Ανθόσποροι

Ευτυχώς που ακόμα 
κρατούν οι άνθισες 
και εμείς βρεγμένα πουλιά
βυζαίνουμε το φως 
στο τραγούδι του λιόσπορου! 

Λευκές γραμμές

Σε όλους 
τους κήπους της ζωής 
υπάρχουν αγκάθια και ρόδα
κι ένας ήλιος να τα φωτίζει .
Γυμνά τα μάτια
να αντέξουν 
το φως της ομορφιάς! 

Απόσταγμα

Ναι καλέ μου
είναι τα φύλλα μου
που τυλίγονται στα κλωνάρια σου
μη και τ αγγίξει
το φίλημα της παγωνιάς
τα μάτια μου που φαίνονται
νυχτερινές ηλιαχτίδες
καθώς πλαγιάζουν στα μαλλιά σου
η αγκαλιά μου που γίνεται πέπλο
της νύχτας να κρύβει τα όνειρά σου
να ξερες πόσες μυρουδιές κλάδεψα
γυρεύοντας να σου μαζέψω
το μπουκέτο των άστρων
πόσα κυκλάμινα ζήλεψαν 
το μήνυμα του φεγγαριού
καθώς μιλιές σημάδια έδενα
να λαμπυρίζει χάραμα
στο φως του αποσπερίτη
Ναι καλέ μου ντύμα σου είμαι
έγινα ουρανός να σε προσέχω!

Αντιθεσεις

Μη τους λυπάσαι
κείνους τους ήσυχους ανθρώπους
ειναι εκείνοι που μπορούν
χωρίς να φωνάζουν τολμώ
την κραυγή να φοβάσαι
βουβή και άπρακτη κοιμάται

ανάμεσα στις φυλλωσιές απο το χώμα
γεννιέται ένα λουλούδι
φτάστο να ανθίσεις!

Σημάδια

Γράφω .. μουντζουρώνω
σβήνω ..ξαναγράφω 
τσαλακώνω χαρτιά
τα πετώ και γεννιούνται 
πάλι και πάλι
κι εσύ ακόμα εκεί
σου μιλώ ..δεν ακούς 
θυμώνω ..σωπαίνω 
γελάς 
και σκορπίζομαι 
ξεχνώ και θυμάμαι
κι ακολουθώ 
την πένα του χτύπου
''σε βλέπω '' 
και χάνομαι 
στο γέλιο σου 

δυο κόκκινα σημάδια 
άφησαν ένα
''σε σκέφτομαι'' 

Άτιτλο

Τόσο πολύ περπάτησες μέσα μου 

που πια το βήμα μου το χνάρι σου φορά 

Κι αν με ρωτούσαν γιατί λάτρεψα τη βροχή

θα απαντούσα πως μονάχα αυτή ξέρει καλά 

τι πα να πει αγάπη δίχως πανί στο φως 

μα δροσερή αναπνοή καθάρια σαν το ήλιο!

Άλαλες μουσικές

Κι αφήσαμε 
τόσα να πουν 
σωπαίνοντας 

μάθαμε να γράφουμε 
και ξεχάσαμε να μιλάμε

κι αυτό το  τραγούδι 
πως έμαθε 
να λύνει.. 
τους κόμπους 

την ώρα που ανταμώνουν 

οι νότες της σιωπής !

'Ατιτλο

Τίποτα πιο ζεστό από τα δάχτυλα
που ακουμπούν την σκέψη της καρδιάς !

Νωπά καλοκαίρια

Να απλώνεις τα χέρια
στη φωτιά
κι ας ξέρεις πως θα καείς

εσύ τα φύτεψες
να γίνουν αγκαλιά
τα μέτρησες
στο φύσημα των γλάρων
και γέλασαν
μαζί τους τα πουλιά

Άνοιξε τα δάχτυλα ο ήλιος
κι η θάλασσα το χαμογέλιο σου
κύμα το είδε σε γιαλό

μηνούν οι Νοτιάδες
σκορπίζει στίγματα ο Βοριάς
στύβει ο καιρός
είναι νωπά τα καλοκαίρια
και παίζουν
γύρω τους παιδιά

Απρόσκλητα να κερνάς
τη μουσική με τη φλογέρα
άμαθος δάσκαλος σε ελιά

Κι αν στάζει δάκρυ η σκεπή
χαμόγελο ..βαστάει η ψυχή! 

