Άτιτλο

Έκρυψα τα λόγια μου στα γράμματα 

τώρα πια δεν έχω άλλο να πω 

κι οι λέξεις μου .. δικές σου ειναι !

Άγνωστη γη

Εκεί έξω, εδώ., παντού μαχητές γυρνούν
Ο καθένας μας καθημερινά στο δικό του πόλεμο
να ημερέψει, στα αμπάρια του φυλά η ειρήνη
Στα δικά του μικρά ή μεγάλα βουνά
Κανείς δεν λύνει το προβλήματα του άλλου
τονωτικές ενέσεις τα λόγια μα τα χέρια μονά
Η κάθε μάχη έχει την λέξη ζωή
Επιβίωση , ανάγκη , άρνηση για το παρόν
θλίψη , χαρά ειναι όλα κομμάτι της .
Περνάμε σκαλιά να φτάσουμε στην κορυφή
που το όνειρο  έχουμε ορίσει
Άλλα ψηλά άλλα πιο χαμηλά

Έναν σακάτη κόσμο μας προσφέρουν
και σ αυτόν οφείλουμε να αντισταθούμε.
Μη δίνεις λόγο στο γιατί
το άλλοθι του έγινε ανάπαυλα
κι ατέρμονη υπομονή
Μα το πως το παλεύει ο καθένας μας
είναι μακρύς ο δρόμος να φτάσεις στην ψυχή
κι ακόμα μεγαλύτερος να δεις άγνωστη γη .
Κι αν σήμερα είμαι εγώ κι αν αύριο είσαι εσύ
μήτε τη λύπη ακολουθώ μήτε του οίκτου το σπαθί
Κερί ανάβω στο στρατί κι απανεμιά στο πείσμα
της θάλασσας του άγνωστου ποιητή
που ότι ονειρεύεται το έκανε πνοή
του ανθρωπου το σεβασμό δε τον πατά 
στο τίποτα μήτε με βόλια τον πυροβολεί !

Κείνο το τρελό φωνήεν

Κείνο το τρελό φωνήεν

που δεν υπολογίζει τη γραμμή
Τρέχει να συναντήσει τα σύμφωνα
που κολυμπούν στον ουρανίσκο
Φορώντας τη χαρά, τη λύπη τα συναισθήματα
μήτε που λογιάζει τον καιρό
Να μοιράσει και να μοιραστεί κουνώντας χέρια,
πόδια , ασύμμετρες κορδέλες στον άνεμο
Μικρή καρικατούρα που λες
κι αν ανεβεί στο δοξάρι θα χορέψουν οι νότες
Σαν ένα κόμμα να το κυνηγώ
κι αυτό να με προφταίνει σε μια τελεία
να παίζω με τον  ξεχασμένο  χορό του
διαιρώντας τον χρόνο.
Α! και πως μεγαλώνουν τα μάτια

σε ένα κομμάτι κόκκινο πανί

που η φορεσιά του από το Α αρχινά  

ξυπνώντας τα μικρά παιδιά
που άδολα λευκά μιλάνε !

Άτιτλο

Μοιράσου τον ήλιο

να κρατηθούν οι παπαρούνες !

Μοσχοβολιάς πνοή

Μακρυς ο δρόμος 
κι άλλοτε γεμάτος λακούβες 
μα αλίμονο 
αν μια ηλιαχτίδα 
δε φυλά 
να ροδίσει το πέρασμα
να σπείρει δυό ανέμου όνειρα 
ζωγραφίζοντας τον κήπο της ψυχής 
με ένα αγιόκλημα 
ένα τριαντάφυλλο 
κι ένα ρόδι 
έτσι που να φωτίζει ο λίόσπορος 
το λιβάδι της αγάπης .
Σε τουτο τον τόπο 
μονάχα φως μοσχοβολά !

Άτιτλο

Στις ακτές των λουλουδιών 

γεννιούνται απάνεμα παιδιά 

γυμνά .. δεμένα  στο λώρο της αγάπης !

