Επιλογή ζωή ..

Κι οτι σου πρόσφεραν πια ήταν ένα γελοίο 

όσο και τρομακτικό ερώτημα 

θες να σκοτωθείς ή να πεθάνεις ;

κι εσυ έπρεπε να απαντήσεις σ αυτό 

Μόνο που ήξερες να απαντας 

σε κεινα που εγραφαν '' επιλογή '' 

και τουτα που σου έδιναν 

δεν ήταν στις επιλογές σου 

Εσυ ο μικρός θνητός θα ξυπνούσες το πρωί

για δουλειά ,για το αντάμωμα 

με κεινα τα βήματα του ζυμωτού ψωμιού ,

με κεινα τα κουρασμένα και ξύπνια βλέμματα 

που σπούδαζαν ζωή στις στασεις του λεωφορείου 

Με κείνη τη φαμίλια που φτερουγά 

με τα δικά της ζουζούνια ,με το φιλί των φίλων 

και το αγνάντεμα του πρόσφορου ήλιου 

στη γουλιά του καφέ . Στο τελείωμα ενός τσιγάρου 

που αφήνει την πνοή του στον απέναντι κόσμο

Εκεί που μεγαλώνουν λεμονιές να χει μοσχοβολιά

το πρωινό, στα αλλα που δεν ήξερες 

και που χαμογελαστά περίμενες 

Σε ένα ραδιόφωνο που παίζει ατέλειωτα 

τη μουσική του ρόδου 

Εκεί που μεγάλωνες κι οπου πλακόστρωτο 

ξανάπαιζες κουτσό 

Πλαι στον καστανα που άχνιζε το γελιο του 

στο φίλημα της βροχής 

Στα μικρά που εμαθες να τρανεύεις , 

στις στιγμές που γίνονταν αιώνες 

κι εσυ πλατάνι που περίμενες την άνοιξη 

να καταγράψει τον ιδρώτα που τραγουδά 

Στο πείσμα των καιρων να κρατήσεις ψυχή , 

γονατισμένη μα με ορθάνοιχτα τα ματια 

να βλέπει τη λαχτάρα κι απάνω της να ορμά  . 

Μια λυγαριά που έγερνε στο αγιάζι φιλώντας 

τον θάμνο με τα κρανα κι απ το πιοτή τους 

μεθούσε η παρέα . 

Εκεί που κι ένα πικρο χαμόγελο 

καλεί τις παπαρούνες . 

Εκεί που το αδικο γινόταν λιμοκοντόρος που γελά

κι εσυ το ήξερες πως μόνο τα φεγγάρια 

γινόταν στον ουρανό φωτιά . 

Πηρες για αμπουρο κατι σχισμένα ιδανικά 

που τα χες βίβλο και φυλαχτά .

Μήτε το δρόμο ξέρεις μήτε τι φέρνουν τα στενα 

μα ειναι τούτες οι φωνές που ακολουθίες 

και ακολουθούν σαν πως τα σμήνη των πουλιών 

που μαθαν να κοιτούν ψηλά . 

Στον ερωτα , στην αγάπη , στο πέταγμα 

απ τις ρίζες εως εκεί που άλλο το ματι δεν κοιτα. 

Μονάχα αφήνεται κι η μόνη του επιλογή 

ειναι η ψυχή κατάματα με τη ζωή . 

Φιλί φιλί να συναντά η νυχτα την ανατολή . 

Κι από ένα τόσο δα μικρούλικο τσαμπί 

αλλάζει το τοπίο και παίρνει φως 

να περπατά την κάθε μερα σαν αρχή !

