Κι υστερα μου λες

 

Κι ύστερα μου λες γιατί μελαγχολώ

Kοιτώ τη θάλασσα καίγεται ,

πετώ στο χορτάρι κι ο κεραυνός το λιώνει ,

μυρίζω τον άνεμο

κι ο Χασαν τη στάχτη του μαζεύει

να κανακεύει το τσιγάρο στα χείλη

Θυμώνω , αστράφτω

σκοντάφτω στον τοίχο , γκρεμίζεται .

Σπάω το φράγμα της άγονης θάλασσας

με το κεφάλι μια βελόνας .

Περνώ διάφανα το σκοτάδι δραπέτης από μένα

στην μια ξυλοβεργα κρεμασμένη

στα στήθια του Λευκού Πύργου

Ανεμίζω σημαία ανθρώπινη, ποδοπατώ

τους γκρίζους λόφους ,χαιρετώ μια ανεμώνη,

τραγουδώ να ακούσουν οι γλάροι

μη χάσουν το ταξίδι της απάνεμης λύρας,

χορδές που φωλιάζουν τα άστεγα μπλουζ

Στις ομπρέλες παίζουν πουλιά

δεν ξέρουν τι δίνουν κι απλά το χαρίζουν

Στον κόρφο μου ζεσταίνω ένα τζίτζικα

τραβά το πέτο του καλοκαιριού,

Βρίσκω ακόμα τους μίσχους των γέλιων

ανάμεσα στο νερό και την αδεια στέρνα

ανάμεσα στον πόνο στη σιωπή

στα γυμνά παράθυρα

και στο κλωνάρι του βασιλικού

στα πεζοδρόμια που ήχους ψάχνουν

κι ατέλειωτες μουσικές τους δίνονται

στη γευση της πνοής ακροβατώντας

στα ακίνητα, ακοίμητα λιβάδια

στα μερη της φωτιάς

της γλώσσας της ζεστασιάς

δεν παραδίδονται ,

δεν παραδίδονται οι ψυχές

βγαίνουμε αγκαλιασμένοι

απ τα κουκούλια μας

Φθινόπωρο κι ακόμα οι πεταλούδες

ανήμερες , αμήχανες ανθίζουν !

Ακολουθώ

 

Και ξέρεις μάτια μου τι είναι σπουδαίο;
που όπου και αν σε αναζητώ
κουρνιάζεις στην ψυχή μου.
Ακολουθώ το βλέμμα της
και αυτή γεμίζει λευκά γιασεμιά.
Μυρίζω το άρωμα σου
και γεννιούνται βασιλικοί στα σύννεφα .
Γεύομαι το κεράσι
στα αλαφρωμένα χείλη του δειλινού σου.
Εκεί που δένουν τα φλάμπουρα του είναι
θολά στα μάτια του νιώθω
αγκαλιά με τα μηνύματα του τώρα.
Αντικρίζω τα βλέφαρα σου
στη γέννηση ενός παιδιού
κι εκεί που ανεμοδέρνουν αδάμαστα
οι ώρες γεννιέται ένα λιβάδι ηλιοβασίλεμα.
Μου λείπεις και σε ψάχνω
σε βρίσκω και ακολουθώ τους χτύπους μου
εκεί .. εκεί που κανείς
βρίσκει το γλυκοχάραμα στους ήχους της βροχής.
Εκεί που στεγνώνει το δάκρυ σε ένα φιλί .
Εκεί που κανείς δεν μπορεί να φανταστεί
πως ένα κοχύλι μια θάλασσα ζυμώνει
με ολόφρεσκα πνοή
σταλαγματιά του ήλιου
που βράχηκε απ’ της αγάπης την σιωπή
κι εγινε ένα η νοτα με τη μουσική!

