Γυμνά να περπατάς 
να μαθαίνει ο ήλιος 
πόση ομορφιά γεννά η αγάπη!

Περπατήσαμε σε υγρά μονοπάτια 

κρατώντας στην αγκαλιά έναν ήλιο.

Κι έτσι δεθήκαμε 

Μοιράζοντας τις ακτίνες του

Φυτεύοντας πότε ένα γαρούφαλο πότε ένα ζουμπούλι

Ποτίζοντας μια γωνιά του ουρανού με τα λόγια μας .

Ξόρκια που μαγείρευαν φίλτρα

να γητέψουν τα ασύνορα περάσματα 

Έτσι γνωρίσαμε τ άστρα, μάθαμε την γλώσσα τους 

εκεί κάτω απ το πλατάνι που στέριωνε το φεγγάρι

Απλώσαμε τα χέρια κι αυτά  μικρές ασπίδες γινήκαν

να προστατεύουν το κέλυφος της καρδιάς  

Ακόμη και το σύννεφο μοιράσαμε 

να ποτίζει κει που ξεραίνονται οι τριανταφυλλιές

Μικροί ορειβάτες ενός αόρατου βουνού

που κερνά το θυμάρι στα πόδια του παντού

μυρωμένοι απ την γλυκιά πηγή

της αιώνιας νιότης ... λαλιά ψυχής ! 

Μυρίζει γιασεμί 

Ξέρεις τι μου λειψε

εκείνο το γέλιο 

που φώτιζε στα χέρια μας

καθώς κυλούσε η ώρα 

να μεγαλώσει το μπόι μας

κι ύστερα πάλι 

πως ανταμώναν οι κορφές

λαλούσαν θαρρείς πετεινάρια

να ξυπνήσουν την μέθη

στις μύτες του ουρανού  

να τώρα φόρεσα στα μάτια 

την κοιλάδα που τρέχουν 

τα άλογα της φλόγας 

και πάλι σε βρίσκω 

να ιστορείς τ ανέφελο 

μεσημέρι κι ακόμα η χαραυγή 

μοιράζει χρώματα !

 Τόσο όμορφη η νύχτα 

 που μείναν τα μάτια στον ουρανό 

 και γίνανε άστρα .

 Στο φαντεζί υγρό μετάξι 

 μοσχοβολά ο τόπος 

 απο εκείνα τα λουλούδια .. της ψυχής !

Στον κύκλο των ηρώων 

μονάχα ο ήλιος έμεινε να τραγουδά 

τον ερχομό της άνοιξης
την ώρα που το στόμα μιλούσε 

κρατώντας στα χείλη 

το πορφυρό του ρόδο !

Τόσα μάτια 

κι ούτε μια χούφτα ουρανό δεν δέσαμε

Σπάει ο καιρός κι οτι απομένει 

ειναι του ήλιου η ανταύγεια που σώπασε 

την ωρα που ακοίμητα διαβαίναμε το φως

βυζαίνοντας  το άτολμο !

Ειναι που τόσα ..ειναι

Είναι εκείνες οι στιγμές 

που λείπεις

και πλάι μου μένεις 

κι έτσι δεν πλαγιάζει 

ποτέ μόνος ο ουρανός

ειναι τα μάτια μου 

που απ τ άστρα κρατιούνται

να λαμπυρίζει η φωνή σου φως 

ειναι που βηματίζουν 

οι ηλιόπετρες 

σκαλίζοντας τα κεραμίδια 

και το σπίτι μας 

γεμίζει πορφυρό κρασί

είναι που το τραπέζι μας

φίλεψε κρίνα στο τάσι απ τ άγγιγμα

άγριας μηλιάς και κόκκινης δροσιάς

ειναι που λαχταρά το γέλιο

να ακούσει 

της λίμνης το τραγούδι

κι ανάβει ο φάρος τη φωτιά

γυμνή να τρέχει η καρδιά 

ειναι που δεν ειναι άλλη πιο γιορτή 

απ της αγάπης το ατέλειωτο φιλί !

