Πες μου φεγγοβολούν τα αστρα δίχως ουρανό;

Περάσαμε από τις σχισμάδες των πεζοδρομίων

ζεσταίνουμε τις πλάτες

κάτω από τα νερα της θάλασσας .

Ανάμεσα στις κρυστάλλινες

σταλιές της δίψας της,

ανάγλυφα μυρίζουν οι άνθρωποι

άρωμα του νωπού φύλλου

Και πες μου

φεγγοβολούν τα αστρα δίχως ουρανό;

Πάμε να βάψουμε τον ήλιο ασημί

να μοιάζει το φεγγάρι;

να γαληνέψουμε τα αφρισμένα κύματα,

σφυρίζοντας το τραγούδι του τζίτζικα

να δένουν ζεστά στο ταπεινό ακρογιάλι;

Πάμε να βάψουμε το σύμπαν;

πολύχρωμα να μην τρομάζει

η ανατολή στο πρώτο της φιλί ;

κι υστερα ασε με να μιλώ στα συννεφα

μέσα απ το βλέμμα σου

Έτσι απλά .. απλά να στολίσουμε τη γη

με φόρεμα που να μοιάζει με βήματα

που ξενυχτούν στο φως

κι αγκαλιάζουν σφιχτά το σκοτάδι.

Να.. ίδιο με τα δικά μας .

Σαν πως ανταριάζει το χορτάρι ,

καθώς γεννά

στη μέση του φθινόπωρου

μωβ και κόκκινες βιολέτες !

'Άγγιγμα

Να μπορείς να αγγίζεις 
να αφουγκράζεσαι , να νιώθεις 
το χάδι στο μάγουλο
το φιλί στον ώμο  
στο σκίρτημα του άνεμου 
ακόμη κι αν ειναι κλεμμένο 
από τα μάτια του ήλιου 
αυτό .. ζεστά 
γλυκό χαμόγελο που αφήνει !

Δίδυμες κόρες

Κουβαλά δυο δίδυμες κόρες στην πλάτη

γυμνές κι απέραντα γεμάτες 

ζωή κι αγάπη 

και κείνος ο κήπος 

σαν το πρωτόγαλα της μάνας 

μεγαλώνει ηλιόφωτα φύλλα δροσιάς! 

'Ατιτλο

Σήκωσα τα γόνατα 
θα περάσει κι αυτό είπα 
και τούτο το χαμόγελο ,
ξύπνησε τη χαρά σου
στην τσέπη της καρδιάς μου 
μήλα και μανταρίνια έφερε 
Κοιμήθηκα στην αγκαλιά σου 
ενας μικρός λιλιπούτειος άνεμος

τους ώμους μου ζέστανε !

Αιφνιδίως

Θα έφτανε ενας απότομος θάνατος 
για να ειπωθούν υμνολόγια αγάπης 
μέχρι τότε θα κάρφωναν οι λέξεις !

Σκέψου λέει ...

Σκέψου λέει 
να σταματούσαμε κάποτε 
να μιλάμε για τους αλλους 
πάνω στους άλλους 
μα να είμασταν πλαι 
σωπαίνοντας 
ακούγοντας 
Γίναμε ολοι για ολα 
καμία ειδικότητα δεν ξεφευγε 
γνωστες του ολου και των πάντων 
μικροί εξουσιαστές 
που αναζητούν την εξουσία 
μπερδεμένοι τραγουδοποιοί 
που έχασαν τις νότες 
μα κοίτα κάπου εκεί , κάποιοι
μιλούν ψιθυριστά 

να ακούσουν τον ήλιο 
σκέψου ..σκέψου λεει 
πόσες ακτίνες του θα μασταν 
αν για λίγο 
αφήναμε  τις κόρες του 
να μας κρατήσουν αγκαλιά 
σκέψου 
κι ακου .. ακου τι όμορφα 
ακούγεται η βροχή !

Άτιτλο

Το θάρρος 
γράφεται με τα ρω του έρωτα 
κι ένα α γεμάτο αγάπη !

Σπουδή κατω απ τον ίσκιο

Τούτη η γωνιά πως μ αρέσει 

Κάτι ανάμεσα από μια πέτρα της γης 

και μια φέτα ουρανού.

Οι φίλοι μου κάθονται 

στην καρδιά μου αναπαυτικά 

κι αρχίζουν να ξεκουράζουν την μέρα τους 

Γεμίζει ο τόπος αγριολούλουδα που αφήνουν

την ευωδιά τους στα κάστρα που γεννήθηκαν 

σπουδάζοντας μονάχα τη γέννα του χαμομηλιού

Κείνες οι γιρλάντες που γύρω μου σώπαιναν

να ακούσω το τραγούδι τους όμορφα

που δένουν τα φτερά τους .

