Πολλοί οι δρόμοι μα ένας που ενώνει 
Γίνε τα μάτια μου να δεις την αγάπη !

Τι ζεστά που κυλούν οι φλέβες 
στη γειτονιά των άστρων
Κρυφό σχολειό το φεγγάρι 
πως μυστικά ενώνει 
χέρι με χέρι τις καρδιές 
Το νου σου μιλά ... η αγάπη !

Σφουγγίζει ο ήλιος δροσοσταλίδες 

την ωρα που ανοίγουν φύλλα της καρδιάς

Ξεδιψα το στόμα καθώς μιλά μ ανθούς

Στον ουρανίσκο σου ενας κήπος 

βγάλε τ αγκάθια να δώσει μέλι το φιλί!

Έκλεινες τα μάτια 
να νοιώσεις την σκιά
κλείδωναν τα βλέφαρα 
να χυθούν στο βυθό της
κράταγες τα χείλη 
σφραγισμένα 
να μιλήσεις μαζί της
ζέσταινες την αγκαλιά 
να κουρνιάσει μέσα σου 
έπλεκες όνειρα
να τα τυλίξεις γύρω της 
έδενες κόμπο το φιλί
πορφύρα να ντυθεί
στόλισες με κύμα \
την αγάπη να απλωθεί
την κρέμασες 
στους λεπτοδείκτες 
πόναγε 
μάτωνε
καθώς την χτύπαγε
ο κύκλος της απουσίας 

Ώσπου .. τράβηξες 

το χρόνο απ τα μαλλιά 

έσπασε η ομίχλη 
ρέει αστροφεγγιά

κι ακούστηκε το ρόδο 

ανάμεσα απ τα στήθη να γελά !

Εδώ να μείνεις 

ανάμεσα στα δάχτυλα μου 

να πετούν τα χελιδόνια 

στις άκρες των βλεφάρων 

να σπάνε οι σταλακτίτες 

στα φύλλα του ρόδου 

εδώ να μείνεις 

να δένει η ανάσα σου 

στο στέρνο του φιλιού 

στο χορό της φωνής 

να αφουγκράζομαι τη σιγή 

στο πέπλο της αγάπης 

εδώ να μείνεις 

που σε ξέρω θάμα της γέννας

που έσπειρε ο κήπος της θάλασσας 

να ακούει το θρόισμα το γέλιο του ουρανού !

Αφορισμένοι σε μύρου αναπνοή 

Μη φοβάσαι τούτους που λυγάν

πέρασμα γίνονται 

ρυάκια που κυλούν 

ασβέστωμα να χρωματίσει ο τοίχος

δίψα στο χώμα που γελούν 

ίδρος κλαδιού 

και φλάμπουρο του πεύκου 

ακροβατούν 

σαν νυχτοβάτες της στιγμής 

πέφτουν σε αλμυρό κενό 

μα έχουν φτάσει στην κορφή 

με μια απάτητη μορφή 

αφορισμένου που χει πιει 

αργά του ήλιου το φιλί

κι απ την αρχή γεννιούνται 

με ένα ρόδο κι ένα τσαμπί σταφύλι

άρωμα να χει η ζωή 

και ποταμό αγάπης 

για αναπνοή !

Να σαι τόσο μικρός 
όσο μια σταγόνα 
για να γευτεί η θάλασσα 
πόσο πολύ της μοιάζεις

κι ας φεύγουν τα σκαριά 
εχει λευκά πανιά η ψυχή 
κείνη που ξέρει ν αγαπά!

Κεντώ ένα λουλούδι 
βελόνι και κλωστή η καρδιά 
να γίνει ένα τραγούδι 

που να γελά σαν τα παιδιά 

να κλέψει την ομίχλη 

από του κόσμου τα κλαδιά 

ένα βιολί να παίζει τη χαρά 

κι απ του δρόμου το σκαλί

νότες να πέφτουν 

σε κάθε μια αγκαλιά 

Σκορπώ μια μελωδία

σε νότες της ψυχής 

με μια χορδή κιθάρας 

να διώχνει τους καπνούς

κι από τα σπάργανα της γης 

γέννα να εχει

της αντοχής τους γιους

κόρες να σπάνε αγκάθια 

με δάχτυλα απαλά 

να πλέκουν χελιδόνια 

να βρίσκουν τα φτερά φωλιά 

Στα μάτια να φυτέψω 

ζουμπούλι δροσερό 

να παίζει με ηλιαχτίδες 

σε ξέφρενο χορό

Κι όταν θα φτάσουν φως μου

στο παραθύρι σου μπροστά 

βύσσινο και μέλι να στάξει στο περβάζι

με της αγάπης τα φιλιά 

για να ναι η μέρα σου γλυκιά !