Και πριν αγκαλιάσεις τη νύχτα 
άσε τα μάτια να γεμίσουν άστρα 

Να θυμάσαι 
ότι κοιτάς το βλέπουν 
τ αντικριστά τα μάτια 
κι όταν γελάς 
κάποια χαρά σε ένα καθρέφτη
στα χείλη αρμενίζει
η αγάπη αγνάντι 
απόσταση δε γνωρίζει

Μικρός ο κόσμος 
πόσο μου μοιάζει 
πόσο σου μοιάζει !

Παραλήρημα 

Ξυπνάς το πρωι ..στον καθρέφτη κοιτάς
για να δεις ..εισαι εκει;
ναι ..εντάξει ..άλλη μια μέρα ζεις
ψάχνεις τους γύρω σου..να δεις ποιός λείπει πάλι σήμερα
που να πήγε ο Νίκος ..που κοιμάται η Λενιώ
κάθε μέρα φευγει κι ένας ..χάνεται ..μπλέκει στον ιστό του
πνίγεται στο δικό του βυθό
ντύνεσαι ...με ένα χαμόγελο..βγαίνεις να αντικρίσεις τον κόσμο
προχωράς ...σιωπή ..κάτι κινούμενα .. συναντάς
κουρντισμένες μαριονέτες .. άταφα πτώματα
λες και προγραμματίστηκαν να προχωράνε
άδεια .. αμίλητα...κουβαλώντας το βάρος των σκέψεων 
καμια φορά τόσο ασήκωτη πραματεια
που βλέπεις να γέρνουν κυρτώνουν μα ακόμη
ακόμη βηματίζουν..σε τρομάζει ετούτη η εικόνα 
στο μυαλό σου ..φαντάζει ..σαν το πέτρινο δάσος 
καμμένες λέξεις ....ματωμένα χέρια
σχισμένα χείλη ...κομμένα πόδια
παγωμένα χαμόγελα ... σταλακτίτες ανάσες
βλέμματα απόγνωσης δεμένα μ' αλυσίδες
όνειρα κρυμμένα σε λαβύρινθους.. σπηλιές 
λες και πέρασε μια κακιά νεραιδα και χάθηκαν όλα
σταθερός ο χρόνος ανάλγητος .. χαιρέκακος
τον βλέπεις να γελά και θες να του μπήξεις τα νύχια
να του βγάλεις τα σπάργανα να πονέσει ..
να πονέσει μια φορά .. να σταματήσει 
σαν θεατής την πίκρα το λυγμό σ άδειο θέατρο ερημιά
αντιδράς ... το μέσα σου ..εξω πετάς 
σκάβεις .. φυτευεις λουλούδια στα βράχια
κατεβάζεις κάθε μέρα κι ένα αστρο 
κλεβεις ασύστολα τον ουρανό
δίχως πνοές γεννάς σπόρους δεν ξέρεις γιατι ουτε το πως
να τους μεγαλώσεις ... τι χρώμα να τους βάψεις
ποιό όνομα να τους δώσεις να ακουστει μες τη βοή
θες να ουρλιάξεις κι ακούγεται η κραυγή σαν γέλιο
τρελό γέλιο που δεν έχει χωρο να σταθει ...
ανεμίζει απλά εκει στα μαλλιά σου
ανοίγεις τα χέρια σαν ένας παλιάτσος 
φοράς κόκκινη στολή φωτιά και καιγεσαι σ αυτή
τρικλίζεις απ τις εννοιες παραπατάς απο τα πρέπει
μεθάς απ την  φορμόλη που πετάς να καθαρίσεις 
ξυπνάς ...απο κωμα το ήχο της φωνής  ..μα δεν υποκλίνεσαι
δεν έμαθες να χωράς....παντα δε σε χωρουσε ο τόπος
δεν σε βόλευε η ζωή ...δε συμβιβάστηκες ... με το κενό
οχι δεν παραδίνεσαι ..κάποτε σπας ..διαλύεσαι 
κι ειναι και εκεινες οι στιγμές που έχεις ανοίξει τη μπάρα
να περάσουν να κυλήσουν δυο δάκρυα ..αποσταγματα ψυχής
κατι τέτοιες στιγμές θυμάσαι ..πως εισαι άνθρωπος
δε φοβήθηκες  ποτε να εκτεθείς .. δεν μετράς το δήθεν το τάχα
δε σε νοιάζουν τα '''σπουδαία '''αγαπάς τα απλά 
σου αρκει ένα φιλί απ την αυγή ξεδιψάς με τη βροχή
τρελη ...ονειροπόλα ... φεγγαρολουσμένη ..για κάποιους παιδι 
αλήθεια ναξεραν πόσο όμορφα  ακουγεται ..παιδί..
για κάποιους άλλους πάλι .. απόμακρη ...γελάς με τη σκέψη
αλήθεια ποιός σε ξέρει; ποιός σε βλέπει;
σε κοιτούν τους κοιτάς μα πως...να δεις ...να σε δούν
θέλει δρόμο πολύ ...να ανακαλύψεις μια ψυχή
να μπεις στα έγκατα της γης της να περπατήσεις στα νερά της
να κυλήσεις αθόρυβα πατωντας στις άκρες των δακτύλων
στα σωθικά της ...μη την τρομάξεις και κλεισει τα φώτα
βγαίνεις απ τη σάρκα σου την σκίζεις σαν κουρελόχαρτο
γίνεσαι αυλη μορφή δένεσαι με την πνοή του ανέμου
σπας τα δεσμά σου λιώνεις στην πυρά το κελί σου 
γελάς ..γελάς γιατι πρέπει να θυμάσαι να γελάς
Σκορπάς τις σκέψεις σου κι αφήνεις τις λέξεις λευθερες
να πετάξουν ...να σε πάρουν μαζί τους ..να σβήσεις 
να κλείσεις το  παραλλήρημα που απόψε σε έχει βρει
με ένα ψιθύρισμα ... σαν θροισμα απ τα φύλλα σου ψυχή
''ειναι ακριβή η ζωή δος της ένα φιλί ..θα σου χαρίσει μια στιγμή
   να χεις για φυλαχτό σου ..χαμόγελο ...για ότι δύσκολο  σε βρει ''