Το ανεμάκι μας βρίσκει να ψιθυρίζουμε 

τραγούδια που γράψαμε τότες 

Τότε που ακόμα οι πένες 

την πρώτη γνωριμιά τους 

με το χαρτί είχαν και δειλά περπατούσαν 

Τα γέλια μικρές αξέχαστες στιγμές των ματιών

κι ότι κουβαλώ σε τούτο το μικρό δισάκι 

αθέατος ίσκιος στο προσκέφαλο τους 

να ζουζουνίζουν πολύχρωμες φυσαλίδες 

Ένα τσαμπί ολόγλυκο σταφύλι 

που μέτρησε τον κόσμο με τα δάχτυλα 

στο αμέτρητο της κολυμπήθρας 

Α τι νομίζεις πως εκείνοι 

που αγαπιούνται χάνονται; 

Γυρνούν βιολέτες , άστρα, 

φυσαρμόνικες, φλάουτα 

χρώματα , πουλιά , νούφαρα , 

μικρές ολόλευκες γρίλιες 

κι άγραφες νότες που ξέρουν 

πως ειναι ριζωμένες στο παντού , 

σε κάθε χορό της στιγμής 

στροβιλίζονται ανέγγιχτα χάδια 

κι άσβηστες αγκαλιές 

Αμίλητοι λογάδες 

που έμαθαν να ξετυλίγουν 

το κουβάρι του ήλιου 

τινάζοντας τα μαλλιά τους 

Κείνοι νιώσαν σου λέω νιώθουν , 

νιώθουμε   . 

Ξέρεις τι ειναι το νιώθω;

Μια κουταλιά νεράντζι 

κι ατέρμονος ωκεανός 

Κι εχει μια γλύκα να κολυμπάς

με ανοιχτά τα χέρια! 

Δώρα ψυχής

Κι ώσπου να μαζέψεις

τα δώρα της μέρας 

να τα τυλίξεις 

στην ποδιά του κήπου .. νυχτώνει

Τουτη την ωρα 

τα αφήνεις λευτερα 

να γίνουν χαδι στα μαλλια ,

ενα απαλό χαμόγελο 

ένα αεράκι 

που συντροφεύει κάποιον ώμο 

ένα μικρό ξωτικό 

που κουβαλά στο άγγιγμα 

ζεστά βατόμουρα της νύχτας!  

Κι αν ολα φίλε μου

    Κι αν ολα φίλε μου μυρίζουν

ομίχλη και άκαπνη στάχτη στα πεζοδρόμια

εμένα ασε με να ζω

εκεί που δεν υπάρχουν σταχτοπούτες

μα μόνο ανοιχτές περγαμηνές

που διαβάζουν το λιόγερμα

εκεί που γεννιούνται ξωτικά

να θρέψουν το στάχυ

σκαλίζοντας τη στείρα γη

ασε με να ζω στους κύκλους

με ταπεινά τα κιτάπια

ασε με να γεύομαι τις μυρωδιές της ρίγανης

την ωρα που ανατέλλουν τα πουλιά

ασε με να προχωρώ

σε αγκαθια και λουλούδια

γυρεύοντας την ομορφιά του δειλινού

να ξεστομίζω κεραυνούς

με τη φωτιά της αγάπης

ασε με να ονειρεύομαι

σε έναν κόσμο ενικό

την γέννα του πληθυντικού

μέσα από ωδίνες λύπης και χαράς

να χορεύω με το μίσχο

ενός κυκλάμινου στα κεραμίδια

που αχνοφέγγει το φως

από την κορμοστασιά τω δέντρων

ασε με να ποτίζω τον ηλιο στα μάτια

μη μαραθούν τα γεράνια

να πιστεύω πως τίποτα δε χάνεται

κι όλα κάτω από την γλάστρα

θα ξαναγεννηθούν

γνωρίζοντας το δρόμο

που σπείραν οι άνοιξες

ματωμένες μα με το κεφάλι ψηλά ι

ίσα με την πλάτη του άνεμου

ίσα με τον άνθρωπο!

Σταγόνες φωνής

Κι έτσι απότομα , απροσδόκητα 

σαν μια κομμένη ανάσα που μόλις 

άνοιξε το κελί της 

έσπασε τη σάρκα και βγήκε στον άνεμο  

Δεν ήξερε αν είχε φτερά πεταλούδας 

ή μήπως ήταν ένα γρηγοποδαρο άλογο

ή ίσως πάλι ένα παιδί που είχε καρφιτσώσει 

στο πέτο ένα καταπράσινο λιβάδι .

