Δυνάστες

Έρποντας έφτασαν στο αρχείο του κόσμου 

τράβηξαν την περόνη ανάμεσα απ τους κόμπους που έχτισαν,

κι αργά αργά έσβηνε ο ήλιος 

η θάλασσα περιμένει να παίξουν παιδιά 

Φίμωσαν τα στόματα μη χυθεί η λάβα 

του ανέραστου καιρού της Περσεφόνης 

μη πέσουν τα μαλλιά της στη γη και φυτρώσουν πνοές

το δίχτυ του ψαρά χαϊδεύει κοράλλια 

Άμορφοι όμοιοι δικοί ξένοι φορώντας τα λευκά τους γάντια, 

να κρυφτεί το γηραλέο κεφάλι που φορούν στα δάχτυλα, 

κι η φλέβα του πλούτου που σβήνει το ύψος του δούλου  

η άνοιξη καρτερά τον χορό των πεταλούδων 

γέμισαν τους τοίχους κελιά να μαστιγώσουν τα λουλούδια 

φωνή δεν ακούγεται να ουρλιάζει, 
να κόψει τη σκουριά  αιώνων,

στιγματισμένη  θα γυρνά πάλι ,
πόρνη πολυτελείας  μονάχα για μια ανάσα

η ρυτίδα γυρεύει τη ζεστασιά στα μέτρα του καλοκαιριού 

Μα θα  σκοτωθεί ο θάνατος στον αριθμό του ,

σκιαγμένος από ακτίνες ματιών , 

πολύχρωμα φιτίλια του απέραντου δάσους,

γέλια αγέννητων Σποράδων  

θα ανοίξουν τα αμπάρια να παίξουν τα ανεμακια,

να γεψει η φυλλωσιά το πρώτο της φιλί 

Θα βγουν από την αρχή κυκλάδες 

κι ορεινές κορφές μπροστάρη να χουν τις ελιές

θα ρθει  γλυκό το πρωινό 

στο ζυμωτό ψωμί ο άνθρωπος τον άνθρωπο να βρει !

Άτιτλο

Άφησε

το νοιάζομαι σε μια κούπα κρασί 

το να προσέχεις στον άνεμο 

πως μέθυσαν τ άστρα 

την ώρα που σε ένα φιλί 

ανέμελα γελά η αγάπη !

Άτιτλο

Γνώριζα τα μάτια σου 
πριν  αντικρίσω 
τα κύματα του ουρανού
Κάτι από ήχο μελάνης είχαν 
κι ανέσπερο φως 
Ένιωσα την αγωνία σου 
Λαχανισμένη προχώρησα 
να κρατήσω τα δάκρυα 
μη ξεχειλίσει η αλμύρα 
και χαθεί η φωνή σου 
απ το βλέμμα  
Ρίγωνα στο παγωμένο σου σώμα 
να σου φορέσω τον κίτρινο κύκλο 
Έσπασες μέσα στα χέρια μου 
ρόδι που γέμιζε τους κήπους 
κοκκινέλι απ το στόμα 
Μη φοβάσαι σου είπα 
Κανείς δεν φεύγει 
Νοικιάζει μόνο το δρόμο του 
στα πεζοδρόμια 
μα εδώ .. εδώ εχει γη 
εδώ εχει φεγγάρι 
τραγανό ζεστόψωμο 
να χορταίνει η άβουλη πείνα
γυμνώνουν οι άνοιξες 
να ράψουν τα πανωφόρια μας  
εδώ εδώ κατοικούν 
οι ανάσες μας !

Άτιτλο

Θέλω ένα ποίημα 

ίδιο με τα μάτια σου!

Δρόμοι και δρόμοι

Κάποτε θα καταλάβεις ,ήταν οι μόνες λέξεις 
που βγήκαν απ το στόμα της 

κι έτσι ησυχα κι απλά τον χαιρέτησε .

Καλοτάξιδος νάσαι φίλε μου 
στα ανοιχτα σου μονοπάτια .