Ράμματα και δράματα

Κι απόμεινε λέει ο χιονιάς να κοιτά τον ήλιο 

Έτσι σιγά σιγά ξεφλούδιζε το δέρμα του 

στα πεζοδρόμια και αναπτέρωνε τη φίλιωση του 

με τα σύννεφα του ουρανού. 

Οι συμπληγάδες όμως βάσταγαν τα γκέμια στα λημέρια τους 

Κάπως ετσι άρχισαν να ξηλώνονται οι βεγγέρες και 

να σφίγγουν το κουβάρι . 

Απλώνοντας το βλέμμα του ο Νίκος φυλούσε την σκοπιά του καιρού. 

Για δες τώρα μας εφυγε ο οπλαρχηγός και γονάτισαν τα κουμπούρια .

Κάτσε κάτσε να τα πάρουμε απο την αρχή του λεγε ο Βασίλης .

Εχουμε  κυβέρνηση -  αντιπολίτευση που θυμίζει 

φύλλα ξερολιθιάς με αλλο κουστούμι και λίγα κόκκινα βατόμουρα 

που μες την εποχή τους ξεχάστηκαν απο την μνήμη  και ίσα 
που ακούγονται στο ξύπνημα του κόκορα για να θυμάται 
η καρδιά να ζει ανάμεσα στην κουτσουρεμένη ύπαρξη.

Και τωρα τι; Μεγαλόκαρδοι δημοσιογράφοι και παραπαίδια του παλιού

που μέχρι χθές αν έβλεπαν κουτσή πασχαλιά να περπατά αριστερά 

θα την πατουσαν για μη λερωθεί το χώμα , απλώνουν το βαθύ τους χαμόγελο

σαν πατερίτσα στους θρόνους των εδράνων μην έρθει λέει ο χαμός .