Πρώτο φιλι

Ξύπνα

το κουδούνι της Ανατολής χτύπησε
Στο συρτάρι της ψυχής
σου χω φρεσκοδεμένα όνειρα
Λύσε τα κι άσε να γευτούν
το φιλί απ το φως
να ντυθούν στα μάτια του χαμόγελου
Στα παπούτσια τους
έχουν κορδόνια να περπατήσουν
τον άνεμο , ζυγώνοντας τα φτερά της γης
Σε χαιρετώ α !! ξέχασα
να θυμηθείς να ποτίσεις τη γαρδένια
να απλώσει τα ρούχα της 

στο άρωμα του κόσμου
Φεύγω .Πάμε να ζέψουμε τη μέρα
στα δάχτυλα του αμπελιού
σαν τρυγητές της αγάπης! 

Ηχώ

Πόσες μπαλάντες γίνανε χάδια
ώσπου να μετρηθούν οι χτύποι 

Γλυκά που φυλάει τα μάτια
η μουσική της καρδιάς !

Ανάλαφρο ανεμάκι

Και χάνεσαι και χάνομαι
και διψά το ηλιοβασίλεμα
πεινά η αύρα της μέρας
λαχταρά τ ανοιχτό του ορίζοντα
Κι όλο που γύρω μου γυρνάς
σαν από ανάλαφρο ανεμακι
κι ανάμεσα που στο σταρένιο βλέμμα
παίζουν ανέμελα τα κύματα
Κι αντίλαλος γίνεσαι
σπίθα σου είμαι μη σβήσει η φωτιά
κι ολούθε συναντιόμαστε
σαν τατουάζ σ αστείρευτη πηγή
έναστρο αντιφέγγισμα 
του ουρανού στη γη !

Στάλες βροχής

Τι ειρωνεία 

τώρα που νότισε το χώμα 

στεγνωσανε οι ρίζες. 

Μονάχα ένα φως 

έμεινε να θυμίζει 

τις δυο πλευρές σου άνθρωπε

Κι εκείνη η ικεσία των άστρων 

να γεννηθούν απ την αρχή

πως βουίζει τα δάχτυλα των κρίκων

να δέσει η καδένα 

Ένα κελάηδημα 

πως φτάνει να ξυπνήσουν 

άκαπνα τα πουλιά 

Κοιμήσου μικρό μου 

ράβει κορδέλες ο καιρός

να ντύσει τον αέρα 

τραγούδι λέει ο Αυγερινός !

Άγγιγμα ψυχής

Έτσι όπως έκλεινε 
τα βλέφαρα του ο ουρανός 
θαρρούσες 
πως ένα κοχύλι ήταν 
που μάζευε τη θάλασσα
στη χούφτα του 
κι ανάμεσα στους δρόμους της
χιλιόκορμη βάδιζε η αγάπη 

και μήπως 
δεν εχει φλέβες η καρδιά;
κι εκείνο το μονοπάτι 
με δεμένα μάτια 
σ αγγίζει!

Κενό

Οι τίτλοι έγραφαν 
πολύχρωμα τα χαρτιά 
τελάληδες του δρόμου 
πουλούσαν 
την πραμάτεια τους 
Μονάχα το χώμα 
έκλαιγε 
βουβό καθώς ήταν 
άκουε τα κούφια ποδοβολητά 
που πάνω του σάπιζαν 
Αιώνες τώρα φορούν 
το ίδιο κενό 
Βάστα αηδόνι μου 
θα βγάλει η φωνή .. κλαρί!

Ανθρώπινη απανθρωπιά

Κι εκεί 
που θα κοιμάται η ευθύνη
θα πέσουν οι μπαλωθιές του γάμου
Είναι που βλέπεις 
τις βέρες κρατά το καλοκαίρι 
κι η θάλασσα καταπίνει σκιές 
και που καιρός για νοιάξιμο 

που πνίγηκαν τα δάκρυα !

Σιγή

Τόσα θολά μάτια 
κι ούτε ένας ουρανός 
να ρίξει δυο δάκρυα 
Πως πονά ο καπνός!

Άτιτλο

Θα μάθουμε μάτια μου
θα μάθουμε να διαβάζουμε τον ήλιο
έτσι απλά όπως μας δόθηκε
και τότε ω! τότε
στο χορό των ανθρώπων
θα γυμνωθούν οι άνοιξες!