Ζεστό φιλί

 

Και θα γυρίζουν οι ρόδες
πάνω στο ίδιο 

ανάγλυφο φόρεμα ξανά και ξανά.
Εκεί θα κοιμάται  κι ο κόπος του ήλιου.
Γυαλιστερός με τα παπούτσια 

κρεμασμένα στον άνεμο.
Σαν από παλιό σπιρτόκουτο που μόλις
ξόδεψε τη σοδειά του γυρεύοντας
στις φλόγες  το κούτσουρο 

που αφύλαχτα ζεσταίνει
Ένας καινούριος κλέφτης που μοιράζει
τρυπημένα μπαλόνια . Κι εσύ που είσαι ;
Συνηθίζεις το γέμισμα του νερού στη φωτιά ;
Ζεσταίνεις καινούριο τσουκάλι σε άδειες πέτρες
σβησμένες στο δόλο του άρχοντα
που γέρνει ανέμελα κ απάνθρωπα κοιτά;
Δεν είναι μάτια μου πως ξεπερνά
το αστέρι τη σκιά του
Μα είναι που μάθαμε
το αγέρι στις δυο μεριές του να χτυπά
Κι όταν γυρίζει ο ήλιος χέρια του δίνουν
μια σπρωξιά να μη φανεί το ανήμπορο σκαλί
μα μια γέφυρα που απλώνει

απ’  άκρη σ’ άκρη το σχοινί
Ξέρεις :ξέρεις πόση ομορφιά κρατά
σ’ ένα σακούλι το μαζί;
Ξέρεις , ξέρεις
πόσο όμορφα γελά , κάθε φιλί 

κάθε ηλιοβασίλεμα
ανάμεσα από την βροχή;
Ξέρεις  τι είναι να ακούς σε κάθε εποχή
κείνο το άχραντο φιλί που αγάπη έχει πιει;
Ξέρεις ; Ξέρεις γιατί το χτίσαμε μαζί!

Γαλάζιο φως

 

Όχι καρδούλα μου δε μίκραιναν οι ώρες
Μήτε τα φώτα της καρδιάς
ξεγύμνωσαν τους δείκτες.
Μα να είναι που τόσος καπνός
έκρυψε τα πόδια του ήλιου  .
Είναι που γέμισαν τα δάκρυα
τον κήπο κι ακούστηκε βροχή
Κι εσύ που κράτησες  αχτίδες
στα δάχτυλα του ενός χεριού
κι εγώ που έκτισα το δάσος
με δύο κλαδιά ελιάς
γυμνά στεκόμαστε
με ένα φιλί στο δρόμο
περιπλανώμενοι στο φως
με μόνη φορεσιά
το ανίκητο  της άχραντης ζεστασιάς
Τη γεύση του μέσα μας καλοκαιριού
σε ένα μισοφαγωμένο κεράσι
να βάφει το αμάραντο της νιότης ,
της άγνωρης διαδρομής , της ομορφιάς
το δέρμα του ελαφιού
που τριγυρνά στα πέλαγα του εμείς.
Κείνου που έμαθε να παλεύει τα θεριά
όχι με νου μα με καρδιά   
κείνου που δε χωρά υποταγή
κι έχει για ασπίδα την ψυχή .
Κείνου που μέσα του χοροπηδά
το γελαστό παιδί
και στέκει ατόφιο δίχως απάντηση  να δει
κείνο το ατέλειωτο γιατί
που ξέρει  πως στο ερώτημα
μιλάει η σιωπή .
Μα έχει στον κόρφο πολύτιμο το νιώθω
που σαν καθρέφτης  στα μάτια έχει ψυχή,
μια παπαρούνα που έδεσε το μίσχο της
εκεί που μένουν ονειροπόλοι και τρελοί
κι έγινε ο έρωτας  γαλάζιος ουρανός
που ξαγρυπνά στης θάλασσας το βιός
κι η αγάπη μια φωλιά που τραγουδούν
ανέμελα πουλιά στην πιο ψηλή κορφή
εκεί που απάτητα , τρέχει  μια αγκαλιά ,
το είναι της αντικρινά να δει!

