Πάμε σου λέω

Κανείς από μας δεν θα παραδινόταν 

όχι οσο ειμασταν μαζί 

Αυτοί εκεί τρανοί, δειλοί μ' αδεια ψυχή 

να μας σκορπίσουν θέλουν

Μα εμεις πιαστήκαμε από τα χερια 

κρίκοι, κομπο στον κόμπο 

με τα νερα της θαλασσας στους ωμους,  

θα φθάσουμε δεν ξερω που μα θα φθάσουμε 

Είναι γιορτή σήμερα της Αγίας Μαρίνας 

για θυμήσου ,τι ομορφο ! 

'' Μαρίνα πράσινό μου αστέρι 

  Μαρίνα φως του αυγερινού 

  Μαρίνα μου αγριο περιστέρι ''

να μωρε για τούτο θα φθάσουμε 

Γιατί έχουμε μαζί μας αιώνιους ποιητές 

του χθες του σήμερα του αύριο , 

του δρόμου τους τελάληδες 

της αποκοτιάς, της τολμης,

της ομορφιάς περπατητες

Έχουμε φωνές που γίνονται ταξίδια 

τόπους δροσιές για να κρυφτούμε 

σπηλιές του ήλιου ανοιχτές 

ηλιόπετρες που εμαθαν να ανθίζουν 

βουνά που από την καψα τους

αντίλαλο ζωής καλούν 

Η ρίγανη και η ελια 

μοσχοβολούν στο πιατο μας 

γιατί μιλάμε 

με τα πουλιά κι αλφάβητο μας δίνουν

γιατί μια χούφτα τοπος χωρά ολο τον κόσμο 

γιατί από τα δάκρυα φτιάχνουμε το λιβάδι 

γιατί οι δροσουλιτες μας με τα ελάφια ζουν 

κι ετούτος ο βασιλικός 

απλώνει φυλλα για σκαριά 

το χωμα του διψα 

το τσιμπολόγημα περιστεριών 

λευκά να τιτιβίσουν στα ανοιχτά 

ξυπνά την μνήμη και σφίγγει τη γροθιά 

να βρουν κατάρτια τα πανιά 

για αυτό σου λέω .. πάμε .δεν ξερω που 

μα εχει τόσο μπλε ο ουρανός

να θρέψει μονοπάτια 

να γίνουν δάση να φωλιάσουν τα πουλιά 

πάμε σου λεω πάμε ολα μιλούν απ την καρδιά!

Επιφάνεια

Λατρεμένη επιφάνεια 

ω! εσυ λαμπυριζουσα  επιφάνεια 

Λούστρο σε σάπιο σκαρί 

Χρήμα το χρήμα θεός κι αμοιβή 

Αγύρτες  και αργυραμοιβοί 

πουλούν πατρίδες 

να σωθούν οι εαυτοί 

μοιράζουν κορα 

την ψίχα να μη βρει το παιδι 

επιφάνεια 

Δικαιοσύνη που γέρνει 

εκεί που ακουμπάει το πουγκί 

βαλάντια που κόβουν 

του ανθρώπου την πίστη 

με γυαλισμένο το σπαθί 

κοστούμια δίχως σώματα 

με ακίδες στολισμένα 

στων τυπων την υποταγή

ω! επιφάνεια ακριβή 

ξεθωριασμένη λέξη

με αστρα κομματιασμένα 

δεμένα με άοσμη ραφή

κρύβεις τους ηχους 

μην ακουστεί η βοή

χρυσοβαμμένα ράσα 

υπηρετούν το στέμμα τους 

μη λείψει το πετράδι 

το κυρος μη δεχθεί πληγή  

νεροτσουλήθρες που γλιστρούν 

να κρύψουν το αμπουρο της γης 

σε ένα παλιό παγκάρι 

επιφάνεια !!!!!!!!!! ως πότε επιφάνεια 

κι η αλήθεια;

σχισμένη .. χαμένη διαφάνεια! 

Άτιτλο

Να αφήνεις ένα κομμάτι ψυχής
φως που χαρίζει 
και πως μοσχοβολά ο άνεμος!