Περσίδες

Κι ήρθαν σαν άθεοι θεοί 
καπνίζοντας τον ήλιο
κι άρπαξαν κάθε νότα 
ότι που πίστευαν 
πως τους ανήκει 

Ήξερα πως η σιωπή σου 
θα κράταγε όλο το τραγούδι 

Βλέπεις πάντα η μουσική 
διαλέγει το ρυθμό της 

Κι ειναι τόσο όμορφα 
να πέφτουν οι περσίδες 
απ τα μάτια σου 
κι εγώ που γη σου είμαι 
πως αστροστέφανο φορώ !

Δρόσου φιλί

Πέρνα ήλιε
χάραξε
σκαρφάλωσαν
στα κλαριά
κόκκινες
δροσοσταλιές
βουίζουν οι νότες
απ την κηρήθρα

κι ότι γελά 

γλυκό φιλί απ' αγέρι

το χρώμα της φωτιάς

φορά στα χείλη !

Σιωπηλή νύχτα

Τόσο άσπρη 

νύχτα απόψε
μήτε που λόγιασε
την απουσία
των αστεριών
έτσι απλά
''κοιμήθηκε''

Ρόδο ψυχής

Να γιατί όταν μιλώ για σένα

χαμογελά ο ήλιος σαν παιδί
γιατί φυτρώνουν στα μάτια μου
τα πιό όμορφα λουλούδια
γιατί ξέρω πως μ ακούς
στη σιωπή γιατί διαβάζεις τ άγραφα
γιατί τίποτε να μην πω
ολα θα τα χεις μάθει
γιατί ανάμεσα σε μένα κι εσένα
κατοικεί μια ψυχή
μπορώ να αφήσω το δάκρυ μου
κι αναζητώντας το δρόμο του
πέφτει στη χούφτα σου
να κεράσω το λιόγερμα φωτιά
κι εσύ να ανάβεις το φιτίλι
να γιατί σε ήξερα πριν σε γνωρίσω
είχες περάσει μέσα μου
πριν καν ξυπνήσει η αυγή
γιατί σου μίλησα
στην γλώσσα των πουλιών
κι εσύ κελάηδησες
γιατί ακόμα πριν δω τον κόσμο
ήσουν η γη μου
πριν σου δώσω του χτύπους
ζεστά κρατούσες την ανάσα
γιατί φυλάς το γέλιο μου στα χείλη
που παπαρούνα ανοίγει
πέταλα στο λιβάδι μου
Αύρα ολόδροση καλοκαιρινή
καταμεσής της θάλασσας
κύμα σου γίνομαι κι ακουμπώ
σε ένα φιλί στεριά και ουρανό 
Τόσες φορές που σε είδα 
γεμάτη που είμαι που ακόμα 
κι ο ουρανός ζήλεψε 
τους κόκκους της άμμου μου
κι έριξε φως  να γίνουν άστρα 
Πιότερο τη γη λάτρεψα 
γνωρίζοντας σε κάθε λουλούδι
την μυρουδιά σου 
Στα δάχτυλα που σε κρατώ
και πως ανθίζει η θάλασσα !

  

Μοσχοβολιές γιασεμιών

Η παρέα είχε για τα καλά απλωθεί
κι ανάμεσα στο λιόγερμα και στη φλοκάτη της αγάπης
ξανθισμένα τα λόγια ξεπερνούσαν ακόμη
και το παράλογο του καιρού φτάνοντας
την κλωστή στην άκρη και πάλι απ την αρχή
Περασμένα τα πενήντα πια δάσκαλοι και μαθητές ζωής
που άρπαξε η άνοιξη να τους δώσει το θέμα .

Παιδιά είδα την Ολυμπία τα μάτια της φεγγοβολούσαν
σαν άστρα. Είναι ερωτευμένη έριξε το σπόρο η Μαρία
κι αυτό ήταν οι ροδέλες ξεκίνησαν
το δρόμο τους σα σβόλοι που παιδικά χέρια
κρατούσαν, λιγωμένα ποιος θα χορτάσει τέρμα .