Ατιτλο

Στο στόχαστρο εκδικήσεων 
κι απωθημένων η ποίηση
κι ας πάντα 
φορά το φως και το νόημα στα μαλλιά
Σε έναν κόσμο 
με τόσους πολλούς χειρισμούς 
ειναι ευτυχία
να περπατάς ξυπόλητος στη βροχή !

Άτιτλο

Στα πόδια του άνεμου

φυλλορροούν αδέσποτες σφαίρες
να προσέχεις ..
να σαι σε κείνο το γαλάζιο
που σκέπη έχει θαλπωρή!

Μνημη αμνήμων

Πέτρινα στόματα μιλούν
γεμάτο κάκτους 
και βολική συμπόνια 
Κατά που φυσάει ο άνεμος
τα μάτια τους να δώσουν 
τοποθετώντας ανθρώπους 
σε χώμα κι άγκυρες 
Λοιδορούν το παρελθόν 
να φωτιστεί η αναπαλαίωση 
νεοφώτιστων αρχών 
Αναθεωρώντας το σώμα τους
και υπογράφουν 
τι κρίμα ... αγάπη! 

Άτιτλο

Μην αλλάξεις γνώμη 
κράτησε αυτή που θέλεις 
μόνο προσπάθησε να ναι σταθερή 
να καταλάβω επιτέλους 
τι είδες από οσα σου έδειξα 
έτσι που να δω .. τα λάθη μου 
μέσα από σένα 
καθώς θα σπάω τα τζάμια της ψυχής μου !

Άτιτλο

Όταν γελάει ένα παιδί

στρώνει ολάκερη η γη τραπέζι
για να φιλέψει ότι υπάρχει στη ζωή !

Άτιτλο

Ακόμα και με μια χουφτα γη 
πλάθεις τον κήπο 
για να μοσχοβολά ο ήλιος !

Άτιτλο

Όταν έρθω να σ αγγίξω

είπε το φεγγάρι στη θάλασσα 

θα σου φωνάξω δυνατά σ αγαπώ 

έτσι για να σπάσουν 

τα φουρτουνιασμένα σου κύματα 

να γαληνεψεις επι τελους 

κι ισως να δεις 

πως αν αφηνες τα αστέρια 

να απλωθουν στις πλάτες σου 

να γνώριζες 

πως πίσω απ το ασημί 

έκρυβα 

τα χρωματα μου για σένα ! 

Το βιβλίο της νότας ή όπως αλλιώς

Το μεσημεράκι είχε κουρνιάσει στο μέτωπο του

κι εκείνες οι ζεστές στάλες που έφταναν στο μάγουλο του
φώναζαν την άφιξη του καλοκαιριού .
Μικρός αποστάτης του χρόνου στάθηκε μπροστά στο πιάνο
κι έμεινε να διαβάζει το βιβλίο της νότας
Σεργιάνιζε στα σκουντουφλιάσματα της μια πάνω μια κάτω
Θαρρείς και τα μάτια του σκάλες γινόταν κι αυτή χοροπηδούσε
στο ρυθμό των βλεφάρων του.
Άρχισε ν ακουμπά τα κρυφά της μυστικά
Και κείνη συνοφρυωμένη περίμενε να δει το αποτέλεσμα
πάνω σε μια του γκριμάτσα .
Χαμογελούσε κι αυτό το μικρό λιμάνι που έμενε στα χείλη του
ξέλυνε τις βάρκες να χυθούν στα νερά της πηγής
Ταξίδευε με πρίμα φτερό από γεράνι σε γεράνι .
Ζεστοί ηλιόσποροι μασούσαν την ώρα του κι ενώνονταν
οι κάβοι του σε άγνωστα πετρολίμανα που τόσο δικά του ήταν
Δίχως να καταλάβει γύριζε όλο τον κόσμο
Φόρεσε ρούχα που δε χωρούσε κι όμως την γύμνια του γνώριζαν
Καπέλωνε τις λακκούβες που έσερναν τον πηγαιμό
κι ανέμιζε στη φορά της γνώριμης λαλιάς .
Κείνο το μικρό της σκέρτσο που τέλειωνε σαν υπόκλιση
μεθούσε το νου στο πιοτί του ήχου .
Κίτρινα , λευκά , μαύρα λοξομάτικα μπαλόνια
έστηναν το γύρω του τροχού, κι ένας ξέμπαρκος τζίτζικας
προσπαθούσε να την φορέσει στη γλώσσα .
Μάθαινε τις φωνές της που πάντα σε θάλασσα έπλεαν .
Τα μάτια του γέμισαν πολύχρωμες σκιές .
Πόσα πολλά του δώρισε τούτο το βιβλίο
κι εκείνη πόσα του έμαθε .
Μια νότα μια μικρή νότα πως γέννησε τόση φωνή
κι ανάβλυζε με μουσική αυτό που λεν ..πνοή!

