Ανά - πλαση

Κι ευτύχισε ο τόπος

από ποτάμια υποσχέσεις
και τα νερά ψάχνουν τους τρόπους
απ’ τα στεγνά τους μη μισέψεις
Κι αναρριχήθηκαν βουνά δακρύων
στεγνώνοντας το ρέμα
πως θα έρθει άλλο βαμμένο
πολύχρωμο το ψέμα
να σου χαϊδέψει τις ορμήνειες
κι όλα γυμνά των όσων είδες
Και φρόντιζε η πανδημία
το γιατρικό της για να δώσει
λίγο απ το θρόνο των κυμάτων
ενδόμυχα κούφια σπαρτά να αποδώσει
ξερολιθιές με ανάπλασης το χώμα .
Κι εσύ που στέκεις στο καντήλι
στο άγνωστο να αλυχτάς
μη τύχει κι έρθει το σφοντύλι
πριν απ’ τ’ αδράχτι που αγροικάς ,
γυρίζεις φύλλα στο βιβλίο
και επανάληψη κοιτάς
Μα να θυμάσαι αυτό που σε κοιτά
είναι ότι εσυ ορίζεις
σε έναν καθρέφτη που μιλά!

Αντίλαλοι

Κι οσο βουβό κι αμίλητο 

μένει το φεγγάρι 

εσυ θα τραγουδάς 

να χει ο αγερας μουσική

Κι εγω θα μετραω τα πουλιά 

που αγκαλιασμενα 

κοιμουνται στα κλαρια

Ετσι ωστε καμια σιωπή 

στο γύρο του κόσμου

μη μένει χωρίς να νιώθει 

της σιγαλιάς τη φωνή! 

Μάθαμε

Μάθαμε 

να ταμπελοποιουμε 

να στιγματίζουμε 

να συνηγορούμε στο κενό 

σε τόπο άγνωστο , στεγνό

μα ματια μου 

να ξέρεις 

πως κει στο αγνάντεμα 

της νοτισμένης φυλλωσιάς

θα μάθουμε .. θα μάθουμε 

να αγκαλιάζουμε

χωρίς μιλιά 

μοναχα με τα χέρια 

που απλώνει η καρδιά 

με μόνο άκουσμα

τη μουσική της

που λεύτερα χτυπά! 

Απο - ξένος

Κι όταν έσπασαν τα δάχτυλα 

είπες δεν πειράζει 

κι όταν ρίξανε στάχτη στα μάτια 

είπες δεν κάηκα 

κι όταν δέσανε τη γλώσσα του δρόμου

είπες ακόμη μιλώ

κι όταν παίξανε τη ζωή έξω από τη ζωή 

είπες ακόμα βαδίζω 

κι όταν είδες κοινές καρμανιόλες 

να σε κρατούν μαζί με τους άλλους 

πειράζει ψέλλισες 

Είδες στα μάτια της σιωπής

άναρχα  γράφουν

Εκείνοι είσαι εσύ !

Να γιατι αξίζει

 Να γιατί αξίζει

το ένα λουλουδι , τραγούδι , το φως ,
το αστερι το νυχτέρι , το χέρι , το χαδι
και τόσα τόσα πολλά ακόμη
γιατί θηλάζουν , γεννούν ,
μεγαλώνουν, παλεύουν , αγαπούν
γιατί ανταμώνουν στο ορος της κορφής
άνθρωποι που μοσχοβολούν
ακτίνες που το ξάγναντο μαζί κοιτούν
μιλούν γελούν
ακουν τα τύμπανα , το φλάουτο
πως να ταν νότες ώριμης νιότης
μεθούν με μια κιθάρα

στον τόπο της ψυχής !

