Μέθαγαν τα αστέρια
από το λίκνισμα του κορμιού
στο βρεγμένο της φόρεμα
ανάγλυφα σχηματίζονταν
τα συναισθήματα 
κι απ το ακριβό της τούλι
κρέμονταν οι χτύποι της καρδιάς
σαν φλόγες πηγής
κυμάτιζαν τα μακριά μαλλιά της
κι ένα φεγγάρι στόλιζε
το βελούδο τους
τα χείλη της δυο πορφυρένιοι όρμοι
σε θάλασσα αγέραστου φιλιού
φάροι μ αγνάντεμα το γύρω του κόσμου
μάτια δροσοσταλιές της άνοιξης
μπλεγμένες σ άσπρες νιφάδες του χιονιά
στα βλέφαρα κεντημένα αγριολούλουδα
κρίνοι , ανεμώνες της γης τα παραπαίδια
τα χέρια της μοιάζουν με απλωμένα κλαδιά
στις ράχες των απόκρυφων στιγμών
ραμμένες στις φούστες του ονείρου
δεμένα στου άγνωστου το δείλι
ζωσμένα σε στάχυα πεθυμιών
σε χνώτο ζεστής ανάσας 
σε στράτα άγουρης ερημιάς
σε ένα υπόγειο κελί
μεστής ανάγκης μοιρασιάς
πέτρινη χαρακιά το όνομά της
άσβηστο σμιλεμένο σε αέναο βράχο
περπατησιά πάνω σε πέλαου το μίλι
λευκό σημάδι του ουρανού
σπίθα από ψυχής καντήλι
΄΄ α γά π η ΄΄ 

Κόπασαν οι βολές 
σπάσαν οι κρότοι 
των λόγων 
τόσο εκκωφαντική
σιωπή 
πως γράφει 
ασίγαστο τραγούδι 

Μονάχα λίγα φύλλα 
κι ολόκληρη η αγάπη !

Μισοτιμής 

πουλήθηκαν αξίες και ιδανικά 

δύό τάλιρα η ζάλη σου 

και άλλα δυο 

να πνίγουν τη μιλιά 

να σα ι σωστός να σαι καλός 

να σε χειροκροτούνε 

κείνοι που ανάποδα μιλούν 

και όρκους δεν κρατάνε

Μισοτιμής κι η μια δραχμή 

πλανόδια λατέρνα 

να κουβεντιάζει στου καιρού

την άχρωμη αρένα 

κι εγώ κι εσύ που κάψαμε 

πολύχρωμα βαλάντια 

να χουμε μείνει στη σιωπή 

του δίκιου η ορφάνια 

κι αν μέσα μου προχώρησες 

φορώντας μόνο ένα σανδάλι 

ειναι που μπήκα στο όνειρο 

κι έγινα ένα με τη γη που μίλαγε

από ψυχή μονάχου καβαλάρη 

μη με ρωτάς αν σε ζητώ

κι αν μέσα μου σε βρίσκω 

νόθα , πλανεύτρα η εποχή 

μα φόρτωσα στη ράχη 

το πιο γλυκό μου ρίσκο !

Δεν ειναι μάτια μου 
που θώριασε η ομίχλη τον ορίζοντα 
ειναι που.. 
μέχρι τις μύτες των παπουτσιών 
κράτησε το βλέμμα 

και πως φεγγίζει το αθέατο
μπρος στο χρησμό του νιώθω !

Να αγαπάς τον άνθρωπο ειναι ευλογία 
να υφαίνεις τη ζωή με ταπεινή κλωστή ειναι Ιερουργία 
μα δίγλωσσα να μιλάς ψάχνοντας εξουσία
είναι θολό γυαλί που μοιάζει πλάνης και κενού την συνουσία 
Ποια κοινωνία μου γελά και ποιά με κοροιδευει 
κι εγω μικρό παιδί που ψάχνει να βρει το γιατί 
σε κάποια γέννας το ανήκουστο φιλί 
κρεμμιέμαι σε μια του φεγγαριού αχτίδα 
να βρει η πατρίδα της ψυχής λευκή να γράψει τη σελίδα 

