Διαδρομές στον ενικό 

Το ξέρω πως μ ακούς

ακόμη και μέσα από τη σιωπή μου 

αποκρυπτογραφείς  τη χροιά της φωνής

μέσα από τις αποστάσεις των λέξεων 

κι άλλοτε από τα χρώματα

που βαδίζουν πάνω στα πλατιά της παπούτσια .

Ένα μικρός λοφίσκος χωρίζει την ανάσα σου

απ το δικό μου μιλητό .

Μα σαν γυρολόγοι τα μάτια

κόβουν την κορυφή και γελούν

στο μίκρεμα της γης .

Να σπούδασαν άραγε το άπιαστο; 

ή απλά οι χτύποι να διδάσκουν τις διαδρομές .

Πόσο δυνατά μιλά η απουσία σου 

και πόσο σιωπηλά κοιτά η παρουσία σου 

Δεν ξέρω αν ποτέ καταφέρουμε 
να περάσουμε το ποτάμι μα σίγουρα κερδίσαμε 
έναν ωκεανό.
Παλέψαμε με τα άγουρα χιόνια 
και χτίσαμε τον ήλιο μπροστά απ το σκοτάδι
Βγήκαμε νικητές  δροσουλίτες 
στο κάστρο της αγάπης ,κι ας το μόνο σπιτικό μας,
ήταν μια χελιδονοφωλιά στη γωνιά του απέραντου .
Το ξέρω πως μ ακούς, όπως κι εγώ
έτσι ειναι μάτια μου η αγάπη.
Ποτέ δε σταματά τον διάλογο της ψυχής 
κι ούτε σκοντάφτει στο χρώμα των ματιών 
Το πλάθει , το ζεσταίνει στον κόρφο της 
κι αυτό σαν μια πυγολαμπίδα 
κουβαλά τα μηνύματα των χειλιών
Καμιά φορά ξεχνιέμαι και γρατζουνώ 
να πονέσω αυτόν τον άκαιρο χρόνο 
που άδικες μοιρασιές μας χάρισε
Κι ύστερα πάλι συναντώ αυτό το εφηβικό χαμόγελο
που μέσα μου σπουδάζει κι αντιγράφει το στέρνο σου,
το μαξιλάρι μου που ζεσταίνει τα μαγουλά σου 
με το χάδι της ανάσας μου .
Και τότε...τότε μετρώ ανάποδα τον καιρό
και λέω πως γέννησα και γεννήθηκα την ίδια στιγμή.
Έτσι όπως η άνοιξη με τον ήλιο ,
η βροχή με τα χρυσοκόκινα φύλλα,
κράτησα το παγόβουνο στις χούφτες 
κι αυτό καλοκαιράκι γίνηκε
να περπατά στα μάτια μου 
Έτσι όπως κυβερνάς το νου , 
την ψυχή την καρδιά μου,
έτσι όπως κυλώ στις φλέβες σου 
σαν κύτταρο αγάπης .
Τίποτε πιότερο από σένα τίποτε λιγότερο για σένα
Εσύ κι εγώ στον  ενικό με αριθμό διπλό ! 

Τα άστρα σιώπησαν 
δεν είπαν κουβέντα 

κι όμως γέμισε
η ψυχή
στο ποτήρι
του ουρανού
τόσες σκόρπιες
πολύχρωμες τελείες

Χύθηκαν
σαν πούπουλα
στο μαξιλάρι

είναι ..
τόσο γλυκιά
η νύχτα
στη σιγή 
των χειλιών σου !

2019 ..........Καινούργιος χρόνος
μα εσύ γυρίζεις σκυφτός και μόνος

στα καταφύγια του νου σου ψάχνεις 
σπάζεις σκιές ..ιστούς αράχνης
ξέχασες τι θα πει χορός ..γιορτή
τα θαψες τα φύτεψες σε στείρα γη

οι σκέψεις σου ανεμοστρόβιλος φωτιά
γέλιο ζητούν στην τελευταία αποκοτιά
πίσω απ τα κάγκελα κλεισμένη η ψυχή
να δραπετεύσει λαχταρά ..ποθεί φυγή

πάψε να λες πως είσαι μόνος 
παντού υπάρχει ο ίδιος πόνος
πάρε μια ανάσα απ το φεγγάρι
σπίθα απ των αστεριών λυχνάρι
κέντα το χρόνο με δική σου βελονιά
αγάπη ..ατσάλι νήμα.. ελπίδες να γεννά

