Μελωδία ψυχής

Βραδάκι πια
Κείνο το φεγγάρι έσκασε μύτη
στο μπαλκόνι κορδωμένο
για την ομορφιά του
Σαν άλλος επόπτης γυρνά
κοιτώντας τις ανέμελες
σειρές των αστεριών
Μικρά σχολιαρόπαιδα
που τρέχουν στο γύρω γύρω του ουρανού
χαρούμενα που όλη η αλάνα του
δικιά τους να παίξουν ,
να αναβοσβήσουν τα φώτα τους
κάνοντας σινιάλο στα ήρεμα κύματα
Ένα γλυκό αεράκι τυλίγει τους ώμους
και τραγουδά στα μαλλιά της γαρδένιας
Η φτέρη άπλωσε το αραχνοΰφαντο νυφικό της
να ξεγελάσει τα μάτια του τζίτζικα
Εκείνος με τη σειρά του, θαυμαστής
του ωραίου, φόρτωσε τον αυλό στα χέρια
κι άρχισε το τραγούδι του
Να ταν η μελωδία που κένταγε
τούτο το γλυκοφίλημα της σιγής
ή μήπως έφτανε να ακούσω
να με φωνάζεις την ώρα που
ξεκλείδωνα την πόρτα της ψυχής σου
Εδω είμαι σου μήνυσα απλώνοντας
το χέρι να κρατηθεί το όνειρο
κι όλα πως μύρισαν
σαν φρεσκοφτιαγμένο γλυκό κεράσι! 

Αύρα

Σκερτσόζες ώρες

κωπηλατούν στα νερά του δειλινού
Μοιάζουν κηλίδες που φόρεσαν πόδια
να σεργιανίσουν την αντίκρυ γειτονιά
Χαμηλώνουν τα στόματα
να φιλήσουν τις πολεμίστρες
των κάστρων
που αγέρωχα τα μυστικά τους κρύβουν .
Αμέθυστος φαντάζει να ναι
σε ζυγιασμένο ουρανό
κείνο το ξεπεταρούδι που αναπαμό
δεν έχει κι όλο μελώνει το φιλί
και τρέφει το φιτίλι.
Ω !! αύρα μου εαρινή
ποια να ναι η νόνα σου
τίνος ευχή με αστρολούλουδα
τύλιξε το λαιμό σου
και γιόμισε η νύχτα φως
κι η μέρα πλέκει σ' αργαλειό
πολύχρωμο υφαντό !

Ακατέργαστο διαμάντι

Πυρπόλησαν

τα δάχτυλα ποιητές
να σμιλέψουν το σώμα της

Βούτηξαν τα μάτια
στα χρώματα ζωγράφοι
να βρουν  τα χείλη της

Χαράκτες έγραφαν
σε σμαράγδια
να αγγίξουν τα ακροδάχτυλά της

Έκαψαν τους χειμώνες
οι άνοιξες
να ζεσταθούν στη φλόγα της

σώθηκαν περγαμηνές
να ψιθυρίζουν
τα ανάλαφρο βήμα της

κι εκείνη α! εκείνη
‘’αγάπη ‘’
ακατέργαστο διαμάντι
έμεινε στο βράχο
να μεθά
στη μελωδία μια λέξης
.. νιώθω !