 
 
 
 

Θα αλλάξει Κερέμ; //

Να μαι πάλι να αναρωτιέμαι θα αλλάξει
τούτος ο κόσμος Κερέμ ;

Πάλι στην ίδια στάση με το ίδιο λεωφορείο

της πίκρας που πέρασε πριν χρόνια.

Εκεί που η διαδρομή του σκόνη μπαρούτι

κι αδικοχαμένες ψυχές μοίρασε

σ άλλα χλωρά φαντάσματα .

Στα τώρα ακόμη κοιτώ κλουβιόσπιτα

που ακόμη δε ξέρω αν άνθρωποι και πληγές

ζητούν την ίδια μοιρασιά . Κι αν πάω πιο πίσω

πάλι η γιαγιά θα μου φωνάζει να προσέξω

τα χόρτα μη βρουν τη φωτιά .

Κι ήμουν παιδί κι έγινα γυναίκα κι ήρθαν

τ άσπρα μαλλιά και πάλι αναρωτιέμαι μάθαμε;

Μάθαμε ‘’αδελφέ μου να λέμε τα σύκα σύκα

και τη σκάφη σκάφη

ή μείναμε στο δε βαριέσαι αδελφέ

Κάποτε θα ρθουν να σου πουν ακούγαμε

και είπαν . κι ύστερα βροχή και σήμερα. πνιγήκαμε

μια κουταλιά όλο κι όλο κι αυτή τόσο παραμύθι

χώρεσε που μήτε η μνήμη κράτησε τα πανιά της

μήτε ο γιαλός τα χνάρια του .

Φταίει η φλόγα , το χώμα , ο άνεμος ,

φταίνε τα δεντρα που γεννήθηκαν στην γη .

Φταίει το σπουργίτι που ψίχουλα έψαχνε να βρει.

Κι ο ύπουλος καιρος που έπνιξε τη φωνή .

Ως πότε;

Θα χτυπάμε το βότσαλο να πονέσει η θαλασσα

Θα ξεριζώνουμε το βλαστάρι

μη γίνει δάσος και καει

Ως πότε; Θα θρυμματίζεται ο ήλιος

μη πληγώσει το σκοτάδι

Θα κρύβουμε τις πατούσες του

μη δει τα ιχνη ένα παιδί

Ως πότε

Θα δίνει η κάθε εξουσία το γυαλί

κι εμεις σαν αλλοι υπήκοοι στον ανθρωπο

θα ανοίγουμε ουλή .Τι μας χωρίζει τι;

Ποιοι είναι οι αφέντες και ποιοι οι δουλικοί;

Κι απόψε πάλι αναρωτιέμαι μάθαμε;

Και κάθε φορά η απάντηση …σιωπή.

Κοιτώ το μικρό γλαστράκι στο παράθυρο

Ξετσουμίζει ένα μπουμπούκι . πάνω του πέταξε

μια πεταλούδα που μύρισε τα άρωμα

μιας δροσοσταλιάς .

Δεν μπορεί ..δεν μπορεί ..δεν έπαψε δεν παύει

να ανθίζει ζεστά το γιασεμί !

Κύματα αγάπης ( Στην κόρη μου )

 Αυτά τα άγραφα γραματα λάτρεψα

αυτά που ακούν τη μουσική δίχως ήχο 

που κάθε φεγγάρι κουβαλά τα ματια σου 

που ενα κλωναρι βασιλικού 

γεμίζει μοσχοβολιά απ το άρωμά σου 

αυτά που το γελιο σου κουβαλά 

ένα μικρό ανεμάκι 

που όπου κι αν εισαι μένεις εδώ 

τα χερια σου απάνεμα κλωνάρια 

στο σφιχταγκάλιασμα της γης με ουρανό 

αυτόφωτα αστερια που ασύνορα πετούν

μικρή ακριβοθώρητη πατρίδα η καρδια 

που με ένα χτένι 

στολίζει τα βρεγμένα σου μαλλιά 

κι απλώνει των καστρων τα μικρά πουλιά 

να κελαηδούν στης νυχτας σου τη σιγαλιά !