Πόσο όμορφα είναι τα λόγια

Πόσο όμορφα είναι τα λόγια 

αυτά που όταν τ αγγίζεις 

αισθάνεσαι τη φλόγα των χεριων τους 

στο καθε α του κύκλου 

ακουμπας τη φωλια των πουλιών 

στο η τους μετρας τα δάχτυλα του ήλιου 

Βαθαίνεις στα κυματα τους 

ζυγίζοντας τις άκρες του κήπου τους 

βουτάς στα ματια τους 

σαν πως πετα μια σπίθα 

στη φλεβα των κεριών τους 

λυγιζεις στο χάδι του αερα τους 

κι οπου σκονταφτεις 

ενα συναισθημα μιλα στους δρόμους 

ανεμελο , ανησυχο , μικρό και σπάνιο

γεματο ηχο και κόκκινες κορδελες 

ένα μικρό γαιτανι 

πολύχρωμων σκιων 

και κοιτα .. ποσο του μοιαζεις 

πόσο σου μοιάζω 

σε πόσες γλώσσες , σε πόσες ζωές

ενα νοημα ενα νευμα 

ενα φιλι μια χαρα κι ενα δακρυ 

Απο ενα μονο σκαλοπάτι 

πως η πλατεια  μοσχοβολά 

κι ακου .. ακου 

κάπου εκεί σε μια γωνιά 

μιλούν καρδιές ψιθυριστά!

 

Και να που έμαθε

 Και να που έμαθε

ένα λουλούδι να μεθα στο φως

Να ναι που εκείνα τα μύρια δάχτυλα

μαθήτευσαν

διαβάζοντας τον ήχο του νιώθω;

να ναι τα σβησμένα φώτα

που μα θαν να χορεύουν στο σκοτάδι;

να ναι η μυρωδιά της βροχής

που χαιδευει

τα μαλλιά των άχρονων παιδιών ;

κεινο το καθάριο

που φεύγει από τη σάρκα

κι αφήνεται γυμνή ψυχή;

Τόσα και τόσα που ακροβατούν

και σταθερά βαδίζουν

Τόση σιγή τόση κρυστάλλινη φωνή

και τόση τρυφεράδα

όπως απλώνει η ζεστασιά !

Βία , βιασμός και πάλι βία

 

Άρωμα λεβάντας

Κοιτα τώρα ένα λουλουδι λεβάντας 

και με πήρε μακριά 

Σκαριφήματα του νου της καρδιάς

Να πέφτει αυλο το χιόνι 

κι αυτή να ζωγραφίζει την λιακάδα 

Ένα χαμένο φεγγάρι 

κι αφηρημένο το ρολοι της

να κουρντίζει το φως  της νυχτας 

Κάποιο ερειπωμένο σοκάκι 

να κουβαλάει στα πυθαρια του 

μικρούς χορευτές 

Δυο σταλες δροσερής βροχής 

γελούν στο στέγαστρο 

μα κεινο 

στα χέρια του κρατα την αγκαλιά 

Κοίτα τώρα μια φιγούρα λεβάντας 

στο μοβ στα μεσα του φθινόπωρου 

τι όμορφα που περπατά!

Κι από μια σταλας γέννα

από ένα μικρό κουκούτσι

πως βρίσκει τον τόπο η ζεστασιά

κι αν δεις λιγο πιο πέρα

τούτος ο κόσμος με μύρια στοματα

με ολα τα χρώματα

γεννήθηκε για να αγαπά ! 

Άτιτλο

Όταν έπαψα να ελπίζω

 πίστεψα στο όνειρο 

Μαθαίνω βαδίζοντας !

