Μάνα

Εγινες στάχυ και σε είπαν γη 

Δάκρυ κι εγινες θαλασσα

Αγκάλιασες τους κήπους 

γέννησες πολύχρωμα  λουλούδια, 

ήπιες φωτιά κι εγινε δροσερό το χαδι, 

μίλησες με ομίχλες με καπνούς 

και γέλασε ο ήλιος, 

γρατζούνισες τα γόνατα 

και ανέτειλαν κλαδιά, 

φίλησες όρμους της σιωπής 

κι εγιναν λόγια αγάπης και στοργής, 

χρωμάτισες το αυλο 

και πηρε γευση από κεράσι η πνοή 

Μέτρησες τις οδύνες

 στη χούφτας την πυγμή

κι απλώθηκαν χαμογέλα 

βγαλμένα από πηγή ,

ζέστανες την άγνωστη ανάσα 

κι έγινες η κοιλια 

μέσα σου τη ρίζα να βρει η αυγή,

θήλασες τα αστρα του ουρανού 

φως να βρει το σκοτάδι 

κι η μερα τρυφεράδα της ίριδας αρχή 

Μανα , ποια λέξη να σε βρει

που να μην εχει φως 

γαλάζιος που σαι ωκεανός 

αγάπη το όνομα σου ,

το στομα σου αγερας 

της μουσικής φλογέρα 

στου κόσμου την αυλή!

Στον κήπο με τις παπαρούνες

 Έφταιγαν ολα 
ο εγκλεισμος , ο φόβος , η θλίψη 
η ατολμία , η φυγή 
ο καπνός που φυλούσε τις νάρκες 
μα όχι .. όχι εμεις οι άνθρωποι 
η αποξένωση δεν είχε πλέγματα 
ο εγωισμός δεν κράταγε στεφάνια 
το πάθος του τεντωμένου δάκτυλου 
να δείξει την κουρτίνα του σαν άλλοθι
το αρα ψυχρη επέκταση του πάγου
δεν έλιωνε στη ριζα του πότε του γιατί
τα χερια δεν είχαν βαρη να πετάξουν 
ο αφορισμός δεν είχε στέμμα του τρελού 
μα τότε 
ποιος πλήγωνε την αγάπη; 

Στον κήπο με τις παπαρούνες 

κανεις δε μιλα για λάθη

τις κράτησα αγκαλια , ολα δικά μου 

προχώρα ήσυχος κόσμε ! 

Ειρήνη

Κι εκει που σ' αγκαλιάζουν οι λαοί

λευκό αστέρι στον ήλιο πετάς .

Λούζεσαι στο παιχνίδι των παιδιών

καθάρια να σε βρουν

σκαλίζοντας τα βότσαλα της άμμου

το τραγουδι σου να ακουστει

στο φλαουτο του κόσμου

στη μυρουδιά της ριγανης και του βασιλικού

Ανάλαφρα οι γεννες της σποράς να βυθιστουν

σε ενα κόκκινο βατόμουρο

γεματο κυταρα ,

βλασταρια να σε καρατήσουν αγκαλιά !

Άτιτλο

Δε βλέπεις δεν ακους 
μα ξέρω , ξέρω πως νιώθεις 
κάθε φορά κάθε στιγμή 
που αγκαλιάζω 
τη σκέψη της καρδιάς σου 
γελάς .. γελάς δυνατά!

Άτιτλο

Κι από ένα χρώμα 
πόσες μικρές 

συλλαβιστές χάντρες γεννιούνται 
Πες μου 
εχει άλλο πιο δυνατό τόπο

απ την αγάπη;

Ζυγιάζοντας βρίσκεις δική σου γη

Μήτε οι μεγάλοι φόβοι

μήτε τα μεγάλα λόγια
νίκησαν το άτολμο
Μπορείς να απλώσεις τα χέρια
χωρίς να σκεφτείς
πως μπορεί να στα κόψουν
μπορείς να δεις
τη φωτιά στα μάτια
δίχως τον τρόμο
πως θα καείς ;
Έτσι διπλώνουν οι άνθρωποι
μαθαίνοντας
τον ήλιο στο βλέμμα
ζυγιάζοντας
τον άνεμο στα φτερουγίσματα
τραμπαλίζοντας
το δάκρυ με το γέλιο
να παίξει η φυσαρμόνικα
το θρόισμα της φυλλωσιάς
αντικριστά και δίχως όπλα
να ακουστούν βόλια καρδιάς
της λεμονιάς πρωτανθισμα
να δένει κλώνους μοσχοβολιάς.