Σταγόνες στον ωκεανό

Πρωί κι ενας μουρτζούφλης καιρός ισα 

που άφηνε μια χαραμάδα  να περασει

μια μικρή κόρη του ήλιου. 

Άνοιξε τα παράθυρα να χορτάσει 

τα καμώματα του καλοκαιριού .

Έβαλε στην κουπα του λιγο αχνιστό 

καφέ κι έμεινε να κοιτα τουτα τα περιστέρια.

Ποσο ανεμελα πετούσαν. Αχ και να χα 

τα φτερά της λευτεριάς τους σκέφτηκε 

κι ένα χαμόγελο έσκασε από τα χείλη του.

Πήρε στα χέρια του το πακέτο με τα τσιγάρα . 

Άδειο κι αυτό .Ντύθηκε βιαστικά ,

έβαλε τα παπούτσια του έκλεισε τη πορτα 

κι εφυγε . Μια μικρή βολτα μέχρι το απέναντι 

περίπτερο για την κάλυψη της μικρής

κακής συνήθειας .Ο περιπτεράς στο κελί του. 

Μέχρι να ανταλλάξουνε δυο κουβέντες 

ο ουρανός έβαλε τα γκρίζα του και αρχισε

να βρέχει. Οι σταγόνες πέφτουν πάνω του 

χοντρές και άτσαλες , γλήγορες 

και με επιβλητική παρουσία . Αρχισε να γίνεται

ένα μ αυτές έλιωνε σαν μια σταγόνα του κόσμου. 

Βρεγμένος χώθηκε ανάμεσα σε ένα πακέτο 

από εφημερίδες κι οσο κατέβαινε στο τέρμα του

αντίκριζε ταμπέλες που φώναζαν . Ανεργία , φονικά,

πείνα ,βιασμοί, αυτοκτονίες, ακρίβεια , 

πόλεμοι καπνοί . Βοήθεια φώναξε . 

Κι η ιδια κραυγή ακούγονταν κι από αλλους .

Σε μια γωνιά στο σκαλάκι του σπιτιού της, 

ήρεμη μια γριούλα έπλεκε την δαντέλα της

 είχε σωθεί από πολέμους τι να φοβηθεί . 

Από κάθε γωνιά πεταγόταν κι ένα χερι 

προσπαθώντας να πιάσει κάποιο άλλο . 

Οσο κατέβαινε τα νερα ανέβαιναν . 

Σε ένα κομμάτι χαρτιού από αμμο ένα παιδι

έπαιζε με το κουβαδακι του αθώο καθώς ήταν,

το γελιο του τους πήρε όλους αγκαλια 

και τους πέταξε πάνω στα φυλλα ενός δέντρου.

Εχει θα στεγνώνανε . Ο άνεμος δεν είχε 

σπασμένα σκαλιά. Ένα πουλί περαστικό 

τον κουτσούλησε . Τύχη φώναξε κάποιος . 

Και; θα μείνουμε ακίνητοι να ρθουν

να μας κουτσουλήσουν κι αλλα πουλιά 

ρώτησε . Κι ετσι καθώς μαζευτήκανε 

σταγόνες της γης από το στομα, 

βάδιζαν οι ίδιες ανησυχίες στα ματια τους 

πετούσαν ιδια πουλιά κι εκεί στις τσέπες 

συρρικνωμένα όνειρα γεματα 

πολύχρωμους σβώλους . Ένα μικρό

πράσινο παπαγαλάκι αγκάλιασε τα φυλλα

φωνάζοντας. Άνθρωποι σηκωθείτε .

Σιγά σιγά αρχισαν  να βρίσκουν 

τα κομμάτια τους . Τα πέλματα τα γόνατα

το κορμί ,το πρόσωπο .Ξαφνικά θυμήθηκε 

τον καφέ του . Μα τώρα είχε μια επιθυμία 

να αγκαλιάσει τον κόσμο όλο.Άρχισε να τρέχει. 