Γόνιμη γη

Αγαπη θα πει ζωή στην ύπαρξη

Ανάσα κι ατέλειωτη αναπνοή 

Δεν είναι αγάπη να φωνάζω το όνομα σου

μα να ξέρεις πως κάθε αλφάβητο 

εχει το άγγιγμά σου 

Δεν ειναι ο έρωτας μοναχα 

τα ιδρωμένα σεντόνια 

και οι κραυγές του πόθου και της ηδονής 

είναι ο ήλιος οδηγός 

στον κήπο της Γεσθημανής 

Κεινος που τρέφεται από τη στιγμή 

κι ανάβει φάρους ωρες , μήνες , χρόνους

κι αμέτρητες εικόνες ονείρου που εχει δει 

Δεν είναι αγάπη ένα μόνο σ αγαπω 

μα ειναι νοιάζομαι , λαχτάρα κι είμαι εδώ 

σε όποιο τόπο , χώμα, νερό

όταν γελάς όταν πονας 

κι όταν αμέτρητα τα αστερια κουβαλάς 

σε μια ματια 

που ζωγραφίζει σμήνη από πουλιά 

Ο ερωτάς δεν ειναι βιαστικός 

μα ειναι χαδι κάθε βράδυ 

κι αποσπερίτης που ξυπνά το φως 

Δεν είναι η αγάπη μια κραυγή 

μα η φωνή που άλαλη χαρίζει 

ταξίδια μακρινά 

σε τόπους που μιλάει η καρδιά 

Θάλασσα ,γη κι απάτητα βουνά 

που με δυο χέρια ανοιχτά σκαρφαλώνει 

εκεί που ο νους δεν το χωρα 

Είναι το δάκρυ και το γελιο αγκαλιά 

ειν΄το παράπονο που απ τα χείλη στάζει 

και γίνεται εικόνα που απάνω της 

τρέχει η χαρα και ξεδιψά 

Δεν ειναι γη που χει μια άνυδρη πηγή 

μα ενας καταρράκτης 

που κυλα σε γάργαρα νερα 

κι όταν ποτίσει την ψυχή 

σβήνει το κάθε σου γιατί 

Κι οτι αφήνει είναι γλυκό κεράσι 

που φύτρωσε στον ουρανό 

κι εγινε γόνιμη η γη καρπούς να δίνει 

με ένα και μόνο φιλντισένιο της φιλί!

'Ατιτλο

 

Όταν ζεστά τα μάτια κοιτούν
τότε ο ορίζοντας 
μοσχοβολά αστέρια !

‘Άχραντο φως ζεστης πνοής

 ‘

Ο γίγαντας πια είχε συρρικνωθεί .
Τα παπούτσια του άβολα και τεράστια
Βάρκες μπαταρισμένες από πλημύρες ,
καμένες στη φτέρνα και με κομμένα κορδόνια .
Πώς να περάσεις την στέρνα δίχως κουπιά ;
Το μοντέλο της φτωχοποίησης έχει αποδώσει .
Κούπες δίχως νερό, λίμνες σχισμένες
γεμάτες από πολύχρωμα κομφετί
κι ένας άγουρος τόπος στεγνών ιδανικών .
Οι καμπύλες του όρους μεγαλώνουν την σκιά του
Όλα βαίνουν στα βάθος

της πλήρης απάνθρωπης νηνεμίας
Κακοτράχαλα , ρημαγμένα όσο χρειάζεται
και ως εκεί που επιτρέπεται να βλέπει
Κατάλληλο εμπόρευμα

πως πώληση της μιας δραχμής .
Λίγο προσάναμμα να νομίζει το τζάκι
πως θα κρατήσει τη ζεστασιά του ,
λίγο φτερνισιά του πλαστικού καιρού

να φυλαχτεί ο βήχας ης παγωνιάς .

Λίγο το ένα λίγο το άλλο ψιλομπαλώματα

να κλείσει τα μάτια της η τρύπα

πίσω από τα ανοιχτά κουμπιά να κοιτά.
Με σκυμμένο το κεφάλι

πώς να μετρήσεις τα άστρα;
Μα θες πως

δε λογιάσανε τους περασμένους χρόνους;
Δεν ζήτησαν το βιογραφικό του ανέμου;
Δε μύρισαν το νιόφερτο λιβάδι;
Τίποτες δεν είδαν .