Δεν παίρνει μπόι η ψυχή
αν δεν σηκώσει τόλμη
κι αν δεν λυγίσει η ζυγαριά
βαρύ το τίμημα να βγει
δεν σπάει το αθέατο
το φως για να φανει
με ένα ίσως και μπορεί
δικό σου ειναι το βήμα

δική σου κι η φωνή!

Ανάλαφρος χορός

 Κι όταν νομίζεις πως τα αστέρια 
γυμνά κι ανάλαφρα κοιμούνται 
γίνονται ψυχές στην κούνια του φεγγαριού 
φορούν το χρυσαφένιο τους φόρεμα 
κι αρχίζουν τον χορό σαν πως να αγαπιούνται 
ζεσταίνουν τραγούδια , φιλιώνουν τα όνειρα 
χαδι  και τρυφεράδα να ανασαίνει ο ουρανός !

Ατιτλο

Και φυσικά ατέλειωτο τραγούδι 
το μίλι της αγάπης !

Ο άνθρωπος τον άνθρωπο τιμά

 Χρειάζεται να πονέσεις πολύ 
για να καταλάβεις τον πόνο του αλλου 
Να μάθεις να χαμηλώνεις τα μάτια 

στην ανημποριά 

όχι από δήθεν συμπόνοια αλλα από σεβασμό

όπως ο άνθρωπος τον άνθρωπο τιμά 
Να πάψεις να συμβουλεύεις μα να αγκαλιάζεις 
να δίνεις την ζεστασιά 

εκείνη που μαθαίνει τα λογια στο άγγιγμα
στη μουσική του που ξυπνά  
Διδάσκει και διδάσκεται ο πόνος 
γίνεται ο ιδιος λυτρωτής , επαναστάτης , 

γιος της αντοχής 
ξεφεύγοντας από το ντύμα της επιφάνειας θηλιάς
Γίνεται άλογο που τρέχει δίχως να λογαται 
μα  με καρδιά φωτίζει ήλιος ή μένει στη σκια 
να προφυλάσσει την βροχή από την παγωνιά 
Κείνος που τα χει νιώσει αυτά μπορεί
κι απ τη σιωπή του να γελά 
Να στρώνει φυλλα ζωγραφιάς 

κι η γη του χρωματα σκορπά ,ξοδεύει 

μα δε ξοδεύεται προσφέροντας την ομορφιά 
Ψωμί , ζάχαρη και νερό σε κεινον που πεινά, διψά 
βάλσαμο στην πληγή 

κι όχι αλάτι που το λευκό του ξεγελά 
Εγειρε στην κοιλάδα κι ανέβηκε με γόνατα 

στα πιο ψηλά βουνά 
γνώρισε το βαθος του ουρανου 

κι ειδε την θαλασσα να κυματίζει σε κλαδιά 
για αυτό και δεν κρατά ,

τις αγκωνιές που σπρώχνουν ,
μα κεινα τα λυτά ακροδάχτυλα 

που ροδινα τρέχουνε φιλια 
Αν δεις άνθρωπο σαν αυτόν 

τον δρόμο σου να συναντά 
νιώσε τον ηχο της ψυχής ,

τα χερια σου κράτα απαλά 
ή αστον να περασει 

και πες, πως αγερας ήταν που εφυγε και πετα!

Τόσο απλά

Τόσο απλά ολα που ειναι 

που μόνο 

οι συν - δετες λεξεις 

γνώριζαν

πως γίνεται να κουβαλάς 

δυο καρδιές  δίχως σώμα

και τουτο 

το ζουμπούλι στα μαλλιά σου 

πως μοσχοβολά 

το πέρασμα του φεγγαριου!