Στο συμπόσιο της γης

Ερχόταν η άνοιξη κι έπρεπε να συναντηθούν
να μοιραστούν τo χώμα .
Μαζεύτηκαν όλα . Τόσα λουλούδια διαφορετικά
Μικρές ιστορίες με πανοπλίες πολύχρωμες δαντέλες.
Το καθένα κι ένα στολίδι που άρπαζε τη μυρουδιά
απ τα χέρια του ήλιου .
Σκέπη τους ο γερό πλάτανος που πάντα φώτιζε 
με τη σοφία του.
Λοιπόν είπε το τριαντάφυλλο εγώ θα γυρνώ
στους κήπους
Δυο μικροί πανσέδες ψιθύριζαν εμείς θα σεργιανάμε στα σιντριβάνια
Ψιλόκορμες φωνές το κυπαρίσσι κι η λεύκα
εμείς τα μεγάλα θα σφουγγίζουμε τον ιδρώτα .
Είπαν .. είπαν και τι δεν είπαν .
Κανένα δεν ήθελε να πάρει τη θέση του άλλου
Μήτε να αλλάξει κορμοστασιά και χρώμα .
Μονάχα ότι για πρώτη φορά κοιτούσαν το ρωτούσαν να μάθουν
Ποιο είναι από που ήρθε κι ύστερα απλά αγκάλιαζαν την ρίζα του .
Ένα περίεργο χαλίκι που βρέθηκε στο δρόμο του φώναξε .
- Ε !! γερό πλάτανε πως όλους τους ακούς;
- Αιώνες τώρα περπατώ απ άνεμο σε άνεμο
μα ένα μου μήνυσε η ζωή αντί να προσπαθώ 
να αλλάξω τη φορά του έμαθα κείνα 
που κρύβει στο στέρνο να μετρώ 
κι έτσι γνωρίζω πια τα βήματα του
- Για λίγο σκεφτικό έμεινε το χαλίκι  μα δίπλα χαμογέλασε ένα μικρό σπουργίτι.
Συνέχισε το δρόμο του με ένα του μουρμουρητό 
μαθαίνω όσο ζω κι ύστερα κοίταξε τη γη  
τι όμορφα  που ανθεί !

Αγιόκλημα

Μια ψιλή βροχούλα

ροκάνιζε τα σκαλοπάτια
κι αυτά κουνούσαν τα πόδια
σκουντώντας τη να φτάσει
κει που κοιμόταν η ρίζα
χτυπώντας την πόρτα της
Οι στάλες στα φύλλα του
πέταξαν το σκέπασμα της νύχτας
δρόσιζαν τα χείλη του
Κι εκείνο το χτύπημα
σαν μελωδία που ηχούσε
στα αυτιά του ρουφούσε τα ψεγάδια του
Άνοιξε τα μάτια πετώντας
τα λευκά του λεπτά στηρίγματα
που κράταγαν στον κόρφο τους
το απόσταγμα από μέλι
Άπλωσε τα κλαδιά του
μοιράζοντας την ευωδιά της γαλήνης

τη ζεστασιά του νωπού πρωινού
Ω ! γη .. τι όμορφα.. ποιείς !

Ακινησία

Περίμενε το δέντρο να έρθει το αηδόνι 
το αηδόνι περίμενε να απλώσει 
τα κλαδιά το δέντρο 
....χάθηκαν !

Έγνοιες

Κείνες τις μικρές σχισμάδες

που αναβοσβήνουν
τα φώτα των άστρων
ζεσταίνουν τον ουρανό
με το χνώτο τους
φορώντας
την πανοπλία του Άγγελου
που στα χέρια κρατά
την ομορφιά του κόσμου
τα χρώματα τις ίριδας

γίνονται μικρές φυσαλίδες 

που σπάνε ανοίγοντας χαμόγελα 

μονάχα να συντροφεύουν 

το κάθε βήμα σου 

τις ένιωσες ;

μικρές που ειναι 

σαν μόλις να ξύπνησε 

μια φτέρη χρυσαλιφουρφουρου

την ώρα που 

οι έγνοιες μου 

στην παλάμη τους κρατούν τις μοίρες

για να χει τόπο να σταθεί 

το πέλμα σου 

να ανεβεί στην κορυφή

να σεργιανάς στον άνεμο

και να γεννιέσαι απ την αρχή 

κάθε πρωί μπουμπούκι του ουρανού

τριαντάφυλλο στη γη!