Αναρωτιέμαι 
πόση δύναμη μπορεί 
να δίνει το ψέμα; 
Πόση ευχαρίστηση μπορεί να νοιώθει κάποιος 
όταν πατάει στη σιωπή σου 
Πόση αρχοντιά μπορεί να απλώνεται 
στο θρόνο της εξουσίας ;
εκείνης της κρυφής περηφάνιας 
που αγνοεί τα ανθρώπινα συναισθήματα 
και στήνεται στην έδρα του εγώ;
πόσο ευκολο ειναι να πληγώνεις 
και πόσο δύσκολο να χαρίζεις ένα γέλιο
αχ Θεέ μου πως μοίρασες τούτα τα βήματα
αρκεί το χειροκρότημα; 
Ποιος μιλά για αγάπη σε τόση υποκρισία;
κι όμως ζει ανάμεσα μας 
ανασαίνει στις καρδιές 
ζεσταίνει τις ψυχές 
Μα για κοίτα τόσες διαφορές 
Αντιφάσεις γεμάτες με θέλω και ειδα 
χαμένα κρίματα του προσπαθώ 
στημένες νεκρές εξέδρες του νοιώθω
ματωμένα χαμόγελα σε τρύπιες τσέπες
κι όμως υπάρχει κάπου υπάρχει 
δεν ξέρω που πότε θα βρεθεί 
Κρίνεται η σιγή μέγιστη αδυναμία 
μα μήπως είναι άνθρωπε 
κάποια άλλη η αιτία; 
μήπως ζητάς μια αφορμή να δοξαστείς;
σαθρά άδεια στασίδια 
γητευουνε το ειναι κι αυτά ακολουθείς
Σκόρπιες σκέψεις έτσι 
ίσως δίχως νόημα για κάποιους 
συνειρμοί απόψεων για άλλους 
για δες όμως 
Είμαστε '' όλοι '' Άνθρωποι!

Να κοιμούνται άραγε 

οι ηλιαχτίδες ποτέ η μήπως 

μικρές σπίθες γίνονται

να συντροφεύουν τις καρδιές

η τάχα ζεστές πιρόγες

που ακολουθούν τις ανάσες 

στο βάδισμα του φεγγαριού

και κεινα τα χέρια πως δίπλωσαν

να αγκαλιάσουν το φως 

ξοδεύοντας γλυκά τη θάλασσα

μονάχα με ένα σταμνί ψυχής

κι ειναι που ..

κάθε που σου μιλώ 

σωπαίνουν τα κύματα 

και τραγουδά η αγάπη!

Σου μίλησα με τον άνεμο
σ αγκάλιασα με τη θάλασσα
σου δωσα το απέθαντο φιλί μου 
μη λείψει τ άστρο στον ουρανό σου 
Σου μίλησα με τα φτερά των λουλουδιών
σε χάιδεψα με τα πέταλα των πουλιών
σε ζέστανα μ αμέτρητη  σκιά 
να χει το άγγιγμα πνοή στην αγρύπνια σου 
Σε χόρεψα με τα σύννεφα 
μη και χαθεί το λευκό απ τον πηγαιμό σου
Γλάρος ταξίδεψα πάνω απ τα βουνά 
να συντροφεύω τα κύματα σου 
Στα είπα όλα 
Πόσο πολύ σ αγάπησα 
Τόσο που κανείς και τίποτα δεν μπορεί
να σε πάρει από μένα 
ούτε καν εγώ!

Σε ένα γκρίζο ήλιο ξεπλένεις τα μάτια στη βροχή προσδοκώντας ένα λευκό χειμώνα
Ξεδιπλώνεις τα φύλλα κι απλώνεις χέρια καρδιάς να βαδίσει η θάλασσα σε κόκκινο μίλι

κι εχει μια ζεστασιά
σαν πετα η ψυχή
στο όνειρο του μώβ !

Πες μου λοιπόν 

εγώ θα σ ακούσω 

σ ακούω όπου κι αν είσαι 

όπου κι αν πας 

μυρίζω στις μαργαρίτες

τα λόγια σου 

ανάμεσα στις χούφτες 

των χρυσάνθεμων 

διαβάζω την υφή τους 

στα παιχνίδια των παιδιών

γνωρίζω την αλήθεια τους

στο τραγούδι του αέρα 

μετρω τις νότες τους 

στο χώμα που διαβαίνω 

λιθάρια δροσοσταλίδες πετούν

στα κύματα γαλάζια μηνύματα

κοράλλια τις κεντούν

στο άβγαλτο του νου 

ζεσταίνω την κουβέρτα τους 

πες μου σ ακούω 

παντού 

ακούγεται η αγάπη ! 

Μην πετάς μαχαιριές στον αέρα 

προστατεύουν τα πουλιά τον ουρανό

κι έχει ένα ζεστό άστρο η θάλασσα !

