Για λίγα γρόσια λέξεων

Για λίγα γρόσια λέξεων 

μουντζουρώθηκαν τα χρώματα 

κι ας κουβαλούσαν πάνω τους πεταλούδες 

Χρεωκόπησες άνθρωπε 

Τόσα χαμόγελα σου χαρίστηκαν 

μήτε που κράτησες ένα να βάφει το σκοτάδι

κι ουτε που είδες πως δεν γεννά η άνοιξη 

αν δεν εγκυμονεί το φως σε κάθε αυγή!

 

Άτιτλο

Ωραίοι δάσκαλοι που ειναι τα χρώματα 
μικρούς σπουδαστές 
στους χτύπους μαθαίνουν, 
πως μεγαλώνουν οι σπόροι της καρδιάς!

Πίνακας

Κάθε που μιλώ

για σένα
ζωγραφίζω
έναν πίνακα φωτεινό
στα χρώματα
της ψυχής
κι ύστερα ..υπογράφω
με το όνομά σου !

Μάνα

Τα  χώρεσες όλα σ ένα βλέμμα σου

πόνος .. φόβος .. απόγνωση
τόσες πληγωμένες σκιές στα μάτια σου
Η νεκρή σου θάλασσα στεγνωμένη από καιρό πια
ποιο κύμα να την ξαναζωντανέψει;
Δήμιος ο χρόνος περνά σέρνοντας
πλάι σου χτενίζοντας τα όνειρά σου μ’ αγκάθια
δεν σε νοιάζει το δικό σου μάτωμα
κοιτάς μόνο εκείνο το αθώο προσωπάκι
που έμαθε απ τον άνεμο να σου χαμογελά
Κόβεις την ανάσα σου στα δύο
την αφήνεις στα χείλη του με ένα φιλί
προδίδει το χνώτο σου τον τρόμο
και το δέρμα σου μοσχοβολά από κούραση
Δεν λυγάς ξεδιπλώνεσαι σαν κυπαρίσσι
τα χέρια σου κλαριά σκεπάζουν την παγωνιά
κρατάν στα φύλλα τη βροχή
Φτάνει ..φτάνει η μικρή ζωή σου 

να ναι εκεί
Μάνα .. 

Μονόλογος

Αχ ουρανέ μου κι όλα τα άστρα σου 
να χάριζες στον κόσμο 
πάλι τα σύννεφα σου θα κοιτούν 
Ραγισαν τα μάτια στ ατέλειωτο εγώ 
και που καιρός να ανθίσει κρινάκι από βυθό !

Ψιχάλες αιώνιας άνοιξης

Αρνήθηκα να μεγαλώσω 
Κράτησα τις παπαρούνες μέσα μου 
σινιάλο στον άνεμο 
Απ όπου κι αν κοιτάς
να φτερουγίζουν στο βλέμμα σου 
ψιχάλες αιώνιας άνοιξης 
μαθαίνοντας το διάφανο του όλου !

Άτιτλο

Κι απ όλες τις φωνές προτίμησα 
εκείνη την αλήθεια της σιωπής 
που άκουγε στο όνομά σου !

Ακατέργαστο

Σπόνσορας 

κάτι που δεν βλέπει .. νιώθω

αλλά πρέπει οπωσδήποτε να ειπωθεί

έτσι 

για τις εντυπώσεις των άστρων 

αχ ! κι ειναι τόσο γλυκιά 

η καραμέλα του φεγγαριού 

σαν ρίχνει τα λουλούδια της 

στο μαξιλάρι ,τη γεύση 
του ακατέργαστου αμάραντου!

Κάτι μικρά του ήλιου στάχυα

Κάτι μικρά του ήλιου στάχυα λάτρεψα 
που ακόμη και πίσω απ το γκρίζο του δρόμου 
μπορούν να δουν την άνοιξη να χορεύει 
καταμεσής του χειμώνα .
Μονάχα γιατί το πορφυρό τους βλέμμα 
κρατήθηκε ψηλότερα απ τα κυπαρισσια 
διαβάζοντας το βιος των ανθρώπων 
με δάχτυλα που σμίγουν στη φωτιά !