Πρώτος ο Μανωλιός έσπασε το δροσάρι του ρόδου .
Αχ Μαριώ έρωτας μωρέ έρωτας ειναι αυτός 
που φεγγοβολά στα χείλη και στα μάτια;
Νίκος .. μη μου πεις πως σπαρταράς σα ψάρι να τον δεις;
ξεχνάς τα πάντα και ζεις μόνο για αυτόν ;
πάντα ρεαλιστής , ορθολογιστής πως να νιώσει 
τ απρόσμενο;
Τι όμορφο σου στέλνει λουλούδια ; σου κόβει
την αναπνοή;σου κάνει όλα σου τα χατίρια ; 
δεν μιλάει με καμιά άλλη; δεν κάνει τίποτε 
χωρίς εσένα ; ζηλεύει ακόμη και την σκιά σου;
ονειροπαρμένη η Ανθούλα σε ένα κόσμο για δυό΄

Τι λέτε μωρέ; εύκολα δίνεται εύκολα περνά
μη μπερδεύουμε τις λέξεις άλλο μ αρέσεις, 
άλλο σε θέλω, άλλο σε θαυμάζω,
από μόνες και σε κάθε λιμάνι 
σαν εβδομαδιαίες παραστάσεις 
που παίζουν μια στη αυλή 
και μια στο πεζοδρόμιο σαν να τανε κουτσό
κι άλλο σε κουβαλώ σε κάθε μου πηγαιμό
Για άλλον έρωτα μιλούμε εμείς

Κοίτα να δεις που θα μας πούνε και αρχαίους.
Γιατί ακόμα δεν έχουμε τον έρωτα στις τσέπες 
κι όταν μιλούμε για τούτον κελαηδά ακόμη κι η σιωπή.
Φτηνήναν άραγε τα χρόνια μας ή μπας 
και το τρεχαλητό να τα προλάβουμε ολα χώθηκε
στο καλάθι; Ο δικός μας έρωτας ειναι πηγή
που στάζει ανθόμελο να γελάς και μόνο
με τη σκέψη του να πίνεις νερό μονάχα
γιατί σου καίει τα χείλη μια ατέλειωτη δίψα .
Να σου μιλά κι η κάθε λέξη να δένει στο στόμα σου
Αχ μωρέ έρωτας για μας ειναι μια δόση αγάπης
που μέρα τη μέρα ξεδιπλώνει τα φτερά της
μέχρι που να γιομίσει η στέρνα της καρδιάς .
Ονειροπόλος Διαμαντή .υπάρχει τούτος ο έρωτας ;
Πάντα άπιστος ο Πέτρος. Κατερινιώ για δε μιλάς;
Τώρα εδώ που τα λέμε δεν έχει ο έρωτας δρόμους
φτιάχνεις έναν και προχωράς , ή που ματώνεις
ή που γελάς .

Μαρία ..Να βλέπατε πόσα λουλούδια βγαίναν 
απ τον ουρανίσκο της καθώς για κείνον μου μιλούσε.
Είναι λέει ο ήλιος της τ απάνεμο λιμάνι της που κάθε 
που πιάνει τη στεριά του ο μόλος μικραίνει 
κι ότι κρέμεται ειναι ένα ακρωτήρι
που μονάχα τους χτύπους του μοιράζεται.

Και τους άκουγε ο έρωτας και γελούσε
μικροί σκηνοθέτες που μύρια σενάρια κεντούσαν 

Η θάλασσα αντίκρυ τους στην νηνεμία 
φυσούσε τα απαλά της κύματα
να γιορτάσουν το χάδι του καλοκαιριού .
Το μικρό τραπεζάκι είχε γεμίσει απ τα κοχύλια της
που άνοιγαν τα πέταλα να σεργιανίσει το τραγούδι τους
Τα κοράλλια ξέφυγαν απ το βυθό τους κι άρχισαν 
τον χορό των κόκκινων πεταλούδων 
που ανέμιζαν άστεγα στα χρώματα των λέξεων.

Τόσες κουβέντες για ένα κλικ . Ένα κλικ που κουβαλούσε
τα καμπανάκια των συναισθημάτων .
Χωνόταν ο ήλιος στο αλμυρό φιλί και τούτοι ακόμη
λόγιαζαν τα σιρίτια του . Άναβαν το κερί 
του νυχτολούλουδου να φωτίσουν 
τις σκιές όταν ακούστηκε η Μαρία

Παιδιά ...η Ολυμπία . Όλων οι ματιές έπεσαν 
στο πεζοδρόμιο που φύλαγε τη θάλασσα .

Δυο πλάτες είδαν και μια αγκαλιά στο σεργιάνι 
του κόσμου.Κανένα βλέμμα δεν έκοβε κείνο 
το ένα των ματιών .Και πως ρόδισε η μέρα 
στο μίλημα τους σβήνοντας σιγά σιγά
τα ίχνη της στο πέρασμα του έρωτα 
απ την πύλη της αγάπης.
Απλώθηκε σιγή .. ποια λόγια να ακουστούν 
μπροστά στο .. νιώθω !