Ατιτλο

Κι εκεί στην άκρη της θάλασσας 
ειδα την καρδιά μου 

χαρούμενη να γελά 
κατω απ το φως της σιωπής !

Άτιτλο

Τόσο ήρεμα 

που πέφτει το βράδυ

θαρρείς κι η σιγαλιά του
φορά

το χάδι της αγκαλιάς
ίσα  που να το χεις εσυ ριχτάρι
πλεγμένο πέπλο

με ακροδάχτυλα καρδιάς !

Κι όταν λείπουν οι άνθρωποι

Κι όταν λείπουν οι άνθρωποι 

γίνονται μουσική 

ένα τραγουδι στα χείλη που ζεσταίνει 

ένα μπουμπούκι 

που μόλις άνθισε στα χέρια σου 

ένα χαμόγελο ψυχής 

που ξαποσταίνει στα μάτια 

το φως που αγκαλιάζει τη σκιά σου 

ένα ποτήρι κρασί 

που κοκκινίζει τα φυλλα της παπαρούνας 

ένα μικρό λυχνάρι μαγικό 

που ξωτικά αγαπημένα το χορεύουν 

γραμμή και κύκλος του νιώθω 

κι ολα πόσο μαζί βαδίζουν 

Γλυκό νεράντζι 

που σπάει στο στόμα το φιλί !

Ικεσία

Τόσοι σταυροί

πως να λυτρώσουν
έναν ουρανό

πλέξε
τα χέρια σου
αγάπη
δείξε το φως σου
κόκκινο πουλί
κελάηδησε
ειρήνη
ελπίδα να κρατά
ελιάς κλαρί
να αναστηθεί
χαμόγελο
που χει στα χέρια
το παιδί !

Θαλασσα αγάπης

Ηλιοβασίλεμα 

και μια μουσική
που χόρευε στον αέρα 
έφτανε να σεργιανίσει
το γύρω του κόσμου 
με τα δικά της μάτια 
Τα ροδοπέταλα
κρέμονταν στα βλέφαρα 
σαν μικρά κοχύλια
που μόλις είχαν αναδυθεί 
από τα σπλάχνα της θάλασσας 
υγραίνονταν στο σώμα της 
Εκείνη σαν άλλος καθρέφτης

του εαυτού , ψυχή κι αγάπη 

το χρυσοκόκκινο φιλί 
έσπερνε στο βλέμμα του ουρανού! 



Το δάκρυ της γης

Όλα μες τη γαλήνη

κοιμήθηκαν 

Μονάχα κείνο το δάκρυ
φυλλορροούσε  αργά 

στάζοντας ψυχή!

Αμίλητος τόπος

Αμίλητος τόπος 
και τούτες οι γλώσσες 
δεμένες στα χέρια 
τα λόγια αγάπης 
ζεστά πως τραγουδούν !

Άτιτλο

Τόσο μικρές χαρές 
πως τις κυράδες του ήλιου 
γεμάτες αγάπη ξυπνούν !

Κήπος γιασεμιών

Κάθε που χαράζει
να φοράς

τις πινελιές της ψυχής
Στρώνουν τις βαφές
οι νύχτες της σιωπής
κι ανταμώνουν στην πηγή
αγγίζοντας τα δάχτυλα
που ήλιο φωνάζουν
Να θυμάσαι
τίποτε πιότερο
απ τη μοσχοβολιά της
Αμάραντος ανθός
που τρέχει σαν το άτι
κι αν κουραστεί στη λίμνη
ξαποσταίνει κι ένα τραγούδι
νούφαρο το χέρι της κρατά
να σηκωθεί με δίχως μπόι
μονάχα με τις ρίζες
που δένουνε στη γη
Ατόφιο ακατέργαστο διαμάντι
το βιός της .
Άστην να μιλά στο πέρασμα
του κύκνου .
Δεν θέλει τούτη γιρλάντες
και στολίδια
γεννήθηκε απ τη βροχή
γελά σε ήχο και σιγή
κι έχει στην αγκαλιά της
σπόρους να περπατούν τα κύματα
και να πετά το χώμα .
Να κοίτα πως άνθισε ένα φιλί
και γλύκανε το γιασεμί !