Άτιτλο

Να θυμάσαι μικρό μου 
το σ αγαπώ 
γράφεται με ένα Α της ανατολής 
κι ένα Ω τόσο δυνατό 
που φτάνει να κλείσει σε κύκλο 
ολάκερο τον κόσμο !

Αντιθέσεις

Γίναμε τίτλοι 

Φωτογραφίες , σκίτσα 

φειγ βολαν 

που αλλάζουν σκυτάλες χεριών

ανάλογα με το κατά πως 

φυσά ο άνεμος 

Μετρήσαμε κορμιά 

με χρωματιστές τελείες 

κάπου εκεί χαθήκαμε 

και κοίτα πόσο ανθρώπινο 

ειναι να τραγουδάς 

στόμα με στόμα !

Άτιτλο

Μεγαλώσαμε 
έτσι μάθαμε να τολμάμε 
Κι εκείνο το άγνωστο 
που θα ρθει 
καρφιτσωμένο στο πέτο μας 
κρεμά το σκουλαρίκι του 
Μα δε μας ξεγελά  
καθώς ξέρουμε 
πως η ανάσα μας 
πιο δυνατά βουίζει 
χτυπώντας τα δάχτυλα 
με ένα ρόδο στο στόμα !

Άτιτλο

Να ψάχνεις .. να ψάχνεις μάτια μου 

Δυο σκαλιά κάτω απ τη φλόγα 

κοιμάται ο ουρανός 

ειναι που βλέπεις στη γη της ψυχής 

μένει η ομορφιά 

κρατά στη χούφτα τον κόσμο της 

κι ανοίγει τα ακροδάχτυλα 

στην αγάπη δωρίζοντας τα φύλλα της 

να ανθίσουν τριανταφυλλιές.

Βαθύς ο δρόμος 

με την καρδιά να κολυμπάς!

  

Άτιτλο

Ξέρεις τι μετράει τελικά
να νιώθεις ένα απάνεμο αεράκι 
να σου χαϊδεύει τα μαλλιά 
με γελαστά μάτια ψυχής !

Άτιτλο

- Ντύσου ..είσαι γυμνή

- Φορώ ένα χαμόγελο
- Και τι θα το κάνεις;
- Θα ντύσω τον κόσμο
- Με μια φορεσιά
- Ναι
- Πως γίνεται;
- Πόσα νομίζεις
  χρειάζεται η ψυχή    να δει τον ήλιο !

Σιωπές

Ώριμες ώρες

Βουίζουν μελισσουλες αυτά που άγνωστα 

μάθαμε να γνωρίζουμε 

Ανοίγουν τα πέταλα τα στέκια των πουλιών 

να ραντιστούν απ την αρχή οι μουσικές 

Βυζαίνουν τ άστρα τα λόγια μας 

με χρώματα να μιλούν οι ψυχές 

Και τούτο το γιασεμί για δες πως 

έντυσε τη νύχτα με τ άρωμα του 

την ώρα που γλυκολαλουν σιωπές !

'Ατιτλο

Ξημέρωσε 

Άνοιξε τα μάτια σου να βγω
θέλω να δούμε μαζί 

το πρώτο χαμόγελο της τριανταφυλλιάς !

Άτιτλο

Ζωγράφισες έναν πίνακα 
ίδιο εσύ 
Δεν μπορώ 
να σου δώσω τα μάτια μου 
μιλά με την καρδιά το άγγιγμα 
ακούς;

Νιόφερτα λυχνάρια

Μικρά αγριολούλουδα

που ξεμύτισαν απ το πλέγμα του κήπου
περνώντας την πύλη της γνώσης .
Στα πόδια τους σταμάτησε η άσφαλτος
να ξεχαστεί στα χρώματα της μυρουδιάς .
Ένας πολύχρωμος κόσμος χύθηκε στα μάτια μου
χτυπώντας τα τακούνια αλλοτινού καιρού.
Στην αμοργό του Γκάτσου σκαρφάλωσε η νιότη
του Ελυτη το μονόγραμμα άναψε το φανάρι
να ανταμώσουν στόματα της ομορφιάς .
Γονδολιέρηδες φυσούσαν το κύμα
να κατακτήσουν την θάλασσα.
Πεταλούδες κυνηγούσαν την συννεφιά
να αφήσει  λεύτερο τον ήλιο
Κι εγώ που σαν άλλος μαθητής
γνώριζα το φιλί της την είδα να χορεύει
στα νιόφερτα λυχνάρια
σαν μπαλαρίνα πρωινού αστεριού! 

