Γεμίσαμε ψεύτικα δάκρυα 
και ξεχάσαμε 
τη γλύκα από τα δάκρυα της χαράς !

Ιχνηλασιες

Οι απαιτήσεις μεγαλώνουν
τα κύματα μικραίνουν 

τα όνειρα στολίζονται 

με κόμπους αγκαθωτούς 

ο έρωτας ξεφυλλίζει τις σελίδες του

τελειώνοντας το ένα βιβλίο 

κι αρχίζοντας το άλλο 

η αγάπη ματωμένη γυρνά 

από λέξεις τσουκνίδες

η προδοσία καινούργιος φθόγγος

που μπαίνει παντού 

εύκολα και γεμάτος θαυμαστικά 

Το δωμάτιο γέμισε γκρίζες τελείες

Φυσά γλυκό το αεράκι 

Στα πόδια της πολυθρόνας 

μια πεταλούδα 

δε χάθηκαν ολα !

Στο λιβαδι με τις κοκκινες παπαρουνες

Φόρεσε το πιο μακρύ της φόρεμα .
όχι πως ντρεπόταν για τα πόδια της 
Δυο όμορφες γάμπες που κράταγαν το κορμί της 
σαν στήλες που καμάρωναν το στέγαστρο τους 
Μα να .. είναι που δεν ήθελε να φανούν 

εκείνα τα γδαρσίματα,που είχαν αφήσει 

τις ούλες τους στο μέχρι τώρα διάβα της 
πινελιές που φανέρωναν το πέρασμα της

από άγρια γιοφύρια, χαλικωμένους δρόμους

 που πλήγωναν το πέλμα της 
κι αντάριαζαν τις μνήμες του βυθού της .
Πόσα δεν αντάμωσε στο δάσος της ζωής 
κρυμμένες  σπίθες  που φόρτωναν 

πειρατικές σημαίες και στοίβαζαν 

στα αμπάρια τους λάφυρα

σκισμένων ιδεών, μικρές πυγολαμπίδες 

που πέταγαν στα μαλλιά της 
αφήνοντας το νόημα της ζωής 

να ζουζουνίζει στο νου της.
Κρατούσε στα χέρια της τα μικρά της φτερά
εκείνα που γέμιζαν τα βράχια μ αγριολούλουδα 
κι άνθιζε η μοσχοβολιά της ρίγανης .
Οι δικές της πνοές που φώτιζαν 

σαν αγρίμια στο σκοτάδι 
και μέρωναν στην ανατολή της μέρας .
Το λουλουδένιο της φόρεμα κένταγαν οι μυγδαλιές 
τύπωναν  τα μπουμπούκια της πασχαλιάς 
έραβαν το φουρό του οι δαντελένιες ακρογιαλιές 
κι εκείνοι οι ήλιοι στυλώνονταν στο στέρνο της . 
Πήρε το δρόμο κι άρχισε να σεργιανά
στον  δρόμο της φοίταγαν γελαστές τριανταφυλλιές 
με σπουδές στον άνεμο και στο λιοπύρι .
Σε λίγο ..σε λίγο θα έφτανε στο δικό της λιβάδι 
Στο πράσινο χόρτο που μεγάλωνε  

τις κόκκινες παπαρούνες!

Με βήματα Ανατολής

Έρχομαι κάθε μέρα κάθε ώρα κάθε λεπτό
σαν καλημέρα που ξεδιπλώνει στα μάτια σου
αγκαλιά να ξυπνήσουμε τις γαρδένιες
να σμίξουν τα πουλιά στο πρωινό τους κελάηδημα
Τα χέρια μου ένα ουράνιο τόξο
που από άκρη σε άκρη αγκαλιάζουν τον κόσμο
σε μια δαχτυλήθρα που χωρά δυο καρδιές
Σβήνω τα σύννεφα μη και ακουμπήσουν
το μαξιλάρι σου, εκεί που θέλω
μόνο να φυτρώνουν μουσικές
Ανάμεσα στους χτύπους διαβάζω
χαρμόσυνες οξείες και κόμματα που χορεύουν
Χτυπώ τα πεταλλα της μπουκαμβίλιας
να απλώσουν τα δίχτυα τους στον ήλιο
έτσι που τίποτε άλλο απ το φως
να μην στολίζει τα μαλλιά σου
Πόση ακόμη καρδιά σου χρωστώ
τόσο ατέρμονα χτυπάς .. αγάπη !