Δυσκολο πραγμα να μιλήσεις 

Έτσι ήταν η Γιώτα σιωπηλά κι αθόρυβα 

τα βήματα της. Ετσι ηταν κι οταν 
άνοιξε την πόρτα της  διχως δευτερη σκεψη . 
Μετρούσε συμπεριφορές .Αλλαζονεία , ψέμα 
Χριστέ μου πόσο ψέμα κι απέραντη υποκρισία 

Μια μάσκα για κάθε ανθρωπο κι ανάλογα τα αυτιά 

οι νότες της μουσικής . Φίλοι και φίλοι λοιπόν 
αλλα σκαλια για να δουν και να φυγουν
κι αλλα αληθινα να σ αγκαλιάσουν
Τρόμαξε κι έτσι σιγά σιγά 

απλωνε το βήμα της στις παπαρούνες .

Εκει ανάσανε . Θυμόταν τα λόγια του Πατέρα 

να συγχωρεις για να μπορεις να προχωράς . 

Τον πρωτο καιρό της φαινόταν αδιανόητο 

πως να συγχωρήσει τόσο κακό κι ακόμα
κι αν συγχωρούσε ,πως να συγχωρούσε
τον εαυτό της που το επέτρεψε . 

Ο χρόνος όμως της έδειξε τις μυγδαλιές
που πλαι της φυτούσαν,εκεινα τα ροδοκόκκινα 
μάγουλα που κάθε μέρα μαζί της γελούσαν, 

τις μικρές πορτοκαλιές που γευονταν γύρω της
τον ίδιο ζωμό στα χείλη. 

Κι εκεινοι οι πλάτανοι , στημένοι χρόνων φιλίες , 
γέλια και καμώματα του καιρού,που δίπλωναν
την κάθε ώρα του φεγγαριου στη σκέψη 
της καρδιάς της .

Η Γιώτα θυμήθηκε , θυμήθηκε τα λόγια 
της γιαγιας της. Μπένιμ κιζ (κορίτσι μου )
μήτε οι τίτλοι μήτε το άκομψο μπόι 
χωράνε στην καρδιά. Αιμα και χτύπο να χει 
να λαχταρουν οι φλέβες στο αντάμωμα .

Άρπαξε στα χέρια κείνο το κιτρινισμένο βιβλίο,
του χαμογέλασε,να πας στο καλό του είπε 
μα τα ράφια μου γεμάτα ειναι απο πολύχρωμες
σελίδες και κείνες οι λευκές περιμένουν 
κεινα τα νιούτσικα βλαστάρια να γεννηθούν. 
Άνοιξε το συρταρι κι εχωσε το βιβλίο στα περασμένα. 

Μονάχα μου δίδαξες σε ευχαριστώ. 

Ενα σπουργίτι βάδιζε κορδωμένο στο μπαλκόνι 
λες κι ειχε κατακτήσει τον κόσμο κουνώντας
την ουρά του απο πλακάκι σε πλακάκι .
Τα λίγα σουσαμένια ψίχουλα στο πιατακι 
που βρισκόταν στη γωνιά του μπαλκονιού 

λουκούλλειο γεύμα στο τραπέζι του .
Το κεφάλι του πέρα δώθε να ερμηνεύει
τον ουρανό  Στα σύρματα απ το κολώνα της Δεη 
ισορροπούσε με τους μικρους της μίσχους 
μια μικρή παρέα . Σαν μικροί συνομώτες χαμήλωσαν 
το βλέμμα και το σπουργίτι του μπαλκονιού 
ψήλωσε τα μάτια. έφτασε μια στιγμή να δει η Γιώτα 
τα μυτερά τους στόματα στο ίδιο πιάτο . 
Άραγε να καταλάβαιναν πόσο πολύτιμος 
ειναι ο φίλος που τους πρόσφερε απ το φαγητό του; 
Μα και μήπως το ένιαζε το κανε γιατι τόθελε .
Αυτό λοιπόν ηταν το νόημα . Η μοιρασιά 
και το πόσο όμορφα ενιωθε εκείνο που μοιραζόταν 
Ενα μικρό χελιδόνι πέταξε μέσα της . 

Γέλασε μουρμουρίζοντας. Πόσο δίκιο είχες Πατέρα !