Άτιτλο

Τυφλά βαδίζουν τ άστρα 

αυτόφωτα μυρίζουν τον δρόμο 

που δένουν οι ψυχές !

Άλαλο φιλί

Βραδιάζει

και το κερί της μέρας
σιγά σιγά αργοσβήνει
Με βήμα αργό
σαν να θέλουν να αφήσουν
το στίγμα τους στο σύμπαν
ανάβουν οι σπίθες των αστεριών
Ξεδίπλωσα τη ζεστασιά
στα δάχτυλα του ουρανού
Η σιγαλιά άπλωσε τη βεντάλια της
στις πτυχές της να ανεμίζει
το βαλς των ψυχών
Η νύχτα μυρίζει γιασεμί
Κλείσε τα μάτια
και άσε το άγγιγμα
στου φεγγαριού το ανάστημα
να πάρει ανάσα η ζωή
στου κόσμου το άλαλο φιλί!

Στα παράθυρα του κόσμου

Άνοιξα τα παράθυρα
κι ένα δροσερό αεράκι κύλησε μέσα μου
μια όμορφη μέρα μια καινούργια μέρα
Το νυχτολούλουδο είχε κλείσει 
πια τις φτερούγες του
κι η ευωδιά του βασιλικού φόρτιζε την ανάσα μου
Ένας καφές στα χέρια μου και ο μικρός μου φίλος
με περίμεναν στο τραπέζι
Απ το μπαλκόνι κρεμιόταν η ομορφιά του κόσμου
κι εγώ φίλησα για άλλη μια φορά τα χείλη του ήλιου
Στιγμές στο γαλανό τους φόρεμα
Άρχισα να γράφω κι η ματιά μου ξεστράτισε
σε μια εικόνα ..μια γλυκιά μελαγχολία με ένα αγκάθι
που έγραφε στις φτέρνες του ΄΄ τι άλλαξε ΄΄
κούρνιασε στα στήθη μου

Πόσο αλλιώς και πόσο ίδιος ο κόσμος μας

γεμάτος μπιμπίκια ακμής του νιόφερτου αμίλητου

σε ένα βουβό χαμόγελο πεταλούδας 

κι ωριμότητα του άγριου τριαντάφυλλου
α!!!!!!! κοίτα πως παίζουν τα συναισθήματα
τραμπολίνο στο χθες και το τώρα
Θύμισες και φορεσιές του σήμερα αγκαλιασμένες
μα ποιος είπε πως είναι μονορούφι η ζωή
Αν της έλειπε η λύπη δε θα έψαχνε 
το δρόμο της χαράς,κι αν στέγνωνε το δάκρυ
δε θα χωρούσε το γέλιο
Η μνήμη είναι μια παραμάνα 
που θηλάζεις το παρελθόν
για να χτίσεις το μέλλον με κάτασπρα όνειρα
και μικρές κόκκινες παπαρούνες
Αχ ψυχή μου μικρή μεγάλωσα
και δεν κλείνω πια τα μάτια
νιώθω την άνοιξη στο βλέμμα
Κοίτα τώρα σε μια γουλιά ήπια το χρόνο
κι ανασαίνω με τα μάτια ενός χελιδονιού
Σε φιλώ γλυκά με ένα χαμόγελο και μια αγκαλιά!

Άτιτλο

Αν με ρωτούσαν

ποια είναι τα πιο όμορφα
λόγια που άκουσες
αυτά .. τα αθέατα
των σφιχταγκαλιασμένων
χεριών
θα απαντούσα
καμιά΄
σιωπή μας
δε .. θα χάραζα !

