του 

δεν είχε τίποτε να κάνει. Οι δουλειές για κείνον 

άρχιζαν με το ξύπνημα του αφεντικού. 

Χα χα . Αφεντικό να σου πετύχει. 

Μια ζωή στερημένη κι ανάμεσα 

από την πνοή του αέρα και το σκέπαστρο της βροχής. 

Ο Κυρ Μέντιος γέλασε και τούτα τα μεγάλα δόντια

ξυπνούσαν ακόμα και το βλέμμα του αετού .
Αναπολώντας το βιός του θυμήθηκε . 

Ένα μικρόκοσμο που ακουμπούσε στις πλάτες του.

Φέρνοντας πότε μαναβική , πότε βότανα 

χάρισμα του βουνού .

Ζωσμένος με κείνα τα μικρομέγαλα
που ανθίζανε τα βιολιά και ανάπαυαν κορμιά.

Πόσες και πόσες αγκαλιές δε μέτρησε.

 Στο σκαλί της Λίνδου το κόρδωμα 

θεράπευε τους ξένους . Στις γειτονιές 

οι γνωριμίες με κείνες τις κυράδες 

με το τσουκάλι στα χέρια . Και τώρα; 

Να τώρα ο Μιχαλιός του το αδέρφι του 

όχι ο αφέντης των δουλικών , Ψήλωνε το μπόι του
κι ήθελε κι αυτός να κουμαντάρει 

τα χαλινάρια του δρόμου.
Και πως να του χαλούσε το χατίρι; 

Μικρός μωρέ σκαρφάλωνε να τον φτάσει . 

Κι εκείνος χαμήλωνε μπρός στων ποδιών 

του την πηγή .για να φανεί το στάχυ 

που βγάζει την αρχή . Καμάρωνε το γέλιο του

που χε του αθώου το κορμί. Μύριζε της νιότης του

το γνωστικό και αγκάλιαζε την ορμή 

απο τρεχούμενο νερό . Τώρα αποκαμωμένος 

κοίταζε την λασπωμένη αυλή . 

Που πήγανε τα στάχυα; που χάθηκαν οι μηλιές ;

μπας και τα βρήκε ο ίσκιος κι άρπαξαν σκοτεινιές;

που να ναι η συγκομιδή που αλέτρι είχε κιθάρα 

και φλάμπουρο τη λίρα που έσταζε μέλι και γιορτή;
Σούφρωσε τα φρύδια του. σαν άλλος σκεπτόμενος

Ρομπέν που δάση είχε πιει και μέθυσε 

στης καρυδιάς τη γεύση που ρόδι είχε δει.

Κι αν ερχόταν ο Μιχαλιός με μούτρα ως το πάτωμα 

τι θα χε να του πεί; Ωρα για να σκεφτεί . 

Ενός γαϊδάρου γνώση πως να φτάσει 

τούτη τη λογική .Πέταξε από τα αυτιά του 

εκείνη τη φωνή Άρπαξε από τα μάτια την καρδιά . 

Πες μου της είπε μίλα. Ετούτη την αποκοτιά 

δεν δεν την χωρά ο ναυς. Δώσε μου την μιλιά σου

κι ασε την να με κυβερνά .Εδώ λαός εκεί λαός 

μα απάντηση καμιά. Άκουμε με γαιδαράκο μου 

το φόρτωμα στις πλάτες σου το φεραν ξένοι 

και ντόπιοι με άδεια σωθικά. 

Σήκωσε τις πατούσες σου .

Πέτρωσε στο κύμα του άδικου .
Στησε παντιέρα στον ουρανό και στα βουνά. 

Κι όταν θα έρθει ο Μιχαλιός το νου της γης του

ξύπνα του να θωρεί πως εχεις την καρδιά 

πως εχει την καρδιά κι αυτή ανάχωμα θα γίνει. 

Κι όπου μιλά ο μαύρος ίσκιος αυτή 

θα στήνει του ήλιου τα φτερά. Δεν εχεις άλλη επιλογή.

Στα δόντια των ανθρώπων ένα χαμόγελο μπορεί 

κι εκεί που γέρνει φως τρέμει από φόβο η υποταγή.
Και πέρασε η ωρα κι ο Μιχαλιός την πόρτα ανοίγει

να σπάσει το κλουβί . 

Γεια σου Κυρ Μέντιο τέρμα η στάσιμη πνοή .
Σήκω έχουμε όργωμα 

κι αξίζει το φιλί που βγάζει η Ανατολή !

• 
  

 

Άτιτλο

Κι όμως 

ένα πιστεύω κι ένα εμπιστεύομαι 

από ακρη σ ' ακρη 

δένουν τα χερια αγκαλιά !

Άτιτλο

Ότι αγαπάς με την καρδιά σου 

αναπνέει 

στη βαρκάδα , 

στη βραχνάδα του ήλιου 

στο γέμισμα της νύχτας 

σαν πως κάθε στιγμή 

ζωγραφισμένη με χρωματα!