Μονάχα τις λακκούβες που θα στοίβαζαν
τα πρέπει , τα ίσως , τα μπορεί

τα μεθυσμένα γρόσια
δίχως του κόπου την οσμή .
Έξω από τούτα όμως

βόσκει ηλιαχτίδες ένας καθάριος ήλιος.
Ματωμένος, βρεγμένος κι επιστάτης

του αέναου και του παντού.
Τούτος ο τόπος είχε την βραχνάδα του

στις άγριες ζωγραφιές .
Κείνες των δύσκολων κελιών,

κείνες των κλειδαμπαρωμένων λόγων ,

κείνες της γης των γιασεμιών ,

κεινες των αετών στο χώμα .

Τούτης της γης δεν της αξίζει το θέατρο σκιών.
Το μπόι του μικρό στις πασχαλιές
Κιοτής δεν είναι .

Και όταν δένει κοντάρι στη βροχή
γεννά το κυπαρίσσι

στου κάμπου την άγονη πνοή.
Καθείς στον τόπο του λοιπόν.
Η λάσπη θα ξεπληρώσει τη βρωμιά .
Τούτος ο ουρανός

μια χούφτα περιστεριών προσμένει
Να βγουν φυντάνια στη σκοπιά ,
κι όπου λαλεί έστω και μόνο ένα πουλί

αναγεννάτε η φυλλωσιά .

Κείνη που διψασμένη τον ήχο της φιλά,

που πεινασμένη ταΐζει σπόρους για παιδιά ,

που αναζητά το ύψος της να βρει
σε ένα κλωνάρι ελιάς

με χέρια ξεδίπλωτα από σπηλιά καρδιάς .
Κι αν το μπορείς θα το μπορώ,

και αν το περνάς θα τρέχει
Στάζουν ψιχάλες οι φωνές

που χάραμα τις νότες κουβαλούν .
Φτάνει να είσαι εκεί ,

φτάνει να είμαι εδώ κι εκείνος που γυρίζει
κι ο άλλος που ακούει .

Να χω ξεχαστεί να έχεις αφεθεί
φτάνει να χουμε το θάρρος να ξεχαστεί το εγώ !

Λεύκες

 

Τι ανάγνωση κι αυτή
Γεμάτη σπιρτάδα και ύφος Ομαλού
Έτσι γεμίζουν τα δέντρα γιε μου
Γυμνώνοντας τα κλαριά συνομιλούν οι ρίζες
στα αναχώματα.
Μυρίζοντας τα φύλλα
που αντιστέκονται στα σύννεφα
γεννιούνται  νιούτσικες παραφυάδες.
Κι έτσι ξέρεις ..ξέρεις πως όσα κι αν λείπουν
ζουν κ ανασαίνουν μοσχοβολιές
που μεθούν το ανήμπορο του χρόνου
Κι εκεί που λες κουράστηκα
μαζεύεις τα μανίκια σε ένα λευκό
πουκάμισο που άλλο όμοιο του δεν υπάρχει
Ένα μόνο
εκείνο που στη χούφτα σπάει το βουνό
κεινο που αμέτρητα χέρια φορά
 γυμνό κι απέναντι απ’ τον ήλιο
Αντίσταση γιε μου είναι ο δρόμος
που περνά απ τα άγονα λιβάδια
κι αφήνει σπόρους γιασεμιά
να φυτεύουν παιδιά της λεύκας
που έμαθε να λυγά
φιλά το χώμα μα δε σπα!

Άν

Αν μπορούσες 

να δεις τα μάτια μου 
θα καταλάβαινες 
πόσα φεγγάρια γίνηκαν 

μονάχα για 
να βλέπουν 

τα αστρα στα μαλλιά σου !

Κι υστερα μου λες

 

Κι ύστερα μου λες γιατί μελαγχολώ

Kοιτώ τη θάλασσα καίγεται ,

πετώ στο χορτάρι κι ο κεραυνός το λιώνει ,

μυρίζω τον άνεμο

κι ο Χασαν τη στάχτη του μαζεύει

να κανακεύει το τσιγάρο στα χείλη

Θυμώνω , αστράφτω

σκοντάφτω στον τοίχο , γκρεμίζεται .

Σπάω το φράγμα της άγονης θάλασσας

με το κεφάλι μια βελόνας .