Αρωμα μουσικής

Σούρουπο

μια γλυκιά μυρωδιά
γέμισε το δωμάτιο του κόσμου
Το άρωμα της νύχτας
στο κατώφλι της σιγής

Ένα τραγούδι
το γκριζοκόκκινο
που αγκαλιάζει
τους ώμους της θάλασσας
μια γεύση
σαν από γλυκό νεράντζι
που αργά κυλά
στον όρμο των χειλιών
σαν ένα άπιαστο φιλί

κι όλα χαμηλώνουν

θαρρείς δροσοσταλιές
να γίνονται
στην αυλή του ουρανού
φώτα , φωνές,
πολύχρωμες μινιατούρες
ντυμένες σκέψεις των άστρων

μονάχα τούτη γυμνή
ανοίγει τα φτερά
κι εκεί που σπάει
η σιωπή
ακούει η ψυχή
το ανείπωτο να τη λυγά

κι η μουσική της πως μεθά!

Σταλακτίτες δροσιάς

Όσο υπάρχουν μάτια

που μπορούν να βλέπουν
Χείλη που ξεστομίζουν
την αλμύρα της θάλασσας
ζεσταίνοντας
το βράχο της ομορφιάς

Όσο υπάρχουν δάκρυα
που σταλακτίτες μοιάζουν
Λευκές κηλίδες
που ταξιδεύουν το όνειρο
αφτέρωτα πουλιά
που κελαηδούν στο χώμα
τίποτε δεν χάνεται

Αρκεί μια βουτιά
στην ψυχή
να ανταμώσει βυθό
να δέσει χελιδόνια τα χέρια
φυλαγμένα νυχτέρια

Το πέλμα γίνεται φτερό
δίνει καιρό στον άνεμο
και φέγγει αγάπης ουρανό!

Μωβ

Η προσμονή εχει το χρώμα του μωβ 
ειναι που βλέπεις ρομαντική κι ονειροπόλα 
γλυκαίνει το φιλί της στη θάλασσα 
ροδίζοντας το μπλε στην αγκαλιά του ουρανού! 

Άτιτλο

Όταν έπαψε να ακούει τη βοή 
τότε τον ήχο του βρήκε 
να γελά στον άνεμο 
ψιθυρίζοντας το τραγούδι 
της άγουρης νιότης !

Απ τη γωνιά που ήλιος είχε φανεί

Θυμόταν ακόμη

την πρώτη τους συνάντηση
σε κείνη τη μικρή κρεπερί τον γνώρισε .
Λιγομίλητος και σοβαρός πάντα
στο καθημερινό του μενού
βρισκόταν ένας ελληνικός καφές
κι ένα κουλούρι σουσαμένιο .
Είχε μάθει πια τις συνήθεις του
μα να ειναι που εκείνη η καρδιά της
κάθε φορά χτύπαγε το ίδιο δυνατά .
Ούτε που ήξερε γιατί
ίσως το βλέμμα του ίσως εκείνη
η τόσο τρυφερή του ματιά .
Καλημέρα σας το γνωστό; τον ρώτησε
με ένα χαμόγελο
κι εκείνος κούνησε το κεφάλι
με ένα σκίρτημα των χειλιών
που έμοιαζε με θάλασσα .
Απ τη γωνιά ο ήλιος είχε φανεί
Μα σήμερα λες και ήθελε να του πει τα πάντα
ότι δεν ήξερε για κείνη .
Θαρρούσε πως αυτά τα μάτια τα χε μαζί της
από τότε που γνώριζε .
Τον πλησίασε δειλά ρωτώντας του
έχετε λίγο χρόνο ;
Για σένα πάντα της απάντησε
Κι αυτό την έκανε να σηκώσει ψηλά το μπόι
κι αναθάρρεψε. Λύθηκε ακόμη κι ο κόμπος
που της κρατούσε το λαιμό .
Άρχισε να του διηγιέται την χτεσινή της μέρα
πόσο δύσκολη της έγινε όταν κάποιοι νόμιζαν
πως μαζί με το χαμόγελό της μοιράζει 
και την ψυχή της .
Του είπε λοιπόν για κείνο το περιστατικό
της φούστας της που ήταν πάνω απ το γόνατο .
Στο μπροστινό τραπέζι κάποιοι βιάστηκαν
να της πουν πως πρέπει να ντύνεται σεμνότερα .
Κυρίες βλέπεις που συνόδευαν τα μικρά τους
κι είχαν ακόμα το νου πως η γάμπα ειναι το κακό .
Στο απέναντι τραπέζι κάποιος της είπε πως αδικείται
με τέτοιο σώμα να κουβαλάει δίσκο με ένα ποτήρι και νερό .
Στο πίσω της φώναζε το αφεντικό
πως αν δεν το γεμίσει πάλι το μόνο που θα έβλεπε
θα ταν το λογιστήριο με ένα ασήμαντο μερτικό.
Την άκουγε να του μιλά το ειναι του γελούσε .
Μη γελάς ψιθύρισε με πνίγει που σαν άνθρωπο 