Κόπασαν οι φωνές 
και μόνο μια μελωδία 
έμεινε να τραγουδά 
μέσα μου .. ακούς;

Κι όσο μιλούσα στη θάλασσα 
ένα λουλούδι άνθιζε 
Όμορφα που είναι τα μάτια σου !

Κοιμήθηκαν τα πουλιά 
Άπλωσα τα φτερά 
και σκέπασα την αγάπη !

Η πιο όμορφη μέρα ειναι η κάθε μέρα 
αυτή που ξυπνάς το πρωι 
διαβάζεις τον ήλιο ανασαίνεις στο φως 
και εισαι γεμάτος .. απο αγάπη 
Φιλί !

Γυμνά να περπατάς 
να μαθαίνει ο ήλιος 
πόση ομορφιά γεννά η αγάπη!

Περπατήσαμε σε υγρά μονοπάτια 

κρατώντας στην αγκαλιά έναν ήλιο.

Κι έτσι δεθήκαμε 

Μοιράζοντας τις ακτίνες του

Φυτεύοντας πότε ένα γαρούφαλο πότε ένα ζουμπούλι

Ποτίζοντας μια γωνιά του ουρανού με τα λόγια μας .

Ξόρκια που μαγείρευαν φίλτρα

να γητέψουν τα ασύνορα περάσματα 

Έτσι γνωρίσαμε τ άστρα, μάθαμε την γλώσσα τους 

εκεί κάτω απ το πλατάνι που στέριωνε το φεγγάρι

Απλώσαμε τα χέρια κι αυτά  μικρές ασπίδες γινήκαν

να προστατεύουν το κέλυφος της καρδιάς  

Ακόμη και το σύννεφο μοιράσαμε 

να ποτίζει κει που ξεραίνονται οι τριανταφυλλιές

Μικροί ορειβάτες ενός αόρατου βουνού

που κερνά το θυμάρι στα πόδια του παντού

μυρωμένοι απ την γλυκιά πηγή

της αιώνιας νιότης ... λαλιά ψυχής ! 

Μυρίζει γιασεμί 

Ξέρεις τι μου λειψε

εκείνο το γέλιο 

που φώτιζε στα χέρια μας

καθώς κυλούσε η ώρα 

να μεγαλώσει το μπόι μας

κι ύστερα πάλι 

πως ανταμώναν οι κορφές

λαλούσαν θαρρείς πετεινάρια

να ξυπνήσουν την μέθη

στις μύτες του ουρανού  

να τώρα φόρεσα στα μάτια 

την κοιλάδα που τρέχουν 

τα άλογα της φλόγας 

και πάλι σε βρίσκω 

να ιστορείς τ ανέφελο 

μεσημέρι κι ακόμα η χαραυγή 

μοιράζει χρώματα !

 Τόσο όμορφη η νύχτα 

 που μείναν τα μάτια στον ουρανό 

 και γίνανε άστρα .

 Στο φαντεζί υγρό μετάξι 

 μοσχοβολά ο τόπος 

 απο εκείνα τα λουλούδια .. της ψυχής !

Στον κύκλο των ηρώων 

μονάχα ο ήλιος έμεινε να τραγουδά 

τον ερχομό της άνοιξης
την ώρα που το στόμα μιλούσε 

κρατώντας στα χείλη 

το πορφυρό του ρόδο !

Τόσα μάτια 

κι ούτε μια χούφτα ουρανό δεν δέσαμε

Σπάει ο καιρός κι οτι απομένει 

ειναι του ήλιου η ανταύγεια που σώπασε 

την ωρα που ακοίμητα διαβαίναμε το φως

βυζαίνοντας  το άτολμο !