περπατητής της μοναξιάς της ερημιάς
πότέ δεν είδες πόσο μοιάζεις με εμάς
ίδια τα όνειρα και ίδιοι οι στεναγμοί
δάκρυα στάλες ηχούνε σαν αλαλαγμοί

δύναμη πιες βαθιά απ του ανέμου την ορμή
κάψε το χθες δώσε στο σήμερα ζωή..πνοή
στα εύκολα χαμογελούν τα χείλη ..κι ειναι υγρά
μα σαν περνούν τα δύσκολα γελάει η καρδιά

2019 ..........Καινούργιος χρόνος.. 
πέτα το εγώ σου ... δεν είσαι μόνος !

Όχι δεν είπα τίποτε 

για μας 

για κεινα τα αστέρια  μιλώ

που χέρι χέρι 

προχωράνε

γυρεύοντας τον ίσκιο μας !

Μεγάλωσα

κι έτσι έπαψα να συμβιβάζομαι

μου αρκούν 

μια λευκόπετρα , ένα χαμόγελο 

δυο φύλλα κι ένας ήχος 

μου φτάνει

που κάτω απ το λουλούδι

κοιμάται η πεταλούδα 

που πάνω από ένα βότσαλο 

βρίσκω το όνομα του κόσμου 

που το κουκούτσι 

εχει στην ψίχα του το όνειρο

που πλέκω τις Δευτέρες 

με Κυριακής βελόνι  

μου αρκεί που να ..

σβήνω τα νερά του ουρανού

στον πυρετό της θάλασσας 

μου φτάνει που βλέπω

που μένει τ ατέλειωτο

σπόρος του και του μοιάζω!

Σαν μια κανταδα 

Να λοιπόν που μάθαμε
να μοιραζόμαστε κάτι
τώρα χώρεσαν τα γιατί
ξέρουμε να πονάμε
αρχίσαμε διάλογο με τον χρόνο
ξετυλίγοντας την ανέμη
ψάχνοντας την άκρη της πίκρας
κι η οργή στρώθηκε στο σαλόνι
κουβεντιάζοντας πια
με μυρωμένες πνοές φιλιών

στο πιάνο η αρμονία
χτυπά τα πλήκτρα της υπομονής
σιγομουρμουρίζοντας
μια καντάδα παλιάς εποχής
σε γκρίζους κύκλους
ανάμεσα στον καπνό του τσιγάρου
γράφουν οι πεθυμιές
τα λόγια τα ανείπωτα λευτερα
να ακουστούν

οι φλόγες των κεριών
ζωγραφίζουν στους τοίχους
πιρουέτες λευκών ονείρων
τρεμοπαίζουν μ ε τα φτερά της ανάσας
άνοιξαν οι χούφτες τις αγκαλιές
κι η θαλπωρή κρύβεται στο είναι

καρτέρι έστησε η ελπίδα προσμένοντας
στη σκιά ..μια φυλλωσιά χρυσαλίδας
που ξέχασε να φανεί
συνομιλώντας με τον ήλιο που θαρθει

μονάχα πρόσεχε ..έξω φυσά .. κάνει κρύο
φόρα της ψυχής το χνώτο.. μην κρυώσεις !

Για ένα πέλαγο 

ένα ακρωτήρι απάνεμο

τον σπόρο που λουλουδίζει 

μια πεταλούδα 

ένα φυλλι από μανταρίνι 

την φλούδα του μήλου 

Για έναν Μάη από ψυχή 

μια χούφτα χιόνι 

που να βαφτίζει χελιδόνι 

ένα τσαμπί ρόγες της άνοιξης 

μια σπίθα

από την γλώσσα της καρδιάς 

κεντά η αγάπη το φιλί 

Το ξέρεις δα

δεν εχει ανάσα ο χρόνος 

δίχως  ζωή!