Αφήνω τα χέρια μου

 Αφήνω τα χέρια μου να φυγουν 

λυμένα πανιά στην αγκαλια του άνεμου 

Φτερούγισαν , 

άλλοτε ντύνουν τα κεραμίδια με σπόρους,

φορές τσιμπολογούν ψίχουλα απ το τζάμι, 

μέσα απ τη χούφτα κάποιου παιδιού 

Άλλοτε γεμίζουν νερα να δροσίσουν 

τα στεγνωμένα μέτωπα 

Γυμνές πυγολαμπίδες 

με φωτεινά τα θολωμένα όνειρα 

κι όταν γυρίζουν σε μενα σε περιμένουν 

Γυρνάς με τα μαλλιά πλεγμένα

 στη χαρα του ήλιου

με φορτωμένες τις πλάτες ομίχλη 

από τα δακρυσμένα χαμόγελα του κόσμου 

Γεμάτος κλαδιά και ποτάμια 

χωμένος στα κοχύλια της θαλασσας 

στις σπηλιές ,

που αντίλαλος τους γεννά ανάσες 

Δεμένος στα χνώτα των παραμυθιών

στη χώρα που τα ξωτικά

λαβώνουν την ασχήμια 

και χτίζουν ολόδροσα 

τις πράσινες κοιλάδες 

Τα χέρια σου 

δροσοσταλίδες κόκκινου τριαντάφυλλου 

φυλλα που ρόδισαν 

στη μέση του φθινόπωρου 

να χει μια σταλα άνοιξη 

η γειτονιά του δρόμου

Τρυφερά σε κοιτω σαν πως γεμίζει

ένα ουρανιο τόξο το βλέμμα
όπως το γελιο 

στο κάθισμα μιας τραμπάλας
το καθάριο 

γαλάζιο πουκάμισο της θαλασσας
το φυντάνι 

της ρίζας του αγριολούλουδου
τη γευση του ουρανίσκου
στο πέρασμα από ένα μανταρίνι
σε κοιτώ στο σκάλωμα της ανάσας
Πως μοιάζεις 

με τα ζεστά χρωματα του αγερα
Ναι . Κατά πως είπε ο ποιητής 
Ήξερες να δίνεσαι !

Άτιτλο

Νωρίς που βραδιάζει 

Τα αστερια κοιμήθηκαν 

κι εσυ εκεί ,μικρός κηπουρός

φυτεύεις αγριολούλουδα 

να σπάσουν τους τοίχους 

ζεσταίνοντας πνοές !

Φύλλα καρδιάς

Κι εκεί που κατοικούν , σφύζουν οι άνεμοι 

και σπέρνουν χόρτα ολόφρεσκα οι βροχές 

Δέχτηκαν το χειροκρότημα 

χρωματιστών στιγμών

κι αποσβολωμένοι 

κούρνιασαν στον κήπο της σιωπής 

Που μιλας σιωπή; τι ακούς; 

Ποια χείλη αγγίζουν 

με δάκρυα χαράς το κορμί σου;

που δένει ο αυλόγυρος

 με τα σπαρτά του ουρανού; 

Στηρίζονται οι ήλιοι στα μάτια της ψυχής; 

Μετρούν τα κεραμίδια των σπιτιών 

τα χνάρια των πουλιών το λάλημα τους; 

Κι εκεί στο περβάζι που μεγαλώνει ο βασιλικός 

οι μυρωδιές γυρνούν 

στον τόπο που γεννήθηκαν; 

Τόσες αναπάντητες ερωτήσεις 

τόσες βουβές απαντήσεις 

κι όμως αγαπήθηκαν κι όμως αγαπιούνται 

Ποιος νικά την αγάπη;  

Οδοιπορικό

Κόσμος πολύς στους δρόμους

κι η αγανάκτηση ξεπέρασε τους νόμους
Πλακάτ , φωνές , συνθήματα σωρό
ρυτίδιασε η απόγνωση ,συρρίκνωσε το βλέμμα
κύρτωσε η απαντοχή , γονάτισε στο τέρμα
στο τέρμα; οχι όχι υπάρχει ακόμα λίγη αναπνοή

Με τρομάζουν οι σκέψεις μου 

που κυνηγάν η μια την άλλη
νοιώθω πως παλεύουν μεταξύ τους 

να βρουν την αλήθεια
σαν δυο αντίπαλοι ,

αντάρες και κάλμα στην ιδια θάλασσα
κρατώντας αγκάθινα στεφάνια και κλαριά ελιάς
πετώντας στα μάτια μου χαμόγελο και θλίψη

κοινό μονοπάτι , ένα βασανιστικο ερώτημα
που τρέχει σε ποια κατεύθυνση είναι η οργή;

Ακουω γύρω μου συζητήσεις 

που με κάνουν κομμάτια
΄΄ δεν πάει άλλο ,πόσο πιο κάτω , πεινάμε πιά
τι θα πω στα παιδιά μου ,

τι θα τους πω για τα όνειρα ;
ποια να αφήσω ιδανικά 

να αρχίσουνε στη γη να σπέρνουν Ανθρωπιά .

