Αυτό το καλοκαίρι εχει τα δικά του χρώματα
Κάπου εκεί στο γαλάζιο του
έβγαινε μια φούντα κόκκινο χορτάρι
άγνωρο κι αδιάφανο στο γρασίδι που ήξερε
πως να κουλαντρίζει τα φώτα του ήλιου
Γέμισαν τα κλωνάρια μικρούς
πράσινους παπαγάλους
σαν μόλις να διακρίνονταν από τα φύλλα
σαν πως να κρύβονταν στη σκιά τους
μη τα σκεπάσει η βροχή
Γυρίζοντας ανάμεσα στους αιώνες
τον βρήκα να χαμογελά
παιδεύοντας την ξύστρα του καιρου .
Μοναχικός καβαλάρης
που θαύμαζε το φουρό της θάλασσας
κι επινε γουλιά γουλιά τα κύματα του ουρανού
Τι κάνεις εδώ τον ρώτησα .
Γιατί παιδεύεις αναμνήσεις και χώματα;
Απ το μεγάλο σου παράθυρο χορταίνουν
τα πουλιά το ελεύθερο του αγέρα
και στήνουν τον κορμό να περπατήσει το λιβάδι.
Που μένεις;
Αμίλητος μου γέλασε κι ήρεμη φωνή του
αγκαλιάζει τα σύννεφα να γνωρίσουν το ξάστερο
Να τανε νιος που φορτώνει τα πέλαγα στις πλάτες;
Να ταν σοφός
που γύρευε σε μια κλωστή το αδράχτι;
Κάτω απ τη φωλιές περιστεριών
ακίνητος με το βλέμμα στα μικρά τους
λιγνά κυκλάμινα . Τα πόδια τους κλαδάκια
που σηκώνουν το βάρος του κόσμου .
Δος μου το χέρι σου ψιθύρισα
και γέμισαν τα μάτια του πουλιά
Κουβαλάς τόση άνοιξη
αδύνατον να κρατηθεί στη χούφτα
Λευτέρωσε την να βρουν τα ποτάμια
τον χορο των ζευγαριών
να γελάσουν τα νούφαρα στο παιχνίδι της λίμνης,
αστα να τρέξουν πάνω στη αμμο
με τα βιολετί και καφετιά της βότσαλα.
Με κοίταζε απορημένος σαν πως να αντίκριζε
κοραλι στο βαθος του ουρανού .
Σαν πως κοιτά ένα παιδί
το καστρο με τις πολεμίστρες .
Τα βόλια του μικρές μπουρμπουλήθρες
που έσκαγαν γεννώντας τα λουλούδια
κι εκεί που αφήνουν τα σημάδια τους ,
ξεπεταρούδια φυτρώνουνε αγριοφράουλες .
Άπλωσε το χέρι του με εμπιστοσύνη .
Δεν ξέρω που πάμε του είπα μα έλα μαζί μου .
Στο δρόμο θα βρούμε κι αλλους
κι αλλους ουτε κι αυτοί θα ξέρουν
Μα είναι όμορφα
τα μονοπάτια γεμάτα από βήματα.
Γυρίζοντας τον τροχό μαθαίνεις
τα πολύτιμα της κάθε μιας ακτίνας
Ακους;
ακους πως κουβεντιάζουν με νότες τα πουλιά;
.
.jpg)