Περνώ διάφανα το σκοτάδι δραπέτης από μένα

στην μια ξυλοβεργα κρεμασμένη

στα στήθια του Λευκού Πύργου

Ανεμίζω σημαία ανθρώπινη, ποδοπατώ

τους γκρίζους λόφους ,χαιρετώ μια ανεμώνη,

τραγουδώ να ακούσουν οι γλάροι

μη χάσουν το ταξίδι της απάνεμης λύρας,

χορδές που φωλιάζουν τα άστεγα μπλουζ

Στις ομπρέλες παίζουν πουλιά

δεν ξέρουν τι δίνουν κι απλά το χαρίζουν

Στον κόρφο μου ζεσταίνω ένα τζίτζικα

τραβά το πέτο του καλοκαιριού,

Βρίσκω ακόμα τους μίσχους των γέλιων

ανάμεσα στο νερό και την αδεια στέρνα

ανάμεσα στον πόνο στη σιωπή

στα γυμνά παράθυρα

και στο κλωνάρι του βασιλικού

στα πεζοδρόμια που ήχους ψάχνουν

κι ατέλειωτες μουσικές τους δίνονται

στη γευση της πνοής ακροβατώντας

στα ακίνητα, ακοίμητα λιβάδια

στα μερη της φωτιάς

της γλώσσας της ζεστασιάς

δεν παραδίδονται ,

δεν παραδίδονται οι ψυχές

βγαίνουμε αγκαλιασμένοι

απ τα κουκούλια μας

Φθινόπωρο κι ακόμα οι πεταλούδες

ανήμερες , αμήχανες ανθίζουν !

Ακολουθώ

 

Και ξέρεις μάτια μου τι είναι σπουδαίο;
που όπου και αν σε αναζητώ
κουρνιάζεις στην ψυχή μου.
Ακολουθώ το βλέμμα της
και αυτή γεμίζει λευκά γιασεμιά.
Μυρίζω το άρωμα σου
και γεννιούνται βασιλικοί στα σύννεφα .
Γεύομαι το κεράσι
στα αλαφρωμένα χείλη του δειλινού σου.
Εκεί που δένουν τα φλάμπουρα του είναι
θολά στα μάτια του νιώθω
αγκαλιά με τα μηνύματα του τώρα.
Αντικρίζω τα βλέφαρα σου
στη γέννηση ενός παιδιού
κι εκεί που ανεμοδέρνουν αδάμαστα
οι ώρες γεννιέται ένα λιβάδι ηλιοβασίλεμα.
Μου λείπεις και σε ψάχνω
σε βρίσκω και ακολουθώ τους χτύπους μου
εκεί .. εκεί που κανείς
βρίσκει το γλυκοχάραμα στους ήχους της βροχής.
Εκεί που στεγνώνει το δάκρυ σε ένα φιλί .
Εκεί που κανείς δεν μπορεί να φανταστεί
πως ένα κοχύλι μια θάλασσα ζυμώνει
με ολόφρεσκα πνοή
σταλαγματιά του ήλιου
που βράχηκε απ’ της αγάπης την σιωπή
κι εγινε ένα η νοτα με τη μουσική!

Ζεστό φιλί

 

Και θα γυρίζουν οι ρόδες
πάνω στο ίδιο 

ανάγλυφο φόρεμα ξανά και ξανά.
Εκεί θα κοιμάται  κι ο κόπος του ήλιου.
Γυαλιστερός με τα παπούτσια 

κρεμασμένα στον άνεμο.
Σαν από παλιό σπιρτόκουτο που μόλις
ξόδεψε τη σοδειά του γυρεύοντας
στις φλόγες  το κούτσουρο 

που αφύλαχτα ζεσταίνει
Ένας καινούριος κλέφτης που μοιράζει
τρυπημένα μπαλόνια . Κι εσύ που είσαι ;
Συνηθίζεις το γέμισμα του νερού στη φωτιά ;
Ζεσταίνεις καινούριο τσουκάλι σε άδειες πέτρες
σβησμένες στο δόλο του άρχοντα
που γέρνει ανέμελα κ απάνθρωπα κοιτά;
Δεν είναι μάτια μου πως ξεπερνά
το αστέρι τη σκιά του
Μα είναι που μάθαμε
το αγέρι στις δυο μεριές του να χτυπά
Κι όταν γυρίζει ο ήλιος χέρια του δίνουν
μια σπρωξιά να μη φανεί το ανήμπορο σκαλί
μα μια γέφυρα που απλώνει