Άτιτλο

Πόσες φορές κράτησα το φεγγάρι 
στην αγκαλιά μου 
μονάχα .. για να φωτίζει τα όνειρα σου 
Άραγε ένιωσες το χάδι στα βλέφαρα σου !

Ενδο-κηπος

Κάτω απ την πέτρα του ήλιου ,

μονολογεί μια κόκκινη ανεμώνη 

τα λόγια της παραφυάδες του στέρνου μου 

σκιά των ματιών σου! 

Με μιας κιθάρας το φιλί

Στα ανέφελα θ αφήσω

το τραγούδι μου
εκεί που αντιλαλούν οι ρεματιές
κι αν το βρεις
της άνοιξης λουλούδι μου
θα ναι γιατί
ομολογήσαν οι καιροί
πως στέγνωσε
το δάκρυ του άπιστου θεού
στις ρίζες της γαρδένιας
και του βασιλικού

χρώματα θα χει μουσικές
κι η πένα θα κεντά αντοχή
με μιας κιθάρας το φιλί
σε δύση και ανατολή

στα κύματα θα ρίξω
το τραγούδι μου
να ζουν στο ξάγναντο οι ματιές
κι αν το δεις
της ομορφιάς καρτέρι μου
θα πει πως
βγήκαν σεργιάνι οι πνοές
κοπήκανε οι δρόμοι
της άπνοιας του δεδομένου ωκεανού
στα φύλλα της αμυγδαλιάς
στο άρωμα ακριβής ελιάς!

Ατιτλο

Κανένας ήχος πιο δυνατός 
από κείνον που μπορεί να αγαπά !

Άτιτλο

Αν φύτευα

στα μάτια σου λουλούδια
θα γέλαγες σαν άνοιξη ;

Ατιτλο

Κι από μια χαραμάδα φως ανθίζει το σκοτάδι
φτάνει να αντέχει το βλέμμα 
με μάτια σβηστά στο εγώ του 
να κοιτά το κεχριμπάρι του ολόδροσου φιλιού ! 

Λεπτές ισορροπίες

Λεπτομέρειες 
άλλοτε ντυμένες χάδι
αγγίζουν το στρώμα της ψυχής
με βελούδινα χείλη

κι άλλοτε μικρές λεπίδες
χαράζουν ουλές
κλείνουν κι ανοίγουν βαθιές τομές

το κύμα … στη χροιά της φωνής
οι μορφασμοί… από ένα χαμόγελο
η ρυτίδα… που παίρνει το σχήμα της λέξης
τα μάτια… που αλλάζουν χρώμα

λεπτομέρειες
μικρές ασήμαντες ίσως
κρεμασμένες έννοιες σε λεπτό κορδόνι

διάφανες ίνες πλεγμένες
γύρω απ τα φυλλοκάρδια της ψυχής
σεβασμός ..ευαισθησία …λεπτότητα
διακριτικότητα …ευγένεια
και τόσες έννοιες χαμένες
χαντακωμένες στα τερτίπια του χρόνου
πλεγμένες στην καθημερινότητα
με τρόπο κυνικό ..βίαιο
με άλλοθι πάντα το γκρίζο του καιρού

μικρές κηλίδες στίγματα
στο υφαντό της καρδιάς
πέταλα αγριοτριανταφυλλιάς
ακίδες ..τσιμπήματα άγουρης τσουκνίδας
λεπτομέρειες …δρόμοι που προσδιορίζουν
το στόχο το σκοπό την ύπαρξη
κομματάκια που συμπληρώνουν το παζλ
κρίνοντας τις στιγμές αιώνιες ..απέθαντες
τους χρόνους άδειους.. θολούς.. ρηχούς

βουβές ευαισθησίες που κουβαλούν αξίες 
στο χρυσόφτερο στάχυ 
στη φέτα του κύκλου 
στο αντάμωμα των γλάρων 
μικρές κυρίες που γράφουν .. ιστορίες! 

