Να γελάς

Κείνο που δεν θέλω ειναι να βλέπω

μάτια μελαγχολικά 

Κι ετσι γίνομαι σκίουρος 

που μόλις μαζεύει τα βελανίδια του

να χτίσει το κάστρο του κόσμου . 

Καμπάνα που διαλαλεί την πραμάτεια της 

να ρθουν οι φυλακες 

μεσα από τις γρίλιες των ματιών να φανούν 

σα νυχτερινά πουλιά που κελαηδούν 

Μικρός αποσπερίτης που κομπιάζει 

στο φως της γύρης των λουλουδιών 

Ενας υπόγειος γελωτοποιός 

που γράφει  εικόνες στη χωρα που μένουν

οι κόκκινοι χτύποι. 

Παιδί που με μια χούφτα καραμέλες ξεγελά 

κι εκείνο τον πονηρό καιρό . 

Άλλοτε πάλι δένω στα δάχτυλα 

πολύχρωμες ανεμώνες να κουμαντάρουν 

το φιλί του χειμώνα με τα κόκκινα βατόμουρα 

Να γίνομαι μουσική και να σου δείχνω

πόσα σκέρτσα γνωρίζουν τα φύλλα 

κι υστερα πάλι να κυνηγω το φεγγάρι 

γυρεύοντας τα μάτια μου οπου κοιτάς . 

Να γελάς .. να γελάς .Να δες τώρα 

Σε μια χούφτα τραγούδι 

πατίνια φόρεσαν οι νότες να φθάσουν 

στο όρος της καρδιάς . 

Κι όπως σε νιώθω ,όμορφα που γελάς !

Ατιτλο

Κι από κείνη τη σιωπή

γεννήθηκαν λουλούδια

να αγκαλιάσουν την αγάπη !

Άτιτλο

Και ξύπνησα πάλι θέλοντας να γίνω ήλιος

Κι έξω βρέχει και η βροχή με πίνει 

πίνει τους δρόμους, τα σοκάκια μου 

όπως μια πόλη με σηκωμένα τα φρύδια 

κι απορημένο ανάστημα .

Σαν μια άγευστη καραμέλα που μόλις 

σκεπάστηκε με το ζουμί των μήλων .

Και θέλω να αγναντέψω φάρους 

που ανοίγουν τα μάτια γαλανά

να περάσουν οι τράτες με τα γιομάτα ψάρια .

Φουριόζα ντύθηκα κόκκινη κλωστή 

να ράψω με το βελόνι τις τρύπες 

μπαλωμένων σπιτιών .

Αχνίζει το τσουκάλι ατμούς που φορτώνουν όνειρα 

και ξεσπιτώνουν μικρές ομίχλες. 

Να τρέξω θέλω να τρέξω να προφτάσω τις σπίθες 

που αραχνούφαντα γελούν στα μάτια σου 

Ναι αυτές τις μικρές δονήσεις που θέλω να σου χαρίσω 

καθώς μεσα μου πάλλεται γυμνό το σύμπαν. 

Να κρατάς να κρατάς στον αέρα 

τους μικρούς χιτώνες που σέρνει η αγάπη , ακούς; 

κι όταν κρυώνεις να φοράς την ψυχή μου ! 

Άτιτλο

Κι όπως πέφτουν τα φύλλα της νύχτας 
σφιχτά αγκαλιάζονται ψυχές !

Άτιτλο

Ο ίσκιος σου στον ίσκιο μου 
ενας καθρέφτης 
που εμαθε να τραγουδά
την ίδια μελωδία!

Άτιτλο

Κι ετσι γρήγορα που τρέχουν 
να αλλάξουν χρώματα 
μοιάζουν μικρές πυγολαμπίδες 
που πετούν στη χούφτα μας 
και παίζουν με τα δάχτυλα
Κυράδες που πλένουν 
τα ρουχα τους 

στο φως της λιακάδας 
ανάμεσα στα κλαδιά μας 
Γυρνούν στο κουκούλι 
με τα ανοιγμένα πέταλα 
να σβήσουν την σιγαλιά 
κι εσυ το ξέρω 

θα ρθεις με το φεγγάρι
σε μια γουλιά κρασί 
να μεθύσουν τα αστρα 
μυρίζοντας αγάπη !