Το ιδιο έκαναν και κείνοι που μαζί του 

ήταν οι δικοί του άγνωστοι . Έτρεχαν ο ενας 

να προλάβει να κρατήσει τον ήλιο 

μη τον κλέψουν , ο άλλος να προλάβει 

να σπείρει χαμογελα στους κήπους , 

άλλος να φορτώσει ψυχές με δύναμη , 

κι εκείνος έτρεχε . Αγκάλιαζε οποιον έβρισκε 

μπροστά του . Μια κοπέλα του γέλασε 

απορημένα , ενας κυριος του είπε 

γεια σου ρε φίλε , ο περιπτεράς βγήκε 

από το κελί του και του δωσε ένα πακέτο 

τσιγάρα χτυπώντας τον στον ώμο φιλικά .

Μια γυναίκα τον κράτησε σφιχτά 

αγκαλιά κι ένα φιλί του δρόσισε τα χείλη .

Έβρεχε και ήταν πολλοί.

Είμαστε πολλοί σκέφτηκε και χαμογέλασε . 

Μπαίνοντας στο σπίτι αγκαλια με την αγάπη 

φώναξε . Φέρνω μια κουπα ακόμα . 

Κοιτα σταμάτησε η βροχή . 

Ο κόσμος έγινε ένας ολόκληρος ήλιος !

Άτιτλο

Κι από μια μοιρασιά 

μαθαίνει το σκοτάδι 

να ζωγραφίζει !

Έρωτας

Ο έρωτας δεν ειναι μια λέξη .

Είναι η φωνή

μεσα από τα σπλάχνα μιας παπαρούνας 

το φως 

που ανθίζει στο πρώτο τριανταφυλλο της μερας 

η προσμονή στο γελιο ενός παιδιού 

το χαδι 

που ανεμίζει στα πανιά μιας φιλίας 

λεπίδι του άδικου

και σταγόνα φιλιού στο λαιμό του δίκιου

το τραγουδι 

που ακούει η καρδιά την ωρα της μοναξιάς της 

ειναι τα αστραφτερά 

μάτια της θαλασσας καθώς μιλά στο φεγγάρι 

ο ερωτάς ειναι ζωή γεμάτη από τον έρωτα !

Η άρνηση του βολικού

Ένα όχι τράνταζε τόσο βαθιά τις αισθήσεις του

που θαρρείς κι απ την καρέκλα θα ακουγόταν
το σπάσιμο χιλιάδων τζαμιών.
Ναι λοιπόν είχαν τσακίσει κείνα τα φτερά
που στις πλάτες του μέρωναν τις ασχήμιες .
Θόλωσαν τα κρύσταλλα που κοιτούσαν
κατάματα τα πλευρά της αλήθειας .
Γεύτηκε αλμύρα κι άφησε κείνες τις αμυχές
να προχωρούν σα σημάδια στο δέρμα του .
Μα θα τα παρατούσε;
Θα άφηνε τα μάτια της άνοιξης χωρίς φως;
θα τύλιγε το νιώθω σε πλαστικό νήμα ;
Πάντα του άρεσε η μυρουδιά της γης
την ώρα που όρθωνε το βλέμμα η χαραυγή
Κι εκείνο το βλέμμα που μέσα του γυρνούσε
πως θα του έσβηνε τα χείλη;
Κοίταξε πλάι του .. πάντα καθόταν δίπλα του
εκείνη . Φορτίζοντας το νου του , 

ζυγίζοντας τα χρώματα
σαν έννοιες που κουβαλούσαν σπαρτά πηγής .
Πως να τρυγήσεις ρόγες δίχως αμπέλια
να σπάσεις το ηλιοβασίλεμα 

αν τέσσερα μάτια δεν το δουν
να μοιραστείς το χιόνι σε μια αγκαλιά
που νερό γίνεται να ποτίζει τα χείλη
μπα το κιότεμα δεν χάιδευε 

ποτέ τα νήματα του νου του
μήτε και κείνη η απόσταση βρήκε ψεγάδι
να σκούζει η πόρτα στα πόδια της συνήθειας
Κει θα ταν όσο το ποτιστήρι της αγάπης
στο χωράφι του βρισκόταν κείνος θα μοιραζόταν
το ράντισμα , παρέα με τα αγριοκέρασα
που στα τσαμπιά τους χάραζαν 

την γεύση της ζωής
την άρνηση του βολικού στα χνάρια επαναστάτη
με ορίζοντα που μοσχοβολά 

σαν γιασεμί στο απέραντο
κι αγιόκλημα άγουρης ελπίδας 

από τα χώματα ψυχής!