μου κρύβουν το ήλιο και προχωρώ τα χτένια του να βρω
και κλέβω φως από τα στήθια μου με ένα μπορω 
Τι όμορφες οι θύμισες κι ακόμα η στιγμή ξυπνά
κείνη τη μελωδία που άκουσε απ τα χείλη να πηδά .
Μην νοιάζεσαι μην απαντάς εγώ ξέρω ποια είσαι
για αυτό είμαι εδώ . Κάνε αυτό που νιώθεις
κι εγώ στο πλάι σου θα αρμενίζω τον καιρό
με ένα καφέ κι ένα κουλούρι τα δυο σου μάτια θα κοιτώ .
Πως έγινε δρόμος κοινός και  οδηγός  κι ο κόσμος όλος
βγήκε απο το κελί κι αυτή ελεύθερο πουλί
κρατώντας του τα χέρια να σεργιανά με ήλιο και βροχή!

Επειδή έμεινα παιδί

Επειδή έμεινα παιδί 

γλιστρώ και πέφτω στα βράχια

κι ανασηκώνομαι λευκό κύμα  

μπορώ να βλέπω 
τους κήπους στα μάτια

αναγνωρίζοντας απ το χώμα τα αγκάθια

δωρίζω τους κόπους μου 
χωρίς ανταλλάγματα

επειδή έμεινα παιδί 

κλαίω στο ψέμα 
και γυμνώνομαι στην αλήθεια 

βυζαίνω στο στόμα 
τη ρόγα της λεύτερης ανάσας
απλώνω τα χέρια 
να αγκαλιάσω πουλιά στον άνεμο
στολίζω το δώμα της ψυχής μου 
με κοριτσιστικες κορδέλες 
που φτάνουν στα συνεφα 
επειδή έμεινα παιδί 
λάτρεψα 
τα ανέγγιχτα μάτια του ουρανού 
την ώρα που έραβα 
τ άστρα στο προσκεφάλι σου !

Άτιτλο

Μη φωνάζεις 

ακούω ..

τους ψίθυρους !

Άτιτλο

Τόσο όμορφα που ανάβει
απόψε το φεγγάρι
νυχτερινό χαμόγελο
που τόσο ζεστά γελά
και που ακόμη κείνες
οι μικρές ρυτίδες
στα μάτια των άστρων
έσβησαν στο φως του!