Μονοπάτια στη νυχτα

Πορεύονται τόσα

στο φουστάνι της μέρας

κρόσσια , γελια ,

δάκρυα ,χαμόγελα

δρόμοι και δρόμοι ,

κάμποι και βουνά

μα να ειναι που

τούτο το βάδισμα στη νύχτα

αλαφροίσκιωτο σαν ξωτικό

να γέρνει στους ώμους ζεστασιά

γυμνά και ντυμένα λευκά χάδια

με ένα ρόδο στο στόμα

ξυπνά την ανατολή

στο πιο γλυκό χαμόγελο!

Άτιτλο

Θα βρούμε μάτια μου

θα βρούμε τον τόπο , το χρόνο 
να κοιταχτούμε κατάστηθα  
και τότε ω! τότε 
κανεις δε θα μιλήσει 
για αυτά που νιώσαμε 
καθώς κρυμμένα τα κρατάμε 
μοναχα για την αμάραντη άνοιξη !

Άτιτλο

Άνοιξα 
τα χέρια μου να σ αγκαλιάσω 
φοβάμαι ψέλλισες
Λευτέρωσα τα φτερά σου 
Τόσο πολύ σ αγαπώ !

Μικρές του ήλιου κυκλάδες

Αχ αυτά τα σοκάκια 

λουσμένα στο φως 

της αιώνιας νιότης 

γεμάτα πετρα και ήχο 

μονόλογοι του ήλιου 

στα χερια της θάλασσας 

πολύχρωμες Κυκλάδες 

μυρωδιές γιασεμιού 

στο στομα του αερα 

Απλώσου ομορφιά 

να σμίξουν μ αγάπη 

οι φωνές των τραγουδιών !

Είναι που ...

Είναι που 

μεγαλώνει η μέρα στα λουλούδια της 

που οι φιλοι πίνουμε το ιδιο κρασί 

που χίλιοι δεκατρείς 

αντάμα τον ιδρώτα του ήλιου κρατούν

ειναι που 

τα χαμόγελα ανθίζουν στην γλάστρα 

που τα παιδια 

τρέχουν χαρούμενα στην πλατεία

και κόβουν καπνούς και δάκρυα  

που να .. πηρε να μπουμπουκιάζει 

ο μίσχος της γαρδένιας

ξετσουμισαν 

μικρές πασχαλιές στη φόρα του αερα

ειναι που με τη καρδιά 

ακους καλύτερα 

κι ετσι ξέστηθα κουβεντιάζουν

οι ωρες ζεστούς ψίθυρους 

Ομορφα που νυχτώνει !

Άτιτλο

Κι εκεί που στηρίζουν
τα μάτια τα πόδια τους
είναι ο κάμπος ο γυμνός τους
Και πώς να καταφέρεις
να ορμηνεύσεις την ερμηνεία
κείνων που άγνωστα
κατάστηθα τα κύματα χτυπούν
Ξημέρωσε παραδόθηκα στον ήλιο
πόσο μου μοιάζεις που σου μοιάζω
Θάλασσα ο κόσμος μάτια μου!

Επιμένεις

Όλα αλλάζουν 

κι εσυ εκεί να επιμένεις 

πως στην πισω πλευρά 

υπάρχει φως γεμάτο φως  , 

νερό και δίψα

που περιμένει ένα σινιάλο να δροσίσει 

να σπάσει τις γραμμές 

κι έτσι χωρίς τέλος 

μοναχα με αρχή 

να χαράξει το μονοπάτι 

το μονοπάτι με τις πολλές πασχαλιές 

Εκεί επιμένεις ,μα πως αλλιώς 

σκέψου που θα χωρούσε το όνειρο

αν δεν άνοιγαν τα μάτια σου !

Άτιτλο

Κι όταν αντίκρισα την αγάπη 

μου έδειξε την πιο τιμητική της λέξη 

΄΄ άνθρωπος '' 

από τότε με ολο μου  το είναι 

έτσι σε φωνάζω 

γεμάτη από αγάπη !