απ’  άκρη σ’ άκρη το σχοινί
Ξέρεις :ξέρεις πόση ομορφιά κρατά
σ’ ένα σακούλι το μαζί;
Ξέρεις , ξέρεις
πόσο όμορφα γελά , κάθε φιλί 

κάθε ηλιοβασίλεμα
ανάμεσα από την βροχή;
Ξέρεις  τι είναι να ακούς σε κάθε εποχή
κείνο το άχραντο φιλί που αγάπη έχει πιει;
Ξέρεις ; Ξέρεις γιατί το χτίσαμε μαζί!

Γαλάζιο φως

 

Όχι καρδούλα μου δε μίκραιναν οι ώρες
Μήτε τα φώτα της καρδιάς
ξεγύμνωσαν τους δείκτες.
Μα να είναι που τόσος καπνός
έκρυψε τα πόδια του ήλιου  .
Είναι που γέμισαν τα δάκρυα
τον κήπο κι ακούστηκε βροχή
Κι εσύ που κράτησες  αχτίδες
στα δάχτυλα του ενός χεριού
κι εγώ που έκτισα το δάσος
με δύο κλαδιά ελιάς
γυμνά στεκόμαστε
με ένα φιλί στο δρόμο
περιπλανώμενοι στο φως
με μόνη φορεσιά
το ανίκητο  της άχραντης ζεστασιάς
Τη γεύση του μέσα μας καλοκαιριού
σε ένα μισοφαγωμένο κεράσι
να βάφει το αμάραντο της νιότης ,
της άγνωρης διαδρομής , της ομορφιάς
το δέρμα του ελαφιού
που τριγυρνά στα πέλαγα του εμείς.
Κείνου που έμαθε να παλεύει τα θεριά
όχι με νου μα με καρδιά   
κείνου που δε χωρά υποταγή
κι έχει για ασπίδα την ψυχή .
Κείνου που μέσα του χοροπηδά
το γελαστό παιδί
και στέκει ατόφιο δίχως απάντηση  να δει
κείνο το ατέλειωτο γιατί
που ξέρει  πως στο ερώτημα
μιλάει η σιωπή .
Μα έχει στον κόρφο πολύτιμο το νιώθω
που σαν καθρέφτης  στα μάτια έχει ψυχή,
μια παπαρούνα που έδεσε το μίσχο της
εκεί που μένουν ονειροπόλοι και τρελοί
κι έγινε ο έρωτας  γαλάζιος ουρανός
που ξαγρυπνά στης θάλασσας το βιός
κι η αγάπη μια φωλιά που τραγουδούν
ανέμελα πουλιά στην πιο ψηλή κορφή
εκεί που απάτητα , τρέχει  μια αγκαλιά ,
το είναι της αντικρινά να δει!

 
 
 
 

Θα αλλάξει Κερέμ; //

Να μαι πάλι να αναρωτιέμαι θα αλλάξει
τούτος ο κόσμος Κερέμ ;

Πάλι στην ίδια στάση με το ίδιο λεωφορείο

της πίκρας που πέρασε πριν χρόνια.

Εκεί που η διαδρομή του σκόνη μπαρούτι

κι αδικοχαμένες ψυχές μοίρασε

σ άλλα χλωρά φαντάσματα .

Στα τώρα ακόμη κοιτώ κλουβιόσπιτα

που ακόμη δε ξέρω αν άνθρωποι και πληγές

ζητούν την ίδια μοιρασιά . Κι αν πάω πιο πίσω

πάλι η γιαγιά θα μου φωνάζει να προσέξω

τα χόρτα μη βρουν τη φωτιά .

Κι ήμουν παιδί κι έγινα γυναίκα κι ήρθαν

τ άσπρα μαλλιά και πάλι αναρωτιέμαι μάθαμε;

Μάθαμε ‘’αδελφέ μου να λέμε τα σύκα σύκα

και τη σκάφη σκάφη

ή μείναμε στο δε βαριέσαι αδελφέ

Κάποτε θα ρθουν να σου πουν ακούγαμε

και είπαν . κι ύστερα βροχή και σήμερα. πνιγήκαμε

μια κουταλιά όλο κι όλο κι αυτή τόσο παραμύθι

χώρεσε που μήτε η μνήμη κράτησε τα πανιά της

μήτε ο γιαλός τα χνάρια του .