Ατιτλο

Τόσα κύματα , μπουνάτσες , μποφόρια 
 σπίθες από ηλιοβασιλέματα 
μα τούτο το φως , το τρυφερό χάδι της αγάπης 
ατέλειωτο μίλι , ζέφυρος βλαστερός 
ταξίδι στα Κύθηρα 
ακούραστος τόπος δροσιάς 
τη θαλασσα φιλί φιλί γεμίζει !

Αποξένωση

Γεμίσαμε λόγια χωρίς αγάπη 

κι απόμειναν χερια 

κρεμασμένα στο πάτωμα !

Άνεμος ψυχής

Ενας μικρός μαρτυριάρης άνεμος 

με σηκωμένο γιακά στο φεγγάρι 

πετά τα φτερά του 

κι ο ήχος του καλοκαιριού 

μαζεύει τις σπίθες να αγκαλιάσει 

Είδες πόσο κοντά 

σε εκείνους που αγαπά 

μένει η καρδιά; 

Γλάρος

Φθινοπωρινό καλοκαίρι 

Οι ξυλοκόποι ρίχνουν τ' ανάθεμα στα δέντρα

οι αιωνες χτυπούν το κέρδος στο κακό του καιρού 

άμυαλες οι παπαρούνες χαρίζονται στο φως 

ΟΙ φωτιές θρηνούν τις στεγνές γλώσσες 

μαριονέτες ορίζουν τα δάχτυλα του κυρη τους 

επαναλήψεις βαρούν σκουριασμένα ταμπούρλα

πολύχρωμα κοχύλια με ριγες χαδεύουν την άμμο 

Κήρυκες μονοπωλούν τη φλόγα των κεριών 

σαλτιμπάγκοι ζυγίζουν πώληση τοις μετρητοίς

βαθαίνουν σιωπηλά μονόλογοι δακρύων  

ιδρωμένα καράβια παίζουν στο μελτεμάκι 

Λίγο πιο κει μια χελώνα φυλά τα αυγά της 

ποιος σταματά το διάβα της θάλασσας

κι εγώ που μήτε ξυλοκόπος ήμουν , μήτε δέντρο,

δάγκωσα το κυμα να ξεδιψάσω αλμύρα 

στο αντάμωμα των γλάρων! 

 

Ροδόστρατο φως

Ένα παράθυρο φως 

σαν πως ένα καρβέλι ζεστό 

που ζύμωσαν τα χέρια 

να ταϊστούν τα στόματα των πουλιών 

τη ωρα που κελαηδούν 

οι άνθρωποι το βιός τους 

Σαν πως ένα σκοτάδι 

που δε φτάνει να σκεπάσει τα αστρα 

στα μάτια που γεννούν τα όνειρα 

Ροδόστρατο φως 

που μολογά η θάλασσα 

το μονοπάτι να βρει τον ηχο 

το σωμα της καρδιάς 

στη μυρωδιά 

του γιασεμιού των χτύπων !

Άτιτλο

 Κι από δυο σταλες ψυχής

γεννιέται ενας ολόκληρος κήπος !

Τόσες κρυμμένες φωνές

Τόσες κρυμμένες φωνές 

σε ένα διαφανο φεγγάρι 
Μοσχοβολά η γειτονιά της εγνοιας ,

ιδρώνουν τα πέπλα της θάλασσας 

κουρνιάζουν στο βραχο της αγκαλιάς ,
πετούν καράβια του ήλιου

να ξαποστάσουν καρδιές 
Τι  δύναμη η αγάπη!