Ειναι που τόσα ..ειναι

Είναι εκείνες οι στιγμές 

που λείπεις

και πλάι μου μένεις 

κι έτσι δεν πλαγιάζει 

ποτέ μόνος ο ουρανός

ειναι τα μάτια μου 

που απ τ άστρα κρατιούνται

να λαμπυρίζει η φωνή σου φως 

ειναι που βηματίζουν 

οι ηλιόπετρες 

σκαλίζοντας τα κεραμίδια 

και το σπίτι μας 

γεμίζει πορφυρό κρασί

είναι που το τραπέζι μας

φίλεψε κρίνα στο τάσι απ τ άγγιγμα

άγριας μηλιάς και κόκκινης δροσιάς

ειναι που λαχταρά το γέλιο

να ακούσει 

της λίμνης το τραγούδι

κι ανάβει ο φάρος τη φωτιά

γυμνή να τρέχει η καρδιά 

ειναι που δεν ειναι άλλη πιο γιορτή 

απ της αγάπης το ατέλειωτο φιλί !

Και πριν αγκαλιάσεις τη νύχτα 
άσε τα μάτια να γεμίσουν άστρα 

Να θυμάσαι 
ότι κοιτάς το βλέπουν 
τ αντικριστά τα μάτια 
κι όταν γελάς 
κάποια χαρά σε ένα καθρέφτη
στα χείλη αρμενίζει
η αγάπη αγνάντι 
απόσταση δε γνωρίζει

Μικρός ο κόσμος 
πόσο μου μοιάζει 
πόσο σου μοιάζει !