Φταίει η φλόγα , το χώμα , ο άνεμος ,

φταίνε τα δεντρα που γεννήθηκαν στην γη .

Φταίει το σπουργίτι που ψίχουλα έψαχνε να βρει.

Κι ο ύπουλος καιρος που έπνιξε τη φωνή .

Ως πότε;

Θα χτυπάμε το βότσαλο να πονέσει η θαλασσα

Θα ξεριζώνουμε το βλαστάρι

μη γίνει δάσος και καει

Ως πότε; Θα θρυμματίζεται ο ήλιος

μη πληγώσει το σκοτάδι

Θα κρύβουμε τις πατούσες του

μη δει τα ιχνη ένα παιδί

Ως πότε

Θα δίνει η κάθε εξουσία το γυαλί

κι εμεις σαν αλλοι υπήκοοι στον ανθρωπο

θα ανοίγουμε ουλή .Τι μας χωρίζει τι;

Ποιοι είναι οι αφέντες και ποιοι οι δουλικοί;

Κι απόψε πάλι αναρωτιέμαι μάθαμε;

Και κάθε φορά η απάντηση …σιωπή.

Κοιτώ το μικρό γλαστράκι στο παράθυρο

Ξετσουμίζει ένα μπουμπούκι . πάνω του πέταξε

μια πεταλούδα που μύρισε τα άρωμα

μιας δροσοσταλιάς .

Δεν μπορεί ..δεν μπορεί ..δεν έπαψε δεν παύει

να ανθίζει ζεστά το γιασεμί !

Κύματα αγάπης ( Στην κόρη μου )

 Αυτά τα άγραφα γραματα λάτρεψα

αυτά που ακούν τη μουσική δίχως ήχο 

που κάθε φεγγάρι κουβαλά τα ματια σου 

που ενα κλωναρι βασιλικού 

γεμίζει μοσχοβολιά απ το άρωμά σου 

αυτά που το γελιο σου κουβαλά 

ένα μικρό ανεμάκι 

που όπου κι αν εισαι μένεις εδώ 

τα χερια σου απάνεμα κλωνάρια 

στο σφιχταγκάλιασμα της γης με ουρανό 

αυτόφωτα αστερια που ασύνορα πετούν

μικρή ακριβοθώρητη πατρίδα η καρδια 

που με ένα χτένι 

στολίζει τα βρεγμένα σου μαλλιά 

κι απλώνει των καστρων τα μικρά πουλιά 

να κελαηδούν στης νυχτας σου τη σιγαλιά !

Άτιτλο

 Τίποτα πιο ζεστό από τα δάχτυλα

που ακουμπούν την σκέψη της καρδιάς !

Άνεμος

Εκεί που ανταμώνουν 

ενας μικρούλης άνεμος 

δένει τα φτερά τους 

στόμα με στόμα

στο φιλί της θαλασσας!

Τόσο μακριά τόσο κοντά

 

Η  Δανάη ήταν ενας λιλιπούτειος άνεμος

με σγουρά μαλλιά και κόκκινα μάγουλα 

που πέρναγε αθόρυβα και από παντού
Της άρεσε να χώνετε ανάμεσα 

στους μεγάλους να ακούει τις ιστορίες τους. 

Τα γελια , τα ζεστά πειράγματα, κείνες τις

γαλάζιες διάφανες ακρογιαλιές που έπαιζαν 

ζωγραφίζοντας στο πάτωμα λέξεις.

Κι  άλλοτε εκείνα τα μελαγχολικά μάτια 

που ιστορούσαν και της ξύπναγαν τη δίψα,

την πείνα της αθώας περιέργειας

και  του αυθορμητισμού της μικρής εισβολής

στον κόσμο των μεγάλων.
Ενας μικρός τρυποκάρυδος σαν να λέμε 

που χτύπαγε το δέντρο να ακούσει τη φωνή του.
Έτσι κι εκείνη τη μέρα η γιαγιά είχε καλεσμένες 

τις φιλες της .Ολο και κατι ενδιαφέρον 

θα χε να ακούσει. Οι καλεσμένες είχαν φθάσει .