Φωτογράφιζε η ψυχή μου στιγμές
πόσο γρήγορα κυλά ο χρόνος 
όταν ακούς τα τρεχαλητά των γέλιων
κοιτώντας τους πελεκάνους 
να ερωτεύονται σε κάθε σκαλί της λίμνης
ανοίγοντας τα φτερά να σκεπάσουν την αγάπη
ακουμπώντας τα χείλη τους 
σε ένα υγρό φιλί της νιότης 
στο σεργιάνι της απεραντοσύνης
τα φύλλα να χουν ρίξει το στρώμα τους
να γευτούν το άρωμα της γης 
τα δέντρα να καμαρώνουν 
τα γυμνά κορμιά τους 
στολισμένα τα χέρια κλαριά τους 
με πολύχρωμες γιρλάντες 
και λαμπιόνια να βλέπουν την ομορφιά τους 
αφήνοντας τα βλέφαρα στις άκρες τους 

βράδυ και η παρέα εδώ 
αγκαλιές πειράγματα χαμόγελα 
που κυλάν κι ακούς γάργαρα νερά 
τα κλικ της ψυχής ασταμάτητα 
ξανά και ξανά να κλείνουν 
τα δευτερόλεπτα σ απέθαντα
κελιά της μνήμης 
κι αυτή να ρουφά το νέκταρ
να γεύεται την αλμύρα των φιλιών
ρίχνοντας το βλέμμα στην άμμο 
των ματιών 
χορεύουν οι ψυχές το βαλς των πεθυμιών 
και μια κιθάρα σιγοντάρει το σκοπό 
της φιλίας το στόχο της ανασαιμιάς 
αξία που δένεται στα ακροδάχτυλα 
πλέκει κύκλους χρυσοκέντητης καδένας 
κείνης που δεν έχει χρόνο 
που ζει όπου και να σαι 
αντικαθρεφτίζεται στα μάτια του άλλου 

μια σκέψη πιλαλώντας χαρούμενα 
με συναντά ..
΄' πόσο όμορφη ειναι η ζωή 
με τόσα λίγα .. πολλά 
με τόσο μικρές ... μεγάλες στιγμές 
στιγμές σαν νότες ''

Κάποιες ευχές , λίγες παρενέσεις 

να ζωντανέψουν τ ακοίμητα του ουρανού 

κι ολα σπουδάζουν βιασύνη .

Πόσο ανέφελα μαθητευουν τα πουλιά 

κι αν δεις το σπόρο που γεννιέται 

ένα τραγούδι είναι 

Το πιάτο με τις λιχουδιές γιορτή κεντάει 

Ένας μικρός μερμηγκας που απόμεινε 

να κουβαλά το τελευταιο λάφυρο 

να ζεσταθεί ο χειμώνας 

Ακάματα φυτευει η άνοιξη 

κρινάκι μες το χιόνι 

Το κάλαντο που αχάραγα ξυπνά 

να φανερώσει της νιότης τα πουλιά 

ζωγραφική χορτάρι που αγναντεύει τα βουνά 

Το σιωπηλό που ακούγεται σ άνεμο να μιλά 

σου γνέφει απο τα χείλη των ματιών 

ρόδο αμάραντο που αγρυπνά 

Τόσες μικρές ατέλειες πως πλέκουν τόση ομορφιά 

Κι εσυ αδάμαστος καιρός γνώστης, αντάρτης και σοφός 

να τριγυρνάς στην κουπαστή με οδηγό καρδιάς φιλί 

τ άλμπουρα κρίνα των παιδιών 

Τρία κεριά γερά να δένει η φωτιά 

το ένα στου ίσκιου την αυλή το φως να βλέπει η πηγή 

το άλλο στις πλάτες στο μοίρασμα να γέρνουν οι ανάσες

με πανωφόρι ανθρωπιάς να κλείνει ο κύκλος ερημιάς 

κι αυτό το στερνοπούλι μήνυμα να χει τη ζωή 

ρετρό το  τζάμι και κλειδί απο απόσταγμα ψυχή 

να ρέει αγάπη δυνατή !

(Αφιέρωμα στην ακριβή μου 
    την κόρη μου )

Πριγκιπέσα μου 
φεγγάρι μου διαμαντένιο
όνειρό μου αληθινό 
απ τον δικό μου ουρανό
άνοιξε τις φτερούγες σου
και πέτα ομορφιά μου
σεργιάνισε τις θάλασσες 
ζήσε ακρογιαλιά μου

κομμάτι απ τα κομμάτια μου
ψυχή  απ την ψυχή μου
κράτα στις χούφτες τη ζωή
δος της αγάπης το φιλί
κλεψε ανάσες υπομονή
κράτα πνοές επιμονή
τη μέρα κάνε ζωγραφιά
τη νύχτα χελιδονιών φωλιά