Παραλήρημα 

Ξυπνάς το πρωι ..στον καθρέφτη κοιτάς
για να δεις ..εισαι εκει;
ναι ..εντάξει ..άλλη μια μέρα ζεις
ψάχνεις τους γύρω σου..να δεις ποιός λείπει πάλι σήμερα
που να πήγε ο Νίκος ..που κοιμάται η Λενιώ
κάθε μέρα φευγει κι ένας ..χάνεται ..μπλέκει στον ιστό του
πνίγεται στο δικό του βυθό
ντύνεσαι ...με ένα χαμόγελο..βγαίνεις να αντικρίσεις τον κόσμο
προχωράς ...σιωπή ..κάτι κινούμενα .. συναντάς
κουρντισμένες μαριονέτες .. άταφα πτώματα
λες και προγραμματίστηκαν να προχωράνε
άδεια .. αμίλητα...κουβαλώντας το βάρος των σκέψεων 
καμια φορά τόσο ασήκωτη πραματεια
που βλέπεις να γέρνουν κυρτώνουν μα ακόμη
ακόμη βηματίζουν..σε τρομάζει ετούτη η εικόνα 
στο μυαλό σου ..φαντάζει ..σαν το πέτρινο δάσος 
καμμένες λέξεις ....ματωμένα χέρια
σχισμένα χείλη ...κομμένα πόδια
παγωμένα χαμόγελα ... σταλακτίτες ανάσες
βλέμματα απόγνωσης δεμένα μ' αλυσίδες
όνειρα κρυμμένα σε λαβύρινθους.. σπηλιές 
λες και πέρασε μια κακιά νεραιδα και χάθηκαν όλα
σταθερός ο χρόνος ανάλγητος .. χαιρέκακος
τον βλέπεις να γελά και θες να του μπήξεις τα νύχια
να του βγάλεις τα σπάργανα να πονέσει ..
να πονέσει μια φορά .. να σταματήσει 
σαν θεατής την πίκρα το λυγμό σ άδειο θέατρο ερημιά
αντιδράς ... το μέσα σου ..εξω πετάς 
σκάβεις .. φυτευεις λουλούδια στα βράχια
κατεβάζεις κάθε μέρα κι ένα αστρο 
κλεβεις ασύστολα τον ουρανό
δίχως πνοές γεννάς σπόρους δεν ξέρεις γιατι ουτε το πως
να τους μεγαλώσεις ... τι χρώμα να τους βάψεις
ποιό όνομα να τους δώσεις να ακουστει μες τη βοή
θες να ουρλιάξεις κι ακούγεται η κραυγή σαν γέλιο
τρελό γέλιο που δεν έχει χωρο να σταθει ...
ανεμίζει απλά εκει στα μαλλιά σου
ανοίγεις τα χέρια σαν ένας παλιάτσος 
φοράς κόκκινη στολή φωτιά και καιγεσαι σ αυτή
τρικλίζεις απ τις εννοιες παραπατάς απο τα πρέπει
μεθάς απ την  φορμόλη που πετάς να καθαρίσεις 
ξυπνάς ...απο κωμα το ήχο της φωνής  ..μα δεν υποκλίνεσαι
δεν έμαθες να χωράς....παντα δε σε χωρουσε ο τόπος
δεν σε βόλευε η ζωή ...δε συμβιβάστηκες ... με το κενό
οχι δεν παραδίνεσαι ..κάποτε σπας ..διαλύεσαι 
κι ειναι και εκεινες οι στιγμές που έχεις ανοίξει τη μπάρα
να περάσουν να κυλήσουν δυο δάκρυα ..αποσταγματα ψυχής
κατι τέτοιες στιγμές θυμάσαι ..πως εισαι άνθρωπος
δε φοβήθηκες  ποτε να εκτεθείς .. δεν μετράς το δήθεν το τάχα
δε σε νοιάζουν τα '''σπουδαία '''αγαπάς τα απλά 
σου αρκει ένα φιλί απ την αυγή ξεδιψάς με τη βροχή
τρελη ...ονειροπόλα ... φεγγαρολουσμένη ..για κάποιους παιδι 
αλήθεια ναξεραν πόσο όμορφα  ακουγεται ..παιδί..
για κάποιους άλλους πάλι .. απόμακρη ...γελάς με τη σκέψη
αλήθεια ποιός σε ξέρει; ποιός σε βλέπει;
σε κοιτούν τους κοιτάς μα πως...να δεις ...να σε δούν
θέλει δρόμο πολύ ...να ανακαλύψεις μια ψυχή
να μπεις στα έγκατα της γης της να περπατήσεις στα νερά της
να κυλήσεις αθόρυβα πατωντας στις άκρες των δακτύλων
στα σωθικά της ...μη την τρομάξεις και κλεισει τα φώτα
βγαίνεις απ τη σάρκα σου την σκίζεις σαν κουρελόχαρτο
γίνεσαι αυλη μορφή δένεσαι με την πνοή του ανέμου
σπας τα δεσμά σου λιώνεις στην πυρά το κελί σου 
γελάς ..γελάς γιατι πρέπει να θυμάσαι να γελάς
Σκορπάς τις σκέψεις σου κι αφήνεις τις λέξεις λευθερες
να πετάξουν ...να σε πάρουν μαζί τους ..να σβήσεις 
να κλείσεις το  παραλλήρημα που απόψε σε έχει βρει
με ένα ψιθύρισμα ... σαν θροισμα απ τα φύλλα σου ψυχή
''ειναι ακριβή η ζωή δος της ένα φιλί ..θα σου χαρίσει μια στιγμή
   να χεις για φυλαχτό σου ..χαμόγελο ...για ότι δύσκολο  σε βρει ''

Ράμματα και δράματα

Κι απόμεινε λέει ο χιονιάς να κοιτά τον ήλιο 

Έτσι σιγά σιγά ξεφλούδιζε το δέρμα του 

στα πεζοδρόμια και αναπτέρωνε τη φίλιωση του 

με τα σύννεφα του ουρανού. 

Οι συμπληγάδες όμως βάσταγαν τα γκέμια στα λημέρια τους 

Κάπως ετσι άρχισαν να ξηλώνονται οι βεγγέρες και 

να σφίγγουν το κουβάρι . 

Απλώνοντας το βλέμμα του ο Νίκος φυλούσε την σκοπιά του καιρού. 

Για δες τώρα μας εφυγε ο οπλαρχηγός και γονάτισαν τα κουμπούρια .

Κάτσε κάτσε να τα πάρουμε απο την αρχή του λεγε ο Βασίλης .