Ξωτικό

Ένα από τα ερειπωμένα 

παρατημένα στολίδια στο πατάρι σου

να γινόμουν 

Ντυμένο με μια παλιά κόκκινη πάνα 

ένας μικρός τυμπανιστής του χρόνου σου

με τσαλακωμένα μάτια 

γεμάτα μικρές πολύχρωμες πινελιές

και στη μικρή μου καμπούρα 

να γεννιόταν τα φτερά σου 

στην μύτη μου κρεμασμένα κεράσια

να άνοιγε το στόμα σου μικρός ερωδιός   

μια στιγμή .. μια στιγμή  

να άκουγα το γέλιο σου !

Αγκαλιά

Στην ορμήνια των άστρων

κρέμασαν τα στόματα οι ψυχές
φτερά να ανοίξουν
να αγκαλιάσουν 

τα μακρινά τους βλέμματα!

Φωνές και ψίθυροι

Σαματάς μεγάλος στο χωριό,απόψε το τρανό το πανηγύρι .
Στολίστηκαν γιρλάντες , πολύχρωμα πανιά, 
οι μουσικές φόρεσαν  ρούχα γιορτινά ξεχύθηκαν 
στους δρόμους ,να παίξουν σαν παιδιά που η γνώση τους 
ακολουθεί το άγγιγμα και το άδολο φιλί. 
Απ τις παράτες οι φωνές ντουντούκες δέσανε τραγούδια 
και ο χορός αρμένιζε στα λιμανάκια της φωτιάς 
και στ άσπαρτα λουλούδια. Νότες του δώσανε ζωηρές 
να καβαλούν το άτρομο , το γελαστό καμάρι 
της δύναμης θεριό και του ουρανού λυχνάρι .
Σταμάτησε κι ο κορβανάς να κουδουνίζει το πουγγί , 
ήθελε να ταν ένα αυτός με ότι να συμβεί κι ύστερα θα βλεπε,
πως στον πηγαιμό θα πορευτεί .
Περαστικές κάποιες ελιές λευκά ζύγωναν την πλατεία 
μα ο ίσκιος τους τόσο μικρός και λιγοστός πως να απλώσει δίχτυ
στο χωριό να δέσει ήλιος λαμπερός και να φανεί 
απ το λάδι τους ,το ξάγναντο της κουπαστής.
Της γόνιμης κόρης που απ το κουκούτσι αμύγδαλο 
κι απ τη δροσιά τη ζεστασιά φόραγε πανωφόρι . 
Με βήματα θροΐσματα σαν απαλό μελτέμι,φάνηκαν ψίθυροι
με πλεξουδάκια τα μαλλιά κι αντί για λάβαρο μπροστά 
στήσανε λύρα και απ το καρφί της κεφαλής 
φτιαγμένο μενταγιόν της γης .
Χορός τρελός που αρχινά κι όλοι μαζί με βήματα διπλά 
γυρίζουν το φουρό,με παντελόνια που γελούν και φορεσιές 
που ακροβατούν.Γέλια τραγούδια και λαλιές γέμισε ρίζες 
ο μπαξές μα οι φωνές οι δυνατές τρόμαζαν τις τριανταφυλλιές, 
φυσούσαν τα κρίνα , γερνανε τους κατιφέδες που το χορτάρι 
τους μικρό έσκυβε μέσα στο χώμα να πιει λίγο νερό.
Ξάφνου αγροίκος ξύπνησε ουρανός κι άρχισε να πετάει 
γεμάτα σύννεφα πιοτί να ξεθυμάνει την γιορτή
που άγουρα τον ξύπνησε κι ούτε το όνειρο δεν πρόλαβε να δει. 
Βρόντηξε απ τις τσέπες του τις αστραπές 
έκαψε τις μουριές στα δυο χώρισε η μηλιά κι έκλαιγε η κερασιά .
Φύγετε έσπρωχναν τους ψίθυρους οι φωνές,είστε μικροί
κι ανίδεοι θα το παλέψουμε εμείς που χουμε σθένος και ορμή .
Τρεχαλητό με πάτημα ζωηρό μια από εδώ μια από κει τελάληδες 
που κυνηγούσαν την βροχή στη χούφτα τους για να κλειστεί .
Κουράστηκαν λαχανιασμένα να μιλούν κι έπεσαν να 
αποκοιμηθούν.Η αλαζονεία είχε ρθεί στη λάσπη για να φυτευτεί. 
Οι ψίθυροι δεν κούνησαν παρά την προσταγή βγάλαν τραγούδι
σιγανό,λάβδανο να γιάνουν τις πληγές στων δέντρων τις ουλές 
Σκάψαν αυλάκια να βρει το δρόμο το νερό για το φευγιό 
Κι ύστερα φύλλα που σέρνονταν στη γη τ αγκάλιασαν 
μη θάνατος τα βρει. Δέσανε μια νότα αψηλή ,σκεπή να γίνει 
στο χωριό και με ένα άλμα τους γεμάτο πείσμα και στανιό
γράψαν στο χώμα το μπορώ. 
Σταμάτησε ο ουρανός σαν είδε πως κάτι φωνούλες μια σταλιά 
ύψωσαν μπόι με καρδιά . Γοργά με βήματα μικρά δώσανε 
χάδια στις φωνές,ξύπνημα να χουνε γλυκό πως τίποτα περίσσεμα
δεν έχει το χωριό αυτό .
Δεν εχει μήτρα που γεννά ψυχή ,που παίρνει απόσταση από γη !