Περίμενε  κατι θυμήθηκε ο Νίκος. Αυτοί δεν ανταλλασαν την σκυτάλη 

τόσα χρόνια να τρέξουν τ αλογα να φτάσουν στο τέρμα του πουθενά; 

Ε ναι αλλα.. κομπιάζει ο Βασίλης . Τι αλλα μωρε η ψωροκώσταινα δε βύζαινε 

αρχηστα σμαράγδια; βγαίνουν ποτε λουλούδια απ τον αέρα; γη θέλουν .

Ε αυτά ειναι παλιά τωρα αλλάξαν τα πραγματα . Προχωράμε μπροστα 

Ναι με την όπισθεν μουρμούρισε ο Νίκος. Ανθίσαν οι μαυρες αλυσίδες κυκλοφορουν στους δρόμους κόβοντας φυντάνια ζωής. Οι τουλίπες λόρδοι πια υπηρετούν επάξια τη μπότα που τις πάτησε . Κι εμεις τι κανουμε εμεις ;

Τα χάφτουμε . Λοιπόν δες πως πάει το πράμα . Η δεξια εκ της μιας δεξιας 

εβαλε τον λύκο να φυλά τα πρόβατα και τον τσομπάνο να κρατά τα χόρτα  . Η κεντρώα δεξια φλερτάρει 

στα ροζ φανάρια με ευρωπαικο στόλο . Τα καράβια πούλησαν τα λιμάνια 

τα αεροπλάνα τα αεροδρόμια , τις άδειες τσέπες τις εφαγε ο σκόρος που μεγάλωσε κι αντε το κουβάρι να βρει ανέμη . Και εμείς ; σκεφτόμαστε .

Καλό αυτό μα φτάνει; ρωτά ο Βασίλης . Όχι ντε δε φτάνει 

Ε τότε τι; τώρα τι; Φωνάζουμε μωρε φωνάζουμε πια . Χορτάσαμε δε θα πάρουμε Καιρός να δώσουμε να δώσουμε αντάρτικα τα χέρια έχουμε όπλα στην καρδιά  . Τόσα γεννιούντε κάθε μέρα καιρός να βγει η τύφλα απ το χώμα κι απο το κώμα να ξυπνήσει η ξαστεριά  . Τόσοι δρόμοι περιμένουν να ακούσουν πια τα δυνατά τα βήματα . Δεν παρατάμε . Δεν παρατάμε τους δρόμους μόνους φοβούντε και χάνονται . Δεν παίρνει αλλο τίποτε . Ά  και τι θυμήθηκα τωρα . Ξυπνάτε ρε ξυπνάτε . Θυμάσαι τον Τζαβέλα; 

Κολλημένοι σε ένα εγώ

φωνάζουμε ''εμείς '' 

κι ανθίζει η λύπη 

Ευτυχώς  πετούν τα πουλιά 

κρατά τη μυρουδιά .. η αγάπη !

Κι οσο και να πεις 

καθε μερα γεννιέται 

ενα λουλούδι 

ενα παιδί

μια κρυμμενη ανάσα

ετοιμη να σκάσει μύτη 

απ το κουκούλι της 

ενας ουρανός 

που μεθα τον ήλιο 

στ απόσταγμα της ψυχής 

όσα και να δεις στα μάτια 

πιο πολύ θα φωτίζει 

η αγάπη της 

και πως μοσχοβολά η σκιά της 

σαν πρωινό άστρο γιασεμιού 

που γλάρος γινηκε 

να συντροφευει τη θάλασσα !

Είναι φορές 
που δεν έχεις λόγια 

Ακούς μονάχα 
τους χτύπους
της καρδιάς
τους παφλασμούς 
της θάλασσας
και τραγουδάς 

έτσι απλά .. αγαπάς !

Κι από μια στάλα γης
φουντώνει
ο κήπος του κόσμου
Πότισε φλόγα τη ρίζα 
να καρπίσει αγάπη!