Λουλουδάκι μου μικρό

Μόνο για την αγάπη μου

Και καμιά φορά 

θα σκίσει τη σάρκα της η ψυχή μου 

και θα πετάξει τα βόλια της 

φύλλα από τριαντάφυλλα πάνω σου 

να σκεπάσουν το στόμα τα μάτια σου 

τα χέρια σου ,να κλείσουν το στέρνο σου 

ακίνητες να μένουν ακόμα κι οι σκέψεις σου

παραδομένος στη μυρωδιά τους να μένεις  

Έτσι να πω πως .. σε πόνεσα

μιλώντας σε μόνο ... για την αγάπη μου !

Απάνεμο καρτέρι

Αν άνθιζαν τα στάχυα 

τι χρώματα θα φορούσε ο κήπος
εκεί πίσω απ τα κύματα
κρέμονται τα τσαμπιά της στεριάς

φυλαγμένα σαν μικρά ρουμπίνια
κοιμούνται αταίριαστα τα άστρα
κυοφορούν τις νύχτες νάματα
πλένουν κηλίδες της ξεχασμένης μέρας

και τούτο τ απάνεμο καρτέρι
κορφολογά τις στράτες της πνοής
λύνοντας τα σχοινιά απ το σκοτάδι
να τρέξει φως σαν άτι στο λαγκάδι

μη του γυρνάς του τρυγητή
της στάχτης το αλμυρό καμίνι
υψώθηκε απ τη γη για να λογά
αν φύγουν τα πουλιά φτερά κρατά

να λογαριάζει αχτίδες στον καιρό
με δίχτυ πολύχρωμη παλάμη ,
κι ένα φουλάρι στο λευκό λαιμό
να αρμενίζει πρώτο φιλί στη κορυφή

πρώτο σκαλί για να κοπεί το νήμα
ηλιόπετρας ήχος να ακουστεί
κι απ της ψυχής το ηφαίστειο λάβα
αγάπης να χυθεί στο νεογνό του βήμα!

Πολλαπλό είδωλό

Ελευθερία 
ειναι να είσαι ο εαυτός σου 
αυτός ο ένας 
όχι οι πολλοί στον έναν !

Αθανασία

Πόθησες μάνα 
τον Πόντο λευτερο να κοιτάς 
Λαχτάρησες γιέ μου 
να ξεδιψάσεις στης Σμύρνης τα νερά 
Κόρη μου την Κύπρο 
γαλαζοπράσινα αρμενίζεις 
στα μάτια σου να λυτρωθεί 
Τόσοι σταυροί 
πως να σηκώσουν τα πανιά 
στο χώμα πλαι 
φυτρώνει ακόμα η φωτιά 
Σπαθί της μνήμης 
το στερνοπούλι που γεννά 
ηλίανθους και γιασεμιά 
Αθανασία στο όνειρο 
που καρτερά τη λευτεριά !

Σκέψεις απλά σκέψεις

Τόσα μήπως τοσα άραγε
κολλημένα στις φτέρνες
και στις κορδέλες του μυαλού
Ένας κόσμος αμφισβήτησης
και ερωτηματικών.
Και πως αλλιώς
αφού το κάθε μας ξημέρωμα
μοιάζει με ρουλέτα που παίζουν
κάποιοι για μας χωρίς εμάς .
Πνιγμένοι σε δυο λίστες
η μια του πρέπει και του μη
η άλλη του μπροστά
με ραγισμένη τη ματιά
που κρύβεται πίσω απ τη θημωνιά
μη και τη βρει η αλήθεια που πονά.
Μα άραγε να αξίζουν τα ανθρώπινα αισθήματα
να ζουν με ένα μακιγιάζ;
Μιλάμε , μελετάμε τα λόγια της αγάπης
μα αναρωτιέμαι αξίζει
καμιά απ τις κορδέλες των θαυμάτων της
να περπατούν στο δρόμο μας
χωρίς το βασικό της υλικό ..χωρίς εμπιστοσύνη
Ας μετρήσουμε την πίστη στο πρόσωπο
στο λόγο , στον φίλο στο συμπαθέστατο άτομο,
σε αυτόν που θαυμάζουμε σε αυτόν που αγαπάμε
Α γ α π α μ ε με όποιο χρώμα της αγάπης .
Δεν έχουμε την πολυτέλεια του χρόνου
Αυτός λογάει κείνα που του ζητούν
οι αγύρτες που σαν νούμερα μας γράφουν
και σαν μηχανές μας υπολογίζουν .
Ας δούμε πως το θέμα δεν ειναι ,
εσύ ,εγώ και ο Μηνάς
Μα κείνο το σπάσιμο της ανθρωπιάς
ετούτο θέλουν να χαρούν και στη σκακιέρα
τα πιόνια τους να μοιράσουν
Ας αφήσουμε λεύτερο ότι δεν μας αγγίζει
κάθε πουκάμισο έχει τα κουμπιά του
κανείς δε κατηγορεί το γιακά που μένει ίδιος
Ο κορμός ειναι ο καθένας από μας
δεν εχει σημασία που ακουμπάνε τα κλαριά του
Το δάσος μ α ς υπάρχει !

