Αιγαίο

Loading...

Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

Οδοιπορικό

Έκοψα τις πληγές μικρές λωρίδες
τις έχωσα σε ένα συρτάρι
θα σας γιάνω τις είπα 
μα μη φωνάζετε το όνομά του
Μήτε που ξέρει πως η αγάπη
που χω για κείνον
γίνεται θάλασσα και άλλοτε λεπίδι
Στης κερασιάς την άγνοια
ποιος δίνει την ευθύνη
Κρύψε τα σύννεφα ουρανέ
το ξάστερο το γέννησα 
σαν να ταν πρώτο μου φιλί
μάζεψα με οδύνη κείνο που λεν ευθύνη
Ξόδεψα χίλιες Κυριακές
σε άκαρπες Δευτέρες
μα σαν τον βλέπω να πετά
γελά η καρδιά κι ανοίγει τα φτερά
Κείνον του πρέπουν οι χαρές
τα γιορτινά λυχνάρια 
χορούς κι αγγελικές φωνές
να χει για συναξάρια 
Δεν παραδίνομαι ουρανέ
χρωστώ του κέρασμα διπλό
καλάθια φράουλες στιγμές
του έρωτα τις μουσικές
αγάπης πεταρίσματα
Δε σε φοβάμαι χρόνε
το μπλε εντός μου φυλαχτό 
κι αγάπη έχω νόμο!




Αδούλωτοι χοροί

Τρεχάτε χωριανοί 
τα κροκοδείλια δάκρυα
ρίχνουν αφεντικοί

Η ειρωνεία χώρισε
για ένα παρτέρι δρόμο
κι έγινε αγαπητικιά
που ξεχωρίζει τα σφαχτά
με του Ηρώδη τα φασκιά

Ποιός φόνος να χει χωρατό
καρτέρι ο πόνος να του στήσει
να βρει παγίδα η καπνιά

Γυρευουν μάνες ορφανά 
να θρέψουν το βυζί τους
μικρά αγγελούδια του χιονιά
με μάτια φόβου ανοιχτά 
κλαίνε την άνοιξη τους

περνούν και έρχονται καιροί
σκίστε κιτάπια απο ντροπή
σαθρό είν' το καράβι κι η σημαία ακριβή

Έβγα μπροστάρη αγέννητε
και δείξε του τον Πόντο
νερά μιλήστε να φανούν
οι ουλές  από τον βαρύ σας ώμο
κότσαρι χόρεψαν στρατιές

ζωνάρι βρήκε η φωτιά,τ αθάνατο η πατρίδα
κι ενός παιδιού το δόρυ φυλάει την ηλιαχτίδα
θα ρθει καιρός να σπάσει η άγονη παρτίδα! 





Απολογισμός 

Μπορείς
να πάρεις τα πάντα
το γέλιο
τα μάτια μου
τη φωνή
το άγγιγμα
την ανάσα μου 

χάρισμα σου

μα αυτό
που δεν μπορείς
είναι
να ξεριζώσεις
εσένα
από μένα

εκεί
διαλέγω εγώ!

Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

Μπρούσκο


Ήξερε πια πως δύσκολα
κεντιούνται τα όνειρά. 
Όχι όχι από κείνα 
που σκαν σαν μπαλόνια
στο πρώτο πέταγμα μιας ηλιαχτίδας 
τα άλλα 
που σου ρουφούν το νου
που τρέχεις  δίχως πόδια 
να κυνηγήσεις τον άνεμο 
και τα τρεχαλητά των γέλιων
ζωγραφίζουν πιρουέτες
ανέμελου κήπου
βαστώντας
τη λαχτάρα του τριαντάφυλλου
- στρώνω τραπέζι απόβραδο αστεριών
- έκλεισε τα μάτια ο ήλιος και σε κάλεσα
- άκουσα τους χορούς καθώς χτυπούσε το στέρνο
- ξέρεις να βάφεις τη νύχτα;
- δασκαλέψα το φεγγάρι να βρει τα χρώματά σου
- ωραία που ναι τα μάτια σου βολβοί των άστρων 
- να θυμάσαι ε.. μην πάψεις να γελάς
- ένα κλωνάρι απ τα χείλη σου
- ςςς  ήσυχα ακούς; χτυπούν οι μελωδίες
- μπρούσκο φιλί το ποτήρι σου
- άνοιξη
- λουλούδι μου
- ψυχή 
- τραγούδι μου
κι εχει μια φεγγαράδα η αύρα της καρδιάς!