Άτιτλο

Κι από μια χαραμάδα 
γιορτάζεις 
μια αιώνια άνοιξη !

Άτιτλο

Να θυμάσαι 

ειναι γλυκό το φιλί της καληνύχτας 

όταν κερνάει ένα χαμόγελο !

Μοναχικός πίνακας (Αφιερωμένο στον Φ.Μ.)

 Πάει καιρός που δεν έμπαινε σε καλούπια 
Τα παπούτσια του στο πάτωμα μικροί εργάτες 
Ο αέρας του καθαρός, μαζεμένος 

από ατόφια σκουριασμένη σκόνη 

βαμμένη στα χρώματα των λουλουδιών

Αιώνιος μαθητής της μοναξιάς της γλώσσας 
που μετρά το πηγάδι με τα γαλάζια νερά 
Μια καρέκλα και τόσες όμορφες 
λαμπερές σκιές στο σκοτάδι
Σημάδι της ζεστασιάς, τα άστρα της θάλασσας
κυράδες με πολύχρωμες φούστες, ραμμένες
στα κρόσσια των φωτισμένων βράχων . 

Κόκκινες κηλίδες, δεμένες στις κλωστές 
του στέρνου , βουίζουν στο στόμα του 
χάδια τρυφεράδας, στα χέρια του μικρού αγοριού.
Γεμάτος αγάπη ,προσκυνητής στο φως .
Απούλητος στην αγορά της επιφάνειας 
πιστός στον κύκλο των αξιών
Απούλητος  
αυτό 
το γάργαρο γέλιο του !

  

  

Αγάπη

Ταξίδευε πάνω στα χρυσοκόκκινα φύλλα 

μονάχα ο ήλιος ήξερε το όνομά της!

Άτιτλο

Οι φίλοι δακρύζουν με τη λύπη σου 
γελούν με τη χαρά σου 
οι υπόλοιποι ψάχνουν το γιατί !

Άτιτλο

Μην υποτιμάς τους σπόρους 
φυτρώνουν μαργαρίτες !

Ανοιχτά του δρόμου

Μιλώ για το παιδί

και κάπου εκεί χαρούμενα παίζεις 

κρατώ μια χούφτα θάλασσα 

και είσαι το καράβι της 

μυρίζω ένα λουλούδι 

φορά το άρωμά σου 

φοβάμαι 

σε βλέπω που τρέμεις 

δακρύζω 

πέφτει απ τα μάτια σου η βροχή

γελώ 

είσαι ο ήλιος που ανθεί

λυγώ στα γόνατα μιας ρυτίδας 

απρομάλλικο σύννεφο γίνεσαι 

μιλώ για ονείρατα 

κι είσαι η λέξη μου 

μετρώ τα δάχτυλα της θάλασσας

το κύμα της εσύ

σκεπάζω το πέλμα της προσφυγιάς 

ξυπόλητος διαβάτης μου εσύ 

κοιτώ το άδικο της γης 

το βλέμμα σου αγκαλιάζω

μετρώ τους σπόρους του ροδιού

βάφω τα χείλη σου κόκκινο φιλί 

απλώνω τα μάτια μου στα αστέρια 

και είσαι η τροχιά μου 

ανοίγω τη φαρέτρα του έρωτά 

το βέλος του εσύ 

Μοιράζομαι 

ένα κομμάτι του ουρανού μου εσύ

Βλέπεις , βλέπεις άνθρωπε 

πόσα σκαλιά έχει η αγάπη ;

Λείπεις;

Γαλάζιοι κόποι

Και να δεις που

αυτοί οι τρελοί κι ονειροπόλοι 

κουβαλούν ένα χαμόγελο 

απ άκρη σ άκρη 

από μικρά ονείρατα, 

κόκκους της αμμου

στοιβαγμένους 

στη μέση μιας θάλασσας 

Κι εχει ενα τόσο όμορφο φεγγάρι! 

Άτιτλο

Ει εσύ με τα ψηλά ρεβέρ
Ξέρεις που κοιμούνται τα πουλιά
σαν ονειρεύονται;

Αν βάψεις τη νύχτα
δος της το μπλε και το κόκκινο
να γελά η θάλασσα
στο βυθό της αγάπης !