Ανορθόγραφες γραμμες

Όλα ήρθαν όπως έπρεπε να ρθουν
Τόσο βολικά και τόσο ανέγγιχτα στην ουσία,
αναίμακτα στο βυζί της αλήθειας ,
που τόσο πια ησυχία τρόμαζε ακόμα
και κείνο το απόλυτο σκοτάδι.
το Πατρίς , Θρησκεία, Οικογένεια
επέστρεφε εξελιγμένο και νεόπλουτο γνώσεων.
Ο ψεκασμός του φόβου στο νου έκαμε πάλι 
την δουλειά του. Βήμα το βήμα , γουλιά τη γουλιά 
θα σκορπούσετο μελάνι της η μέδουσα 
με τα παλιά της γλιστερά πλοκάμια. 
Ο ήλιος σιγοντάριζε το Πατρίς βλέπεις κάτι 
λουσμένο στα χορτάρια και τις παπαρούνες
έπρεπε να μένει από τούτη την άδολη αγάπη του
στο σώμα των λιβαδιών , στο πέπλο της θάλασσας ,
στα μάτια μη σβήσουν στο κατακάθι του καιροί .
Η πατρίς έψαχνε να βρει το στέκι της .
Αλαφιασμένη βλέπεις απ το τρεχαλητό να τραβήξει 
το μανίκι της από καιροσκόπους έχασε το χέρι της . 
Στο φόβο μην την καταπιεί ο ορυμαγδός 
του πλιάτσικου έκοψε την γλώσσα της .
Κι εκεί που σκιαγμένη αποκοιμήθηκε 
τις πήρανε το κορμί κάτι λεφτάδες που θελαν 
την δική προβολή να λάμπει στο μπαλκόνι
κει που ο παράς μετρά ποιος ειναι το παγόνι.
Τα πόδια της ξερά κι ένα κεφάλι αδειανό 
αφού την ιστορία της την κλέβουν τέρατα 
που τρώνε λαούς και πίνουν αίμα για χυμό.
Φάνηκε και η θρησκεία γυμνή απ των παιδιών της
τη λεηλασία. Την ζέψανε σε ένα στασίδι από χρυσό 
και στησαν γύρω της βωμό, κιτάπια να χορταινουν
παγκάρια από ασήμι τιάρες από διαμάντια
και ράσα από βελούδινο σκοπό . 
Να σβήσουν απ την μνήμη κάθε φτωχού το μερτικό
Γίνανε και πολιτικοί για να εχει έδρα η σιωπή 
σαν μπαίνει στο κομποσκοίνι η κραυγή.
Κι έτσι φάνηκε και η οικογένεια . 
Αυτή παρόλο το σακατιλίκι της από τους ίδιους 
προφέσορες που χρόνια τώρα διαφεντεύουν 
το άρμεγμα των αξιών τη σάπια καρδάρα 
των συμφερόντων και κείνων των πλαστικών 
ονείρων που κρεμιούνται στα μπαλκόνια τους 
ακόμα βαστά. Τα τρύπια παπούτσια κυνηγουν 
τους χωματόδρομους , τα άδεια πουγγιά μυρίζουν 
μια στάλα γέλιου ,δυο τρεις γραμμές σμίγουν 
να δέσουν ένα γέλιο ναι αυτή κρατά. 
Με σπασμένα μάτια ,
με γδαρμένα γόνατα αλλά κρατά. 
Τα μοντέλα της βαφτισμένης ελευθερίας 
στα σίδερα της αποξένωσης λίγα ρούχα κρατούν.
Είναι που βλέπεις τα ασπρόρουχα της έχουν ακόμη
τη γεύση του σαπουνιού.Εξελιγμένα ολα λοιπόν 
ένα καινούργιο υφαντό με τόσο σαθρές κλωστές .
Περπατά ο Γιωργής του φωνάζει ο Κωστής 
που πας που γυρνάς μάσκα φοράς ;
Τι να σου κάνει κι αυτός τρύπιος καιρός .
Κρύβει τα φονικά με ένα απαγορεύεται 
κι οι ενοχές βαγόνι στις πλάτες του μικρού 
να φορτωθούν ,να αδειάσουν οι γραμμές 
να στήσουν κάλπικες στολές 
στης λαϊκής την αγορά.
Περάστε κόσμε μισοτιμής η εργατιά .
Ποιος θα το λεγε πως θα πρεπε να φορώ
μάσκα να μη μυρίζω τους μασκαράδες !

Άτιτλο

Σφραγισμένα χείλη 

ποτίζουν το..είμαι εδώ

κι εκείνη η ψυχή
σαν αντίλαλος ακούγεται !

Κατάθεση ψυχής

Έτσι είμαι μάτια μου εγώ των άκρων

Αγαπώ δυνατά , θαυμάζω πολύ , εκτιμώ βαθιά 

λατρευω ως το μεδούλι της ψυχής μου 

για αυτό μη με ψάχνεις στα μέτρια 

Δεν θα με βρεις να σκορπίζομαι 

χαρίζομαι μόνο .

