Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017

Φυσαλίδα

Πες οτι θες 
οτι σου άρεσαν τα γιασεμιά
της γλάστρας μου
οτι μεθούσες στο κλωνάρι
του πόθου
οτι αγγιξες το πιο τρυφερό
εκατοντάφυλλο του νου
μα μην πεις ποτε
πως μ αγάπησες


Μια φυσαλίδα του αγέρα
ήμουν για σένα
ειδες τη δροσιά μου
στη θαλασσα
την πνοή μου πίσω
απο αναγραμματισμούς
το βλέμμα μου
πάνω στα κύματα


μα κείνο το νοιάζομαι
το σώμα μου ήταν
κομμάτι της ψυχής μου

που δεν πρόσεξες 

Ένα όνειρο ήμουν
απωθημένο ίσως
στα μέτρα του ουρανού
ένα όνειρο χωρίς ύλη


κι εγω
ειμαι καρδιά


οχι αλλα λόγια
ξημέρωσε ..

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

Άρνηση

Πάψε πια μη μιλάς
πάψε δεν θέλω να σ ακούω
Πόσες φορές έχασα τα μάτια μου
εξ αιτίας σου
κλείστηκα στο πάτο του σκοταδιού
μην ουρλιάξω και μ ακούσει ο άνεμος
Βυθίστηκα σε ένα ξερό λιμάνι
περιμένοντας .. περιμένοντας
ένα και μόνο καράβι
Ηλίθια δεν μ άφηνες να δω πως ήταν
ένα άδειο σκαρί που μόνο πανιά ανέμιζε
να μαζεύει τις μέλισσες
Ένας βελονιστής φιδιού καιρός
που ρούφαγε το μέλι
πετώντας την κηρήθρα
Κι εγώ σ άκουγα
σ άκουγα και σε πίστευα
Εσένα και τις λεπτές μεμβράνες σου
μέχρι που κάηκα απ το σφυγμό του ήλιου
κόπηκα απ τη ζωή ζητώντας το θάνατο
αφυδατώθηκα απ την προσμονή της βροχής
Φταίω ναι ξέρω φταίω
Σ άφησα να βαδίζεις πρώτη και ξέχασα το νου
Σε τσάκισαν αγρίμια που κομμάτιαζαν
τη σάρκα σου πουλώντας τη στη αγορά
για ένα τραγούδι ηδονής
για μιας ώρας τα υγρά
Μια στάλα νερό μου έμεινε
να θυμίζει ξοδεμένα δάκρυα
άσβηστες χαρακιές
Μη μιλάς άλλο γαλήνεψε
συγχώρεσα και σε έλουσα σε καθάριο νερό
Μη μιλάς άλλο
σώπασε ψυχή μου
Στο υπόσχομαι
δε θα τους μοιάσω!


Παρουσία


Δεν θα με δεις 
σκόρπια να ψάχνω
βότσαλα της αυλής
κρατώ του αέρα 
τα φτερά
κι έμαθα να μοιράζομαι 
να παίρνω κείνο 
που χρωστώ
να δένω στο σεντούκι 
αμέθυστο , 
άρωμα από λεβάντα
να ψιχαλίζω το κενό 
γέμισμα να χει ουρανό 
Θύματα και θύτες 

Κολλημένοι σε ένα εγώ
φωνάζουμε ''εμείς '' 

κι ανθίζει η λύπη 


''θέλει δουλειά η παρτίδα ''
Ανείπωτα 

Κι είναι
φορές 
που φοβούνται 
τα ανείπωτα 
μη σπάσει 
η σιωπή 
κι ακουστεί 
ο κρότος 

που δεν είδαμε 
Παγωνιά

Πως 
βολευτήκαμε έτσι
σε ένα φιλί σιγής 
και κρύψαμε
στην αγκαλιά
τόση φυγή ζωής

Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

Γυμνή


Δεν είπα τίποτε για όσα άκουγα 
τα έκλεινα στο μπαούλο της νύχτας 
πετούσα τα αστέρια μου για φύλακες
μη μου ξοδέψουν 
το χάραμα σε άχρωμες σχισμές 
Στέρεψα τα μάτια μου τα έχτισα 
μόνο χαμόγελα να σου δίνουν 
Τίποτε δεν περίμενα 
παρά ένα χαμόγελο να κατρακυλά 
στα σκαλιά της ζωής μου 
φορώντας το στεφάνι της αγάπης 
Ο νεραϊδόκοσμος μου μεγάλωνε 
στα αποτυπώματα σου 
κι εγώ που κάθε μέρα 
τον πότιζα μη μαραθεί 
σου χάριζα τις ανάσες μου
Ναι ναι αυτές τις πνοές 
που πάνω τους οι κιμωλίες 
σου έγραφαν ακόμη μια αλήθεια 
κι έτσι ξεχνιόταν 
το μέχρι τότε ψέμα σου 
Κι άραγε τι είδες από μένα;
είδες εκείνες τις μολυβιές 
που πάνω μου 
χαράκωναν τον πόνο σου; 
μέτρησες άραγε 
τις βραδυνές μου προσευχές 
που ζέσταιναν το όνομά σου 
ξαγρύπνησες με το αθέατο 
που μέσα μου χτυπούσε; 
τι είδες να πάρει.και τώρα τι; 
Βράχηκα ν οι χαρές μου έχασα 
τα πόδια μου στη θάλασσα 
γύμνωσα 
κι εσύ ένα κύμα 
που μέσα μου κυλά
 κι ατελείωτα με κυβερνά