Άτιτλο

Κάποτε πίστευα 
πως οι ποιητές 
ήταν αγέννητα λουλούδια 
και οι ποιήτριες 
τα μαλλιά της άνοιξης 
μέχρι που κατάλαβα 
πως είναι .. άνθρωποι !΄

Ποίηση

Στόμα  παιδιού,
σπαθί του αδικημένου,
ανάσα του έρωτα,
του τρύγου το σταφυλι,
ίσκιος καλοκαιριού,
ασύνορα πανιά
στης λεύκας το λιοπύρι,
βύζαγμα της βροχής,
του άστεγου γιοφύρι,
ψυχής αμπέλι στο Νοτιά,
επαναστάτης του Βορρά ,
του άγουρου ορίζοντας ,
αστροφεγγιάς το πέπλο,
αιώνια άνοιξη της γης,
αμάραντο που χύθηκε
στην αγκαλιά της ομορφιάς
και σ ήλιου πατητήρι,
να σβήσει η φωτιά νερό
σε ρόδο κόκκινο ακριβό !

Άτιτλο

Και το μόνο 
που ήθελα 
ήταν να φωνάξω
δυνατά μια λέξη 
σώπασα 
ήξερα πως .. ακούς !

Άτιτλο

Γαλήνεψε η θάλασσα 
τα αστέρια της είναι στην αγκαλιά της 
φιλί το φιλί βαδίζουν !

Άτιτλο

Στα κλαδιά του ουρανού θα πετώ 
τιτιβίζοντας τα φύλλα της γης μου 
ρίχνοντας σπόρους αιώνιας νιότης 
φυτεύοντας στην άκρη του ουρανίσκου 
τα αμάραντα του δάσους 
έως να γεννηθώ κόκκινο πουλί !

Άτιτλο

Να τρέχεις ,να τρέχεις όπου θες 
να κουβαλάς στις πλάτες 
γαλάζια σημάδια του ουρανού
να φουσκώνεις τα στήθια σου
με βιολέτες και ζουμπούλια 
να χρωματίζεις τον άνεμο 
με τα δάχτυλα 
άλλα να τρέχεις
σε κεινα που αληθινά αγαπάς 
τούτο ειναι το θάμα !

Η μιλιά της παπαρούνας

Πόσο με κούρασες,ανεβοκατεβαίνω κάθε μέρα 
τα σκαλιά σου κι εσύ ούτε ένα καινούργιο χαλίκι,
μήτε μια φυλλωσιά βρε αδερφέ να πετάγεται 
απ το πουθενά φυσώντας απ την αρχή .

Μονολογώντας ξεκίνησε να χτενίζει τη μέρα του, 
σήμερα ο Ανδρέας.Αφού δεν άλλαζε λοιπόν το σοκάκι
θα άλλαζε δρόμο αυτός.Κει πέρα λίγο απ την ματιά του,
το δρομάκι που έβγαζε στο χωράφι του
έσταζε πέτρινες θαρρείς αγκυροβολημένες γωνιές
Μα ανάμεσα τους φτέρωνε ο κισσός σαν άλλο χορτάρι
με πόδια που σκαρφάλωνε να πιάσει κουβέντα μ ' ουρανό.

Γελούσαν στο βήμα του κάτι μικρά κιτρινωπά
αγριολούλουδα που τον έβλεπαν να προσέχει
την πατημασιά μη τα πλακώσει το χνάρι του

Στο διάβα του συνάντησε ένα τσούρμο παπαρούνες
λυγιστές και με νάζι σκερτσόζικο του γνεψαν 
καλημέρα .. κουνώντας τα φύλλα
Ε! κοπελιές θα μου σκάστε ένα χαμόγελο τις φώναξε
Μια τους που αρχηγός φαινόταν κοντοστάθηκε
με ύφος επιμελητή έτοιμη να κουνήσει τη βίτσα

Α!! να σου πω . Περίεργοι που είσαστε οι άνθρωποι
Ζητάτε χαμόγελα , μυρουδιές , φορέματα να αλλάζουμε
της ομορφιάς κι εσείς τι;
Απλώνεστε στο που θα φυτευτεί ο πανσές
που θα κουρνιάσει ο βασιλικός που θα χωρέσει η λεμονιά
δίχως να σκέφτεστε ποτέ πως έχουμε ανάσα και μιλιά
Για δες τόση γη όμορφα που μας δένει .
Καμιά φορά κάτι ζιζάνια φυτρώνουν ανάμεσα μας
μα βγαίνοντας στην αυλή της αυγής πιάνουμε
το κουβεντολόι κι όλα περνούν. 
Λύνονται οι κόμποι με το μίλημα τ ακούς;
Κοίτα τον αγέρα ελεύθερος ειναι .
Τη θάλασσα..κυλά δίχως να στέκεται στις φουρτούνες. 
Φιλιώνει στον ήλιο αγκαλιάζει τη βροχή ,
θρέφεται στη ζεστασιά του καλοκαιριού , 
γελά με τα αρμυρίκια.