Δεν έχω να πληρώσω ,δουλεύω μια ζωή 

κι η φτώχια μου ανταμοιβή .
Ξόδεψα χρόνια αλμυρά ,

ήπια καπνό από φωτιά και τελικά
να ζητιανεύω για ένα γάλα ,λιγα ανθρώπων υλικά ΄΄

Μα πιο πολύ με τρομάζουν
με φοβίζουν κίτρινα ανθρώπων λόγια
΄΄ να φύγουν , να δουμε άσπρη μέρα
να μπουμε εκεί που ειμασταν
να ξαναβρούμε τις θέσεις μας,
θα τους γ……... όταν θα ρθουμε στην εξουσία
καλή είναι καλή είναι η αγανάκτηση ,βολεύει
τι να σου πω αν ήμουν εκεί θα σε βόλευα
πάμε ρε ,εμεις είμαστε στην άλλη γωνία ΄΄
πανώ …κόκκινα ..πράσινα …μπλε και. ..και...και

Φοβάμαι , μπερδεύονται οι σκέψεις μου
Θεε μου τι ζητάμε; να πάμε πίσω; πάλι εκει ;
να βολευτούμε , απ την αρχή;

συναντιούνται τα φρύδια και θολώνουν τα μάτια
όχι ,οχι δεν μπορεί 

τόσος πόνος πως γίνεται να ξεχαστεί
σπασμένα λάφυρα τα όνειρα 

ποιος άνεμος να τα πετάξει μακριά
δεμένη κόμπους η ψυχή πια ,

με πόσα γρόσια να πουληθεί
οχι ,οχι περνώ τα χέρια μου 

γύρω απ τα μαλλιά μου 
με τα ακροδάχτυλα 

τινάζω αυτές τις σκέψεις 

και τις πετάω μακριά

Περνά απ το πλαϊ μου μια παρέα παιδιών
μέσα απ το γέλιο τους 

ακούγεται η πίκρα να περνά
΄΄ το παλεύω ακόμα αλλιώς θα φύγω ΄΄
΄΄ ποια οικογένεια ,με τι; η ανεργία έστησε βωμό
εμένα να συντηρήσω δε μπορώ 

που τέτοια να σκεφτώ;
΄΄ ναι ..εχω την δύναμη της νιότης

μα τι να κρατήσω;
σάπισε το σανίδι ,άδειο το σκηνικό
πίσω από το παραβάν σφίγγουν τα χέρια
Ξέρουν κι απ τα σπασμένα τα φτερά 

κρατούν τον άνεμο αυτά

Παίρνω μια βαθιά ανάσα ,

στηρίζω τα πόδια μου γερά
πλαι τους για να πορευτώ ,

ναι ,ναι, αυτά ..για αυτά ..
ΝΑΙ μένω εδώ μαζί τους να φωνάξω
με τις δικές μου αντοχές 

και τις δικές τους φωνές
για ένα κόσμο αληθινό ,

για μα ανθρώπινη ζωή
για οσα μου μιλά το μεσα μου παιδί !

Το χρώμα της απουσίας

Τόσος ντόρος ,

τόση φασαρία
κι όταν 

μαζεύτηκαν οι ευθύνες

γλυκοφιλώντας το κορμί τους
χάιδεψαν με τα νύχια
το τελευταίο 

κατηγορούμενο γιατί

Η αιτία
πάντα είχε το χρώμα της απουσίας
σπουδή της άχρωμης εξουσίας!

Δεμένα φύλλα

Κρατηθήκαμε από τα κλαδιά 

αγγίζοντας τα χέρια του κόσμου 

Ήταν η στιγμή 

που το δέντρο μας 

πλημμύρισε η φωτιά 

και εκαιγε το ποτάμι 

Τις ρίζες τις ρίζες φωναξαν τα πουλιά

Χελώνες σκέπασαν την καρδιά του 

με βρόχινα δάκρυα ζεστα να γιάνει η πληγή

Κι ετσι δεμενα φύλλα στα κλαρια μας

γεννάμε παιδιά στο σκάλισμα της πέτρας.