Γυρίζοντας τον τροχό μαθαίνεις

Αυτό το καλοκαίρι εχει τα δικά του χρώματα 

Κάπου εκεί στο γαλάζιο του 

έβγαινε μια φούντα κόκκινο χορτάρι 

άγνωρο κι αδιάφανο στο γρασίδι που ήξερε 

πως να κουλαντρίζει τα φώτα του ήλιου 

Γέμισαν τα κλωνάρια μικρούς 

πράσινους παπαγάλους 

σαν μόλις να διακρίνονταν από τα φύλλα 

σαν πως να κρύβονταν στη σκιά τους 

μη τα σκεπάσει η βροχή 

Γυρίζοντας ανάμεσα στους αιώνες

τον βρήκα να χαμογελά

παιδεύοντας την ξύστρα του καιρου . 

Μοναχικός καβαλάρης 

που θαύμαζε το φουρό της θάλασσας 

κι επινε γουλιά γουλιά τα κύματα του ουρανού 

Τι κάνεις εδώ τον ρώτησα . 

Γιατί παιδεύεις αναμνήσεις και χώματα; 

Απ το μεγάλο σου παράθυρο χορταίνουν 

τα πουλιά το ελεύθερο του αγέρα 

και στήνουν τον κορμό να περπατήσει το λιβάδι.

Που μένεις; 

Αμίλητος μου γέλασε κι ήρεμη φωνή του 

αγκαλιάζει τα σύννεφα να γνωρίσουν το ξάστερο 

Να τανε νιος που φορτώνει τα πέλαγα στις πλάτες;

Να ταν σοφός 

που γύρευε σε μια κλωστή το αδράχτι;

Κάτω απ τη φωλιές περιστεριών 

ακίνητος με το βλέμμα στα μικρά τους 

λιγνά κυκλάμινα . Τα πόδια τους κλαδάκια

που σηκώνουν το βάρος του κόσμου .

Δος μου το χέρι σου ψιθύρισα 

και γέμισαν τα μάτια του πουλιά 

Κουβαλάς τόση άνοιξη 

αδύνατον να κρατηθεί στη χούφτα 

Λευτέρωσε την να βρουν τα ποτάμια 

τον χορο των ζευγαριών 

να γελάσουν τα νούφαρα στο παιχνίδι της λίμνης,

αστα να τρέξουν πάνω στη αμμο 

με τα βιολετί και καφετιά της βότσαλα. 

Με κοίταζε απορημένος σαν πως να αντίκριζε

κοραλι στο βαθος του ουρανού . 

Σαν πως κοιτά ένα παιδί 

το καστρο με τις πολεμίστρες .

Τα βόλια του μικρές μπουρμπουλήθρες 

που έσκαγαν γεννώντας τα λουλούδια 

κι εκεί που αφήνουν τα σημάδια τους ,

ξεπεταρούδια φυτρώνουνε αγριοφράουλες . 

 Άπλωσε το χέρι του με εμπιστοσύνη .

Δεν ξέρω που πάμε του είπα μα έλα μαζί μου .

Στο δρόμο θα βρούμε κι αλλους 

κι αλλους ουτε κι αυτοί θα ξέρουν 

Μα είναι όμορφα 

τα μονοπάτια γεμάτα από βήματα.

Γυρίζοντας τον τροχό μαθαίνεις 

τα πολύτιμα της κάθε μιας ακτίνας

Ακους; 

ακους πως κουβεντιάζουν με νότες τα πουλιά; 

.

Τα παιδια μετρούν τα αστρα

Τα παιδιά μετρούν τα άστρα 

τα κοχύλια τα γράμματα της θάλασσας 

η σιγαλιά κεντά στον άνεμο τραγούδια

κι εμεις μαθαίνουμε τον κόσμο 

στα δάχτυλα της αγκαλιάς 

Αρμονικά που ντύνει η νύχτα τα παιδιά της 

δεμένα στη μυρωδιά του γιασεμιού! 