Τα σκόρπια και τα δανεικά δε μου ταίριαζαν ποτέ

μήτε η μιζέρια τα άδεια και τα κούφια ιδανικά 

ειναι το μερτικό μου .

Πίσω απ τα χάρτινα τα  παραβάν δεν θα με δεις να κόβω 

βόλτες ανοχής γυρεύοντας κύκλους κενής βολής

Η αντοχή ειναι βροχή που σκάει στο μέτωπό μου 

μα δε ζω με πλαστικά λουλούδια ούτε και μ αναμνήσεις 

της στιγμής , άνεμος γίνομαι , φτερό , φωτιά 

και αλμυρό νερό, γελώ σαν ήλιος κλαίω σαν αστραπή 

κι ότι αισθάνομαι καθρέφτης γίνεται να δεις 

κρυφά κι απόμερα δε μένει σε με κανείς .

Μα ότι κερνώ εχει ψυχή 

από καρδιάς ενός παιδιού φωνή 

που ψιθυρίζει σιγανά ..

πρόσεχε μη μου πατήσεις την καρδιά 

γιατί δεν εχει γυρισμό η φυγή 

που ήπιε αλμύρα κι έντυσε τ άρμπουρα 

λευκό κατάρτι για σταυρό  !

Άτιτλο

Άναψα τα φώτα απ το φεγγάρι
μη χαθείς
στον δρόμο των άστρων !

Μικροί ναυτίλοι

( Για τη φίλη μου Εφη )

Θα βρεθούμε κάποτε εκεί αντικριστά

σε έναν αχνιστό καφέ που θα πίνει τα χείλη μας
Τα λόγια σκαλοπάτια
να περνούν τα μάτια σ εκείνα τα ανείπωτα
που σιωπηλά ειπώθηκαν
Πόσες ανταύγειες περάσανε
μέχρι να σηκωθεί ο ήλιος
Πόσα χαράματα δεν είδαμε
τον κόσμο να ανασαίνει
Στολίσαμε ελπίδες σε χάρτινα καραβάκια
μη χάσουμε την πυξίδα
Ζαλίζοντας το νήμα γυρίζουμε την ανέμη
στη ρότα του καιρού με τρικάταρτα φτερά
Λαθρεπιβάτες που βρεξαν τα πόδια στη στεριά
και πότισε το όνειρο βάλσαμο και νεράντζι
Μικροί ναυτίλοι του ουρανού και της φωτιάς
Θα σου χαρίζω την άνοιξη θα μου μετράς το ποτάμι
έτσι θα πορευόμαστε ,ψυχή τη ψυχή .
Ακούγοντας τα βότσαλα της άμμου
να κουβεντιάζουν στο πλατύσκαλο
της αιώνιας ομορφιάς.
α! και πως τα κοράλλια λογάνε
το φόρεμα της μοιρασιάς στο δρόμο
που μοσχοβολούν τα ρόδα της αγάπης!

Παράθυρο με θέα

Κάποια γράμματα ειναι ανεξίτηλα 
γεμάτα φως , αναλλοίωτη αγάπη , 
κρυστάλλινα νερά
χυμοί στο δέντρο των χρόνων 
Δροσερές πηγές να ρίχνει 
τα βλέφαρα του ο ήλιος 
Κάποιοι άνθρωποι 
γράφουν την ιστορία τους μέσα σου 
στις ζεστές καλημέρες , 
στο τίναγμα του χαμόγελου 
από ένα μπαλκόνι , 
στη γειτονιά των λουλουδιών 
και στα απλωμένα ασπρόρουχα 
Κάποιες μικρές πινελιές 
γεμάτες ονείρατα και στοχασμούς 
τούτες οι αλήθειες ζωγραφισμένες στιγμές 
που ανέφελα φυλούν τα αστέρια 
Μικροί υάκινθοι που πάντα μοσχοβολούν
στο πέρασμα τους,
κι εχει ομορφιά να ταξιδευεις τον καιρό 
με τα κουπιά της καρδιάς!