ζωγραφίζοντας ένα χαμόγελο του ήλιου!

Κι αν μείναμε να τραγουδάμε

Κι αν μείναμε σε ηλιόλουστους

κι ανήλιαγους καιρούς

Είναι γιατί μετρήσαμε 

σπιθαμή προς σπιθαμή 

τη φόρα του αγέρα .

Την φωνή της βροχής μαζέψαμε

σε ένα πεντάγραμμο της ακροθαλασσιάς

βγάζοντας άναρχες νότες .

Κι αν μείναμε να τραγουδάμε

είναι γιατί οι κύκνοι 

το θάρρος τους μας δίδαξαν,

σε ένα καλάμι τρυφερής φωλιάς .

Είναι γιατί ανταποδοτικά

μοιράσαμε μοναχα τις στιγμές του ρολογιού

κρατώντας στα χερια 

το δίλεπτο ερχομο του αηδονιού.

Είναι γιατί περήφανο σε είδα αετό

κι έτσι καμάρωνα την φορεσιά του ουρανού

Γιατί περήφανα που βλέπεις

την περπατησιά της πέρδικας

 χωρίς το χόρτο του εγωισμού

Είναι γιατί τις μουσικές σου 

λάτρεψα στο ανίδεο

και στου ανειδίκευτου εργάτη 

που χει το βλέμμα του παιδιού

Είναι που μέσα μου όσα χώρεσαν ,

περπάτησαν με βήματα μικρού Θεού

 με προσευχή τον άνθρωπο

στους ύμνους της βιολέτας και με φτερά

που γέννησαν τον ηχο της σιωπής

από μια νιότη που φυλά 

αδιάκοπα όνειρα παιδικά .

Είναι που μέσα μου χτυπάς 

ένας μικρός φυγάς,

που ξέρει πως σε τούτη εδώ τη γη

μια γωνιά του αντιστοιχεί 

δίχως τα πρέπει τα γιατί

μα μόνο με ανοιχτή ψυχή

που ξαποσταίνει όταν κοιτά ότι πληγώνει

κι από τα στήθη αιμορραγεί .

Νερό από πηγή αδίψαστα να πιει .

Είναι γιατί χωρίς γιατί,

η αγάπη δεν έχει όρια, χρόνο

να απαντήσει σε ότι ρωτούν για αυτή!

Σκιαγραφήματα

Απομεσήμερο πια και το τραπέζι είχε

ξαναβάλει στη ράχη του το μπλε τραπεζομάντηλο
που κράταγε στη μέση του ένα βάζο 

με λίγες ανεμώνες . Οι έγνοιες ξαπόσταιναν 

κι ο γαλανός άπλετα βάδιζε μπρος της
Η Μυρσίνη έβαλε μια κούπα καφέ κι απολάμβανε 

τον ήλιο που σήμερα κρατούσε στα χέρια του 

μια ανοιξιάτικη μέρα .
Ο αντικρινός κήπος άπλωνε τα φύλλα της γαζίας
και πως μέσα στα πόδια ένας χορός των φύλλων
ξεκινούσε το απαλό του σεργιάνι.
Ώρα σιωπής και κείνη μέσα της τόσα τραγούδια

άκουγε. Ράγισε το βλέμμα της ακούγοντας 

πάλι τις φωνές τους .

Το ίδιο πάλι κακογραμμένο τραγούδι χωρίς νότες.
Οι αιτίες τόσο μικρές ..το πιρούνι που δεν ήταν 

στη θέση του, η καρέκλα που δεν ήταν 

στο παράθυρο ..αιτίες χωρίς αιτία
Ένα αλυσιδωτό πριόνι από βρισιές ,προσβολές
λόγια που έκοβαν τη σπορά της ομορφιάς 

και έσπερναν σάπιους κόκκους ασχήμιας.
Εκείνη τραπεζικός υπάλληλος 

εκείνος αρθρογράφος σε κάποιο περιοδικό. 