Μακριά από σκόνες 

που κρύβουν το λαμπερό πρόσωπο 

μακριά από κουφούς δρόμους 

Σε εκείνα τα δροσερά καλντερίμια 

με τις κρεμασμένες μολόχες 

στα μικρά μπαλκόνια έτρεχε

ανάγλυφα σταγόνα φωνής

Εκεί η βροχή ξεπλένει την ανημποριά,  

φορτώνει τις καθαρές της σταγόνες

να δροσίσει τα διψασμένα στόματα,

φουσκώνει μπαλόνια στα ρυάκια 

να στεγνώσουν τα βρεγμένα όνειρα 

Καθαρά σαν τα ασπρόρουχα της γιαγιάς, 

όπως εκείνο το πρώτο φιλί 

που αγγίζει τον θάνατο γεννώντας τόση ζωή 

γεμίζει τα φύλλα των λουλουδιών 

με δροσοσταλιές ανθρώπων 

σαν το άγουρο χιόνι που λειώνει 

στα μάτια του ήλιου 

Ένιωσε τον αντίλαλο των άστεγων 

κοριτσιών με τα νωπά ρούχα 

ανάγλυφα να χορεύουν στις μύτες 

των ποδιών τους 

τα αγόρια να τυλίγουν στο ζωνάρι

την αρχοντιά της νιότης 

κι εκείνα τα ροζιασμένα χέρια 

να ζεσταίνουν το φθινόπωρο 

με τα πουπουλένια τους δάχτυλα . 

Γύρισε τα μάτια στα δέντρα 

στα χρυσοκόκκινα φύλλα 

Στα μαλλιά τους ανέμιζε απαλό αεράκι 

Ανάμεσα τους είδε τη καρδιά της 

λουσμένη από  τις μυρωδιές της γης,

ντυμένη στα πιο όμορφα χρώματα 

μέσα σε άπλετο φως η δύναμη της αγάπης !

Καθρέφτες

Κι ετσι ολα θα έπαιζαν 

πάλι στην ιδια μπάντα 

Περιμένεις ,περιμένω , 

σκοντάφτεις, σκονταφτω ,

καταλήγοντας 

στο βάθος του τίποτα 

και κοίτα 

πως με ονόμασες πέτρα 

και σένα  ροή

ας ειναι 

να πετας σε γαλάζιους κήπους 

κι ας ξέρεις 

πόσο μου μοιάζεις 

πόσο σου μοιάζω 

καθρέφτες .. σε ακινησία ! 

Άτιτλο

Φθινοπώριασε 

μα ποιος σταματά τη μουσική 

από ένα κόκκινο τραγούδι καρδιάς !

Άτιτλο

Κατάκοπη γύρισα σπίτι 

Πέταξα από πάνω μου 

τα σπαθιά της μέρας 

έβγαλα από τις τσέπες 

τα βόλια που τη βάραιναν

τα πόδια μου 

έμοιαζαν πέταλα πάνω σε λίμνη

τα χέρια μου 

κλαδιά  στις φωλιές των πουλιών 

τα βλέφαρα μου 

γρίλιες στα φτερά του αγεριου

γυμνή από τη βοή του κόσμου 

μονάχα με το δαντελένιο

φόρεμα της αγάπης

παραδόθηκα 

στο βλέμμα του φεγγαριού

ζεστό , τρυφερό , απαλό  

Όμορφα που γελα .. πόσο σου μοιάζει ! 

Ζω σημαίνει αγαπω με ένα αγαπάω δυνατό

Δεν ξεριζώνεις

τα λουλούδια της αγάπης
δε τα ποτίζεις με δάκρυα ,

πόνο και πικρα 

Στα στήθια της αγάπης

δε γελά η λησμονιά 

μήτε του μαύρου νυχτικού

εχει βελόνι να κρατά  

Δεν υπάρχουν απάτητα νερά  
Τα αγκαλιάζεις τρυφερά , 
μαθαίνεις  το τραγούδι τους
μαθαίνει 

το γάργαρο γέλιο στα χείλη σου 
Στο όνομα κανενός έρωτα 
δε μπορείς να πληγώνεις 
δε μπορείς , 

δεν εχεις το δικαίωμα 
να σκοτώνεις 
Ο έρωτας ειναι φωτιά και ζωή 
μα από μόνος του ειναι ένα χελιδόνι 
που πετα από κλαρί σε κλαρί 

κι έρχεται με την άνοιξη 

και στο χιονιά στρώνει φυγή
Μα όταν αγαπάς 
σταυρώνεσαι , σκοτώνεσαι 
μα νιώθεις να σαι ένα φτερό 
που όλο ψηλά πετας 
εχεις τα πόδια αετού
τα χρώματα της πεταλούδας 

γίνεσαι φως και μουσική
το χαδι του αγεριου 

το νάζι του παιδιού
ειναι ο πλούτος της ψυχής 
το αέρινο φιλί κάθε στιγμής 
το αγαπω δεν εχει υπάρχω 
μα ένα ζω σε γη και ουρανό

δεν έχει στείρα μοναξιά 

μα είναι δυο σε μια καρδιά !