Ερμηνείες καρδιάς

Τα βότσαλα που περπατούν μέσα μου 
δεν παραδίνονται 
παρά μόνο στο κάστρο του ήλιου 
και στη φωτιά της θάλασσας 
που από βυθό κόκκινα τραγουδά !

Άτιτλο

Να φοράς την ψυχή 
τα βράδια 
τα λόγια της γίνονται πουλιά
να ζεσταίνουν 
τους γυμνούς κορμούς !

Αγαπημένε

Εκεί στο προσκεφάλι σου 
πλαγιάζω νια αγαπημένε 
και καθώς ένα σου γίνομαι 
το δέρμα σου μυρίζει στα μάτια μου 
ολόδροσο γιασεμί της άνοιξης

φιλώ τις γεύσεις των κερασιών
στα χείλη που πριν από μένα 
με το χυμό τους σ άγγιξαν 
στολίζοντας το γέλιο μου 
στο πιο γλυκό τους βυσσινί

Ξεκινώ τις βόλτες μας στο γρασίδι 
κρατώντας σε απ τα φτερά σου 
πολύχρωμη πεταλούδα μου
που άνθισε λίγο πριν το χάραμα 
μιλήσει με την γαρδένια 

κι όταν πάλι πληγώνει το δειλινό 
η απουσία σου τότε κρατώ το ρόδο 
στα φύλλα του να βάψω τα μάγουλά σου
που δυο κόσμοι μοιάζουν που ενώθηκαν 
στο δικό μου μικρό θερμοκήπιο 

Μετρώ τα αστέρια στη γέννα 
της νύχτας που ολόχρυσα 
στο ταβάνι παίζουν σαν σε περιμένω 
να μου σκεπάσεις τα βλέφαρα 
με το γυμνό κορμί των δακτύλων σου 

σε νιώθω να απαλαίνεις 
το φόρεμα της ζεστασιάς 
πλέκοντας τα μαλλιά σου στους τοίχους 
στις πιέτες τους χορεύει η μορφή σου 
γαλάζιο φως που γέννησε η καρδιά μου 

Έτσι σε γνωρίζω αγαπημένε 
είσαι δικός μου που δε σε έχω 
και που τόσο γεννιέμαι μέσα σου 
που μπορώ να σ αγαπώ δίχως λόγια 
παρά μόνο με τους χτύπους μου 

που σε ζω χωρίς να υπάρχω 
κι ανάμεσα στο φως και την ανάσα 
λαμπαδιάζει η φλόγα μου στο θέρος 
της αιώνιας γης που καρτερά 
το βροχοστάλαγμα του πρωινού 

κι αν δε το μαθες 
τόσες φορές σε φώναξα 
.. αγαπημένε !