'Ατιτλο

Μια λύπη ακόμη 
στο βλέμμα το αντικρινό 
να πάρει μπόι ..το εγώ μας! 

Ανάγλυφα

Ακόμα ένα χειροκρότημα λοιπόν 

για κείνα τα ακονισμένα μαχαίρια

που έγραφαν ανάγλυφα .

Τι κρίμα που δεν γνώρισαν ποτέ

τη λαλιά του φιλιού 

έστω ένα τραγούδι στο στόμα 

που να ακούει .. πλάι τους 

κι ας τους δόθηκαν τόσο!

 

Άτιτλο

Έμαθε να ακούει τον ψίθυρο 

απ την καρδιά του άστρου

κι έγινε θάλασσα 

που ερωτεύτηκε την αγάπη !

Πέρα απ τη βοή

Πίσω απ τα σχοινιά

των λέξεων ειναι η αγάπη
δεν ακούει στη βοή
μετρά τον ήχο των χτύπων
Στάζει αίμα και φως στο βήμα της
κι η πράξη της μια ατέλειωτη γιορτή
που μιλά στη γλώσσα της ψυχής
Στο νιώθω να τη γυρέψεις
κει που μυρίζει γιασεμί
το προσκέφαλο του όλου
και χτυπά η καμπάνα 

μιας εκκλησιάς

κι είναι όμορφο να τραγουδάς 

με ένα ρόδο στο στόμα  !

Αδούλωτα

Ξυπόλυτα να προχωράς
κι όταν στην άκρη φτάσεις
απ την αρχή
να δείχνει ο δρόμος

απ την αρχή
λυγίζουν τα σύνορα οι φωνές

κι είναι τότες
που μαθημένα πια 
τα μάτια σαν ξόρκια νήματα 
θα βρουν να πλέξουν τον κόπο 

σε μυρωδάτο ζυμωτό ψωμί!

Χρώμα ψυχής

Θαρρώ πως ζήλεψε το φως 
κι έστρωσε ηλιοσέντονο 
να ζεσταθούν 
οι κορδέλες των χρωμάτων 

μικρός Αυγουστος είπαν 
και πως μεγάλωνες μέσα μου !

Σιγανά

Το νου σου 
στις στράτες των άστρων 
κοιμούνται τα πουλιά 

Σιγανά να κελαηδάς 
μη τρομάξεις τις ψυχές τους 
στους ώμους σου δέσαν 
τα φτερά τους 

σςς ..σίγησε σιωπή! 

Ατιτλο

Τι όμορφα 
γαληνευουν τα μάτια σου
στα βλέφαρα μου ! 

Σκαλίζοντας την κόκκινη γη

Άρχισε να χτίζει τον κόσμο

Σε ένα ποίημα πως να χτίσεις
τον κόσμο σκέφτηκε
Πέταξε τα μολύβια του ψηλά
πιρουέτες που έριχναν πινελιές
στο γαλάζιο σβήνοντας το γκρίζο.
Άφησε τα δάχτυλα να χτυπούν
στο μέσα του ρυθμό
βγήκε η πνοή του χορεύοντας
στο μελάνι αγκάλιασε το σύννεφο
ξεκουράσου του είπε
θα δουλέψει ο μικρός ήλιος
Τα πόδια του γιόμισαν σπαρτά
να ζυμωθεί το ψωμί με δυόσμο
Έστειλε τα μάτια του
να ακούσουν τ αθέατο φιλί
φερμένο από σμαράγδι ανατολής

λουσμένο στης ζεστασιάς το γιόμα
Γιόρτασαν οι παπαρούνες
το τελευταίο κλωνάρι τους
το λιβάδι άνθιζε κάτω απ τη γη
άκουσε τους ήχους
να του μιλάν για τα αρμυρίκια
παιδιά που παίζουν κουτσό
ακόμη κι όταν φυσά αέρας
Κι ότι του έμειναν
ένας γυμνός ξέστηθος
διαβατάρης να κυβερνά
το τιμόνι ανάμεσα στη θωριά
του ρόδου και το βράχο
της ανεμώνης
κι εκείνη η καρδιά του
που άπλωνε κόκκινα φύλλα
να σκεπαστεί η αγριάδα
να μυρίσει ο τόπος
λάβδανο και θυμάρι
Ει κόσμε φύτεψα μια ροδιά
να φωλιάσουν τα πουλιά φώναξε
κι άνθισαν οι αυλές
κουνώντας τα χέρια της αγκαλιάς
Σαν αστραπή το βλέμμα πέταξε
και πως γελά η αψηλή θάλασσα!