Βρεγμένο τσιρότο

Λες κι ήμουν ένας τοίχος έγραφες κι απάνω μου

κυλούσε η ρότα σου .
Κάθε φορά κι ένα τσιρότο 
να καλύπτει τις πληγές 

με κάτι γεμίσματα στρασατα της επιφάνειας
Ιστορία - τσιρότο , Πολιτισμός - τσιρότο
κι άλλο ένα στη χαμένη ταυτότητα ,
κι ύστερα στο χώμα των προγόνων μου ,
στα παιδιά , στα μάτια , στο στόμα
για να βυζαίνει βουβά το σιωπητήριο ,
στα βιβλία , στα κεραμίδια τα ασκέπαστα ,
παντού παντού τσιρότα .
Και ξεκολλούσαν σαν αγκάλιαζαν την βροχή ,
έπεφταν πάνω στα λουλούδια , 

στα πόδια των μικρών αγοριών , 

στις φούστες των κοριτσιών , 

στα φύλλα του χρυσάνθεμου ,
στο πιάτο με τις ελιές
Ναι , ναι μαζί τους σου ξεφευγα

γιατί ήξερα τις πληγές σου
και σε περίμενα ..σε περίμενα 

ξενυχτώντας με ένα άστρο 

γιορτάζοντας την κάθε ανατολή στο πρώτο της φιλί ,
σε ξέρω πια σε ξέρω. Δε σε φοβάμαι εξουσία .
Τα τσιρότα σου γίνανε κλακέτες 

να χορεύω με τον άνεμο,να χορταίνω 

στο μίλι της ζεστασιάς των ανθρώπων
Κι εκεί, εκεί στη θάλασσα σε βρέχω

να ξεκολλάς από πάνω μου
Βρεγμένο τσιρότο που πέφτει σε κύματα ξερολιθιάς ,
να κολυμπήσει στον ήλιο 

η αγριοτριανταφυλλια καμαρώνοντας

το αμπέλι με τις γλυκές τις ρώγες ! 

Άτιτλο

Ποιος σταματά
μια βαρκάδα που χει σφυγμούς !

Άτιτλο

Τα βραδια πετούν συναισθήματα ,

οι εγνοιες γίνονται κουπιά

να αγκαλιάσουν τη θάλασσα

ψηλώνουν

λευκες κρατούν μια χούφτα ουρανου

να μοιραστούν φωλιές χελιδονιών

φτερουγες που ενώνουν τα δάχτυλα

να σκεπαστεί το φιλί του χειμώνα

Τα βράδια ανάβουν φωτιές

να λιώσουν απουσίες

Ακους , ακους το γέλιο τους ;

Αλληγορικό

Και πως να αντισταθείς 
στον έρωτα της φύσης με τον άνθρωπο !

Άτιτλο

Πονάνε , σφυρίζουν , γελούν 

οι λέξεις μάτια μου 

μα σαν τις νιώσεις 

μια γεύση από κεράσι αφήνουν 

σαν πως να αραδιάζεις 

πολύχρωμα βότσαλα στην άμμο 

σκιτσάροντας γλυκό φιλί 

της καληνυχτας !

Προσμονή

Τώρα που ο σπόρος μεγάλωσε 

οι φυσαλίδες γίνανε θάλασσα 

θα δούμε πόσο μοιάζουμε ;

εγω , εσυ, η Ανθή , ο Πέτρος,

ο Γιάννης , η Βικτώρια 

θα γίνεις εγω ; θα φτάσω εσένα; 

να χτίσουμε τον ήλιο 

στα νερα των ανθρώπων 

μετρώντας μια αγκαλιά 

που δένει σφιχτά τα άστρα; 