Αστέρι μου
της μέρας αγιοκέρι μου
μη φοβηθείς μέσα σε αγέρι
βάστα της σιγαλιάς το χέρι
γίνε δροσιά κι απανεμιά
σε κάθε μπόρα που κυλά
έρχεται πάντα η ξαστεριά
να σου χαρίσει δυο φιλιά

καμάρι μου
λευκό μαργαριτάρι μου
όσο θα ζω δίπλα σου θα ανασαίνω
κι απ την δική σου τη φωνή
νότες θα γράφω στην ζωή
τραγούδια λόγια διαλεχτά
στης μελωδίας την καρδιά
πάντα να έχεις συντροφιά

ζωή μου 
γλυκιά αναπνοή μου
και αν θα φύγω κι αν χαθώ
ρόλους θα αλλάξουμε οι δυο
αστέρι θα γινώ εγώ 
να σε  προσέχω να σε φυλώ
το χάραμα μου θα σαι εσύ
κάθε πρωί μια καλημέρα στη ζωή!

Μην ξοδεύεσαι σ αυτά που δεν πιστεύεις

Να μένεις εκεί που αγαπάς

Δίχως το τριαντάφυλλο δε ροδίζει πνοή

Θέλει κελάηδημα να τραγουδάς τον έρωτα

και ζεστασιά να μείνει αμάραντο λουλούδι !

Ανεμοσκορπίσματα

Γερασμένη κυρά η συνήθεια 
με την ίδια αδέσποτη ματιά
άχρωμα μα πάντα 
κρεμασμένη στα χείλη της  μια άποψη 
ένα συμπέρασμα 
που κανε τον  κύκλο του νου
και αποφάσισε σε ποιο στασίδι θα μείνει

χωρίς το ίχνος του γιατί
το  αγιασμένο.. πως 
το  φίλημα  του μήπως 
έτσι ..δανεικά κι αγύριστα 
ανεμοσκορπίσματα  των δικών μας θέλω
κατά πως βολεύει  
έτσι που να μας χαμογελά ένα ‘’αθώος ‘’

αποκαΐδια λέξεων 
στις στάχτες που μείναν  για να  θυμίζουν
κείνα τα βλέμματα  που περνούν σαν σκιές
απορημένο παιδικό που ρωτά γιατί το τιμωρούν
απόγνωσης  από ξεραμένα στεγνά ακροδάχτυλα 
γκρίζα στο σκότος της σιγής 
κι εκείνα  που μια ειρωνεία τους χαμογελά

πότε θα μάθουμε 
ποια ώρα θαναι  αυτή που το νοιάζομαι
θαχει στρώσει λευκό τραπεζομάντηλο   
με φίλεμα αλήθειας 
ποιος ρωτά για το δάκρυ που τρέχει;
ποιος κοιτά το γέλιο που χαράζει  στα χείλη
κείνο  που λίγο απ την τρέλα απέχει; 

κλειστά παράθυρα  
στην αυλή σκορπισμένα τα λόγια 
κι από  τα μάτια ενός  στίχου
φεύγουν καρδιάς ημερολόγια 
που πήγε η ψυχή;  που χάθηκε σε ποια ρωγμή
χαραματιά  που καίει τα σωθικά η σιωπή
αλαλαγμός  του  τίποτε του πουθενά

εγώ ..εσύ.. όλοι  μπλεγμένοι  σε μια ανέμη 
ψάχνοντας την άκρη της  λευκής κλωστής
εκεί που η φωνή θα ακούγεται 
ο ήλιος θα λαμπυρίζει στη ματιά 
η αυγή  θα κυκλώνει τη ανάσα 
το ηλιοβασίλεμα  θα ακουμπά τα βλέφαρα 
στο κόκκινο  της  ομορφιάς 
στο  λιμάνι  των γλάρων  
που τιτιβίζοντας  απλώνουν τα χέρια 
κι ακουμπούν  αγκαλιά στο βράχο της .. ζωής 
στον όρμο που γράφει το κύμα 
είμαι εδώ  στο πλάι σου  κομμάτι σου 
να ανασαίνω ..να ζεις!

Διψά η ελπίδα 

θηλάζει 

δρόμους η θάλασσα

χρωμάτισε το φως 

γεννά 

φωτιές το πέλαγο της γης

στη χούφτα του χειμώνα

πόσο ζεστά φιλάς αγάπη!