Τα προεόρτια της μέχρι τώρα συζήτησης 

δεν της γαργάλαγαν καθόλου το νου. 

Μη σου πω ότι δεν τη συνέφεραν κιόλας, γιατί κατι
έπιασε το αυτι της κατι τις για τις μικρές 

σκανταλιές των εγγόνων τους . 

Μπααα δε θα έμενε.Άρπαξε τα παιχνίδια της

και χώθηκε στη μικρή της σπηλιά .

Πιο καλά εκεί ο μικρόκοσμος της 

δε μαρτυρούσε και δεν εκανε παρατηρήσεις .

Πέρασε αρκετή ωρα και κατι άκουσε 

για μια μικρή ιστορία .Έτρεξε σαν σίφουνας 

να πάρει θέση. Ήσυχα καθώς βολεύτηκε 

δεν ενοχλούσε κανέναν. Η κυρία Μαρια 

δασκάλα καθώς ήταν αρχισε να εξηγεί

πως αληθινό δεν είναι μόνο ότι είναι κοντά μας 

αλλά αυτό που μας κανει να νιώθουμε κοντά 

με αληθινά συναισθήματα .

Ούτε που καταλάβαινε η Δανάη τι εννοούσε

αλλα περίμενε αυτό το λαχταριστό παρακάτω

που έπαιζε στη γλώσσα και στα μάτια της .
Η μικρή ιστορία είχε αρχισει . 

Η κυρία Μαρία εξηγούσε. 

Κάποτε γνωρίστηκα με κάποια φίλη 

από μια συνταγή για μπακλαβά. Ναι μη γελάτε. 

Στο περιοδικό του δήμου τότες γράφαμε 

και κάποιες συνταγές . Μαζί με μενα λοιπόν 

έγραψε και η Κατερίνα για το ιμαμ. 

Κάποια στιγμή λοιπόν ανταλλάξαμε κουβέντες

για το σιρόπι , για το τσιγάρισμα της μελιτζάνας 

κι αρχισαμε να έχουμε επαφές. Εγω από την Πόλη 

εκείνη από το Ικόνιο δύσκολα κείνα τα χρόνια 

να βρεθούμε . Έτσι λοιπόν αρχισαμε 

την αλληλογραφία. Αργότερα όταν είχαμε 

και τηλέφωνο μιλούσαμε σχεδόν κάθε μερα . 

Ανοίξαμε τα σπλάχνα μας η μια στην άλλη . 

Γίναμε φίλες. Γίναμε αδερφές . 

Κάθε χαρά και λυπη την μοιραζόμασταν 

σαν να κοιμόμασταν πλάι πλαι. 

Η Κατερίνα εφυγε από το Ικόνιο . Μετακομίσανε

στην Αυστραλία μαζί με την οικογένεια της . 

Έχουν περάσει 10 χρόνια κι ακόμα βρε 

μαζί είμαστε . Κάθε φορα λέμε ίσως

κάποια στιγμή βρεθούμε να αγκαλιάσουμε 

η μια την άλλη. Να κοιταχτούμε στα μάτια. 

Μα αυτό για λίγα δευτερόλεπτα. 

Μετα το ξέρουμε πως έτσι είναι και τώρα . 

Κοιταζόμαστε ψυχή με ψυχή κι αυτή τα λέει όλα .

Γελάει στα ματια , κρύβεται στο φως της καρδιάς.
Κατάλαβες βρε τώρα ; Αληθινό δεν είναι μοναχα

ότι ακουμπάμε αλλα αυτό που νιώθουμε
πως ακουμπάμε και ζεσταίνετε ο κόρφος . 

Αυτό που σ αγγίζει με τη λαχτάρα της καρδιάς .
Πέρασαν χρόνια η Δαναη μεγάλωσε .  

Και πως τα φέρνει ετούτη η ανέμη της ανάσας.
Κρατά τις πολύχρωμες κλωστες της 

και πλέκει ξανα και ξανα υφαντά 

να στολίσουν παράθυρα . 