Γράφουν τα μάτια 

Στον καμβά του ουρανού 

ανασταίνουν τις παπαρούνες 

φιλούν το δισκοπότηρο

της αιώνιας άνοιξης 

Νιφάδες του χιονιού 

γεννούν λευκά πουλιά

και εσύ σαν άλλος οδοιπόρος 

βυζαίνεις τη θηλή της ζεστασιάς 

στο στήθος της αγάπης 

να ναι το ατέλειωτο τραγούδι 

που χτυπά στο στέρνο 

ή κείνο που γινε νότα στο βλέμμα 

να μπει στα σωθικά σου

Όμορφη που σαι πνοή!

Διαδρομές στον ενικό 

Το ξέρω πως μ ακούς

ακόμη και μέσα από τη σιωπή μου 

αποκρυπτογραφείς  τη χροιά της φωνής

μέσα από τις αποστάσεις των λέξεων 

κι άλλοτε από τα χρώματα

που βαδίζουν πάνω στα πλατιά της παπούτσια .

Ένα μικρός λοφίσκος χωρίζει την ανάσα σου

απ το δικό μου μιλητό .

Μα σαν γυρολόγοι τα μάτια

κόβουν την κορυφή και γελούν

στο μίκρεμα της γης .

Να σπούδασαν άραγε το άπιαστο; 

ή απλά οι χτύποι να διδάσκουν τις διαδρομές .

Πόσο δυνατά μιλά η απουσία σου 

και πόσο σιωπηλά κοιτά η παρουσία σου 

Δεν ξέρω αν ποτέ καταφέρουμε 
να περάσουμε το ποτάμι μα σίγουρα κερδίσαμε 
έναν ωκεανό.
Παλέψαμε με τα άγουρα χιόνια 
και χτίσαμε τον ήλιο μπροστά απ το σκοτάδι
Βγήκαμε νικητές  δροσουλίτες 
στο κάστρο της αγάπης ,κι ας το μόνο σπιτικό μας,
ήταν μια χελιδονοφωλιά στη γωνιά του απέραντου .
Το ξέρω πως μ ακούς, όπως κι εγώ
έτσι ειναι μάτια μου η αγάπη.
Ποτέ δε σταματά τον διάλογο της ψυχής 
κι ούτε σκοντάφτει στο χρώμα των ματιών 
Το πλάθει , το ζεσταίνει στον κόρφο της 
κι αυτό σαν μια πυγολαμπίδα 
κουβαλά τα μηνύματα των χειλιών
Καμιά φορά ξεχνιέμαι και γρατζουνώ 
να πονέσω αυτόν τον άκαιρο χρόνο 
που άδικες μοιρασιές μας χάρισε
Κι ύστερα πάλι συναντώ αυτό το εφηβικό χαμόγελο
που μέσα μου σπουδάζει κι αντιγράφει το στέρνο σου,
το μαξιλάρι μου που ζεσταίνει τα μαγουλά σου 
με το χάδι της ανάσας μου .
Και τότε...τότε μετρώ ανάποδα τον καιρό
και λέω πως γέννησα και γεννήθηκα την ίδια στιγμή.
Έτσι όπως η άνοιξη με τον ήλιο ,
η βροχή με τα χρυσοκόκινα φύλλα,
κράτησα το παγόβουνο στις χούφτες 
κι αυτό καλοκαιράκι γίνηκε
να περπατά στα μάτια μου 
Έτσι όπως κυβερνάς το νου , 
την ψυχή την καρδιά μου,
έτσι όπως κυλώ στις φλέβες σου 
σαν κύτταρο αγάπης .
Τίποτε πιότερο από σένα τίποτε λιγότερο για σένα
Εσύ κι εγώ στον  ενικό με αριθμό διπλό ! 

Τα άστρα σιώπησαν 
δεν είπαν κουβέντα 

κι όμως γέμισε
η ψυχή
στο ποτήρι
του ουρανού
τόσες σκόρπιες
πολύχρωμες τελείες

Χύθηκαν
σαν πούπουλα
στο μαξιλάρι

είναι ..
τόσο γλυκιά
η νύχτα
στη σιγή 
των χειλιών σου !