Μονοπάτια ψυχής

Στενεύουν τα μονοπάτια 

κι εκεί στην ακρη του δρόμου 

γεννιέται ένα τσαμπί σταφύλια ,

ένα μικρό γαλάζιο πουλί της νιότης ,

ενας υάκινθος του γιαλού,

μια μικρή σχισμάδα στη γύμνια του ουρανού,

ένα τόσο δα δάχτυλο 

μια νιούτσικης πατούσας 

και φωνάζουν.. φωνάζουν 

Κοίτα πως το αποτέλεσμα 

τρώει τον αριθμητή 

πολλαπλασιάζει το λιγοστό φως 

στο αντιφέγγισμα του είναι 

τούτο..τούτο σπέρνει το μολύβι 

κοστολογεί το αέναο φιλί 

στρώνει την ζεστασιά 

στο μέρος σου καρδιά 

κι εσυ που με ρωτάς γιατί 

περπάτησες στο νου κι έγραψες στην ψυχή 

κι εγω που τυφλοπόντικας γυρνώ 

και κάτω απ το χώμα ξεδιψώ 

γυρνώ ουράνιου τόξου τον τροχό 

εκει που ζουν ηλιαχτίδες 

με χρώματα φυλάνε το κάστρο 

που ξάστερα οι δροσουλίτες 

πίνουν ρακί με δάκρυα γελούν 

στης λύπης τα χωρατά χορεύουν 

στα βράχια ανθίζουν κι αγαπούν!

Άτιτλο

Κι όταν σε ρώτησα ποιος εισαι;
μου πες ο άνεμος 
κι εγινα δίνη καλοκαιριού 
να μην σε βρίσκει ο χειμώνας!

Άτιτλο

 Και μια φέτα φεγγάρι φτάνει να γεμίσει η θάλασσα 
 Ξέρεις πόσα θάματα κρύβει η αγάπη !

Παιδιά του Νοέμβρη

Να αγαπηθούνε 

Απλώσανε τα χέρια 

να αγαπηθούμε 

σαν πως το ρόδο μεθά

στο λεύτερο αέρα 

Κείνο ποθήσανε 

Να αγαπηθούνε λεύτεροι

του αύριο γεννημένα παιδιά

να ξεδιψάσουν 

να συνεχίσουν 

να κουβαλούν τον ήλιο 

πίνοντας, χορεύοντας 

και τραγουδώντας 

ατέλειωτα, αγέννητα 

τον μυρωδάτο δρόμο !

Άτιτλο

Κι όσο και να πεις

μια μικρή άνοιξη κρατάμε μέσα μας

να μην ξεχνάμε αμάραντα

η αγάπη πως ανθίζει !

Άτιτλο

Για να μην νιώσεις 

εσυ μοναξιά 
εγινα γη, ουρανός , αέρας 
κι εκείνα τα δάκρυα μου 
μια θάλασσα αγάπης !

Άτιτλο

Πολιτική αντιπαράθεση  είπαν

ζωσμένοι έδρανα  

κι η κανη κάπνιζε στραμμένη στην πλατεία !

Σκέψεις που κουβαλούν σταφύλια και ρόδια

Σωπάσαν ολα 

Οι δρόμοι κλεισαν τα κεπέγκια τους 

και μοναχα στο θρόισμα των φύλλων 

μια γλυκιά μουσική χορταίνει της ανάσας του αέρα 

Έχει κρύο απόψε κι ανάψαν οι καμινάδες 

να χορέψει ο κύκλος του καπνού 

Σαν ένα βαρύ ζεμπέκικο ξεχύνεται το σώμα του 

γεμάτο από την μυρωδιά των ανθρώπων 

Έχει κρύο κι ειναι ζεστές οι στέγες 

που φυλάνε χλωμά τα κεραμίδια 

Τριγύρω καρδιές που πλέκουν τα υφαντά τους 

πολύχρωμα σκεπάσματα μη και κρυώσουν οι ψυχές 

Σκέψεις που κουβαλούν σταφύλια και ρόδια 

γλυκά του κουταλιού κεράσια να βάψουν τα χείλη 

Ο ουρανός γεμάτος από μάτια , αστέρια που πετούν 

να ντύσουν την γύμνια με ένα χαμόγελο 

Κι εγω που σου μιλώ σιωπηλά κι εσυ που μ ακους δυνατά 

κι εκείνοι οι φίλοι σπίθες λουλουδιών ποτίζουν τις ωρες 

με ρόδινα τριανταφυλλα . 