Η καρδιά της χτυπούσε σε τόπους μακρινούς

ίδιοι ρυθμοί , ίδιος χορός   . 

Μονολογώντας ψιθύρισε ..θύμησες
Αχ κυρια Μαρία ... Αληθινό ..Ναι ..αληθινό

και πως να κρυφτείς από ένα άχρονο παιδί !

 
 
 

Άλαλοι τόποι

Κι ετσι τυφλά κι απόκοσμα 

όπως κυλούν 

ξερολιθιές στο χωμα 

θα ξεχαστούν τα δάκρυα 

μέχρι που να ρθουν αλλα 

και τι ειρωνεία η ιδια λέξη 

τα ιδια σύμφωνα 

αγκαλια με φωνήεντα παιδια 

σε αγονη γη να καρπίζουν

 

Καληνύχτα παλληκάρι 

κοιμήσου ελεύθερος !

Ατιτλο

Τόσες απουσίες 

κι ουτε μια στιγμή 

δεν έλειψες

από την αγκαλιά μου!

Συν - οδοιπόροι

 

Γύρισα σπίτι με τα αποκαΐδια στην πλάτη 

και κρεμασμένες στα αυτιά μου 

δυο - τρεις κερασιές 

από εκείνα τα μισοφαγωμένα σπίτια 

Καθώς βάδιζα ανάμεσα τους 

τα ματια μου γέμισαν φως 

Ηξερα πως θα αναστηθούν τους άκουσα

 να λένε πόσο αγαπάνε την ρίζα τους 

Τι δύναμη θεε μου ζωές , τόσες ζωές με σάρκα,

φωνη, δεμένα σαν κρίκοι . 

Πολεμιστές που χύθηκαν στο δρόμο 

με σύνθημα τη μνήμη . 

Πως θαυμάζω το θάρρος τους 

Η ζεστη σφυροκοπά τους τοίχους 

Βγήκα στο μπαλκόνι . 

Ένα δροσερό αεράκι πέφτει στους ώμους μου 

Ήρθες με γκρίζα μάτια γεματα καπνούς 

Είδες κι εσυ ε; ρώτησα. 

Κουνώντας το κεφαλι 

μου απάντησες ένα αχνό ναι 

Ξαφνικά ένιωσα πως ηθελα να σου μιλήσω

μόνο για τα μικρά φυντάνια που συνάντησα , 

για κεινους τους ελαιώνες που κράτησαν 

τους καρπούς τους , 

το ζευγάρωμα των κύκνων

στη μικρή λιμνούλα, κι εκείνα τα παιδια 

που παίζανε στο πάρκο της ελπίδας.

Έβλεπα στα ματια σου τη θολούρα 

της άγνωστης πόλης .

Κι ας καταφέρω Θεε μου 

να πάρω την ομίχλη σου.

Θέλεις να παίξουμε με τη νυχτα; σε ρώτησα . 

Χαμογέλασες . Κι αυτό το χαμόγελο 

μετράει τα άστρα στα μάτια σου .

Κι ήρθαν εκείνα τα κλωνάρια του δέντρου

να σμίξουν με τα χερια μας 

Μικρός ο κόσμος κι ειναι εμεις 

ή μήπως εμεις κι ο κόσμος 

ποιος ξεχωρίζει την μοιρασιά;  

Χωρίς όρια

Έμαθα να αγαπώ 
χωρίς όρια 

όπως η θάλασσα το βυθό της 
το στάχυ το χώμα του 
το ασημένιο φεγγάρι
τη φλόγα της σκιάς του
η βροχή τη ρίζα που ψηλώνει 
το απαλό χάδι του αέρα
τη μυρωδιά του βύσσινου 
το αγκάθι το τριαντάφυλλο του 
το δάκρυ 

στη ζεστασιά του μάγουλου 
το φως βγαλμένο από το σκοτάδι 
την σιωπή των πουλιών
στο άκουσμα της ψυχής
τη νότα του φιλιού
που ξεδιψά τα χείλη
όχι ένα κομμάτι από σένα 
αλλά εσένα !