Άτιτλο

 Τίποτα πιο ζεστό από τα δάχτυλα

που ακουμπούν την σκέψη της καρδιάς !

Άνεμος

Εκεί που ανταμώνουν 

ενας μικρούλης άνεμος 

δένει τα φτερά τους 

στόμα με στόμα

στο φιλί της θαλασσας!

Τόσο μακριά τόσο κοντά

 

Η  Δανάη ήταν ενας λιλιπούτειος άνεμος

με σγουρά μαλλιά και κόκκινα μάγουλα 

που πέρναγε αθόρυβα και από παντού
Της άρεσε να χώνετε ανάμεσα 

στους μεγάλους να ακούει τις ιστορίες τους. 

Τα γελια , τα ζεστά πειράγματα, κείνες τις

γαλάζιες διάφανες ακρογιαλιές που έπαιζαν 

ζωγραφίζοντας στο πάτωμα λέξεις.

Κι  άλλοτε εκείνα τα μελαγχολικά μάτια 

που ιστορούσαν και της ξύπναγαν τη δίψα,

την πείνα της αθώας περιέργειας

και  του αυθορμητισμού της μικρής εισβολής

στον κόσμο των μεγάλων.
Ενας μικρός τρυποκάρυδος σαν να λέμε 

που χτύπαγε το δέντρο να ακούσει τη φωνή του.
Έτσι κι εκείνη τη μέρα η γιαγιά είχε καλεσμένες 

τις φιλες της .Ολο και κατι ενδιαφέρον 

θα χε να ακούσει. Οι καλεσμένες είχαν φθάσει .

Τα προεόρτια της μέχρι τώρα συζήτησης 

δεν της γαργάλαγαν καθόλου το νου. 

Μη σου πω ότι δεν τη συνέφεραν κιόλας, γιατί κατι
έπιασε το αυτι της κατι τις για τις μικρές 

σκανταλιές των εγγόνων τους . 

Μπααα δε θα έμενε.Άρπαξε τα παιχνίδια της

και χώθηκε στη μικρή της σπηλιά .

Πιο καλά εκεί ο μικρόκοσμος της 

δε μαρτυρούσε και δεν εκανε παρατηρήσεις .

Πέρασε αρκετή ωρα και κατι άκουσε 

για μια μικρή ιστορία .Έτρεξε σαν σίφουνας 

να πάρει θέση. Ήσυχα καθώς βολεύτηκε 

δεν ενοχλούσε κανέναν. Η κυρία Μαρια 

δασκάλα καθώς ήταν αρχισε να εξηγεί

πως αληθινό δεν είναι μόνο ότι είναι κοντά μας 

αλλά αυτό που μας κανει να νιώθουμε κοντά 

με αληθινά συναισθήματα .

Ούτε που καταλάβαινε η Δανάη τι εννοούσε

αλλα περίμενε αυτό το λαχταριστό παρακάτω

που έπαιζε στη γλώσσα και στα μάτια της .
Η μικρή ιστορία είχε αρχισει . 

Η κυρία Μαρία εξηγούσε. 

Κάποτε γνωρίστηκα με κάποια φίλη 

από μια συνταγή για μπακλαβά. Ναι μη γελάτε. 

Στο περιοδικό του δήμου τότες γράφαμε 

και κάποιες συνταγές . Μαζί με μενα λοιπόν 

έγραψε και η Κατερίνα για το ιμαμ. 

Κάποια στιγμή λοιπόν ανταλλάξαμε κουβέντες

για το σιρόπι , για το τσιγάρισμα της μελιτζάνας 

κι αρχισαμε να έχουμε επαφές. Εγω από την Πόλη 

εκείνη από το Ικόνιο δύσκολα κείνα τα χρόνια 

να βρεθούμε . Έτσι λοιπόν αρχισαμε 

την αλληλογραφία. Αργότερα όταν είχαμε 

και τηλέφωνο μιλούσαμε σχεδόν κάθε μερα . 