Αμίλητος , σκεπτικός ο Ανδρέας έμεινε 
να παρακολουθεί τα λόγια της.Τούτη την ώρα 
σφύριζε στα αυτιά του η αχνιστή φωνή της Αθηνάς .
Τα λυπημένα μάτια της βούιζαν μες το νου του.
Την άρπαξε απ τα μούτρα το πρωί . 
Και τι του ζήτησε ένα χαμόγελο
Μα κείνου οι σκοτούρες βαριά καθόταν στα χείλη του .
Μα μήπως ήξερε η δόλια ; μπααα όλα δικά του τα ήθελε
και κοίτα τώρα μια παπαρούνα τόσα του είπε.

Χάιδεψε τα φύλλα της μικρής κυράς 
κι έτσι κόκκινη πως ήταν γέμισε το τσεπάκι της καρδιάς 
γρήγορους χτύπους .

Γύρισε πίσω με ένα τρεχαλητό να του τυλίγει τα πόδια
Η Αθηνά σκούπιζε την αυλή . Απορημένη τον κοίταξε . Ανδρέα !!
Μήτε την άφησε να πει λέξη . Ένα φιλί του σφράγισε 
το στόμα κι αμέσως μετά φωτεινά τα χείλη του 
κέρασαν το χαμόγελο .
Φτιάξε ένα καφέ Αθηνά κι έλα να τον πιούμε παρέα
τα ανείπωτα να ειπωθούν . 
Α ! τι όμορφα μοιράζεται ο καφές !

Άτιτλο

Στο πρωινό χαμόγελο του ήλιου 
εκεί θα κοιμηθώ 
αφήνοντας τα άστρα 
στο μαξιλάρι της αγάπης !

Άτιτλο

Ωρίμασαν πια τα νερά 
κι απ την άκρη της θάλασσας 
το χελιδόνι ακούγεται 
να παίζει στα μαλλιά της άνοιξης !

Άτιτλο

Τι όμορφη που ναι η άνοιξη 
     στο γέλιο σου !

Απλή που ειναι η ομορφιά

Κι εκεί που χαράζει το χιόνι την ομορφιά του 
ένα κλαδί γεννά την άνοιξη 
Γίνηκα φύλλο που έπινε τον αέρα της 
μοσχοβολούσαν μικρές νιφάδες 
που στόλιζαν τις κορφές των βουνών 
Άπλωσα τα μάτια μου να δεις 
το λυγερό κορμί του Αυγερινού 
Τα δίχτυα του μικρά φυντάνια 
που ψάρευαν τα κοχύλια της θάλασσας 
Άκου πως γελά ο αέρας 
στο καλάθι του οι πασχαλιές ανθίζουν !

Κούφιοι ανθρωποι

Τόσες παρενθέσεις 
Κίρκη , Σαλώμη, Γοητεία ,Υποκρισία 
κι ακόμη σε ένα κόμμα κοιμάσαι 
ψάχνοντας την Ιθάκη 
σε μια ανοιχτή απόστροφο 
να γεμίσεις το κενό μιας άνοιξης !

Μη λυπάσαι

Μη λυπάσαι
κείνους που κοίταξαν 
τον πόνο κατάματα 
γραντζούνισαν 
τα χέρια τους πάνω του 
κόψαν 
τα κύτταρα τους 
στις ουλές 
βύζαξαν
το μαστό του 
με ματωμένα χείλη 

τούτοι θα βρουν 
το δρόμο που διψά η χαρά 
κι ότι ποθούν 
θα το κερδίσουν 
τραβώντας του ήλιου 
τα φτερά 

μονάχα αυτούς 
που τρόμαξαν 
και στη σκιά του μόνο 
και κρύφτηκαν  
σε πινελιές 
που δειχναν άδειο νόμο 

τούτους 
να τους λυπάσαι 
που ίσκιοι μείνανε δειλοί

δεν έμαθαν 
πως πιότερο γλυκό φιλί 
δεν έχει 
από την αστραπή 
που πέρασε και χάθηκε 
στου ουράνιου τόξου
τη μορφή !