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

Συννέφιασε
Μάζεψα το φεγγάρι 
στα χέρια μου

πόσο ζεστή 
η βροχή στο φιλί σου!


Ανισόπεδες διαβάσεις 

Ειναι κι εκεινοι οι άνθρωποι 
που δεν ντρέπονται να δείξουν τα χέρια τους 
ρίζες , ρυτίδες , ουλές , στίγματα δρόμων 
με ψηλά το κεφάλι .
Οι τολμηροί που δεν περνούν απο καθρέφτη 
να ανοίξουν την πόρτα τους 
Ξυπνούν με ενα γέλιο στα μάτια κι αλλάζει 
ο ουρανός μορφή .
Κείνοι που αγάπησαν τ άπιαστο και σώπασαν
Ρίσκαραν την απορριψη και φώναξαν το εδω 
Διχως μεζούρες αποστάσεων 
και δευτερης σκέψης 
Κείνοι που δεν λογάριασαν πολύχρωμες τελείες
για να κρατήσουν ενα ζεστό κάστανο  
Τολμώ θα πει βαραινω το σώμα να αλαφρύνει η ψυχή 
Σταράτοι , ντόμπροι κι ατόφιοι ανθρωποι 
Δεν έπνιξαν το δάκρυ σε ενα φτιαχτό χαμόγελο 
με κέρδος την πλαστή ταυτότητα του καιρού
Άσπροι, κίτρινοι , λευκοί, πορφυροί 
που κλώτσησαν τα θέλω τους κι οταν τα βρήκαν να μιλούν 
άρπαξαν τη συγνώμη και με τα μάτια ανοιχτα γνώρισαν την χαρά
Υπομονή εχουν σταυρό στο όνομα την προσευχή 
χιλιες φορές σπάζουν το τέλος και χτίζουν την αρχή 
σαν ναναι απάτητο σκαλί κυκλάμινο κι Ανατολή. 
Τούτους μην ψάχνεις να τους βρείς αμα τους χάσεις 
στρώνουν την ευκαιρία ανοίγοντας λευκές σελίδες να γραφτείς 
μα αν το μελάνι σου δεν νοιώθει δεν απο τα σπάργανα μιλά 
κωφευουν στο άδειο σώμα κι οτι κρατούν στο στόμα 
ένα τριανταφυλλο που όπου κι αν σε συναντά 
με ένα χαμόγελο να αφήνει ενα γειά .
Αν τύχη και τους δεις γυμνές σταγόνες της σιωπής 
που χουν στο κούτελο καρδιάς τα μάτια της ψυχής 
Πες τους μονάχα γεια χαρά κι αστους να φυγουν μακριά 
ή δώσε τους μια αγκαλιά να σου χαρίσουν τη ζωή 
σαν ναναι πρώτο τους φιλί .
Και μην ξεχνάς ετούτοι ειδαν οτι τους έδειξες εσύ 
το μέτριο ή το πολύ το λίγο τ αδειανό κουτί 
ειναι δικό σου θάμα έκαψε την αλήθεια ή κέρδισε αέναη στιγμή ! 

Βιτρίνα 

Τόσοι κόμποι 
τόσος δρόμος τόσος κόσμος 
στα βάσανα 
τόσοι τροχοί στ' αγκίστρι τους 
κι έσενα 
το μόνο που σε νοιάζει 
είναι το προφίλ σου 
στον άφωνο ήλιο 

Άμοιρε εγωισμέ σπάσε τα μάτια 
να λυτρωθούν τα δάκρυα !