Να αφήνεις .. να αφήνεις ένα κάτι

ένα σημάδι να βλέπει μακριά η καρδιά 

μια φέτα απ το νου της μοιρασιάς 

ένα γλυκό λόγο να ανάβει το φεγγάρι

δυο δάχτυλα από χάδι να σκεπαστεί η ερημιά

ένα τραγούδι να απλώνει δίχτυα η ζεστασιά 

κι εκείνο το λουλούδι που γέννησε η ψυχή

άστο τα φύλλα του να ρίχνει απαλά 

στο άστεγο σκεπή να γίνει αγκαλιά 

να βρουν φωλιά γυμνά πουλιά 

ειναι όμορφο το φως του σκοταδιού που κελαηδά 

να ρθει το γλυκοχάραμα με κέφι να γελά !

Κουράστηκε τόσο η ψυχή μου

Τόσα μαύρα ποτάμια τόσοι καπνοί να πνίγουν τον ήλιο ,

δάκρυα που αμάζευτα σέρνανε την άσφαλτο .

Πεθύμησα φως λίγο φως .

Άφησα τα πόδια λευτερα κι αυτά στο δάσος με πήγαν

 Απόλυτη ησυχία .Μονάχα λιγες φυλλωσιές κινιόταν

Και κεινα τα μυρμήγκια που αμέριμνα

κουβαλούσαν το βιός τους .Πιστοί εργάτες

Α!! και να δεις τη στιβαξιά πως προσέχουν

Ψηλόκορμα ζευγάρια φιλιόταν στον άνεμο

Και κεινα τα φτερωτά με τις κορώνες τους κατόπι με πήραν .

Σαν συντρόφια που κρυφά θα με γνώριζαν στον καπετάν

γνώστη της άνοιξης

Γνώρισα και τι δε γνώρισα

Λαγοπόδαρους που έτρεχαν στο κυνηγητό του χρόνου

πιτσιλωτές κυράδες που άπλωναν τις πλεξούδες στα χόρτα

λαφίνες που κόρδωναν την ομορφιά

Περγαμηνές που θα ρθουν στα μελλούμενα

ψιθύριζαν πως πάνω στα κληματάρια,

κρέμονταν ασπίδες ξύλου με μυτερά κλαριά ,

σιμώνουν να οργώσουν τον κόσμο

αναθάρρεψα σαν απ τη γύρη τους να ήπια

νέκταρ από το σίτεμα μελιού κι άγουρης νιότης το φιλί

κι εγώ που νόμιζα πως μόνος σαν Δον Κιχώτης

τριγυρνούσα πως φίλεψα το κάστρο της γης στο στέρνο

και το τραγούδι μου έβρισκε το σκοπό του

με μύριες ηλιαχτίδες να σιγοντάρουν τη μυρουδιά του αυγερινού !

Ερωτεύτηκα το απέραντο 
κι αγάπησα τη θάλασσα 
πόσο σου μοιάζουν .. αγάπη !

Ξυπνάς κουρασμένος
και τούτο το βράδυ ξεχάστηκαν τα όνειρα
σε μιας σπηλιάς την αστραπή
πέτρωσαν στον κύκλο της σιωπής
Σ ένα αλήτη καιρό ξαγρυπνάς
με μάτια κλειστά σε δρόμο γυαλί
Παραμονεύει το τίποτα σε κοιτά το γιατί
κι η αλμύρα στα χείλη δεν αργεί να φανεί
Ρακοντυμένη η ψυχή περπατά σ άγνωστους δρόμους 
σέρνει βήματα μοναξιάς θωπεύοντας ίχνη ερημιάς
σκουριασμένες κηλίδες του ελέους ζητάς

κόντρα στο πουθενά τρέχει μια σταγόνα χαράς
στον αλήτη καιρό ρίχνει πείσμα.. στανιό
η θολή σου ανάσα φωτιά σιγοκαίει στεγανά
αλυχτά σε σοκάκι φιλιωμένης προσμονής
κρατά τα φτερά μιας μικρής ηλιαχτίδας

''κι άλλοι πέρασαν καιροί τράνταζαν ουρανό και γη''

μα η ελπίδα μάνα με μυρωμένη αχτίδα
γεννά του ανέμου παιδιά στου ήλιου την δροσοσταλιά
καρπούς με γεύση του μελιού κι από υφή μετάξι
στο γαλανό του ουρανού τάζει αμέτρητα πουλιά
στρώνει λευκό για ξαστεριά
Κοίτα .. κοίτα ψηλά δε χάθηκε η ανατολή
κάθε ξημέρωμα σε κάθε χαραυγή
σταλάζει …ένα της …φιλί

απ το αγκάθι μυρίζει ανθός !