Άτιτλο

Άτιτλο

Κανένας ήχος 

δε σκεπάζει .. τις σιωπές μας !

Άτιτλο

Σώπασε η πόλη 
τα μάτια της στον ουρανό 
ένα τραγούδι 
στην αγκαλιά του κόσμου!

Σε κείνα που θα ρθουν

Σε κείνα που θα ρθουν
μην πεις πως φοβάσαι
δεστο σαν μυστικό στο λαιμό
κι άσε να δουν τα μάτια τους
έναν  άδειο ουρανό

αλυχτούν οι φοβέρες
να ορθώσουν σπαθιά
μα εσύ κράτα ασπίδα
ορθάνοιχτη στο βλέμμα
μια νέα ηλιαχτίδα

κουρνιάζουν πόρνες ώρες
να κυλήσουν το αίμα γοργά
μα εσύ ανάχωμα γίνε
να πετρώσει το άδικο πέλμα
να φωνάζει η φωτιά εδώ μείνε

σε κείνα που θα ρθουν
πικρή γκιλοτίνα θα βγει
στάσου ατσάλινη λεπίδα
απ το βωμό της να συρθεί
του ονείρου η ελπίδα

μην ηττηθείς στα σύνορα
ξεκούρδιστες ηχούν καμπάνες
η λευτεριά ασύνορα πετά
καμιά εκκλησιά δεν χτίζεται
αν τα θεμέλια ειναι σαθρά

κι αν κλάψεις  μην ντραπείς
βόλι κρυστάλλινο το δάκρυ
απόσταγμα  ειναι  ψυχής
που βγαίνει από δυνατούς
κρότος από τα χείλη

μιας παιδικής ευχής!

Καινούργιοι δρόμοι

Έλα πάμε
να δεις που όσο καιρό εμείς ταξιδεύαμε
νέα μονοπάτια βγήκαν να περπατήσουμε
Αχ και πως γέννησαν νιούτσικα αγριολούλουδα
ίσα με εδώ μύρισαν πριν ακόμη τα πλύνει η γη
Έλα να πάμε κι ας σφυρίζουν οι θάλασσες
κρατάνε ...τα πανιά μας!

Άτιτλο

Χτενίζει ο αγέρας 
τις μπούκλες της θάλασσας 
η άνοιξη πεταρίζει στα νερά της !

Άτιτλο

Κι ένας κόκκος της άμμου μπορεί
να ομορφύνει τη θάλασσα !

Στόχοι

Πανικός , ευλογία, τρόμος , 
θηλιές νεκρών λίγο πριν τον θάνατο
αποξένωση , στόχοι βολής

το γρανάζι του κόσμου ασταμάτητα γυρνά

να ενώνει και να χωρίζει τον άνθρωπο

..ο άνθρωπος 

Τι τέχνη τελικά ο φόβος 

και που καιρός να δέσει το γαϊτάνι

τι περιμένεις;

Είναι που τόσα ..ειναι

Είναι εκείνες οι στιγμές
που λείπεις
και πλάι μου μένεις
κι έτσι δεν πλαγιάζει
ποτέ μόνος ο ουρανός

ειναι τα μάτια μου
που απ τ άστρα κρατιούνται
να λαμπυρίζει η φωνή σου φως

ειναι που βηματίζουν
οι ηλιόπετρες
σκαλίζοντας τα κεραμίδια
και το σπίτι μας
γεμίζει πορφυρό κρασί

είναι που το τραπέζι μας
φίλεψε κρίνα στο τάσι απ τ άγγιγμα
άγριας μηλιάς και κόκκινης δροσιάς

ειναι που λαχταρά το γέλιο
να ακούσει
της λίμνης το τραγούδι
κι ανάβει ο φάρος τη φωτιά
γυμνή να τρέχει η καρδιά

ειναι που δεν ειναι άλλη πιο γιορτή
απ της αγάπης το ατέλειωτο φιλί !

Άτιτλο

Στέρφα τα λόγια 
μα ανθίζει απ τη ψυχή  
ο κήπος μου
στο προσκεφάλι σου !