Ολόφωτος δρόμος

Η νύχτα εχει την δική της ηθική
καμιά αλήθεια δε της κρύβεται
Στο φως της διαγράφει 
τα αγκάθια της μέρας
να γεννηθούν τριαντάφυλλα
στον κήπο της καρδιάς 
Στον τόπο της ήσυχα 
αποκοιμιέται η συνείδηση!

Πέρασμα

Πηγαίνω 

στα ανθισμένα κύματα

τύλιξα τα πόδια
στο φιλί της κερασιάς

σκουπίζω τα μάτια του ήλιου
να περάσεις

στα αποτυπώματα
που αφήνει ο άνεμος

..να ρθείς!

Ανάγνωση βυθού

Καμιά φορά ειναι ωραίο να σωπαίνεις 

έτσι μαθαίνεις τις φωνές όλων των πουλιών 

ακούς .. κι ειναι γλυκό το μάθημα 

στο θρόισμα των φύλλων !

Αλληγορικό

Όμορφα
που μοσχοβολούν
τα λαμπερά μάτια 

απ όπου κι αν κοιτούν 

μια στάλα άνοιξη φυτρώνει
ειναι που ..
στο φως τους
ζωγραφίζει
ο ήλιος! 

Γαλάζιες χρυσαλίδες

Αστάρωσε ο ουρανός το πέπλο
να χωρέσει η νύχτα τη φλόγα
που σπίθισε το βλέμμα σου
γυμνός περπατητής ανασαίνει
κρύβοντας το ζεστό φιλί
αντάμα στα χείλη της θάλασσας

Το στόμα μου κύμα καλοκαιριού
περπάτησες μέσα μου
μηλιά που άπλωσε κόκκινα φύλλα

ανοίγουν τα νυχτολούλουδα
μονάχα γιατί τα χέρια σου 

κράτησαν τ άστρα ! 

Δαντελωτά

Δαντελωτά γεννήθηκαν τα όνειρα
να πλέξουν το Μάη  

χρύσισε η άμμος κι εσύ ακόμα 

λευκό κύμα κοχύλια ξυπνάς  

πετά το χελιδόνι κρατώντας μονάχα
στο ράμφος την άκρη της φωλιάς 
ανάψαν τόσοι λύχνοι 

να κρεμαστεί το κοραλί φιλί 

κι ειναι τόσο ζεστό
το σούρουπο που κλέβει τα μάτια σου !

Άτιτλο

Άνθισες τόσο που ζήλεψε η άνοιξη
τον κήπο των χειλιών σου ! 