Οι λέξεις έτρεχαν να βιάσουν την ψυχή της
να σκίσουν την σάρκα της σαν κουρελόχαρτο .
Μέσα απ το παραλήρημα του σέρνονταν 

και κάποια σ αγαπώ, κι εκείνη εκλιπαρούσε 

με το στόμα ΄΄ σε παρακαλώ σταμάτα ΄΄
Κράτησε την κούπα της σφιχτά 

σαν να θελε να πνίξει τα λόγια τους
Δεν ήξερε τι υπερτερούσε περισσότερο 

μέσα της η οργή ή η λύπη ;
Οι σκέψεις ανυπότακτες έπιασαν την πένα

κι άρχισαν να σκιαγραφούν τα χείλη του

που σίγουρα κάποτε της είπαν σ αγαπώ
πώς να ταν άραγε ; 

τι σχήμα έχει η αγάπη χωρίς σεβασμό ;
ποια τελεία θα δήλωνε τον θαυμασμό του;
πως ενώνονται τα δύο μισοφέγγαρα 

της ψυχής όταν κομματιάζεται το ένα;
που σταματούσε το δάκρυ που έπεφτε

 σε άδεια χούφτα;
Η μυτερή μπαλαρίνα που χόρευε στο ντύμα

της πένας ,έχασε τον προσανατολισμό της

μπερδεύτηκε στα διπλωμένα βήματα 

των ερωτηματικών .Τι αγαπούσε ; 

ποιόν αγαπούσε; γιατί αγαπούσε; 

κι αν όχι γιατί της είπε σ αγαπώ;
Όχι δεν μπορούσε να συνεχίσει .
Στήθηκε στα πόδια της κι είπε να γράψει 

για κείνη. Άρχισε πάλι τους κύκλους ψάχνοντας ,

πόσο την τρόμαξε η ματιά της .
έμοιαζε με μια κηλίδα που πνίγονταν 

σε κόμπο από σεντόνι .
Ξεστρατισμένη μια σκέψη άρχισε να μιλά 

για την απόφαση της .Πήρε πολύχρωμες μπογιές

κι άρχισε να ζωγραφίζει άστρα .
Ξαφνικά ένιωσε την επιθυμία να του μιλήσει
Άκουσε τη φωνή της να ξεστρατίζει 

χωρίς κανένα δισταγμό.
Κύριε Βασίλη μπορώ να σας απασχολήσω λίγο;
Συνοφρυωμένος αλλά με σταθερή φωνή 

απάντησε ένα ξερό ..ναι. Έπιασε την κόλλα

με τα γράμματα και του την έδωσε .
Μπορείτε να ρίξετε μια ματιά στο γραπτό μου 

μιας και εσείς είστε πιο ειδικός ;
Ναι της απάντησε, βιαστικά κράτησε 

το χαρτί της στα χέρια του, και λέγοντας ένα 

θα σας το επιστρέψω το απόγευμα 

έκλεισε την πόρτα του .
Η Μυρσίνη άνοιξε το βλέμμα της 

πάλι στην ομορφιά της ηρεμίας
Θα άλλαζε τάχα η μια στιγμή το χρόνο; 

Ποιος ξέρει .Δεν ήξερε γιατί το έκανε αυτό .

Ίσως γιατί ήθελε να δείξει στον Κο Βασίλη

τα πολύχρωμα αστέρια , ίσως να του θύμιζε

τον έρωτα του για την Κα Βάγια 

Ίσως να του έδειχναν τα χρώματα της αγάπης
Και τούτες οι μικρές καρδερίνες 

πως συμφωνικά λαλούσαν την πραμάτεια της!