Kλείνω τα μάτια
κι ονειρεύομαι

κοιτώ έναν κόσμο που ..
σπάει
το φράγμα της υποκρισίας
σβήνει
το χρώμα της ψευτιάς
γράφει
με περιστέρια
το όνομα της αλήθειας
ντύνει
με φλόγα το φιλί της αγάπης
διαγράφει
το χαμόγελο της πλάνης
σκίζει
τα πέπλα των νόθων ονείρων
βάφει
με χρώμα ελπίδας το φως των ματιών
γεμίζει
αύρα απ το κελάηδημα πουλιών

σ αντικρίζω
σε γνωρίζω .... μέσα σε

στίγματα
χνάρια οι πινελιές των άστρων
φάροι
φεγγάρια φωτιά ονειρεμένων κάστρων
δρόμοι
λευκές λωρίδες ανέφελου καιρού
ήχοι
μαέστρος βουβός χορός σιωπηλός
δάκρυα
σταλακτίτες ακριβά μου δάκρυα
κυλούν
σ αφύλακτες ρωγμές του ουρανού
ταξίδι
με τον άνεμο στο φως του λυχναριού
έρημος
ήλιος που κυλά με ένα χάδι που μιλά
η σκιά μου
καραβάνι σ ανεμοστρόβιλου θηλιά

σ αντικρίζω .. αγάπη

η αγκαλιά σου ....όαση
στη δίνη της με ξεδιψά
χάνομαι
βυθίζομαι .....στα άδυτα της
βλέπω τον κόσμο ... μέσα απ τη ζεστασιά της! 

Μικροί τυμπανιστές

Μέρες αγάπης λένε 

Κι εχει άραγε μέρες η αγάπη ;

Μικρά κουδουνίσματα
τυμπανιστές για να ροδίζει 

το φεγγάρι αστράφτοντας 

μια πινελιά πάνω στο μοβ 

και με ρωτάς

γιατί  έτσι τις λένε

Ίσως γιατί θυμόμαστε 

πως ήμασταν παιδιά

κεινα τα πάνινα κουκλάκια

ανάβουν μέσα μας φωτιά

Ξυπνήστε φωνάζουν

μεγάλωσαν οι μικροί 

καιρός να μικραίνουν οι μεγάλοι 

κόψτε τις μέρες και κρατήστε την αγάπη 

Τα χάρτινα καραβάκια που στόλιζαν 

το κλαρί του δέντρου απομακρύνθηκαν

και στήθηκαν τα φώτα 

Ξεδιπλώστε πανιά μουρμουρίζουν

θα ηρεμήσει η θάλασσα 

και θα φανούν οι αφροί στους βράχους 

γεμίζοντας ταξίδια 

Δε χάθηκαν τα όνειρα 

σκόνταψαν πάνω σε ρωγμή 

μα γίνανε φυσαλίδες 

και χώθηκαν σε κάθε μια ψυχή 

Ότι περπάτησε στο ήλιο

ειναι ένα άσβηστο κερί 

στο χάραμα φυτρώνει 

και στο σκοτάδι 

δάδα και λάβδανο μαζί 

Κράτα το χέρι μου και πάμε 

έπεσε βράδυ και το τραγούδι της σιγής

με ένα βιολί και μια άρπα μας καλεί !

Στα σγουρά του μαλλιά

Θα μπορούσε να πει κανείς αν τον κοιτούσε

από μακριά πως είναι ένα όμορφο παλικάρι
καθισμένο στο ακρογιάλι της θάλασσας
με το βλέμμα στα ανοιχτά του ουρανού
Αγέραστο με την ικμάδα του να ζωγραφίζει
καιρούς που πέρασαν και εκείνους που θα ρθουν
Στα σγουρά του μαλλιά καρφιτσωμένοι κύκλοι
που αναποδογύριζαν στα κύματα και πάλι από την αρχή
Ζοφεροί καιροί σαν στίγματα μελάνης
έπεφταν στο ακριβό του πουκάμισο
και εκείνος ο σηκωμένος γιακάς κρατά πάντα
το βήμα ορθό .
Χτυπά  τα σήμαντρα στις μύτες των παπουτσιών

Μικρές πινελιές τα χρωματιστά του κουμπιά
γελούν στις αυλές των στιγμών .
Κει που πετούν οι ανταύγειες ξαπλωμένες 

στις ουρές των χελιδονιών .
Νιούτσικα ζουμπούλια που απλώνουν
τα φτερά τους στο χώμα του νου , της καρδιάς
του ζω πλάι στην ίσια γραμμή του υπάρχω .