Ανοίξαμε τα σπλάχνα μας η μια στην άλλη . 

Γίναμε φίλες. Γίναμε αδερφές . 

Κάθε χαρά και λυπη την μοιραζόμασταν 

σαν να κοιμόμασταν πλάι πλαι. 

Η Κατερίνα εφυγε από το Ικόνιο . Μετακομίσανε

στην Αυστραλία μαζί με την οικογένεια της . 

Έχουν περάσει 10 χρόνια κι ακόμα βρε 

μαζί είμαστε . Κάθε φορα λέμε ίσως

κάποια στιγμή βρεθούμε να αγκαλιάσουμε 

η μια την άλλη. Να κοιταχτούμε στα μάτια. 

Μα αυτό για λίγα δευτερόλεπτα. 

Μετα το ξέρουμε πως έτσι είναι και τώρα . 

Κοιταζόμαστε ψυχή με ψυχή κι αυτή τα λέει όλα .

Γελάει στα ματια , κρύβεται στο φως της καρδιάς.
Κατάλαβες βρε τώρα ; Αληθινό δεν είναι μοναχα

ότι ακουμπάμε αλλα αυτό που νιώθουμε
πως ακουμπάμε και ζεσταίνετε ο κόρφος . 

Αυτό που σ αγγίζει με τη λαχτάρα της καρδιάς .
Πέρασαν χρόνια η Δαναη μεγάλωσε .  

Και πως τα φέρνει ετούτη η ανέμη της ανάσας.
Κρατά τις πολύχρωμες κλωστες της 

και πλέκει ξανα και ξανα υφαντά 

να στολίσουν παράθυρα . 

Η καρδιά της χτυπούσε σε τόπους μακρινούς

ίδιοι ρυθμοί , ίδιος χορός   . 

Μονολογώντας ψιθύρισε ..θύμησες
Αχ κυρια Μαρία ... Αληθινό ..Ναι ..αληθινό

και πως να κρυφτείς από ένα άχρονο παιδί !

 
 
 

Άλαλοι τόποι

Κι ετσι τυφλά κι απόκοσμα 

όπως κυλούν 

ξερολιθιές στο χωμα 

θα ξεχαστούν τα δάκρυα 

μέχρι που να ρθουν αλλα 

και τι ειρωνεία η ιδια λέξη 

τα ιδια σύμφωνα 

αγκαλια με φωνήεντα παιδια 

σε αγονη γη να καρπίζουν

 

Καληνύχτα παλληκάρι 

κοιμήσου ελεύθερος !

Ατιτλο

Τόσες απουσίες 

κι ουτε μια στιγμή 

δεν έλειψες

από την αγκαλιά μου!

Συν - οδοιπόροι

 

Γύρισα σπίτι με τα αποκαΐδια στην πλάτη 

και κρεμασμένες στα αυτιά μου 

δυο - τρεις κερασιές 

από εκείνα τα μισοφαγωμένα σπίτια 

Καθώς βάδιζα ανάμεσα τους 

τα ματια μου γέμισαν φως 

Ηξερα πως θα αναστηθούν τους άκουσα

 να λένε πόσο αγαπάνε την ρίζα τους 

Τι δύναμη θεε μου ζωές , τόσες ζωές με σάρκα,

φωνη, δεμένα σαν κρίκοι . 

Πολεμιστές που χύθηκαν στο δρόμο 

με σύνθημα τη μνήμη . 

Πως θαυμάζω το θάρρος τους 

Η ζεστη σφυροκοπά τους τοίχους 

Βγήκα στο μπαλκόνι . 

Ένα δροσερό αεράκι πέφτει στους ώμους μου 

Ήρθες με γκρίζα μάτια γεματα καπνούς 

Είδες κι εσυ ε; ρώτησα. 

Κουνώντας το κεφαλι 

μου απάντησες ένα αχνό ναι 

Ξαφνικά ένιωσα πως ηθελα να σου μιλήσω

μόνο για τα μικρά φυντάνια που συνάντησα , 

για κεινους τους ελαιώνες που κράτησαν 

τους καρπούς τους , 

το ζευγάρωμα των κύκνων

στη μικρή λιμνούλα, κι εκείνα τα παιδια 

που παίζανε στο πάρκο της ελπίδας.