Ακου πως ένωσε τις νότες το πεντάγραμμο

ψιθύρισμα δες..  τραγουδάμε !

Πες μου φεγγοβολούν τα αστρα δίχως ουρανό;

Περάσαμε από τις σχισμάδες των πεζοδρομίων

ζεσταίνουμε τις πλάτες

κάτω από τα νερα της θάλασσας .

Ανάμεσα στις κρυστάλλινες

σταλιές της δίψας της,

ανάγλυφα μυρίζουν οι άνθρωποι

άρωμα του νωπού φύλλου

Και πες μου

φεγγοβολούν τα αστρα δίχως ουρανό;

Πάμε να βάψουμε τον ήλιο ασημί

να μοιάζει το φεγγάρι;

να γαληνέψουμε τα αφρισμένα κύματα,

σφυρίζοντας το τραγούδι του τζίτζικα

να δένουν ζεστά στο ταπεινό ακρογιάλι;

Πάμε να βάψουμε το σύμπαν;

πολύχρωμα να μην τρομάζει

η ανατολή στο πρώτο της φιλί ;

κι υστερα ασε με να μιλώ στα συννεφα

μέσα απ το βλέμμα σου

Έτσι απλά .. απλά να στολίσουμε τη γη

με φόρεμα που να μοιάζει με βήματα

που ξενυχτούν στο φως

κι αγκαλιάζουν σφιχτά το σκοτάδι.

Να.. ίδιο με τα δικά μας .

Σαν πως ανταριάζει το χορτάρι ,

καθώς γεννά

στη μέση του φθινόπωρου

μωβ και κόκκινες βιολέτες !

'Άγγιγμα

Να μπορείς να αγγίζεις 
να αφουγκράζεσαι , να νιώθεις 
το χάδι στο μάγουλο
το φιλί στον ώμο  
στο σκίρτημα του άνεμου 
ακόμη κι αν ειναι κλεμμένο 
από τα μάτια του ήλιου 
αυτό .. ζεστά 
γλυκό χαμόγελο που αφήνει !

Δίδυμες κόρες

Κουβαλά δυο δίδυμες κόρες στην πλάτη

γυμνές κι απέραντα γεμάτες 

ζωή κι αγάπη 

και κείνος ο κήπος 

σαν το πρωτόγαλα της μάνας 

μεγαλώνει ηλιόφωτα φύλλα δροσιάς! 

'Ατιτλο

Σήκωσα τα γόνατα 
θα περάσει κι αυτό είπα 
και τούτο το χαμόγελο ,
ξύπνησε τη χαρά σου
στην τσέπη της καρδιάς μου 
μήλα και μανταρίνια έφερε 
Κοιμήθηκα στην αγκαλιά σου 
ενας μικρός λιλιπούτειος άνεμος

τους ώμους μου ζέστανε !

Αιφνιδίως

Θα έφτανε ενας απότομος θάνατος 
για να ειπωθούν υμνολόγια αγάπης 
μέχρι τότε θα κάρφωναν οι λέξεις !

Σκέψου λέει ...

Σκέψου λέει 
να σταματούσαμε κάποτε 
να μιλάμε για τους αλλους 
πάνω στους άλλους 
μα να είμασταν πλαι 
σωπαίνοντας 
ακούγοντας 
Γίναμε ολοι για ολα 
καμία ειδικότητα δεν ξεφευγε 
γνωστες του ολου και των πάντων 
μικροί εξουσιαστές 
που αναζητούν την εξουσία 
μπερδεμένοι τραγουδοποιοί 
που έχασαν τις νότες 
μα κοίτα κάπου εκεί , κάποιοι
μιλούν ψιθυριστά 

να ακούσουν τον ήλιο 
σκέψου ..σκέψου λεει 
πόσες ακτίνες του θα μασταν 
αν για λίγο 
αφήναμε  τις κόρες του 
να μας κρατήσουν αγκαλιά 
σκέψου 
κι ακου .. ακου τι όμορφα 
ακούγεται η βροχή !