Στη γειτονιά του βυθού σου

Γύρισες στη σπηλιά σου 
λύκος ή αρνί ,σύμπλεγμα και των δυο
Ασκητής που φόρεσε τον κόσμο

στις πλάτες να γνωρίσει το σύμπαν.
Καλά είσαι εδώ στα γνώριμα σου
αυτά κανείς δεν μπορεί να σου τα πάρει 
όμορφα που στρώθηκε ο ήλιος στο δώμα σου 
μήτε τον νοιάζουν οι νοτισμένοι τοίχοι
ξέρει καλά  θα αρχίσει να τους μιλά 
κι έτσι σιγά σιγά θα στεγνώσουν 
α! πως χορεύουν οι άνοιξες των χρόνων σου 
μικρές μπαλαρίνες που παίζουν 

στη λευκή σκια της αντηλιάς 
Γύρισες τόσους τόπους 

κι όλα στα χέρια τα κράτησες 
που τίποτε δεν ήταν δικό σου 
Κι εκείνο το φεγγάρι 

πως πάντα πίσω σου γυρνούσε 
πιστός θεατής του κόσμου σου 
Κελάηδησες σαν άλλος αποστάτης της φωνής 
κυνηγώντας τη νότα που έπλεε στο γρασίδι
Τίποτε πιότερο δε ζήτησες 

παρά ένα καθάριο νερό να σου δροσίζει το νου

την ώρα που περνά η λαλιά του στο άπιαστο .

Γέλασες με κείνα τα σκαθάρια 
που άκουσες να παίζουν στην αυλή της λίμνης 
έτρεξες με τα νούφαρα παίζοντας κρυφτό 
στις καλαμιές των ονείρων.
Στο πέλαγό περπάτησες τα μίλια σου 
α! όμορφος κόσμος ντυμένος αντάρτης 
έτοιμος να κόψει τη σκιά . 
Σαν άλλος μαχητής 

που με μια χούφτα χόρτο 
παλεύει την ξερολιθιά .
Τόσα που έμαθες που τίποτε δεν ξέρεις 
Κείνους τους ποιητές παλιούς παραμυθάδες 
στοίβαξες στο στέρνο

άμα ξεχνιέσαι να σε ξυπνούν .
Τους έκαμες σπαθιά , 

σφεντόνες τις νυχτερίδες να χτυπούν
κι όπου βαρούν τα κύματα

το κάλμα σου να συναντούν
Να γυρνάς να γυρνάς 

να περνάς τη γειτονιά του βυθού σου 
ανάσες να πίνεις κι ύστερα πάλι να ξεκινάς 
να.. έτσι ξεντύνεται η ζωή 

αλλάζει χρώματα μια δύση μια ανατολή

μα εσυ να μην ξεχνάς στην ενδοχώρα 
της ψυχής κρατάς τα ρούχα που φοράς !

Κύμα σιωπής

Κι από όλο το μήκος της θάλασσας
κράτησαν μια γωνιά  
να ρίχνει ο ήλιος τους σπόρους 
να σκάσουν από τα κουκούλια τους 
ρόδινοι καρποί γεμάτοι από κεράσια 
Μοιράζουν  τη γύρη τους 
να χουν το δρόμο να μεθουν τα πουλιά 
στο κελάηδημα των ανθρώπων 
Αγκαλιά με τον άνεμο τραγουδούν 
φωλιές για τα άστεγα του κόσμου .
Βαθύ το κύμα της σιωπής 
μα δες ποσα τα θαματα της αγάπης !

 

Άτιτλο

Ένα καράβι γεμάτο ηλιοβασίλεμα

Σταγόνες που είμαστε στο γέλιο

πιέτες χορού στο άγγιγμά του !

Άτιτλο

Να αφήνεις μια στάλα δροσιάς

δεμένοι ζεστά που φέγγουν οι κύκλοι 

ροδι που φτάνει στο φως της ψυχής! 