Να σ αγαπούν για αυτό που είσαι

Να σ αγαπούν για αυτό που είσαι
ναι έτσι απλά χωρίς τα πως και τα γιατί
Γιατί κανείς δεν έσυρε τα χρόνια σου
γιατί κανείς δεν ήταν πλάι στις ουλές σου
Κι αν δεις τον κόσμο τόσο ίδιος μοιάζει
Να επιμένεις στο όνειρό σου στις αξίες σου
στα δικά σου θέλω.
Δεν γεννιέται ο κόσμος για να γεμίζει γιασεμί
μα για να φτιάχνει κήπους 
από αγριολούλουδα βουνών,
από φύκια της θάλασσας , λεπτεπίλεπτα και άγρια
Δένει τις φωλιές κουβαλώντας 
στην άκρη της πλάτης
πότε ένα πούπουλο και πότε ενα αδράχτι .
Το ίδιο όμορφα κυλα στο τζάμι η βροχή
ίδιο φυλά το μάγουλο το δάκρυ .
Στα δικά σου πόδια στάθηκες χωρίς πατερίτσες
κουτσός ακόμα απ τ αγκάθι .
Τα πέλματα γίνανε θεριά που σκόρπισαν
ένα γιατί απ το χαγιάτι του φυγά 
μέχρι του λάβαρου την κορυφή
Να σ αγαπούν για αυτό που είσαι
όχι για κείνο που ζητούν . 
Δεν είσαι μια νερομπογιά που όποιο πινέλο
την κρατά στήνει δική του ζωγραφιά .
Χρωστούμενα έχεις πολλά .. 
χρωστάς το γέλιο της ζωής
του βότσαλου την μυρουδιά , 
το ίχνος της αστραπής ,
του ονείρου σου το χάδι του έρωτα τα μυστικά
τα βράδια τα αξημέρωτα που αλαφροισκιωτα
Πετούσες στο φεγγάρι , του μίσχου το παράστημα
και της αυγής το μίλημα στο πιο ακριβό σου φίλημα
Να το τολμάς να σαι εσύ κι όχι ένας στους άλλους
το θυμιατό σου σε σκαλί 
να βρίσκει δρόμους ανοιχτούς
κι Αχέροντες της δρασκελιάς 
με ένα σου βήμα να περνάς
Κι αν την αγάπη συναντάς τα φύλλα σου 
κράτα ανοιχτά,δέντρο που άπλωσε κλαδιά
να μπει ο ήλιος κι η φωτιά
να του ζυγιάσουν την καρδιά .
Είναι η αγάπη μουσική με νότες από άγνωστη γη
μα σαν την μελωδία βρεις γράψε στον ίσκιο 
της σιωπής ,πως άγγελος σε βρήκε 
και έπεσε ουρανός στη γη .
Για όλους υπάρχει ένα νησί άγραφο απ το χάρτη
μα ακούει την ρότα της ψυχής και στέλνει
τα σινιάλα απ άκρη σ άκρη της πηγής .
Να σ αγαπούν για αυτό που είσαι 
στο μπλε σου , στο γαλάζιο,
στο κόκκινο της σαϊτιάς,
στο γκρίζο του λυγμού , 
στο πράσινο χορτάριασμα να πλένεται το βλέμμα, 
κι αν θολά τα μάτια σου φανούν
να χεις δυο μάτια να γελούν .
Αποθυμιά και δειλινό λαχτάρα να σου δίνουν 
που να χει ούριο άνεμο,κι οι πειρατές της άνοιξης 
τα στήθια σου με ανεμώνες να στολίζουν .
Να σ αγαπούν αληθινά για να το νιώθει η καρδιά
μα μην ξεχάσεις ''να αγαπάς'' για να γευτείς ότι ζητάς !

Βελούδο

Τόσο μακρινή κόρη πια η τρυφεράδα 

απ το θολό του καιρού 

που μονάχα τα πουλιά

κι εκείνος ο γιος του ανέμου 

που κουρνιαζε στην αγκαλιά της

γνώριζαν τα απαλά φτερά της !

  

Άτιτλο

Βάφτισε άνεμος το χάδι
και φάνηκε το φως από ηλιόπετρα !