Αντίλαλοι

 Θέριεψαν τα χρόνια

Γυμνά τριγυρίζουν πληγωμένα 

Της γης οι δροσουλίτες 

άγρυπνα κουβαλούν το χθες

Στο Φραγκοκάστελο στήνουν καρτέρι 

μνήμες νωπές ,ρίζες κι αγέννητες σκιές 

Αντίλαλος απ τα βουνά 

στέκει η Πατρίδα λυγά μα δε σκορπά 

Σκόρπιες αδούλωτες φωνές 

ξυπνούν τα στήθη με κελαηδήματα φωνές

κορίτσια, αγορια χορεύουν κατω απ τη βροχή

δεμένα κυπαρίσσια στου ήλιου την κορφή 

Φυσά χειμώνας μα εχουν την άνοιξη πνοή 

Καπνοί υγροί σκεπάζουν τον θάνατο 

να γεννηθεί η ζωή .

Αναζητούν το σώμα της ευθύνης 

μα είναι απούσα σ ολάκερη τη γη 

Της λευτεριάς μοιράζουν το ψωμί 

μπουκιά μπουκιά στο κάθε πιάτο 

από την μια αυλή το δάσος να φανεί 

Ειρήνη βάφτισαν ένα μικρό κορίτσι 

κι εκείνη άπιαστο πουλί 

τρέχει για να γλιτώσει απ το κλουβί 

Μυρίζει το θυμάρι μοσχοβολάει η ρίγανη 

ανθίζει η γαζία ο σπόρος μη χαθεί 

κι οπου πετάξαν γερανοί 

μηνύματα σφυρίζουν ένα τραγούδι 

ατέλειωτο σε νότες 

κι απ την αρχή η μουσική 

Δε χάθηκε ο ήλιος 

Στο δρόμο παίζει ένα παιδί !

Άτιτλο

 Σε ένα κόσμο με τόση κατήφεια

ας σπείρουμε λίγη αγάπη να δροσιστούμε !

Νυχτερινές ηλιαχτίδες

Κι ετσι δειλά 

κύλησε το φεγγάρι 

στα βλέφαρα των φυλλων  

Ψιθυρίζοντας 

άγγιξε τα μαλλιά του άνεμου 

Έγειρε στο πλάι 

μιας μικρής νυχτερινής ηλιαχτίδας

μια τοσοδούλα 

γλυκιά σταγόνα να ποτίζει το χώμα 

Γυμνός που 

φαίνεται ο ουρανός δίχως αστέρια 

Τράβηξα 

το χτενάκι απ τα μαλλιά μου 

γεμάτο ζεστασιά 

απλώθηκε ένα λουλουδι 

σμίξαν τα χερια τους οι κήποι 

ντυμένοι άνθρωποι φεγγοβολούν !

Άρχισα να γράφω διαβάζοντας

Άρχισα να γράφω διαβάζοντας
ή μήπως να μιλώ και να βλέπω
μπερδεύτηκα .. μπερδεύτηκα σου λέω.
Έκλεισα τις πόρτες μη και το αεράκι 
που πλανιόταν στο δωμάτιο
κρύωνε τις λέξεις .
Γυμνές μακριά από τα ξένα χείλη καθώς ήταν,
τις τύλιξα με το βλέμμα του ήλιου
κι αυτός άρχισε να θολώνει στο θάμπος τους .
Άρπαξα απ το χέρι την τελεία 
τραβώντας την στην άκρη
Μόνο κόμματα ήθελα, 
να μ αφήνουν να ανασαίνω λίγο
καθώς απολάμβανα γουλιά γουλιά 
ετούτο το πιοτί.
Τα μάτια μου μπουσουλώντας στο λευκό χαλί
παιχνίδιζαν με κείνα τα μπαλόνια
που ένα ένα έπιαναν οι αισθήσεις μου .
Η μουσική πλανιόταν στα χέρια μου
χωρίς νότες σαν άυλη μελωδία
που κρυφά τρυπώνει στο δέρμα μου
Πως μου έκαναν το χατίρι οι σιωπές 
κι έπαψαν να χορεύουν.
Ακροβατούσε στα βλέφαρα μου 

μια πεταλούδα.
Χτυπώντας τα φτερά της 

φωτογράφιζε το γύρω
με πιτσιλιές που έβαφαν τους τοίχους .
Κι εγώ σαν άλλος εργάτης 

μάζευα τα χρώματα
να χτίσω το λιόγερμα 
με τις σταξιές του φθινόπωρου
και.. α! θεέ μου πόσο σου μοιάζουν!

Άτιτλο

Και με εναν μικρό ήλιο 
ζει ο άνθρωπος 
μα αλίμονο 
αν δεν αναζητά 

τις ηλιαχτίδες του!

Άτιτλο

 

Κι είναι εκείνη

η φωτεινή σου ματιά

ο λόγος που η ψυχή μου

γεννά αστέρια!

Μαύρο μελάνι

Το θάρρος που ζητήσαμε 
σε χέρια αλλουνού 
ειναι αυτό που δεν κρατούσαμε 
Κι ετσι λευκά 
μουτζουρώνει η ιστορία το γραπτό της !