Αλλου βαρουν τα σήμαντρα κι αλλου ο τόπος τρέχει

Κύριε υπουργέ σε ευχαριστώ ..που βγαλες νόμο πονηρό

βρήκες τον τρόπο το σωστό.. το κάπνισμα να κόψω εγώ
Αχ κύριε υπουργέ μου ..πώς να το κόψω το κακό
που ότι γύρω μου κοιτώ ..γκρίζο είναι μόνο και μουντό
Το ξέρω πως με αγαπάς ..στα μάτια εσύ πως με κοιτάς
και θέλεις να με δεις να ζω… χρόνια ακόμη εκατό
Μα μιας και φτάσαμε ως εδώ ..σαν φίλοι να τα λέμε εσύ και εγώ
άκου τι έχω να σου πω ..δες τι μπορείς να κάνεις να μαι καλά να ζω
Οι εργοδότες μου…. μ’ απόλυση με απειλούν
λεν πως το στόμα μου… να το φιμώσουν δε μπορούν
δε τους αντέχω άλλο πια …μου κάναν το μυαλό κιμά
και αφού από λόγια δε βαστώ.. σε ζόρια μέσα θα μπλεχτώ
με βλέπω προς τον ΟΑΕΔ ..παρέα με άλλους χίλιους δυό
πες τους να μη με απειλούν.. γιατί είναι αδικία
να πάω από έμφραγμα… σε αυτήν την ηλικία
Εκείνες τις περικοπές ..για μοίραστες στους βολευτές
να δω στο δρόμο για να βγουν ..πανό με ψήφους να κρατούν
τούτη την ανεργία ....στείλτην στην ιστορία
με μαύρα γράμματα γραφή ..και μια φωτογραφία
για τούτη την μοναδική ….. ξεχωριστή, ανδρεία
Σταμάτα το χέρι σου…. στην τσέπη μου πια να βουτάς
γιατί σε λίγο…. την σάρκα μόνο θα ακουμπάς
αυξήσεις στα καθημερινά ….πάψε να δίνεις άλλο πια
λίγο θέλει θα το δεις να χαθεί το μετρητοίς.. και θα πληρώνω πια εγώ
με ανταλλάγματα …το σκέρτσο και το νάζι ..το γείτονα μανάβη
στον κρεοπώλη θα χρωστώ ..και το δικό του μερτικό
αντί το φως ένα κερί… θα παίζω την ρομαντική
με πνίγει όλο ετούτο το κακό ….να ανασάνω δεν μπορώ
και είμαι κρίμα η φτωχή…. να φύγω από πνευμονικό

Α και μην ξεχάσω και αυτό που το δικό μου το παιδί

εσύ κρατάς σαν φυλαχτό .Για πες του εσύ με τίμια ψυχή

Τώρα αυτό που πέρασε να μπει μες τα ΤΕΙ μα πώς να πάει Αθήνα

αφού θέλει λεφτά έναν σκασμό κι εγώ από όλο το πουκάμισο έχω μονάχα το κουμπί

Κι όσο και να μετρώ τα ευρώ μου δείχνουν το εγκεφαλικό

Αχ πόσα έχω να σου πω που κύκλους κάνουν στο μυαλό

Μα η Φωνή του Άσιμου μου κλέβει το στυλό

‘’Δεν θέλω καρδιά μου να κλαις’’  πάλι με ρίχνει στο κενό
Για αυτό καλέ μου υπουργέ …εσύ που τόσο μ’ αγαπάς
το βλέπεις από τι θα πάω εγώ ..μα...πάλι στην τσέπη με κοιτάς
γιατί τσιγάρο και κρασί …θα βρεις μες το δικό μου φτωχικό
τα πιο μεγάλα αφεντικά ….καπνίζουν μόνο πούρα αυτά
και κρύβονται στη σκοτεινιά …σαν τις αράχνες στη πετριά
κάνουνε σάουνα και σπα και επιδόρπια γλυκά …τρων τα δικά μου σωθικά