Άτιτλο

Όταν τα φώτα σβήσουν
πίσω απ τη φλόγα να σταθείς
καίει μια ελπίδα!

Λευκή σελίδα

Ξέρεις τι βαρέθηκα φίλε 

να μου συμπεριφέρονται 

σαν να μαι μια λευκή σελίδα 

χωρίς άνθρωπο 

να μ αγαπάνε ανάλογα με το τι γράφω

να καταλαβαινουν αυτό που θέλουν 

να μου κρατούν ταμπέλες με σημειώματα 

πάνω στο κορμί πάνω στην καρδιά μου 

κι εγώ να πρέπει να τα δέχομαι 

Ένα άδειο κουστούμι που μπορούν 

να ράψουν στα μέτρα τους 

Όχι φίλε δεν με νοιαζει αν με πουν 

ποιήτρια ή όχι 

κανένας στίχος μου δεν αξίζει 

πάνω απ την ψυχή μου

κι αυτή δε θα τη βρεις 

διαλέγοντας τους στίχους μου 

ένα κομμάτι τους ειναι 

μα εγώ είμαι άνθρωπος 

με ολα τα κομμάτια μου 

Κλαίω , γελώ , τραγουδώ 

πονάω όχι σαν μαριονέτα 

αλλά άνθρωπος . 

Μη με ψάχνεις λοιπόν 

γιατί δε θα με βρεις 

να μένω στο θεαθήναι 

δε θα με δεις να δένομαι 

στο τάχα και στο πουθενά 

Τις άξιες μου τις μέτρησα στη ζωή 

κι όχι σε τοίχους .

Κουρνιάζω εκεί που μετρημένα 

η άνοιξη μιλά κι ανθίζουν 

οι πασχαλιές της καρδιάς μου!  

Δείκτες του ήλιου

Κι εχει ένα χαμόγελο η άνοιξη 

Φτάνει να ανοίξεις το παράθυρο 

που κοιτά στον ήλιο 

κι έτσι ..από τα μάτια 

γεννιούνται οι πεταλούδες 

δες τα κουκούλια σπάσαν 

λευθερες οι ψυχές τραγουδούν 

γυρνούν οι δείκτες του ρολογιού 

κι όσο να κρατήσει στο χρόνο η φωτιά 

δε σταματά το όνειρο το κελάηδημα 

Απρίλης και γιορτάζει το φιλί 

δένει στον άνεμο κλωστή 

με ένα βιολί και μια λύρα 

ανθίζει κήπος και πορφύρα !

Άτιτλο

Γυμνά να περπατάς στο φως 

 ζεστά που ανατέλλει η αγάπη !

Στο ξάγναντο

Ένας τρελός αέρας σφύριζε
δυνατά πάνω απ τη πόλη
Έσερνε το κορμί του με δύναμη στην άσφαλτο
που απορημένη κοιτούσε γύρω της
Οι μικρές χάρτινες κορδέλες 

παρασύρονταν στο βήμα του
Έτρεχε λες και ήθελε να καθαρίζει το γκρίζο
απ τις σκέψεις …άρπαξε την σκούπα του
και μάζευε στην άκρη κάθε πικρό
που έβρισκε μπροστά του
Οι γλάστρες φοβήθηκαν για τα μικρά φυντάνια 