Δυο χείλη που αδιάκοπα φλυαρούν το χθες
και γλυκοφιλούν  τις ανάσες του αύριο,
δίνοντας εντολές στους κορμούς των δέντρων
να ψηλώσουν τις ρίζες τους,
χαμηλώνοντας το μπόι των μίσχων
Πως μοιάζουν τα χέρια του με ακριβές βεντάλιες
που διπλώνουν τις πτυχές τους στη βροχή
κι ανταμώνουν την ζεστασιά στο χνώτο του ήλιου .
Τι όμορφος άντρας ΄΄ ο χρόνος ΄΄
αλύγιστος κωπηλάτης στα βαθιά νερά .
Πόνος  και χαρά από αντάρτη δρόμο
γέννα από κοράλλι  στης ζήσης τη χρυσή  αμμουδιά!

Ένα όμορφο χειμωνιάτικο βράδυ 

Ο φωτισμός στα μπαλκόνια 

σα σήματα μορς να αναβοσβήνει

το νόημα του κόσμου 

Η παρέα έτοιμη να χαμογελάσει 

σε κάθε σκέρτσο της νύχτας 

Μια αγκαλιά να ακουμπά 

στο νεύμα του άσβηστου χρόνου

Δυο ποτήρια κόκκινο κρασί 

κι έβαψε το ασημί φεγγάρι 

Κύκλωσε η μελωδία

στα δίχτυα της ζεστασιάς 

Και πως αλλιώς θα χόρευε 

το  μπλουζ στο χρώμα των χειλιών !

Επιστρέφω 

πέτρα που έλιωσε στο χιόνι

παιδί που κρέμασε 

στις τσέπες τους σβόλους του

κλειδί που άνοιξε την πύλη

στο φως που γεννήθηκε 

η μυρουδιά του Αυγερινού

γυμνός από μένα 

γεμάτος από νωπά φύλλα 

κόκκινου τριαντάφυλλου 

αναδύομαι στη γη των κυμάτων

ασημένιος κόκκος της άμμου

πεταλωτής της θάλασσας 

βυθίζομαι στον ουρανό 

ολόφωτο άστρο 

να σκεπάσω τη νύχτα 

Επιστρέφω!

Περάσαμε τα κύματα 

καθίσαμε 

στην άμμο στρώνοντας 

ένα κύκλο καρδιάς

φουρτούνες οι σκέψεις

το βλέμμα 

στο άγνωστο γαλάζιο

καρφώθηκαν 

οι κόρες των  ματιών

στη σαγήνη του κενού

χόρτασε 

η φωτιά τη μελωδία της σιγής

απλώθηκε 

το πέπλο της έννοιας 

σκεπαστήκαμε

με το σεντόνι του φεγγαριού

ενώσαμε τα χέρια

μπλεγμένα τα δάχτυλα 

στο εμείς ... σαν ένα

σιώπησαν τα χείλη

ακούστηκαν οι ψίθυροι

απ τις ψυχές ...

προχωράμε στο όνειρο στην αλήθεια

στο δρόμο του θέλω 

μ αντίκρισμα το κατακτώ

στο βλέμμα ενός παιδιού 

στο γέλιο μιας φλογέρας 

στο ξύπνημα του γιασεμιού

ζεσταίνοντας τα χείλη

μ ένα γαλάζιο σ αγαπώ 

μια ρίζα από το βυθό

στεριώνει η θάλασσα 

κει που το κύμα σπάει σε άσβηστο βράχο!

Άκουγα τη φυσαρμόνικα 

να παίζει ένα παράξενο σκοπό

Τόσο που ζέστανε τα κομμάτια μου

τα χέρια σου θέλησα να φιλήσω 

χάιδεψα τη θάλασσα το πέπλο της 

λικνίζονταν αέρας καθώς είμαι 

κι ανάμεσα στις φυλλωσιές 

και στο ρόδι κούμπωσα το φιλί 

Πόσο φως στο σκοτάδι 

κι εκείνο το μπλε .. πόση αγκαλιά!