Σπορές

Μάθαμε 
τόσο καλά στην διαίρεση 
που ξεχάσαμε 
την ομορφιά της πρόσθεσης 
κι ας χάσαμε τόσους βολβούς 
που γεννούν κλαδιά 
Ας ειναι 
ακόμα μυρίζει νωπό το χώμα 
στα χέρια των παιδιών

κι εχει μια ομορφιά 
να μιλάς 
σαν πρώτο φιλί!

Πορείες

Κι οσο κρατούν οι ανταγωνισμοί 
για τον καλύτερο ανθρωπο
γευεται τη σάρκα του 
...ο ανθρωπος !

Άχραντο φιλί

Ατέλειωτος ο δρόμος
κι αυτός ο ήχος
αργεί να χτυπήσει
τις καμπάνες
να κοιμηθεί η βοή
να ξυπνήσει
το μαϊστράλι
στα μάτια
του όμορφου ψίθυρου

Μια λύπη σιγοντάρει
τα αφρισμένα κύματα
τα αλμυρίκια κρατούν την ακτή
σπάζοντας τα φράγματα

Οι λιόσποροι φυτρώνουν
η άνοιξη πούθε να βρει το χώμα;

Βάστα .. βάστα βλαστάρι ήλιε
ασπρόγαλα θηλάζουν τα άστρα
καμωματούδες φυλλωσιές
οργώνουν απ άκρη σ άκρη
το άχραντο φιλί
Όσο γελά ένα παιδί
θα ξημερώνει μια αυγή
μ ένα σπαθί στο χέρι
νικώντας τον αγέρα

γεννώντας καθαρή πνοή! 

Άτιτλο

Και καμιά φορά 
εκείνα τα ανείπωτα 

θα χτυπήσουν την πόρτα 

ανοίγοντας μόνο τα μάτια !

Ήχοι

Μίλησα
με τα λουλούδια
και δάχτυλα γινήκαν
άκουσα τα αηδόνια
και τη φωνή μου δωσαν
σφύριξα σαν άνεμος
και χάδι απλώθηκε
άστραψε το φως
σαν ήλιος κοιμήθηκα
κι όταν άρχισα
να μιλώ για σένα
αντίλαλος
των χτύπων έγινα
να φυλάξω
τους ήχους σου!

Διχως όρια

Όχι μάτια μου
οι άνθρωποι ειναι παντού άνθρωποι 
απ όπου κι αν βρίσκονται 
ίδια η καρδιά τους χτυπά 
Αγαπά χωρίς όρια δίχως χέρια 
δίχως πόδια , άστρα για λόγια 
ή λόγχες που ματώνουν 
Κουβαλά η ψυχή τους 
τα μάτια που αγαπούν όπου κι αν ειναι 
Πληγώνουν και πληγώνονται 
μα να ειναι που ... ένα χάδι 
σαν λόγος που σκεπάζει την ανθρωπότητα 
μπορεί να χρωματίσει τον κόσμο 
μιλώντας μόνο για μια κουταλιά 
γλυκό νεράντζι !

Γιατι γράφω

Γράφω ... γιατι γραφω 

γιατι μ αρέσει γιατι το αγαπώ 

αγαπω να μοιράζομαι 

τις σκέψεις , τα συναισθήματα 

τα μάτια μου τους προβληματισμούς μου 

την ανοιξη και τους χειμώνες μου 

τα οραματα μου και τις αξίες

του κόσμου που ονειρευομαι 

του κόσμου που ακροβατώ 

χαιδευοντας την ανοιξη 

στα σπλάχνα του χειμώνα 

κουβαλώντας την θαλασσα

στη χούφτα , τα πουλια που μακραινουν

τον ορίζοντα και ψαλιδίζουν 

τα καμενα μάτια

τις μικρές βουκαμβίλιες 

που ειδα να μεγαλώνουν στις πλάτες μου

τον μικρό αποσπερίτη που μιλά 

γυρίζοντας τη ράχη στα σύννεφα 

το νοημα της ζωης οπως το γνωρισα 

στην αγαπη των ανθρώπων 

το φιλί που εδωσα βυζαινοντας 

τη ρόγα του χαμόγελου 

κεινο που καιει τα σωθικα 

κι αγνωρα μυρίζει το καλοκαίρι 

Γραφω στου τοιχους , στα πατώματα 

στα φτερά του ουρανού 

στις κυκλάδες των τραγουδιών 

εκει που σαπίζει το άδικο 

μοσχοβολά ο καρπός 

της απλής σοδειάς 

και στην ανηφορια του γυμνοσάλιαγκα 

Τι νοημα εχει να χαμογελάς 

αν το χαμόγελό σου 

τα χρώματα που βόλεψες 

στους κυκλους μια ελιάς 

δεν καρφιτσώνεται στ αντίκρινο το βλέμμα; 