που κουβαλούσαν πάνω τους
Μα εκείνος σαν άλλος στοργικός πατέρας
χαμήλωσε την ανάσα του και τα κράτησε αγκαλιά
Σκούπιζε τα μάτια του ουρανού απ την ομίχλη του σύννεφου
χαμογελαστός πια δίνοντας όλο τα γαλάζιο σώμα του
άφηνε τα πουλιά να αρμενίζουν στην πύλη του
Το βλέμμα έμεινε σε μια μικρούλα τριανταφυλλιά
άνοιγε τα πέταλα της πίνοντας την πνοή του αγεριού
κι άπλωνε τη γύρη της εκεί που σώζονται τα αρώματα
φυτεμένα στις αυλές ..στις ψυχές των ανθρώπων
Τύλιξα στο λαιμό τη ζεστασιά της θαλπωρής της
ρούφηξα στάλες απ το φιλί του αέρα
κι αφέθηκα να ταξιδεύω με τα φτερά των λέξεων.
Σε φτάνω εκεί που τραγουδούν οι άνοιξες ,

στις ράχες που γεννούν αθώα ρίζες 

να θηλάσουν τα παιδιά ,
στις φωλιές των πουλιών ,

στο ξάγναντο της ομορφιάς,

μήνυμα του Απρίλη 

με ένα γαρυφαλλο  στο στόμα !

Άτιτλο

Της σκιάς σου το χρώμα έχω 
κι εκείνο το μοβ του δειλινού 

κρίκος που μας κρατά ..στο φως ! 

Πλειοψηφίες

Κρεμασμένο στα χείλη ένα ..άρα
τόσο κοντά στο φως τόσο κοντά στο σκοτάδι
κι εκείνο το γιατί άγρυπνο να καρτερά 
Φθόγγος τις άγνοιας 
χορεύοντας  την ήττα του !

Φιλία

Παίζοντας πιάνο μοίραζε τα πλήκτρα κι όπως πετούσαν ψηλά σπουργίτια γεννιόταν Χόρευαν καφετιές μπαλαρίνες πέφταν κοχύλια στην άμμο λίγο αρμυρίκια λίγο σκόνη πεταλούδες κι ανέμισμα φωτιάς Γελούσε η γη φυλούσε το παρτέρι κι ανάμεσα στα μάτια του τζίτζικα ψιθύριζε της λίμνης το τραγούδι Τόσα και τόσα έδινε κι η κούπα γέμιζε κουκούλια να σπάσουν φυσαλίδες Κι αλήθεια εχει αρχή και τέλος ο ουρανός; και τούτη η θάλασσα ακόμη διψά Να δεις καμιά φορά θα βρουν οι γλάροι σ απάνεμο ταξίδι να τριγυρνά η ομορφιά !

Αναγνωστήριο

Απόλυτη σιγή 
δραπέτες τα λόγια μου
Κουδουνίσματα να ξυπνήσει ο ήλιος

στην κουπαστή του καιρού

Μια γλυκιά  τρυφεράδα  απλώνει 

τα δίχτυα της στο λιβάδι των ματιών

Στις μύτες κύκνοι σκιαγραφούν

το νόημα της αγκαλιάς

Σε βρίσκω στο αναγνωστήριο της ψυχής

Μυρίζει προζύμι έτοιμο να αναμειχθεί

με τα φτερά της παπαρούνας

Σε ένα καλάθι φράουλες τρέχει ένα φιλί  

Γελώ στον άνεμο κι αυτός 

με ένα τραγούδι απαλό μου απαντά

Γελά και παίρνει η νότα χρώμα

να ζωγραφίσει κήπους με ρόδα μες το στόμα

Πως το γέλιο από  δροσοσταλίδα  μια σταλιά

χωρά τον κόσμο μες το τσεπάκι  σου καρδιά!

Άτιτλο

Όταν ανάλαφρα βαδίζουν τα μάτια 
δε χάνεται ο ουρανός !

Άτιτλο

Μέντα του ήλιου 
σπόροι μικρού καλοκαιριού
ζεστό αεράκι 
μιλούν στις καρδιές 
γεννά γλυκιά ηλιαχτίδα η ζωή !

Υποκρισίες

Καλά που υπάρχουν 
και αυτές οι μεγάλες αρτίστες 
του ξέφρενου ρυθμού
ντυμένες μανόλιες  αγάπης 
κι έτσι ρίχνοντας το πέπλο
έμαθε ο ουρανός 
το δάκρυ του 
κι η σιωπή τη μιλιά της!