Εχουμε  κυβέρνηση -  αντιπολίτευση που θυμίζει 

φύλλα ξερολιθιάς με αλλο κουστούμι και λίγα κόκκινα βατόμουρα 

που μες την εποχή τους ξεχάστηκαν απο την μνήμη  και ίσα 
που ακούγονται στο ξύπνημα του κόκορα για να θυμάται 
η καρδιά να ζει ανάμεσα στην κουτσουρεμένη ύπαρξη.

Και τωρα τι; Μεγαλόκαρδοι δημοσιογράφοι και παραπαίδια του παλιού

που μέχρι χθές αν έβλεπαν κουτσή πασχαλιά να περπατά αριστερά 

θα την πατουσαν για μη λερωθεί το χώμα , απλώνουν το βαθύ τους χαμόγελο

σαν πατερίτσα στους θρόνους των εδράνων μην έρθει λέει ο χαμός .

Περίμενε  κατι θυμήθηκε ο Νίκος. Αυτοί δεν ανταλλασαν την σκυτάλη 

τόσα χρόνια να τρέξουν τ αλογα να φτάσουν στο τέρμα του πουθενά; 

Ε ναι αλλα.. κομπιάζει ο Βασίλης . Τι αλλα μωρε η ψωροκώσταινα δε βύζαινε 

αρχηστα σμαράγδια; βγαίνουν ποτε λουλούδια απ τον αέρα; γη θέλουν .

Ε αυτά ειναι παλιά τωρα αλλάξαν τα πραγματα . Προχωράμε μπροστα 

Ναι με την όπισθεν μουρμούρισε ο Νίκος. Ανθίσαν οι μαυρες αλυσίδες κυκλοφορουν στους δρόμους κόβοντας φυντάνια ζωής. Οι τουλίπες λόρδοι πια υπηρετούν επάξια τη μπότα που τις πάτησε . Κι εμεις τι κανουμε εμεις ;

Τα χάφτουμε . Λοιπόν δες πως πάει το πράμα . Η δεξια εκ της μιας δεξιας 

εβαλε τον λύκο να φυλά τα πρόβατα και τον τσομπάνο να κρατά τα χόρτα  . Η κεντρώα δεξια φλερτάρει 

στα ροζ φανάρια με ευρωπαικο στόλο . Τα καράβια πούλησαν τα λιμάνια 

τα αεροπλάνα τα αεροδρόμια , τις άδειες τσέπες τις εφαγε ο σκόρος που μεγάλωσε κι αντε το κουβάρι να βρει ανέμη . Και εμείς ; σκεφτόμαστε .

Καλό αυτό μα φτάνει; ρωτά ο Βασίλης . Όχι ντε δε φτάνει 

Ε τότε τι; τώρα τι; Φωνάζουμε μωρε φωνάζουμε πια . Χορτάσαμε δε θα πάρουμε Καιρός να δώσουμε να δώσουμε αντάρτικα τα χέρια έχουμε όπλα στην καρδιά  . Τόσα γεννιούντε κάθε μέρα καιρός να βγει η τύφλα απ το χώμα κι απο το κώμα να ξυπνήσει η ξαστεριά  . Τόσοι δρόμοι περιμένουν να ακούσουν πια τα δυνατά τα βήματα . Δεν παρατάμε . Δεν παρατάμε τους δρόμους μόνους φοβούντε και χάνονται . Δεν παίρνει αλλο τίποτε . Ά  και τι θυμήθηκα τωρα . Ξυπνάτε ρε ξυπνάτε . Θυμάσαι τον Τζαβέλα; 

Κολλημένοι σε ένα εγώ

φωνάζουμε ''εμείς '' 

κι ανθίζει η λύπη 

Ευτυχώς  πετούν τα πουλιά 

κρατά τη μυρουδιά .. η αγάπη !

Κι οσο και να πεις 

καθε μερα γεννιέται 

ενα λουλούδι 

ενα παιδί

μια κρυμμενη ανάσα

ετοιμη να σκάσει μύτη 

απ το κουκούλι της 

ενας ουρανός 

που μεθα τον ήλιο 

στ απόσταγμα της ψυχής 

όσα και να δεις στα μάτια 

πιο πολύ θα φωτίζει 

η αγάπη της 

και πως μοσχοβολά η σκιά της 

σαν πρωινό άστρο γιασεμιού 

που γλάρος γινηκε 

να συντροφευει τη θάλασσα !