Έβλεπα στα ματια σου τη θολούρα 

της άγνωστης πόλης .

Κι ας καταφέρω Θεε μου 

να πάρω την ομίχλη σου.

Θέλεις να παίξουμε με τη νυχτα; σε ρώτησα . 

Χαμογέλασες . Κι αυτό το χαμόγελο 

μετράει τα άστρα στα μάτια σου .

Κι ήρθαν εκείνα τα κλωνάρια του δέντρου

να σμίξουν με τα χερια μας 

Μικρός ο κόσμος κι ειναι εμεις 

ή μήπως εμεις κι ο κόσμος 

ποιος ξεχωρίζει την μοιρασιά;  

Χωρίς όρια

Έμαθα να αγαπώ 
χωρίς όρια 

όπως η θάλασσα το βυθό της 
το στάχυ το χώμα του 
το ασημένιο φεγγάρι
τη φλόγα της σκιάς του
η βροχή τη ρίζα που ψηλώνει 
το απαλό χάδι του αέρα
τη μυρωδιά του βύσσινου 
το αγκάθι το τριαντάφυλλο του 
το δάκρυ 

στη ζεστασιά του μάγουλου 
το φως βγαλμένο από το σκοτάδι 
την σιωπή των πουλιών
στο άκουσμα της ψυχής
τη νότα του φιλιού
που ξεδιψά τα χείλη
όχι ένα κομμάτι από σένα 
αλλά εσένα !

Άτιτλο

Κι η μόνη αλήθεια τα μάτια σου 

κι ένα φεγγάρι στο πρόσωπό σου  

να του χαρίζω την καρδιά !

Ήρωες

 

Ήρωες εκείνοι που κυνηγήθηκαν

Χτυπήθηκαν, λερώθηκαν τους δρόμους 

με βρώμικα νερά της εξουσίας

Οι ψεκασμένοι που διώχθηκαν 

γιατί αναζητούσαν δικαίωμα στη ζωή

Ήρωες εκείνοι που αντιτάχθηκαν 

στο άκουσμα των ταβλαδόρων

Εκείνοι που δε λογάριασαν το μήνυμα του αέρα

καθώς ψιθύριζε 

πως ήταν σάπια και παλιά τα κέρινα φτερά

Εκείνοι που δεν εννοούν τη μιλιά ζωή

μα τη ζωή με σάρκα , ρίζα και φωνή

Ήρωες δίχως όπλα και σφαίρες

ταγμένοι  αετοί 

στις πυριτιδαποθήκες που με χαρά στολίσατε

με λόγια λάγνα και σαθρά να μην ακούγεται η μπογιά

Γεμίσαμε αφανείς ήρωες σε άδεια έδρανα

Ναι (κύριοι) αυτοί είναι ήρωες 

και κάθε μέρα θα γεννιούνται  ήρωες

ψίχουλα να μαζεύουν από τις στάχτες που πετάτε

Ψίχουλα , σπόρους και  λίγη ρίγανη 

να ταϊστούν παιδιά

Ναι αυτοί είναι ήρωες .

Εσείς δεν έχετε το δικαίωμα 

να τους αποκαλείται ήρωες  .

Όχι (κύριοι μη λερώνετε  τη λέξη

Ήρωες και δάκρυα , μανάδων , αδελφών, παιδιών

δε θα ξεπλύνουν  το κουστούμι σας 

που χει στο πέτο τα χρυσά κουμπιά .

Η υποκρισία είναι καθρέφτης που χει βαριά σκιά

κι η μνήμη δυνατή φωνή που δύσκολα σιωπά  !

Άτιτλο

Κι αν δεις 
τη θαλασσα στα μάτια 
κύματα αγάπης γράφει!