Άτιτλο

Το θάρρος 
γράφεται με τα ρω του έρωτα 
κι ένα α γεμάτο αγάπη !

Σπουδή κατω απ τον ίσκιο

Τούτη η γωνιά πως μ αρέσει 

Κάτι ανάμεσα από μια πέτρα της γης 

και μια φέτα ουρανού.

Οι φίλοι μου κάθονται 

στην καρδιά μου αναπαυτικά 

κι αρχίζουν να ξεκουράζουν την μέρα τους 

Γεμίζει ο τόπος αγριολούλουδα που αφήνουν

την ευωδιά τους στα κάστρα που γεννήθηκαν 

σπουδάζοντας μονάχα τη γέννα του χαμομηλιού

Κείνες οι γιρλάντες που γύρω μου σώπαιναν

να ακούσω το τραγούδι τους όμορφα

που δένουν τα φτερά τους .

Το ανεμάκι μας βρίσκει να ψιθυρίζουμε 

τραγούδια που γράψαμε τότες 

Τότε που ακόμα οι πένες 

την πρώτη γνωριμιά τους 

με το χαρτί είχαν και δειλά περπατούσαν 

Τα γέλια μικρές αξέχαστες στιγμές των ματιών

κι ότι κουβαλώ σε τούτο το μικρό δισάκι 

αθέατος ίσκιος στο προσκέφαλο τους 

να ζουζουνίζουν πολύχρωμες φυσαλίδες 

Ένα τσαμπί ολόγλυκο σταφύλι 

που μέτρησε τον κόσμο με τα δάχτυλα 

στο αμέτρητο της κολυμπήθρας 

Α τι νομίζεις πως εκείνοι 

που αγαπιούνται χάνονται; 

Γυρνούν βιολέτες , άστρα, 

φυσαρμόνικες, φλάουτα 

χρώματα , πουλιά , νούφαρα , 

μικρές ολόλευκες γρίλιες 

κι άγραφες νότες που ξέρουν 

πως ειναι ριζωμένες στο παντού , 

σε κάθε χορό της στιγμής 

στροβιλίζονται ανέγγιχτα χάδια 

κι άσβηστες αγκαλιές 

Αμίλητοι λογάδες 

που έμαθαν να ξετυλίγουν 

το κουβάρι του ήλιου 

τινάζοντας τα μαλλιά τους 

Κείνοι νιώσαν σου λέω νιώθουν , 

νιώθουμε   . 

Ξέρεις τι ειναι το νιώθω;

Μια κουταλιά νεράντζι 

κι ατέρμονος ωκεανός 

Κι εχει μια γλύκα να κολυμπάς

με ανοιχτά τα χέρια! 

Δώρα ψυχής

Κι ώσπου να μαζέψεις

τα δώρα της μέρας 

να τα τυλίξεις 

στην ποδιά του κήπου .. νυχτώνει

Τουτη την ωρα 

τα αφήνεις λευτερα 

να γίνουν χαδι στα μαλλια ,

ενα απαλό χαμόγελο 

ένα αεράκι 

που συντροφεύει κάποιον ώμο 

ένα μικρό ξωτικό 

που κουβαλά στο άγγιγμα 

ζεστά βατόμουρα της νύχτας!  