Και αν ερθουν να σου πουν

 

Κι αν έρθουν να σου πουν

πως γκρέμισαν τα όνειρα

τα πέταξαν μες τη φωτιά

εσύ να χεις τον ήλιο στη ματιά

κι από τη λίμνη που γελά  

να ξεσκεπάσεις

μια πεταλούδα που γεννά 

Και αν σου μηνύσουν  πως αλλάζουν

κι έγιναν άγριοι καιροί

εσύ να τους θυμίσεις πέρασαν

χίλιες μπόρες μα η ξαστεριά

κράτησε δροσερό το χάδι μη χαθεί

Κι αν σου χαρίσουν 

κίτρινες μπάλες της φωτιάς

εσύ στη βουκαμβιλια να τους πεις

έκρυψα γλώσσες τις δροσιάς 

Κι αν ..αν ..αν  μη τους πιστέψεις

τη θύμηση να αφουγκραστείς

το παρελθόν είναι η γη

μα το λουλούδι ανθεί 

την κάθε μέρα κάθε αυγή 

Πετά τα φύλλα , ξεδιψά

σε μια στάλα από βροχή

μα έχει στο νου την άνοιξη να δει

μέσα στο καλοκαίρι που άλλο δεν χωρά

παρά το θάρρος  στην πράσινη πλαγιά

να στάζει ανάσα γιασεμιού από πηγή 

κι από άκρη σ άκρη να ενώνεται σ ένα φιλί

Κι είναι που βύζαξες των άστρων την θηλή 

κι έμεινες αιώνια νιότη και παιδί!

Άτιτλο

Είναι και κάποιες λέξεις 
που όπως και να τις φωνάξεις 
αγάπη ακούν ! 

Άτιτλο

Γλυκό σαν κεράσι τούτο το βράδυ 
στα χέρια του παίζουν παιδια από όνειρα 
Τρυφερά που γεύονται τις στάλες 

τα φύλλα που ακούν την μουσική της καρδιάς !

Αντάμωμα

Εκεί στο αντάμωμα
του ουρανού και της γης ,

σταζοντας φιλί φιλί 

την δροσιά των λουλουδιών 

αποτυπωματα της βροχής 

μοσχοβολούν 

την ζεστασια της άνοιξης 

σαν πως το βήμα ερωτευμένων 

να μετρα τα κυματα της θαλασσας 

την ωρα που σωπαινουν τα πουλιά

κι ανθίζουν νότες στις γειτονιές !

Όλα ήσυχα κυλούν

Όλα ήσυχα κυλούν 

Τόσο ήσυχα ,που καμιά φορα 

τραντάζει  η σιωπή τα φτερά της

να λυτρωθούν τα κυματα 

στα κάστρα που φυλούν οι δροσουλίτες 

Κι εσυ εκεί να επιμένεις 

πως παίρνει χρώμα το σκοτάδι 

σε ένα πληθυντικό 

που αγκαλιά κοιτάει τα αστρα !

Άτιτλο

 Ξέρεις τι ειναι σπουδαίο; 
Να αφήνεσαι 

σε ένα φύλλο τριανταφυλλιάς 
και να νιώθεις 

τόσα λουλούδια να μοσχοβολούν 
Μικραίνει ο βραχος σαν κοιτάς το βουνό 
κι η πρασινάδα του γεμίζει βήματα 
βήματα σπαρμένα 

να τραγουδήσουν με μια φωνή
Γεμάτο  που ναι το φως της νυχτας !

Άτιτλο

 

Ζεσταίνουν τα όνειρα μας
ζεσταίνουν τους μικρούς ποταμούς
να παίξουν χρωματιστές πεταλούδες
κι εκεί που ανοίγουν
πολύχρωμα τα φτερά τους
γεννιόμαστε ξανά και ξανά
Αιώνια νιότη πως τις ψυχές
αμάραντα λουλουδίζεις !

Μάνα

Εγινες στάχυ και σε είπαν γη 

Δάκρυ κι εγινες θαλασσα

Αγκάλιασες τους κήπους 

γέννησες πολύχρωμα  λουλούδια, 

ήπιες φωτιά κι εγινε δροσερό το χαδι, 

μίλησες με ομίχλες με καπνούς 

και γέλασε ο ήλιος, 

γρατζούνισες τα γόνατα 

και ανέτειλαν κλαδιά, 

φίλησες όρμους της σιωπής 

κι εγιναν λόγια αγάπης και στοργής, 

χρωμάτισες το αυλο 

και πηρε γευση από κεράσι η πνοή 

Μέτρησες τις οδύνες

 στη χούφτας την πυγμή

κι απλώθηκαν χαμογέλα 

βγαλμένα από πηγή ,

ζέστανες την άγνωστη ανάσα 

κι έγινες η κοιλια 

μέσα σου τη ρίζα να βρει η αυγή,

θήλασες τα αστρα του ουρανού 

φως να βρει το σκοτάδι 

κι η μερα τρυφεράδα της ίριδας αρχή 

Μανα , ποια λέξη να σε βρει

που να μην εχει φως 

γαλάζιος που σαι ωκεανός 

αγάπη το όνομα σου ,

το στομα σου αγερας 

της μουσικής φλογέρα 

στου κόσμου την αυλή!