Μικρά ξωτικά

Και γίναμε ένα με τα παραμύθια μας

μικρά ξωτικά που χτίζουν μια άγνωστη πολη

Γεμάτη λεύτερους λαγους 

και αργοπορημένες χελώνες 

Ελάφια που τρέχουν να παίξουν με το λιβάδι 

Μικρες πιρουέτες της γης και του ανέμου 

με πόδια φτερά και φτερά χέρια 

Μονομάχοι της ελιάς 

και επαναστάτες της ώριμης νιότης 

Δισύλλαβες νότες του φεγγαριού , 

αχώριστο πεντάγραμμο

γραφη να μάθουν  τα πουλιά 

να τη διαβάσουν τα παιδια 

Περαστικοί που και το δάκρυ τους γελά

Δεν εχει σίδερα μήτε κελιά 

μονάχα μπλε παράθυρα 

που βλέπει ο ήλιος και γλεντά 

Στα πεζοδρόμια καρπίζουν φράουλες

κι ανθίζουν γιασεμιά 

τρέχει η τρυφεράδα 

να βρει τη γύμνια της ανάγλυφα η καρδιά

Μια άγνωστη πόλη .. ο κόσμος μας 

Κοιτα ένα ηλιοβασίλεμα 

στα χερια μας φεγγοβολά 

κι η θαλασσα απλώνει χάδια απαλα 

πες μου που αλλου να εχεις δει πιο όμορφη 

άλλη νεραΐδα με το χτενάκι στα μαλλιά!

Να προσέχεις

Ένα είμαι εδώ , να προσέχεις

πόσο γεμάτο κήπους μοιάζει

Σαν πως στα χέρια του μοβ

κουρνιάζουν μύρια αστερια

να ξεδιπλώσουν την αγκαλια

Μικρή σταγόνα με δυνατή φωνή!

Μήνυμα

Κι αν δεις τα παιδια 

να ψάχνουν τα αστρα 

πες τους 

πόσο μικροί σταθήκαμε 

να τους κρατήσουμε ξάστερο ουρανό

Εμεις οι πωλητές των δέντρων 

οι άβουλοι των αστεγων πουλιων 

χειροκροτητες μιας τρύπιας δεκαρας

οι βουνίσιοι της εδρας 

πες τους 

μη σταματήσουν να ακουν 

του τζιτζικα την ομορφιά 

πες τους 

να πως πίσω από την οχθη

μέσα στις καλαμιές 

γεννιούνται κύκνοι 

που τραγουδούν για αυτά! 

Ψίθυρος ψυχής

Κι υστερα λες

πως δε μιλούν τα λουλούδια

Και τούτη δω η ρίζα

πως απαγγέλει ποίημα

στα φύλλα της καρδιάς!

Άτιτλο

 

Τόσοι δρόμοι 

και μοναχα ένα σοκάκι

ντυμένο στα γαλάζια του 

να φτανει το φεγγάρι 

Κι εκείνο να γυρεύει 

τους ωμους των ανθρώπων 

να ανάψει τα αστέρια 

Βλέπεις ; 

τι όμορφα κυλούν τα νερα

στα χρώματα τους 

βλέπεις 

πόσο μοιάζουμε; 

Άτιτλο

Όσο αρμένιζε η θάλασσα

πουλί γεννιόμουν

κι ανάμεσα στα φτερά μου

κελαηδούσε ο άνεμος

Όμορφα που ακούγεσαι !

Είναι και τούτες οι σιωπές

Είναι και τούτες οι σιωπές 

που τόσο ζεστά μιλούν 

ειναι που 

εκείνα τα αγκαθια σου θυμίζουν 

πως πλαϊ τους μεγαλώνουν

μικρά μπουμπούκια να ανθίσουν 

είναι και κείνα 

τα ολόγιομα φεγγάρια 

που ταξιδεύουν 

φορώντας τα ρουχα αερικών 

ειναι που τίποτα πιο φωτεινό 

από κείνους τους χτύπους 

που δε μετρούν απόσταση 

καθώς κρατούν σφιχτά 

τα φύλλα της αγκαλιάς! 