Μικροί θεοί

Ένοιωθε την πνοή του στα χέρια της
κι είχε το λίβα του καλοκαιριού
να κυλά στις φλέβες της
Το φιλί του ένα γάργαρο νερό
που κύλαγε αργά αργά στα χείλη της
Τούτη την ώρα χωρούσε στα μάτια του
η ομορφιά του κόσμου
κι έσβηνε κάθε γκρίζα της ματιά
Χόρταινε η καρδιά από χτύπο
και η ψυχή ξεδίψαγε  επιθυμία
Ναι .. μικροί θεοί που βλάστιζαν
στον πυρετό της κορυφής
Κούρνιαζαν στο φεγγάρι σαν ένα όνειρο
που κόπηκε στα δύό και αντικρίζοντας τα άστρα
έδεναν στον ίδιο το παλμό.
Η σιωπή τους μίλαγε την ίδια γλώσσα
κι η άρνηση για ότι σκιερό
χτύπαγε του ουρανού την πόρτα
άνοιγε άνοιξη που κένταγε σταυρό
Σαν αντανάκλαση κοιτούσε το εγώ τους
μες το βυθό κρατιόταν η ευχή
κι ανάμεσα στο παραμιλητό τους
σιγοτραγούδαγαν  ο έρωτας κι η αγάπη 

το όνειρο ψιθύρισε πνοή ! 

  

Ατιτλο

Κι από όλα τα ρήματα 

λάτρεψα κεινα τα .. ακούω , νιώθω 

κι αγκάλιασα το .. να προσέχεις 

καθώς βημάτιζε απαλά στο στέρνο !

Ατιτλο

Αν αλλάζουμε τον κόσμο 
τρώγοντας
ο ένας τη σάρκα του άλλου

άδικο το όνειρο Κεμάλ!