Καληνύχτα

Απόψε λέω να πω μια καληνύχτα 

μια γλυκιά καληνύχτα 

που βρίσκει το δρόμο της 

να τρέξει να απλωθεί σε μύρια χερια 

ανθρώπων εργα τρυφερά 

να ξυπνήσει η Ανατολή 

με ένα ζεστό χαμόγελο

χορτάτη από το χαδι της νύχτας  .

Δύσκολοι οι καιροι κι ο καθένας μας

όπως ξέρει και μπορεί

δε ερμηνεύονται  οι ζωές 

τραβούν δικες τους λευκες γραμμές  

Φτανει να .. ετσι .. 

ένα κουκούτσι καληνυχτας 

μπορεί και να

σπείρει μια ροδια .. ποιος ξέρει

Ας πάμε στους κήπους της ομορφιάς

δεμένοι με όμορφα όνειρα ! 

Άτιτλο

 Τόσο αλλιώς .. τόσο ίδια .. τόση αγάπη !

Αυτό το λίγο αυτό το πολύ

Από ένα τικ τακ του 

ρολογιού κρατηθήκαμε

ζεψαμε τους λεπτοδείκτες 

κι άλλοτε είναι αλόγατα που τρέχουν 

άλλοτε μικρα ανάλαφρα κύματα

που σκάνε στην αμμο 

μικρά φλουρια της άνοιξης 

Βότσαλα που μένουν στα δάχτυλα,

στο στόμα, στα μαλλια 

μικρές τρομπέτες που παιζουν στα χείλη

Αυτο το λιγο ναι .. ναι αυτο που γελα

και χαίρεται μαζί μας 

Αυτό το πολύ ,που να δεις 

σαν ανοιξει τα μάτια του 

και μαζεψει τους δρόμους 

μια λευτερη θαλασσα θα δώσει 

Τα αρμυρίκια της θα ναι 

μωβ βιολέτες με χάντρες 

απ το κολιέ που φορέσαμε . .

Περνουν τις σκάλες τα όνειρα μας , 

σκοντάφτουν 

μα δες κορδέλες χρωματιστές αφήνουν

και χαμογελούν 

μα δες παιδια .. παιδια .. παιδιά 

που αφήνονται 

στα φυλλα της τριανταφυλλιάς , 

στο ανεμακι της καρδιάς

παιδιά με κόκκινα μάγουλα 

παιδια σαν εμας!

Στην κοιλάδα της ομορφιάς

Κι οσο και να πεις 

φτάνει μια σκέψη της καρδιάς 

να αρχίσει να τρέχει 

σαν μια λευκή γραμμή του ουρανού

ανάμεσα σε πολύχρωμες λιακάδες 

να σχηματίζει την τροχιά

της τρυφεράδας με ένα ζεστό χάδι 

σαν ένα κοριτσόπουλο που ανεμελα 

παει να βρει το αγόρι της 

στην κοιλάδα της ομορφιάς 

στο στερνο της μουσικής 

τσουγκρίζοντας τα ποτήρια 

με δυο χαμόγελα 

και φίλους να τραγουδούν 

το χορό των άστρων 

Τι όμορφα που βηματίζουν 

κύκνοι της αγκαλιάς  !

Τα χέρια σου

Κι εκείνες οι δαντέλες 

γλυκό φιλί στα χερια σου

φουριόζες λυναν τους κόμπους 

να τρέξουν νήματα αγάπης κι αγκαλιάς 

ζεστα που σκέπασαν τα χρόνια 

γλυκός ο ήχος που ακούγεται 

στη θύμηση της πλέξης σου

στη μυρωδιά της αγκαλιάς σου !

Ατιτλο

Κι υστερα σου λένε 

δεν γίνονται θαματα 

μα τότε πως ένα τριανταφυλλο 

έγραψε τόση μουσική 

κι απάνω στο φουστάνι του 

γεύονται θαλασσα οι γλαροι, 

αρμενίζουν όνειρα 

ποιήματα μιλούν στον ήλιο τραγουδώντας

ζεσταίνει λαχανιασμένο το φιλι τα στόματα 

αχ αγάπη τα μικρά σου θαματα  

με ένα χαμόγελο τον κόσμο κυβερνούν !