Άτιτλο

Κοιτούν τα μάτια το γύρω του κόσμου 
ρυάκια , φλόγες , ανθούς και άσπρα νήματα 
μα η καρδιά το βλέμμα της μ αγάπη το κεντά 
σκεπάσου αστεράκι μου γελά ενα χελιδόνι !

Πρωινό φιλί

Ξύπνησε σε μια πόλη
ξεφλουδισμένη στον ήλιο

Μικρά μπουμπούκια
φύτρωναν στα χείλη
η πεταλούδα γύρευε το φιλί της

Φόρεσε το πιο ακριβό της άρωμα
κι ύστερα πέταξε
στη φωλιά των ονείρων

Πόσο ζεστά φιλούν τα μάτια σου!

Άτιτλο

 Ολάκερο φεγγάρι σε μια νότα
 Δυνατή που είσαι αγάπη !

Διάφανα

Δεν είχε να κρύψει τίποτα 
ποιος άραγε φοβόταν ; 
Πάνω στην πέτρα άνθισε ένα τραγούδι 
Απ τη μουσική διέκρινε το βλέμμα 
Εδω .. εδω βαδίζουν τ αστέρια του είπε
Ξενυχτάνe ανέμελα μικρές νεράιδες
στη αγρύπνια της λύρας 
Φουσκώνουν τα μπαλόνια τους 
ερωτευμένα σπουργίτια 
κι αφήνουν στις κορδέλες τους 
την μυρωδιά του γιασεμιού.
Τυχεροί που είμαστε 
να ακούμε τα πολλά των λίγων 
σκαρφαλωμένοι στο  όνειρο 
μα με δεμένα τα χέρια 
να φτερουγίσουν χελιδόνια 
Ακούς; ακούς 
μια κιθάρα σιγοντάρει το ηλιοβασίλεμα 
να δεις που ήρθαν στην πόρτα 
παιδιά της άνοιξης !

Αναγέννηση

Είναι εκείνη η ώρα

που η μέρα
αφήνει το κτενάκι της
στα μαλλιά της θάλασσας
Τούτη την ώρα
σιγοντάρει το λιανοτράγουδο
ένα νυχτερινό κανάρι
κι ότι αφήνεται
λευκά φτερά σκορπούν
να στρώσουν το φύλλωμα
της ζεστασιάς
Κι εγώ κανένας
που είμαι
σπλαχνίζομαι το φως
ανάμεσα στα νερά της γης
στο ασβέστωμα του ουρανού
αγέννητος καρπώνομαι
να γεννηθώ
σπυρί στο λεύκωμα
των κήπων!

Άτιτλο

Και θα έρχεσαι και θα φεύγω 
θα γυρνάς θα πηγαίνω 
και πάντα θα συναντιόμαστε 
στο ίδιο κρησφύγετο 
αυτό .. της καρδιάς !

Για λίγα γρόσια λέξεων

Για λίγα γρόσια λέξεων 

μουντζουρώθηκαν τα χρώματα 

κι ας κουβαλούσαν πάνω τους πεταλούδες 

Χρεωκόπησες άνθρωπε 

Τόσα χαμόγελα σου χαρίστηκαν 

μήτε που κράτησες ένα να βάφει το σκοτάδι

κι ουτε που είδες πως δεν γεννά η άνοιξη 

αν δεν εγκυμονεί το φως σε κάθε αυγή!

 

Άτιτλο

Ωραίοι δάσκαλοι που ειναι τα χρώματα 
μικρούς σπουδαστές 
στους χτύπους μαθαίνουν, 
πως μεγαλώνουν οι σπόροι της καρδιάς!

Πίνακας

Κάθε που μιλώ

για σένα
ζωγραφίζω
έναν πίνακα φωτεινό
στα χρώματα
της ψυχής
κι ύστερα ..υπογράφω
με το όνομά σου !