Είναι κάτι άνθρωποι

Είναι κάποιοι άνθρωποι που περνούν 
από δίπλα σου αφήνουν ένα χαμόγελο στις πλάτες σου
και συνεχίζουν δίχως να σε τρομάξουν με τον κρότο τους 
Είναι εκείνοι που ως συνήθως βαφτίζονται γκρίζοι , μελαγχολικοί
γιατί πάντα στα μάτια τους περνά το βήμα της θλίψης .
Δεν ανοίγονται εύκολα δεν τους αρέσουν τα πολλά 
και τα μεγάλα λόγια . Αρκούνται σε κεινα τα χαμηλόφωνα 
που ηχούν στα αυτιά τους μικρές καμπάνες .
Δεν θα φωνάξουν για να τους δεις μήτε θα κρύψουν τη σιωπή τους .
Τούτοι που λες δεν μιλούν αν κάτι όμορφο δεν έχουν να πουν 
Αμπαρώνονται στη σιγή τους και δεν μοιράζονται μήτε το δάκρυ 
μήτε τον πόνο τους . Όχι από φόβο ή από εγωισμό 
αλλά έτσι έμαθαν . Δεν έμαθαν να ζητούν βοήθεια παρά μόνο να δίνουν 
Δεν ζήτησαν ποτέ κάτι μα απλόχερα το έδωσαν γιατί έτσι γινόταν ευτυχισμένοι .
Γελούν δυο φορές αν τύχει και καταφέρουν 
με κάτι που θα σου πουν κάτι που θα σου δείξουν να γελάσεις 
Είναι εκείνοι που αν κρίνουν πως αξίζεις θα είναι εκεί στο πλάι σου 
μα ακόμη κι όταν λείπουν σε κουβαλούν μαζί τους σα δώρο 
Είναι εκείνοι που έχουν μάθει να ακούν να αφουγκράζονται 
όχι γιατί γεννήθηκαν Άγιοι αλλά γιατί ξέρουν καλά 
τι είναι να μην έχεις κάποιον να ακούει αλλά μόνο να μιλά 
Ξέρουν καλά τι θα πει ανυπαρξία στην ύπαρξη κι έχουν κερδίζει το ζω 
Είναι εκείνοι που φτασανε στο χώμα κι αναστήθηκαν γιατί κατάφεραν 
να κρατήσουν ένα κομμάτι ψυχής . Αγάπησαν την μοναξιά τους 
γιατί τους έμαθε τα θέλω τους . Μιλούν για την αγάπη 
μα δεν ξεστομίζουν εύκολα το σ αγαπώ πιστεύονταν στο ιερό του νιώθω. 
Είναι αυτοί που δεν θα τους δεις να συμβουλεύουν πάρα μόνο 
να σε παροτρύνουν να δεις την ψυχή σου .
Αυτοί που αν κερδίσεις την εμπιστοσύνη τους θα μείνουν φύλακες 
των ματιών σου . Δε θα προδώσουν ποτέ γιατί προδόθηκαν 
γιατί αφέθηκαν στα θελω των άλλων πιστεύοντας πως έτσι πρέπει 
Είναι αυτοί που ξέφυγαν απ τα λόγια του πρέπει 
και μπήκαν στην πράξη των θέλω τους . Δεν σκορπίζονται . 
Μοιράζονται . Θα τους δεις να παίζουν με περιστέρια
σα μικρά παιδιά να κυλιούνται στο χορτάρι 
αφηρημένους στο πέλαγο να χαμογελούν του ήλιου .
Τούτοι οι άνθρωποι μπορούν να σου δώσουν την ψυχή τους 
για ένα χαμόγελο μα ξέρουν να διακρίνουν καλά την αλήθεια 
απ το ψέμα . Το από ψυχής με την επιφάνεια 
Ορκισμένοι αντίπαλοι με τα δήθεν και τα τάχα 
Οχτροί του φαίνεστε . Δεν τους αγγίζουν οι μεγάλες υποσχέσεις 
Μπορεί να τους δεις να κλάψουν δωρίζοντας τους ένα τριαντάφυλλο
Να γελάσουν με ένα μικρό αστείο να χτυπήσουν στο δρόμο 
και χωρίς να δουν τον πόνο να νοιαστούν για κεινο το χέρι που τους κράτησε .
Τούτοι οι άνθρωποι δεν δίνονται εύκολα γιατί ξέρουν 
πόσο πολύ μπορούν να δοθούν . Θα αφήσουν χρόνο να σε μάθουν 
να τους μάθεις γιατί θέλουν να ξερής ποιοι είναι 
Δε θα σου κρύψουν τίποτε από κεινους σαν σε νιώσουν δικό τους άνθρωπο 
και μπορούν να διακρίνουν αν κάτι κρύβεις εσύ . Λιγομίλητοι είναι . 
Κοινωνικοί αλλά και απόμακροι .
Δεν μπαίνουν στις ζωές των άλλων αν δεν νιώσουν πως θέλεις να μπουν 
Επιλέγουν και δεν επιλέγονται . Κρατούν τον εαυτό τους και σου χαρίζονται
μονάχα σαν σε πιστέψουν . Πρόσεχε όμως μην προσπαθήσεις να τους γελάσεις . 
Οσμίζονται τις παγίδες και μπορεί να σε αφήσουν να πιστέψεις 
πως τους κορόιδεψες .Μα ακόμη κι αν πληγωθούν δε θα ανταποδώσουν
ξέρουν από πληγές .Αποχωρούν ήσυχα κι αφήνοντας ένα χαμόγελο . 
Τούτοι οι άνθρωποι συγχωρούν και προχωρούν .
Κάνουν τα πάντα μα μετράν τις λέξεις τους συναντώντας τις χαρακιές τους 
Βαδίζουν κρατώντας το ρόδο στο στόμα κι ας έχει αγκάθια που ματώνουν
Τούτοι μεθούν στο άρωμα και ξέρουν ξυπόλητα να λυγίζουν 
και να ορθώνουν τα γόνατα . Αυτούς που λες αν τους συναντήσεις 
δώρισε τους μόνο ένα χαμόγελο ειδάλλως άσε τους να σε προσπεράσουν 
σαν να ταν κάτι που δεν είδες .
Στο δρόμο των ανθρώπων .. άνθρωποι!