Άτιτλο

Μικρά στολίδια οι σκέψεις τις καρδιάς

βαθιά μοσχοβολά η άνοιξη .

Αρμονικά αύριο πάλι θα ανθίσουμε !

Υποκρισία εξουσίας

Ο δρόμος κακοτράχαλος 
το σκαλοπάτι 

μισοφαγωμένο από δαίμονες 
στο πρόσωπο πυρωμένα καρφιά 
αμόνια από ανάθεμα  
κι η κοινωνία 

ανάλαφρη κι αθώα 
να γεμίζει τουφέκια !

Άτιτλο

Πόσο κοστίζει μια ψυχή;

Το τίμημα της βίας

σε ποιο σταθμό το τέρμα εννοεί;

Ενός λεπτού σιωπή

τον άνθρωπο ο άνθρωπος να δει!

Ετσι απλά

Λες και γυρίζει ο τροχός της μέρας

μόνο και μόνο για να απλώσει

τα πολύχρωμα ρούχα της η νύχτα

να ζευγαρώσουν οι μουσικές

και οι χοροί.

Σαν το πρωινό που κελαηδά ένα πουλί

γιατί γνώρισε το χάραμα

Όπως το γάργαρο γέλιο

που τρύπωσε στο στόμα

φευγάτο από τη σκέψη μιας στιγμής

Σαν εκείνο το χειροφίλημα

που έμεινε στ ανέγγιχτο χάδι

Όπως η ζεστασιά του φιλιού

στο δέρμα της αγάπης

Η περπατησιά που χώρεσε

τα ίχνη των χτύπων σε ένα ψιθύρισμα

Έτσι πως κουβεντιάζουν οι καιροί

το ανεμοπέταγμα της άνοιξης 

στα απλά να αγαπιόμαστε

σαν πως να ρίχνει κύματα στη στεριά

καράβια σε βουνά σαν τραγουδά η καρδιά!  

Άτιτλο

Ανάμεσα στο πέτρινο πλακόστρωτο 
μεγάλωνε μια μαργαρίτα 
Το σούρουπο εχει πρόσωπα 
στο πλαι του βαδίζουν κλωνάρια 
ελιές και φράουλες 
Θυμίζουν κόκκινα φουρό 
κοπελιές σμιλεμένες στον άνεμο 
μελαμψά κοπέλια που χορεύουν μπάλο 
Η θαλασσα μαζεύει τα πόδια 
να αγναντέψει η αμμο το γαλάζιο της 
Τα μάτια τους κρατήθηκαν  απ το χέρι , 
περπατούν στον αφρό της 
τα λευκά της άλογα 
πεσμένα συνεφα που λύγισαν στην ομορφιά 
Ποσος κόπος να βρεθούν , να γεννηθούν  
σε μια χούφτα που μυριζε αμάραντη άνοιξη
γεμάτη κόκκινες παπαρούνες ! 

Ανάγλυφα

Κι από ένα λιθαράκι 

χτίζονται γέφυρες 
να χρωματίσουν τον κύκλο 
Μοσχοβολούν οι σιωπές 

κείνων που αγαπιούνται !

Άτιτλο

Μια χάντρα φυλά το μοβ 

να ροδίσουν τα κύματα 

να ζεστάνουν  καρδιές !

Ελλάδα

Κι αν είχα κάτι να σου πω για το γαλάζιο σου
πνίγηκε στη χώρα της ήττας , 

αγναντεύοντας  περήφανα το άλλοτε της νίκης της.
Κι όμως ακόμα οι γερανοί  ψηλά πετούν !