Μάνα

Τα  χώρεσες όλα σ ένα βλέμμα σου

πόνος .. φόβος .. απόγνωση
τόσες πληγωμένες σκιές στα μάτια σου
Η νεκρή σου θάλασσα στεγνωμένη από καιρό πια
ποιο κύμα να την ξαναζωντανέψει;
Δήμιος ο χρόνος περνά σέρνοντας
πλάι σου χτενίζοντας τα όνειρά σου μ’ αγκάθια
δεν σε νοιάζει το δικό σου μάτωμα
κοιτάς μόνο εκείνο το αθώο προσωπάκι
που έμαθε απ τον άνεμο να σου χαμογελά
Κόβεις την ανάσα σου στα δύο
την αφήνεις στα χείλη του με ένα φιλί
προδίδει το χνώτο σου τον τρόμο
και το δέρμα σου μοσχοβολά από κούραση
Δεν λυγάς ξεδιπλώνεσαι σαν κυπαρίσσι
τα χέρια σου κλαριά σκεπάζουν την παγωνιά
κρατάν στα φύλλα τη βροχή
Φτάνει ..φτάνει η μικρή ζωή σου 

να ναι εκεί
Μάνα .. 

Μονόλογος

Αχ ουρανέ μου κι όλα τα άστρα σου 
να χάριζες στον κόσμο 
πάλι τα σύννεφα σου θα κοιτούν 
Ραγισαν τα μάτια στ ατέλειωτο εγώ 
και που καιρός να ανθίσει κρινάκι από βυθό !

Ψιχάλες αιώνιας άνοιξης

Αρνήθηκα να μεγαλώσω 
Κράτησα τις παπαρούνες μέσα μου 
σινιάλο στον άνεμο 
Απ όπου κι αν κοιτάς
να φτερουγίζουν στο βλέμμα σου 
ψιχάλες αιώνιας άνοιξης 
μαθαίνοντας το διάφανο του όλου !

Άτιτλο

Κι απ όλες τις φωνές προτίμησα 
εκείνη την αλήθεια της σιωπής 
που άκουγε στο όνομά σου !

Ακατέργαστο

Σπόνσορας 

κάτι που δεν βλέπει .. νιώθω

αλλά πρέπει οπωσδήποτε να ειπωθεί

έτσι 

για τις εντυπώσεις των άστρων 

αχ ! κι ειναι τόσο γλυκιά 

η καραμέλα του φεγγαριού 

σαν ρίχνει τα λουλούδια της 

στο μαξιλάρι ,τη γεύση 
του ακατέργαστου αμάραντου!

Κάτι μικρά του ήλιου στάχυα

Κάτι μικρά του ήλιου στάχυα λάτρεψα 
που ακόμη και πίσω απ το γκρίζο του δρόμου 
μπορούν να δουν την άνοιξη να χορεύει 
καταμεσής του χειμώνα .
Μονάχα γιατί το πορφυρό τους βλέμμα 
κρατήθηκε ψηλότερα απ τα κυπαρισσια 
διαβάζοντας το βιος των ανθρώπων 
με δάχτυλα που σμίγουν στη φωτιά !

Άτιτλο

Να θυμάσαι μικρό μου 
το σ αγαπώ 
γράφεται με ένα Α της ανατολής 
κι ένα Ω τόσο δυνατό 
που φτάνει να κλείσει σε κύκλο 
ολάκερο τον κόσμο !

Αντιθέσεις

Γίναμε τίτλοι 

Φωτογραφίες , σκίτσα 

φειγ βολαν 

που αλλάζουν σκυτάλες χεριών

ανάλογα με το κατά πως 

φυσά ο άνεμος 

Μετρήσαμε κορμιά 

με χρωματιστές τελείες 

κάπου εκεί χαθήκαμε 

και κοίτα πόσο ανθρώπινο 

ειναι να τραγουδάς 

στόμα με στόμα !

Άτιτλο

Μεγαλώσαμε 
έτσι μάθαμε να τολμάμε 
Κι εκείνο το άγνωστο 
που θα ρθει 
καρφιτσωμένο στο πέτο μας 
κρεμά το σκουλαρίκι του 
Μα δε μας ξεγελά  
καθώς ξέρουμε 
πως η ανάσα μας 
πιο δυνατά βουίζει 
χτυπώντας τα δάχτυλα 
με ένα ρόδο στο στόμα !