( το κάπνισμα κάνει κακό στην υγεία …τα φούμαρα εξοντώνουν τον νου )

    

Ηλιόλουστο

Ένα μπισκότο ήλιου
δυο γουλιές χυμό καρδιάς
μοιρασμένες στα ανοιχτά
μικρές πετούγιες χαμόγελα
να στάζουν φιλί δροσιάς
κι η αγκαλιά στα πέλαγα
στο αντάμωμα των γλάρων
Τι θαρρείς θέλει πολλά η ζωή
για να χορτάσει αγάπη
α!! και τούτο το σπουργίτι
πως παίζει με τον ουρανό
την ώρα που η ματιά σου
στα φύλλα μου ακουμπά!

Ανέμελο χάδι

Τόσο που μπερδεύτηκαν οι λέξεις 
που πια τα συναισθήματα 
δε βγάζουν άχνα 

κι ειναι όμορφο που σε θωρώ
να παίζεις με τα δάχτυλα τον ήλιο !

Πρωϊνό φιλί

Ξυπνήσαμε στην άμμο
των πρωινών αστεριών
Φεγγίζει ολόλευκη παντιέρα
στα πορτόφυλλα των ρόδων
Στη μπιζουτιέρα της θάλασσας
κοχύλια τραγουδάμε
το πέρασμα της αύρας
γυμνής καλοκαιριάτικης μυρουδιάς
Ωσότου να ρθει το λιόγερμα
τα δαχτυλίδια μας φορούν
δάχτυλα φιλιά της ηλιαχτίδας
δένουν πλεξούδες της φωτιάς
αχ !! κόκκινη κλωστή
από ένα χτένι στήνεις βυθό
να περπατά ο άνεμος
και να πετά η γη !

Άτιτλο

Υφαίνουν τα κύματα
κι ο ήλιος σιγοκαίει στο στόμα
με ένα ζεστό βελόνι 

.. γελά η θάλασσα !

Αναπάντητα

Αλήθεια υπάρχει κοντούλα και ψηλή ζωή; 
υπάρχουν μεγάλα και μικρά όνειρα 
κι αν ναι ποιος τα κρίνει ;
Ποιος κρίνει τον τρελό 
που λαχταρά τη λογική
τη λογική που λαχταρά την τρέλα 
τον έρωτα που αναζητά την αγκαλιά
με δυο φιλιά να ζήσει ζωή σε μια στιγμή
τα χέρια τα σφιχτοδεμένα που τρέμουν
μη και λυγίσουν και πάψει η αγάπη 
να έχει στον κόρφο τα φτερά 
τα δάκρυα που στάζουν τη χαρά 
κι εκείνα τα μικρά τα ασήμαντα 
κουτάλια της σιωπής που τάισαν 
ώρες μοσχοβολιάς κι ατέλειωτης 
συντροφιάς με λόγια που αχνά μιλούν
ψωμί, νερό που ξεδιψά 
κι απλώνει τη δροσιά 
Τόσα που έμαθα τίποτε δεν ξέρω 
κι ανίδεος περπατώ σε ένα όνειρο 
που χίλια σκοτάδια γνώρισε 
μα περίσσεμα το φως γεννά 

''τρέξε όνειρο κι εγώ θα σε φτάσω 
σκαλίζοντας την ψυχή ''

Ασπρόρουχα

Τόσες λευκές 
σιδερωμένες σελιδες γνώρισα
μα κείνα τα τσαλακωμένα
ρουφουσανε τα λόγια μου 
Ειναι που ετουτα 
τα αγνωστα χέρια μου 
τρέφουν την ελπίδα
να τα κρατήσουν τα πουλιά
Με την λαλιά των άστρων
στα δάχτυλα  
να παιζουν με τον ήλιο
πολύχρωμα παιδιά 
στην ίδια γειτονιά 
Ονειρικός ο δρόμος!

Αντίλαλοι

Τόσο 
πολύ την έντυσε
μέσα του 
που ακόμα 
κι εκείνο τ αγέρι 
σώπασε 
να ακουστούν 
οι ψίθυροι 

αντίλαλοι
στη γλώσσα 
της φλόγας !

Άτιτλο

Έτσι λοιπόν 
Διαιρέτης και διαιρετέος κόσμος 
κι εγώ κι εσύ δυο κιθάρες  
που όλα τα τραγούδια τους
με ένα στόμα τα είπαν
και μάζεψε 
ο ουρανός τα φύλλα!