Κι άρχισα να γραφω

Κι άρχισα  να γραφω 
να μουτζουρώνω και να αφήνω λέξεις 
να σκίζω και πάλι από την αρχή 
ένα ποταμι ξεχείλιζε από τα στήθια μου 
λέξεις , δάκρυα, χαμόγελα
στήνανε το παρτέρι τους 
κι εγω μιλούσα με αυτές 
λέξεις ,λέξεις 
ώσπου σταμάτησα 
Έμεινε μόνο μια φράση 
που εκρυψε μεσα της 

ολη μου τη θάλασσα.
Θέλω να γελάς!

Άτιτλο

Μετρήσαμε στιγμές στα κυματα 

κι απλώθηκε μια θάλασσα αγάπη !

Είναι όμορφο το γέλιο σου

  

Ξέρεις τι είναι ευτυχία;

Να γραφω οπως μιλώ

ή να σωπαίνω μιλώντας

στο σώμα μια διάφανης γραμμής  

σαν πως τις δίδυμες σταγόνες

που ρίχνουν τα μάτια τους 

στο φως των σκιών. 

Τις χαρουμενες πιρουέτες 

των σβόλων που παίζουν παιδιά, 

κι εσυ να μεταφράζεις 

την γύρη των λουλουδιών, 

καθώς αγκαλιά με τα αγκάθια τους 

αρωματίζουν τα φύλλα, 

μονάχα με το άγγιγμα της ψυχής 

στον τόπο που γεννηθηκε η αιώνια άνοιξη 

Κι είναι όμορφο το γέλιο σου 

κατω απο τη στέγη της βροχής 

είναι ζεστό να ακουμπώ 

μια κλωστή που λύνει τη χαρά σου !

Κρυφός πληθυντικός

 Άρχισα να μετρώ 

ενας ήλιος , ένας τόπος 

ένα φεγγάρι 

τόσοι μονοί αριθμοί 

Αυθόρμητα γέλασα χαρούμενη

με τον κρυφό πληθυντικό 

Εκείνο που γεννούν οι χτύποι 

ριζώνουν και πετιούνται παπαρούνες,

έγνοιες που παίζουν μουσικές, 

μικρά ξωτικά που χτίζουν φωλιές 

αγκαλιάζουν τους λύκους 

φορώντας κόκκινα σκουφιά 

Δραπέτες της σάρκας τους 

σε ένα ζεστό αληθινό παραμύθι 

Για δες τι ομορφιά 

πως βγαίνουν τα αστρα 

απ τα κουκούλια τους, γυμνά 

σαν άνθρωποι και περπατάνε αγκαλιά!

Είναι κάποιες φορές

 

Είναι κάποιες φορές 

που το μόνο που θέλεις 

ειναι να στείλεις ένα μήνυμα από ψηλά 

να κρέμεται από τα πόδια του ουρανου 

φωταγωγημένο 

με μικρές νυχτερινές ηλιαχτίδες 

λουσμένες στην τρυφεράδα , 

στο χάδι το παιδικό 

στο φτερό του έρωτα 

στη φλόγα της αγάπης 

Είναι φορές που τα λόγια 

πιστά πουλιά στις στέγες πετούν 

αναζητώντας το ανοιχτό παραθύρι 

Εκεί που παίρνει το χρωμα του μωβ

κι ετσι ζεστά ροδίζει η ξύλινη καρέκλα 

κουτση κι ακουμπισμένη στο σύμπαν

γεμάτη πολύχρωμες λέξεις 

Έτοιμη να ζεστάνει τον τόπο της ψυχής 

μικρή πανδαισία που βαφει το σκοτάδι  

στο δαντελλένιο της φουρό 

Είναι που φεύγεις ανάλαφρη 

σαν να σουν ολη μια καρδια 

ασώματη γεμάτη φουρνιστά χαμόγελα

σαν πως ένα κόκκινο τριανταφυλλο !

Άτιτλο

Μικρός ο κόσμος 

Καποτε θα βγουν οι σιωπές σεργιάνι 

και με τα μάτια αντικριστα 

θα αγκαλιαστούν !

Άτιτλο

 Και τούτη η βραχνάδα του ήλιου 

πόσο όμορφα μου φέρνει τα μάτια σου !