Απο κείνα τα λιγα που ξέρω

 Από εκείνα τα λιγα που ξερω 
μαθαίνω να διαβάζω καλύτερα

την ομορφιά και τη λύπη 
γραφω στον άνεμο 

κι αυτος ψιθυρίζει τα μυστικά του 
μιλω στους κήπους 

κι αυτός ανθίζει ή μαραίνεται 
μα ειναι που η ρίζα του πεισμώνει 
κι ανατέλλει ακόμα 

και από τα χρώματα της δύσης 
Στοιβάζω τα γράμματα με τα όνειρα μου , 
το νου την καρδιά μου , 
για οτι μ αγγίζει οτι με ακουμπά 
οτι φορτώνει το μεσα μου αμπάρι 
κι ανοίγει τα πανιά να ξεμυτίσει 
δίχως σάρκα μα με το χώμα στα ανοιχτά
Παραφυάδες που σέρνουν χελιδόνια 
για μένα , για κείνους τους φίλους 
για κείνους που κατι από μενα κρατούν 
κατι από κεινους βαστώ στα σωθικα μου 
κατι από αγάπη , κατι από σεβασμό, 
κατι αόρατο και δυνατό ,κατι από ζέσταμα χιονιού 
κι από της άνοιξης βυθό , κατι από το άγνωστο 
με γνώριμο σκοπό , κατι από ανεγγιχτο φιλί 
κι από του νιώθω τον ανθό 
Μη με ψάχνεις αλλου , με δανεικα φτερά 
δεν εμαθα να πετώ , 
κι εκείνες τις λαβωματιές τις γιάτρεψα 
κοιτώντας τις ουλές του κόσμου 
στη ρίζα του βασιλικού στη μυρωδιά του δυόσμου 
Φωνάζει χρόνια ο ποιητής 
πως είμαι εγω , εσυ κι είμαστε ο κανεις 

ανάμεσα στα δάχτυλα και το ρυθμό ψυχής !

Άτιτλο

Οταν τραγουδώ 

ενα ποιημα πετα τις πεταλούδες του !

Άτιτλο

Πισω από τα φώτα φέγγει αγάπη!

Άτιτλο

Τα μόνα λόγια που δεν χρειάζεται 

κρότος για να ακουστούν 

ειναι αυτά που ξεπηδούν 

από τη γη της ψυχής 

αψηφώντας την δύναμη του αέρα 

με πιστη στις γειτονιές του νιώθω

κατάματα στο λιοπύρι του ήλιου 

Δε μένει αστέρι της δίχως την τροχιά του 

κι ειναι πλούτος να ροδίζει ο ουρανός 

ψηλαφίζοντας , σμιλεύοντας 

τη γύρη στο κορμί της  άνοιξης !

Περιβόλια καρδιάς

 Δεν μπορώ να της κλείσω τα χείλη 

σαν όστρακο ανοίγει η γη της και μιλά 

κι όταν μιλώ για σένα 

δεν υπάρχει αταξίδευτος τόπος 

και περιβόλια δίχως κόκκινα μήλα 

Αχάραγα φορτώνει τη θάλασσα 

με καράβια γεμάτο μπλε κι ασήμι που γελά

ανάβει φάρους στα πέτρινα σοκάκια 

το αντάμωμα των γλάρων 

φτερώνει το βλέμμα 

Ποτίζει τις γλάστρες των κάστρων 

κι ανθίζουν αγριολούλουδα , 

κυράδες του χορού 

χαρισμένες μπαλαρίνες , 

νιόφερτα παιδιά γεμάτα τρεχαλητά

κι ανεμελα μαλλιά 

δεμένα χερι χερι , δάχτυλο , δάχτυλο 

Ξέρεις ; ξερεις τι όμορφο που είναι να αγαπάς !

Κι όταν δεις το φεγγάρι

Κι όταν δεις το φεγγάρι 

μη το ρωτήσεις 

που χάθηκαν τα αστέρια του 

κι αν αντικρίσεις 

τα μάτια του θλιμμένα 

για κείνα που ανταμώνει

τίποτε μη του πεις 

Μοναχα αγκάλιασε το 

σαν πως μάθαμε 

να αγαπάμε τη θάλασσα

όπως εκείνη 

την αυγουστιάτικη μπαλάντα 

σαν μόλις 

γεννηθήκαμε κάτω από την άμμο

την ωρα που γυρνούν τα χελιδόνια 

όπως να μεγαλώνει ο σπόρος 

να φτιάξει το καταπράσινο λιβάδι του !

Άτιτλο

Κι από κείνη τη στιγμή ,

στο άνοιγμα των φύλλων

γεννήθηκε

ενας ολάκερος ουρανός αγάπης !