Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

Άσκοπα
...................

Αφου
ο κόσμος γεννήθηκε
βαστώντας
ένα .. άρα
που ψάχνεις
να βρεις
το γιατί


Τρίτη, 28 Ιουνίου 2016

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

Μου λείπεις

Πόσο μου λείπουν τα ξάστερα μάτια σου
που άνοιγαν τα πανιά τους στον ορίζοντα
Ο παφλασμός των κυμάτων σου
που πάντα αλήθειες μετρούσε
Δεν χωρώ σε τούτο τον κόσμο
χωρίς εσένα .
Όλα ψεύτικα και μικρά
Στολίδια που πάντα ένα λαιμό ψάχνουν
δίχως τη μυρουδιά της υγρασίας
που ποτίζει το στέρνο
Πόσο μου λείπεις
Θέλω να κρεμαστώ στη φωνή σου
να γίνω ένα στο στόμα σου
έτσι όπως πάντα σε φορούσα
Η ηχώ μου , το άβολο παραμιλητό
του νου και της ψυχής μου
Κείνο το στάρι που ένα γινόταν
με το χωράφι μου
Πόσο μου λείπεις
Ποια θάλασσα να με βρει
αν δεν υπάρχει το φύλλο του αφρού σου
Ποιος ουρανός να στάξει το ψεγάδι του
αν λείπει το αστέρι μου
Για ποιόν να τραγουδήσω
που η μελωδία μου στα άγνωστα αγρυπνά
Μου λείπεις
Θεέ μου πόσο μου λείπεις


Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2016

Περίμενα

Περίμενα 
περίμενα να ρθεις 
να πετάξουν τα χελιδόνια μου 
να σου πω πως 
χρόνια τώρα φόραγε 
τα χείλη μου 
στη γυάλινη μπάλα της 
η σιωπή 
περίμενα να ρθεις 
να τη σπάσω 
να αφήσω τα δάκρυα μου 
να κυλήσουν 
στα μαγουλά σου
ήθελα να σου φωνάξω 
πως χωρίς εσένα 
δεν υπάρχει η άνοιξη 
να τραγουδήσω 
σαν αηδόνι 
στο κελί της αγκαλιάς σου 
περίμενα να σου χαρίσω
οσα φιλιά σου στέρησα 
να γεμίσω της χούφτες σου
απ τις λαχτάρες μου
που ριγούσαν στο όνομα σου
περίμενα . περίμενα τόσο
που έπαψα να περιμένω
έσπασαν τα φτερά μου
ράγισε η φωνή μου 
κούρνιασα 
στη γωνιά μου
κοιτώντας την ψυχή μου
και τότε είδα 
πόσο γεμάτη 
είναι από σένα 

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2016

Μη με ρωτάς

Μισοτιμής 
πουλήθηκαν αξίες και ιδανικά 
δύό τάλιρα η ζάλη σου 
και άλλα δυο 
να πνίγουν τη μιλιά 

να σα ι σωστός να σαι καλός 
να σε χειροκροτούνε 
κείνοι που ανάποδα μιλούν 
και όρκους δεν κρατάνε

Μισοτιμής κι η μια δραχμή 
πλανόδια λατέρνα 
να κουβεντιάζει στου καιρού
την άχρωμη αρένα 

κι εγώ κι εσύ που κάψαμε 
πολύχρωμα βαλάντια 
να χουμε μείνει στη σιωπή 
του δίκιου η ορφάνια 

κι αν μέσα μου προχώρησες 
φορώντας μόνο ένα σανδάλι 
ειναι που μπήκα στο όνειρο 
κι έγινα ένα με τη γη που μίλαγε
από ψυχή μονάχου καβαλάρη 

μη με ρωτάς αν σε ζητώ
κι αν μέσα μου σε βρίσκω 
νόθα , πλανεύτρα η εποχή 
μα φόρτωσα στη ράχη 
το πιο γλυκό μου ρίσκο 


Τίποτα

Μίλα μου 
σου φώναζα 
δεν 
είπες τίποτα 
Τι με ρωτάς λοιπόν 
στο άδειο σου 
τίποτα 
είμαι 

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2016

Ατίθασο φεγγάρι

Πως να δαμάσεις
το φεγγάρι
ατίθασο θα γυρνά
πίσω απ τις πλάτες
του ουρανού
γυρεύοντας
κείνο το αστέρι
που θα σταθεί
σαν τελεία
στο στέρνο του
φιλώντας τα χείλη
του ονείρου