Κι αν ολα φίλε μου

    Κι αν ολα φίλε μου μυρίζουν

ομίχλη και άκαπνη στάχτη στα πεζοδρόμια

εμένα ασε με να ζω

εκεί που δεν υπάρχουν σταχτοπούτες

μα μόνο ανοιχτές περγαμηνές

που διαβάζουν το λιόγερμα

εκεί που γεννιούνται ξωτικά

να θρέψουν το στάχυ

σκαλίζοντας τη στείρα γη

ασε με να ζω στους κύκλους

με ταπεινά τα κιτάπια

ασε με να γεύομαι τις μυρωδιές της ρίγανης

την ωρα που ανατέλλουν τα πουλιά

ασε με να προχωρώ

σε αγκαθια και λουλούδια

γυρεύοντας την ομορφιά του δειλινού

να ξεστομίζω κεραυνούς

με τη φωτιά της αγάπης

ασε με να ονειρεύομαι

σε έναν κόσμο ενικό

την γέννα του πληθυντικού

μέσα από ωδίνες λύπης και χαράς

να χορεύω με το μίσχο

ενός κυκλάμινου στα κεραμίδια

που αχνοφέγγει το φως

από την κορμοστασιά τω δέντρων

ασε με να ποτίζω τον ηλιο στα μάτια

μη μαραθούν τα γεράνια

να πιστεύω πως τίποτα δε χάνεται

κι όλα κάτω από την γλάστρα

θα ξαναγεννηθούν

γνωρίζοντας το δρόμο

που σπείραν οι άνοιξες

ματωμένες μα με το κεφάλι ψηλά ι

ίσα με την πλάτη του άνεμου

ίσα με τον άνθρωπο!

Σταγόνες φωνής

Κι έτσι απότομα , απροσδόκητα 

σαν μια κομμένη ανάσα που μόλις 

άνοιξε το κελί της 

έσπασε τη σάρκα και βγήκε στον άνεμο  

Δεν ήξερε αν είχε φτερά πεταλούδας 

ή μήπως ήταν ένα γρηγοποδαρο άλογο

ή ίσως πάλι ένα παιδί που είχε καρφιτσώσει 

στο πέτο ένα καταπράσινο λιβάδι .

Μακριά από σκόνες 

που κρύβουν το λαμπερό πρόσωπο 

μακριά από κουφούς δρόμους 

Σε εκείνα τα δροσερά καλντερίμια 

με τις κρεμασμένες μολόχες 

στα μικρά μπαλκόνια έτρεχε

ανάγλυφα σταγόνα φωνής

Εκεί η βροχή ξεπλένει την ανημποριά,  

φορτώνει τις καθαρές της σταγόνες

να δροσίσει τα διψασμένα στόματα,

φουσκώνει μπαλόνια στα ρυάκια 

να στεγνώσουν τα βρεγμένα όνειρα 

Καθαρά σαν τα ασπρόρουχα της γιαγιάς, 

όπως εκείνο το πρώτο φιλί 

που αγγίζει τον θάνατο γεννώντας τόση ζωή 

γεμίζει τα φύλλα των λουλουδιών 

με δροσοσταλιές ανθρώπων 

σαν το άγουρο χιόνι που λειώνει 

στα μάτια του ήλιου 

Ένιωσε τον αντίλαλο των άστεγων 

κοριτσιών με τα νωπά ρούχα 

ανάγλυφα να χορεύουν στις μύτες 

των ποδιών τους 

τα αγόρια να τυλίγουν στο ζωνάρι

την αρχοντιά της νιότης 

κι εκείνα τα ροζιασμένα χέρια 

να ζεσταίνουν το φθινόπωρο 

με τα πουπουλένια τους δάχτυλα . 

Γύρισε τα μάτια στα δέντρα 

στα χρυσοκόκκινα φύλλα 

Στα μαλλιά τους ανέμιζε απαλό αεράκι 

Ανάμεσα τους είδε τη καρδιά της 

λουσμένη από  τις μυρωδιές της γης,

ντυμένη στα πιο όμορφα χρώματα 

μέσα σε άπλετο φως η δύναμη της αγάπης !

Καθρέφτες

Κι ετσι ολα θα έπαιζαν 

πάλι στην ιδια μπάντα 

Περιμένεις ,περιμένω , 

σκοντάφτεις, σκονταφτω ,

καταλήγοντας 

στο βάθος του τίποτα 

και κοίτα 

πως με ονόμασες πέτρα 

και σένα  ροή

ας ειναι 

να πετας σε γαλάζιους κήπους 

κι ας ξέρεις 

πόσο μου μοιάζεις 

πόσο σου μοιάζω 

καθρέφτες .. σε ακινησία ! 

Άτιτλο

Φθινοπώριασε 

μα ποιος σταματά τη μουσική 

από ένα κόκκινο τραγούδι καρδιάς !