'Ατιτλο

Που να σαι; που κοιτάς;

και φέρνει ο ουρανός 

τη μυρωδιά της σιωπής σου

τα χρωματα της ματιάς σου

στην αγκαλιά μου;

Μικρά μπουκέτα

Σε κείνα που δεν φωνάζουν να ακουστούν

στις ζεστές παραλίες που παίζουν πουλιά
στα μικρά μπουκέτα που σπέρνουν την ομορφιά
στους τρελούς που έμαθαν να μιλούν με ψυχή
σ συτους που λάτρεψαν το γιασεμί τους πέτο
κοιτώντας κατάματα τις στέπες της λεύκας
μεγαλώνεις. αγέννητος ,μαθαίνοντας
τόσα που γνωρίζεις στη γλώσσα των παιδιών
τη μυρουδιά της τρυφεράδας,
το χαδι της αγκαλιάς 

στο σφύριγμα του καλοκαιριού,
ζεσταίνεις αιώνια άνοιξη,
γεμίζοντας κουπες της θαλασσας 

στο τάσι του φεγγαριού.
Σε κεινα τα αχνά χαμογελα 

στολίζεις τα αστρα στο στομα 

γεμάτο από φυλλα αγάπης

να δέσει κάβο το ηλιοβασίλεμα.
Γλυκα που γέρνει η ακρογιαλιά
χτενίζοντας στην αμμο τα μαλλιά της
Και να δεις , να δεις τι όμορφα , τι σιγανα
που κελαηδούν τα νυχτοπούλια !

Άτιτλο

 Διάφανη μάτια μου η αλήθεια 

και πως να μην ανθίζουν τα φτερά της !

Ήλιος ζεστός , μοναδικός

 

Όχι καρδούλα μου .
Δε μάζεψε τα φρύδια του το μαϊστράλι ,
μήτε καχύποπτα κοιτά τους κύκνους στα νερά.

Είναι οι κλέφτες της πνοής μας

που το στόμα μας μένει κλειστό 

στου δειλινού την ομορφιά .

Είναι που μας πουλήσανε τοις μετρητοίς

και δανεικοί γίναμε , σε ένα μονό κορδόνι

που λύθηκε το εμείς.

Δε σταμάτησαν το κουβεντολόι οι βασιλικοί

Κάθε που χαράζει στήνουν 

και μια καινούργια αυλή.

Είναι που μπήκε καλοκαίρι 

με φορτωμένη παγωνιά, κι εκείνο το σκαρί

τους ναύτες του ψάχνει να βρει.

Δε χάθηκε η ανθρωπιά

τούτη τυφλή στα αρχονταρίκια ξεδιψά .

Τρώει ηλιόσπορου καρπό μα δένει στο γρασίδι

μίσχο να φτιάξει και κορμό .

Κοίτα τώρα στο ίδιο το σκαλί γυμνή εγώ ,

γυμνός εσύ, λίγο πιο κει 

γυμνές ψυχές από τη γη.

Το ντύμα μας μια φαμελιά 

που απλώνει θάλασσα πλατιά .

Πόσοι περάσανε καιροί με αρχηγού φωνή

Μα ήλιος ζεστός, μοναδικός 

φαινόταν στην πλατεία 

που έγερνε του έρωτα της ζωής ο γιός.

Κράτα το χέρι μου και πάμε 

στο άγνωστο στο πουθενά

Εκεί που οι γλάροι ταξίδια έχουν για νερά,

εκεί που σμίγουν τα βουνά 

γεμίζουν μια αγκαλιά

Κι όσα και να έρθουν απλά σαν τα μικρά παιδιά

το μοίρασμα θα χουμε σε ένα καλάθι φράουλες

κι αγριοκέρασα γλυκά, 

τη γεύση απ τα χείλη που χει η συντροφιά.

Δάσκαλοι μα και μαθητές 

με μόνο τόπο την καρδιά!