Έρωτας και πνοή

Πως γίναμε ετσι;

πως καθηλώσαμε τον έρωτα

σε ηδονές και σάρκα δίχως ψυχή ;

πως βγάλαμε ζωή δίχως ζωή;

Ξεχάσαμε να ερωτευτούμε αυτό που λένε πνοή

που μοιάζει να ναι αστρο ,

να ναι φεγγάρι που ποτίζει την αυγή,

ασπίδα κι αγιο φως που ανάβει κάθε μικρή στιγμή

Πως είδαμε τον έρωτα δίχως το δάκρυ

που δένει ανασεμια και ένα χαμόγελο γεννά ,

κεινον τον μαχητή που δεν κοιτα το εγω του

μα κλείνει μοιρασιά , λαχτάρα ,

για οτι υπάρχει και μιλά

με ένα παιδί που παίζει και διεκδικεί η αλάνα του

να δείχνει ξαστεριά

Πως ανέραστους βαφτίσαμε κεινους

που η εγνοια τους σε άλλο προσκέφαλο αγρυπνά ;

με ένα χαμόγελο χτίζουν τη γη

κι αυτή από την αρχή γυρνά.

Πως είδαμε τον ερωτα μακρια απ' την καρδιά

την ωρα που ξεχύνεται φωτιά και θαλασσα πλατιά

να ζωντανέψει μίσχους ,

φύτρες που γέρνουν στα βουνά ;

Γυρίζω το ρολόι κι απ την αρχή του ξεκινά

Θυμήσου , θυμήσου άνθρωπε

δεν βγαίνει η ανατολή αν νυχτα αγκαλια δεν εχει πιει

κι ας θυμηθούμε πως ο ερωτας ειναι παιδι

που χει όλες τις εποχές στον κύκλο του

μα χει λιακάδα σε κάθε τόπο και πηγή

γεμάτο αλήθειες που χτυπά, στο στέρνο του φωτιά

και λάβα στου νοιάζομαι για σένα κι εσυ μαζί

νοιάζεσαι για οτι πετά

κι οτι ανασαίνει σε ένα ζεστό φιλί

που δίνεται από ψυχή!

Του στέρνου μαργαρίτες

Κι όσο υπάρχει
ένα κλωνάρι στα μάτια σου

ένας μικρούτσικος ήλιος

 που ανατέλλει από σένα

κι ένα γλυκό ηλιοβασίλεμα

να σου διδάξει  το φως της τρυφεράδας

τίποτε δεν πάει χαμένο

Ξανά και ξανά ανθίζουν μαργαρίτες

μοιράζοντας 

της θάλασσας ένα γλυκό φιλί !

Ανά - πλαση

Κι ευτύχισε ο τόπος

από ποτάμια υποσχέσεις
και τα νερά ψάχνουν τους τρόπους
απ’ τα στεγνά τους μη μισέψεις
Κι αναρριχήθηκαν βουνά δακρύων
στεγνώνοντας το ρέμα
πως θα έρθει άλλο βαμμένο
πολύχρωμο το ψέμα
να σου χαϊδέψει τις ορμήνειες
κι όλα γυμνά των όσων είδες
Και φρόντιζε η πανδημία
το γιατρικό της για να δώσει
λίγο απ το θρόνο των κυμάτων
ενδόμυχα κούφια σπαρτά να αποδώσει
ξερολιθιές με ανάπλασης το χώμα .
Κι εσύ που στέκεις στο καντήλι
στο άγνωστο να αλυχτάς
μη τύχει κι έρθει το σφοντύλι
πριν απ’ τ’ αδράχτι που αγροικάς ,
γυρίζεις φύλλα στο βιβλίο
και επανάληψη κοιτάς
Μα να θυμάσαι αυτό που σε κοιτά
είναι ότι εσυ ορίζεις
σε έναν καθρέφτη που μιλά!

Αντίλαλοι

Κι οσο βουβό κι αμίλητο 

μένει το φεγγάρι 

εσυ θα τραγουδάς 

να χει ο αγερας μουσική

Κι εγω θα μετραω τα πουλιά 

που αγκαλιασμενα 

κοιμουνται στα κλαρια

Ετσι ωστε καμια σιωπή 

στο γύρο του κόσμου

μη μένει χωρίς να νιώθει 

της σιγαλιάς τη φωνή! 

Μάθαμε

Μάθαμε 

να ταμπελοποιουμε 

να στιγματίζουμε 

να συνηγορούμε στο κενό 

σε τόπο άγνωστο , στεγνό

μα ματια μου 

να ξέρεις 

πως κει στο αγνάντεμα 

της νοτισμένης φυλλωσιάς

θα μάθουμε .. θα μάθουμε 

να αγκαλιάζουμε

χωρίς μιλιά 

μοναχα με τα χέρια 

που απλώνει η καρδιά 

με μόνο άκουσμα

τη μουσική της

που λεύτερα χτυπά!