Άτιτλο

Να ψάχνεις .. να ψάχνεις μάτια μου 

Δυο σκαλιά κάτω απ τη φλόγα 

κοιμάται ο ουρανός 

ειναι που βλέπεις στη γη της ψυχής 

μένει η ομορφιά 

κρατά στη χούφτα τον κόσμο της 

κι ανοίγει τα ακροδάχτυλα 

στην αγάπη δωρίζοντας τα φύλλα της 

να ανθίσουν τριανταφυλλιές.

Βαθύς ο δρόμος 

με την καρδιά να κολυμπάς!

  

Άτιτλο

Ξέρεις τι μετράει τελικά
να νιώθεις ένα απάνεμο αεράκι 
να σου χαϊδεύει τα μαλλιά 
με γελαστά μάτια ψυχής !

Άτιτλο

- Ντύσου ..είσαι γυμνή

- Φορώ ένα χαμόγελο
- Και τι θα το κάνεις;
- Θα ντύσω τον κόσμο
- Με μια φορεσιά
- Ναι
- Πως γίνεται;
- Πόσα νομίζεις
  χρειάζεται η ψυχή    να δει τον ήλιο !

Σιωπές

Ώριμες ώρες

Βουίζουν μελισσουλες αυτά που άγνωστα 

μάθαμε να γνωρίζουμε 

Ανοίγουν τα πέταλα τα στέκια των πουλιών 

να ραντιστούν απ την αρχή οι μουσικές 

Βυζαίνουν τ άστρα τα λόγια μας 

με χρώματα να μιλούν οι ψυχές 

Και τούτο το γιασεμί για δες πως 

έντυσε τη νύχτα με τ άρωμα του 

την ώρα που γλυκολαλουν σιωπές !

'Ατιτλο

Ξημέρωσε 

Άνοιξε τα μάτια σου να βγω
θέλω να δούμε μαζί 

το πρώτο χαμόγελο της τριανταφυλλιάς !

Άτιτλο

Ζωγράφισες έναν πίνακα 
ίδιο εσύ 
Δεν μπορώ 
να σου δώσω τα μάτια μου 
μιλά με την καρδιά το άγγιγμα 
ακούς;

Νιόφερτα λυχνάρια

Μικρά αγριολούλουδα

που ξεμύτισαν απ το πλέγμα του κήπου
περνώντας την πύλη της γνώσης .
Στα πόδια τους σταμάτησε η άσφαλτος
να ξεχαστεί στα χρώματα της μυρουδιάς .
Ένας πολύχρωμος κόσμος χύθηκε στα μάτια μου
χτυπώντας τα τακούνια αλλοτινού καιρού.
Στην αμοργό του Γκάτσου σκαρφάλωσε η νιότη
του Ελυτη το μονόγραμμα άναψε το φανάρι
να ανταμώσουν στόματα της ομορφιάς .
Γονδολιέρηδες φυσούσαν το κύμα
να κατακτήσουν την θάλασσα.
Πεταλούδες κυνηγούσαν την συννεφιά
να αφήσει  λεύτερο τον ήλιο
Κι εγώ που σαν άλλος μαθητής
γνώριζα το φιλί της την είδα να χορεύει
στα νιόφερτα λυχνάρια
σαν μπαλαρίνα πρωινού αστεριού! 

Άτιτλο

Πόσες φορές κράτησα το φεγγάρι 
στην αγκαλιά μου 
μονάχα .. για να φωτίζει τα όνειρα σου 
Άραγε ένιωσες το χάδι στα βλέφαρα σου !

Ενδο-κηπος

Κάτω απ την πέτρα του ήλιου ,

μονολογεί μια κόκκινη ανεμώνη 

τα λόγια της παραφυάδες του στέρνου μου 

σκιά των ματιών σου!