Γυμνά 
είδαν το φως 
να πάλλεται
δεσαν τ ακροδάχτυλα
στις μύτες της αγκαλιάς
να δει ο δρόμος
κι εκεί 
στα αγριολούλουδα 
του ουρανού
φόρτωσαν τα όνειρα 
φτερά στην αγάπη ! 

Υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω

που τη ζωή στα σύρματα κρεμάσανε

ψάχνοντας τον ήλιο να τους βρει

Παιδιά που ζητιανεύουν

ότι τους υποσχέθηκε η ζωή

υπάρχουν άνθρωποι εδώ

στα πεζοδρόμια των πολλών

που αναζητούν την ψίχα

σε φλούδες μανταρινιών

μες σε σακούλες σκουπιδιών

υπάρχουν άνθρωποι αλλού

ανάσα σε πολέμου τη βοή

Στο πέρασμα άδικου καπνού

που η φυγή τους έταξε

να ναι μονάχα αυτή Ανατολή

υπάρχουν άνθρωποι εκεί μέσα

που στα κρεβάτια και στους τοίχους

ζωγράφισαν αναπνοή

να τους κρατήσει αγκαλιά

άλλη μια φλόγα από ψυχή

κι εσύ με βλέμμα μελαγχολικό

να με κοιτάς να σε ρωτώ που ναι το τέρμα

κι εγώ που μέσα μου σε κουβαλώ

να σ αντικρίζω να αποζητάς το έλεος από ουρανό

Καρδιά μου ο έρωτας μας

μια στιγμή στου κόσμου την οχλαγωγή

Μονάχα η αγάπη μας κρατάει το σχοινί

σαν να ναι ατέρμονο φιλί  

κι είμαστε ακόμα .. ζωντανοί !

Κι όσο εσύ θα συμβουλεύεις τη ζωή 
εγώ θα την αγκαλιάζω 
για να χει λόγο να καίει το φιτίλι
τις άσπονδες λέξεις 

κι ούτε που ρώτησε το ρόδο 
πως πότισε η γη του! 

Ενώνοντας τις ακριες γίνεται ο κύκλος αγκαλιά  

Αναζητώ..
Την αγάπη στα πεζοδρόμια της ζητιανιάς
κουβαλώ την άνοιξη του χιονιού
ζητώ απ το στέρνο μιας άγριας κυδωνιάς
σπόρο στυφό με γεύση του μελιού
το σεβασμό σε ροζιασμένα χέρια ερημιάς
γέρνω στα περασμένα του μυαλού 
γυρεύω λίγες στάλες στο βλέμμα παγωνιάς 
κεριά που σιγοκαίνε στην άκρη του γιαλού
τις Κυριακές που χάθηκαν σε στέκι του χαμού
καπνίζοντας μιας ρουφηξιάς ανασαιμιά 
κομμάτια ψίχας σε ζύμη ενός τρελού λυγμού
δεμένα με καρτέρι στο πόδι του καιρού

Περνώ τα σύνορα του στρουθοκαμηλισμού
καυτό το βλέμμα ατίθασο μόνο του τριγυρνά
σε λάβας κόκκινα νερά με κόφτη του τριγμού 
σμίλη που σπάει τα σωθικά ματώνει και πονά

ψήγματα γέλιου σε δυο μάτια παιδικά 
κι απ των ψυχών τους την ελιά στήνω θηλιά
μες το βυθό τους πνίγω τη λέξη απανθρωπιά 
φυτεύω κρίνα όνειρα από αγριομηλιά 
απ τα σεντούκια της ζωής ξεθάβω την αλήθεια 
αραχνιασμένο νυφικό σκισμένο μες το χρόνο
ακίδες στα ακροδάχτυλα που κρύβει η συνήθεια
φτιαγμένα είδωλα νεκρά μ ένα εγώ στον ώμο

Αναζητώ ..
την αγάπη στα σπάργανα μια λεπτής κλωστής
ζωσμένης από φασκιά μιας θαλπωρής λατρείας
σπάνιας .. πολύτιμης ..ζεστής.. ανάσα αορτής
αγέρωχης δυνατής κραυγής ατέρμονης πορείας !