2019 ..........Καινούργιος χρόνος
μα εσύ γυρίζεις σκυφτός και μόνος

στα καταφύγια του νου σου ψάχνεις 
σπάζεις σκιές ..ιστούς αράχνης
ξέχασες τι θα πει χορός ..γιορτή
τα θαψες τα φύτεψες σε στείρα γη

οι σκέψεις σου ανεμοστρόβιλος φωτιά
γέλιο ζητούν στην τελευταία αποκοτιά
πίσω απ τα κάγκελα κλεισμένη η ψυχή
να δραπετεύσει λαχταρά ..ποθεί φυγή

πάψε να λες πως είσαι μόνος 
παντού υπάρχει ο ίδιος πόνος
πάρε μια ανάσα απ το φεγγάρι
σπίθα απ των αστεριών λυχνάρι
κέντα το χρόνο με δική σου βελονιά
αγάπη ..ατσάλι νήμα.. ελπίδες να γεννά

περπατητής της μοναξιάς της ερημιάς
πότέ δεν είδες πόσο μοιάζεις με εμάς
ίδια τα όνειρα και ίδιοι οι στεναγμοί
δάκρυα στάλες ηχούνε σαν αλαλαγμοί

δύναμη πιες βαθιά απ του ανέμου την ορμή
κάψε το χθες δώσε στο σήμερα ζωή..πνοή
στα εύκολα χαμογελούν τα χείλη ..κι ειναι υγρά
μα σαν περνούν τα δύσκολα γελάει η καρδιά

2019 ..........Καινούργιος χρόνος.. 
πέτα το εγώ σου ... δεν είσαι μόνος !

Όχι δεν είπα τίποτε 

για μας 

για κεινα τα αστέρια  μιλώ

που χέρι χέρι 

προχωράνε

γυρεύοντας τον ίσκιο μας !

Μεγάλωσα

κι έτσι έπαψα να συμβιβάζομαι

μου αρκούν 

μια λευκόπετρα , ένα χαμόγελο 

δυο φύλλα κι ένας ήχος 

μου φτάνει

που κάτω απ το λουλούδι

κοιμάται η πεταλούδα 

που πάνω από ένα βότσαλο 

βρίσκω το όνομα του κόσμου 

που το κουκούτσι 

εχει στην ψίχα του το όνειρο

που πλέκω τις Δευτέρες 

με Κυριακής βελόνι  

μου αρκεί που να ..

σβήνω τα νερά του ουρανού

στον πυρετό της θάλασσας 

μου φτάνει που βλέπω

που μένει τ ατέλειωτο

σπόρος του και του μοιάζω!

Σαν μια κανταδα 

Να λοιπόν που μάθαμε
να μοιραζόμαστε κάτι
τώρα χώρεσαν τα γιατί
ξέρουμε να πονάμε
αρχίσαμε διάλογο με τον χρόνο
ξετυλίγοντας την ανέμη
ψάχνοντας την άκρη της πίκρας
κι η οργή στρώθηκε στο σαλόνι
κουβεντιάζοντας πια
με μυρωμένες πνοές φιλιών

στο πιάνο η αρμονία
χτυπά τα πλήκτρα της υπομονής
σιγομουρμουρίζοντας
μια καντάδα παλιάς εποχής
σε γκρίζους κύκλους
ανάμεσα στον καπνό του τσιγάρου
γράφουν οι πεθυμιές
τα λόγια τα ανείπωτα λευτερα
να ακουστούν

οι φλόγες των κεριών
ζωγραφίζουν στους τοίχους
πιρουέτες λευκών ονείρων
τρεμοπαίζουν μ ε τα φτερά της ανάσας
άνοιξαν οι χούφτες τις αγκαλιές
κι η θαλπωρή κρύβεται στο είναι

καρτέρι έστησε η ελπίδα προσμένοντας
στη σκιά ..μια φυλλωσιά χρυσαλίδας
που ξέχασε να φανεί
συνομιλώντας με τον ήλιο που θαρθει

μονάχα πρόσεχε ..έξω φυσά .. κάνει κρύο
φόρα της ψυχής το χνώτο.. μην κρυώσεις !