Άτιτλο

Ανάγλυφα που χτίστηκε η θάλασσα!

Ίσα με την φεγγαράδα

Τρατάρει πολύχρωμες λιχουδιές

να γλυκάνει τα στόματα

ζεστά να κυλήσει , σιγανά

το γάργαρο νερό του ρόδου !

Σπάνια λουλούδια

Είναι κι αυτοί οι άνθρωποι

που νομίζεις πως είναι
κάτι απ τα κομμάτια σου
Αγγίζεις τα μάτια τους
και σκουπίζεις το δάκρυ σου
Γελάς και κοιτάς το χαμόγελό τους
Τούτοι κάτι σου πήραν
και εσύ κράτησες το στολίδι τους
Είναι και τούτα τα λόγια
που μέναν στα χείλη σου
κι ακούστηκαν από κείνους
Τούτοι οι άνθρωποι
δεν έχουν χρώμα ματιών
μόνο βυθό που περνά στο στέρνο σου
Δεν έχουν ήχο μα ακούς το χνώτο τους
Τούτοι φυτρώνουν μέσα σου
σαν σπάνια λουλούδια
Έρχονται μια στιγμή μα ξέρεις
πως ήρθαν για να μείνουν
Εκει που τους καλοδέχεσαι
στα φύλλα της ψυχής
Τούτοι .οι ωραίοι άνθρωποι!

Μια χούφτα γεμάτη απαλο χάδι

Τίποτε ξέχωρο

στα μάτια της νύχτας

Όλα μοιάζουν

ένα μπουκέτο κόκκινα φύλλα .

Γελούν, μιλούν ψιθυριστά ,

παίζουν με τα παιδια των αστρων

γεμίζουν τις τσέπες νοτες καρδιάς ,

αφήνονται στο αεράκι που σπα

σαν κυμα στα κλαδιά .

Τίποτε ξέχωρό

μια χούφτα γεμάτη απαλό χάδι

που τραγουδά

το νανούρισμα του αηδονιού !

Φθινόπωρο

Λεπτά κι απαλά τα βήματα

δυνατά να αγκαλιάσουν

τα κόκκινα φύλλα

γύμνωσαν τα κλωνάρια

υψώνει η ρίζα

μοσχοβολά

γυρίζοντας τα μάτια

στο βλέμμα του ήλιου!

Ατιτλο

 Και τούτο το φεγγάρι

 πως το τραγούδι των λουλουδιών εμαθε

 ακούγοντας μοναχα το αρωμα τους!

Άτιτλο

 Εχει και η νύχτα το δικό της ουράνιο τόξο 
 ξάγρυπνα τα πουλιά της κελαηδούν !

Άτιτλο

Ήσυχη νύχτα 

λες και 

τίποτα δεν ακουσε 

τιποτα δεν είδε 

δε μιλά 

έμεινε να κοιτα 

δυό ερωτευμένους 

στην αμμο να δένουν 

σε μια αγκαλιά αγάπης

μετρώντας 

τα χτένια των αστρων 

κι ακούγοντας 

το γελιο τους 

σώπασε !

Σμύρνη

Σαν τότες χάθηκε το λιόγερμα

μπαρούτι μύριζε το σκοτάδι

μούχλα και σάπιο κελί

Οι παπαρούνες κρύφτηκαν

κι ότι κρατούσε τη ρόγα

απ το βυζί στόμα

έκαιγε το μέτωπο

ποτίζοντας σταγόνες φόβου

Καπνοί μαστίγωναν το χώμα

κραυγάζοντας τη φλόγα του χαμού

Που πας αγωγιάτη;

σφάζονται αμούστακοι δρόμοι

κρύψου λαχτάρα

μη σε βρει ο φονιάς

Αμπίλ το κανάρι

το κανάρι να κοιτάς

Φιντάν θα βρεθουμε

θα ξαναβρεθουμε στον ήλιο

Ξύπνα ανάσα μου

να πιω το γιασεμί σου

μη το κλέψουν τα δρεπάνια

Ακους μάνα φωνάζουν τα λουλούδια

κι εσυ .. εσυ μαζευεις τη ρίγανη

Καρντας μην ξεχάσεις να ανάβεις τα κεριά

ζεστά φυλάνε τη μαγιά στη σκάφη !

Άτιτλο

 Τα βράδια οι σιωπές .. μυρίζουν γιασεμί !