Όταν μιλάς για καρδιές 
να κοιτάς τον ήλιο 
Γεννιούνται μ αυτόν
βυζαίνουν το γάλα του 
κι ανθούν 
στους κήπους του ουρανού 
Τα μάτια που κοιτούν αλλάζουν
Μα ειναι ζεστή η θάλασσα
σαν φοράς στο στέρνο
μια παπαρούνα 
Φιλί φιλί αγκαλιάζει 
το σκοτάδι το φως 
Μίλα με χάδι 
δροσοσταλιές να στάξουν
να αγγίξει η ψυχή
την κόκκινη γιορτή !

Πέταξα τα μολύβια ψηλά 

ουράνιο τόξο γίνηκαν

κι άνοιξαν κορδέλες να τυλίξουν 

τα μαλλιά της φωτιάς 

σπινθήρισαν λευκόπετρες

βατόμουρα γλυκιάς πνοής

βεγγαλικά άναβαν το φεγγάρι

κι άπλωσαν δίχτυα οι έγνοιες 

όλα .. 

πόσο σου μοιάζουν !

Όλο τον κόσμο τριγυρνούν ...θάλασσες και βουνά περνούν
τριγήσαν αμπέλια ουρανούς... γνώρισαν χίλιους κεραυνούς
είδαν φωτιά μα κι αστραπές ...που βγαίνανε απο ψυχές
αντίκρυσαν την μοίρα ...μια μαυροφόρα κακομοίρα
κατάρα είχανε βαριά ...να μην κοιτάνε πιό βαθιά
ότι μπροστά τους θα περνά ...
να μην αφήνει ίχνη και πατημασιά
έτσι περνουσαν τον καιρό ...ζητούσαν να βρουν θησαυρό
κι απόμειναν σε μια γωνιά ...έρημα , μόνα ...σκοτεινά
δυό μάτια μόνο ανοιχτά .

περνά διαβάτης σκεπτικός κι αναρωτιέται μοναχός
πως βρέθηκαν αυτά εκεί ...χωρίς πνοή ;
η περιέργεια τον σκουντά ..
και τα ρωτάει τι έγινε και μείναν μοναχά;
αυτά σαν ένα μια φωνή του απαντούν 
κατάρα τα έδωσε νεραϊδα ..μ΄άδεια την καρδιά...
πόσο λυπήθηκε ο φτωχός συνέχισε το δρόμο μοναχός...
παιρνει δρομάκια και ατραπούς ...
περνά τους δύσκολους καιρούς
αφήνει χρόνους χαλεπούς

σε όμορφο λιβάδι ...ξαπόστασε ένα βράδυ
ακούει χίλιες μουσικές βιολιά και λύρες μαγικές
στον κάμπο στήσανε χορό ..ψυχές με μεταξένιο ουρανό
τις πλησιάζει ..και αυτές.. γέλια του δίνουν και χαρές
του πρόσφεραν κρασί γλυκό ..για καλωσόρισμα αυτό 
τραπέζι του στρώσαν ...να φάει και να πιεί 
από μαγείρισα εκλεκτή ...Αγάπη .....στο όνομα αυτή.
οι κόρες της πυγολαμπίδες της ζωής ..ψυχές νεραϊδες αυτές.

δεν άντεξε στον πειρασμό τις είπε για τα μάτια...
κι όλες κοιτούσαν με καημό...και έναν λυγμό κομμάτια
μιά κόρη της πετάχτηκε και μ΄ένα γέλιο στο λαιμό
μια ελπίδα ζωγραφιά μ όμορφη φορεσιά
είπε εγώ θα πάω να τα βρώ κίνησε γή και ουρανό
βγήκε σε τούνελ μαγικό...

μα να που αντίκρυσε μπροστά τα μάτια εκείνα αδειανά
εκείνα ψάχναν τη χαρά εκείνη είχε αγάπη στην καρδιά
Αχώριστοι γίναν θαρείς σ΄ένα φεγγάρι μιας γιορτής
μην είναι μόνα τους αυτά τα κέντησε μες την ψυχή
μη χάσουνε ποτέ αυτή τα έκρυψε σαν φυλαχτό
μέσα στον άγιο της βυθό ...τώρα αν τύχει και τα βρείς...


είναι τα μάτια της ψυχής!

Κι ότι κράτησα 

από την απουσία σου 

ο ψίθυρος του νωπού αέρα 

κι εκείνες τις ψιχάλες 

που πλάι μου έμειναν ζεστές 

πνοές της παρουσίας σου 

Γλυκά που φιλά η ζεστασιά

το μέτωπο του χειμώνα !