Στον κήπο με τις παπαρούνες

 Έφταιγαν ολα 
ο εγκλεισμος , ο φόβος , η θλίψη 
η ατολμία , η φυγή 
ο καπνός που φυλούσε τις νάρκες 
μα όχι .. όχι εμεις οι άνθρωποι 
η αποξένωση δεν είχε πλέγματα 
ο εγωισμός δεν κράταγε στεφάνια 
το πάθος του τεντωμένου δάκτυλου 
να δείξει την κουρτίνα του σαν άλλοθι
το αρα ψυχρη επέκταση του πάγου
δεν έλιωνε στη ριζα του πότε του γιατί
τα χερια δεν είχαν βαρη να πετάξουν 
ο αφορισμός δεν είχε στέμμα του τρελού 
μα τότε 
ποιος πλήγωνε την αγάπη; 

Στον κήπο με τις παπαρούνες 

κανεις δε μιλα για λάθη

τις κράτησα αγκαλια , ολα δικά μου 

προχώρα ήσυχος κόσμε ! 

Ειρήνη

Κι εκει που σ' αγκαλιάζουν οι λαοί

λευκό αστέρι στον ήλιο πετάς .

Λούζεσαι στο παιχνίδι των παιδιών

καθάρια να σε βρουν

σκαλίζοντας τα βότσαλα της άμμου

το τραγουδι σου να ακουστει

στο φλαουτο του κόσμου

στη μυρουδιά της ριγανης και του βασιλικού

Ανάλαφρα οι γεννες της σποράς να βυθιστουν

σε ενα κόκκινο βατόμουρο

γεματο κυταρα ,

βλασταρια να σε καρατήσουν αγκαλιά !

Άτιτλο

Δε βλέπεις δεν ακους 
μα ξέρω , ξέρω πως νιώθεις 
κάθε φορά κάθε στιγμή 
που αγκαλιάζω 
τη σκέψη της καρδιάς σου 
γελάς .. γελάς δυνατά!

Άτιτλο

Κι από ένα χρώμα 
πόσες μικρές 

συλλαβιστές χάντρες γεννιούνται 
Πες μου 
εχει άλλο πιο δυνατό τόπο

απ την αγάπη;

Ζυγιάζοντας βρίσκεις δική σου γη

Μήτε οι μεγάλοι φόβοι

μήτε τα μεγάλα λόγια
νίκησαν το άτολμο
Μπορείς να απλώσεις τα χέρια
χωρίς να σκεφτείς
πως μπορεί να στα κόψουν
μπορείς να δεις
τη φωτιά στα μάτια
δίχως τον τρόμο
πως θα καείς ;
Έτσι διπλώνουν οι άνθρωποι
μαθαίνοντας
τον ήλιο στο βλέμμα
ζυγιάζοντας
τον άνεμο στα φτερουγίσματα
τραμπαλίζοντας
το δάκρυ με το γέλιο
να παίξει η φυσαρμόνικα
το θρόισμα της φυλλωσιάς
αντικριστά και δίχως όπλα
να ακουστούν βόλια καρδιάς
της λεμονιάς πρωτανθισμα
να δένει κλώνους μοσχοβολιάς.

Δεν παίρνει μπόι η ψυχή
αν δεν σηκώσει τόλμη
κι αν δεν λυγίσει η ζυγαριά
βαρύ το τίμημα να βγει
δεν σπάει το αθέατο
το φως για να φανει
με ένα ίσως και μπορεί
δικό σου ειναι το βήμα

δική σου κι η φωνή!