Εμείς

Και μέσα σ ενα πολύπλευρο ορυμαγδό 
φεύγει κι αυτό το καλοκαίρι .
Μυρίζει καπνό, θυμό , απογοήτευση 
και θλίψη . Χαμένη ταυτότητα κι ο φόβος του αύριο 
Τυλιγμένος στις φωνές, στις στέγες και στις αξίες 
Μα κοίτα που η ανθρωπιά έσπειρε το δεντράκι της .
απλώνει το νοιάζομαι και βγάζει παρακλάδια
Σπάζουν τα προσωπεία και ξεδιπλώνονται τα μάτια 
Αθωα , παιδικά ,γελαστά, μελαγχολικά, δακρυσμένα 
και τόσο ανθρώπινα . 
'' Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ '' 
είπε ο ποιητής.Άπατρις ετούτος μοσχοβολά 
στα γιασεμιά του , στις ρίζες και στους καρπούς του 
Και δες τώρα τόσο μικροί σπόροι εμείς 
κρατάμε μπροστάρη της ομορφιάς το θαύμα 
γυρνάμε το βράχο κι αυτός μας δείχνει που μένει η ανεμώνη
μετράμε φεγγάρια κι ανθίζουν μπουκαμβίλιες 
Εμείς πεσμένοι γερανοί της γης 
φωλιές ανοίγουμε τα χέρια να μείνουν περιστέρια  
Και κάνουμε το κύμα , θάλασσα
τη ζεστασιά παντιέρα,να βρουν οι γλάροι την Ιθάκη που γελά
το ανεμάκι φλάμπουρο, να δοξαστούν τριανταφυλλιές 
κανένας Αύγουστος δεν μπορεί να μας φτάσει!

Φύλλο καρδιάς

Κι αν ολα λένε πως η άνοιξη έχει περάσει 

θυμήσου πόσα λουλούδια 
πλαγιάζουν στα μαλλιά σου 

κάθε που οι κόρες της αγάπης 

ζυγώνουν στο φιλί 
να στεφανώσουν τον έρωτα

την ώρα που αγκαλιά
σε κρατά ένα φύλλο καρδιάς !

Άτιτλο

Στα χρώματα της ζεστασιάς,
απλά κι απαλά χτυπούν καμπάνες καλοκαιριού .
Μυρίζει ο ήχος στόματα που γελούν !

Τελάλης του πρωϊνού

Χάραξε 

τα φώτα σβήνουν 

κουρασμένα απ τον περίπατο της νύχτας 

Δροσερό το αεράκι ανοίγει το στόμα του

να βγουν φουσκαληθρες 

στα φύλλα των δέντρων .

Κοιμούνται οι σκέψεις των ανθρώπων 

Η ώρα που ξυπνούν τα πουλιά . 

Μυρίζω τα χρώματα του πρωινού

Δραπέτης του χρόνου φορώντας 

πάνω μου τον ουρανό γυμνώνομαι 

στην πλάτη της ροδιάς 

και που άλλο πιο ζεστό χώμα δεν έχω

πάρα τους κόκκινους σπόρους της .

Τελάλης του δρόμου κρατώντας 

ένα κουκούτσι ροδάκινου στα χέρια 

μοιράζω την ψίχα στην ομορφιά του κόσμου

Α! και πως άνθισε το αγιόκλημα 

τις μελισσούλες να θρέψει !

Αλληγορικό

Τα πουλιά δεν έχουν εποχές 
με την ψυχή τραγουδούν !

Σκιά βολικού

Δεν είχε μάθει να γρατζουνάει τα πόδια του 

ξυπνούσε στις επαναλήψεις της συνήθειας 

κι έτσι απλά ντυμένος στη σιγουριά 

τον έβρισκε κάθε πρωί νεκρό η χαραυγή

τυφλή η ρίζα .. έκαιγε φως  !

Άτιτλο

Μοσχοβολούσε το ζυμωτό ψωμί 
είχε την μυρωδιά .. της αλήθειας !

Σκηνικό εξουσίας

Η αυλαία έπεσε

ευτυχώς 

ο άνθρωπος 

πρόλαβε

να βγει στο φως !

Επισκέπτες της νότας

Χαμήλωσε τους τόνους 

όχι γιατί
δεν μπορούσε να φωνάξει
αλλά
γιατί ήξερε
πως οι κρότοι
μια φορά ακούγονται 

σπάνε

κι ύστερα πετούν τα κομμάτια τους

στα πεζοδρόμιο

μα πόση ομορφιά του χάριζαν 

τούτοι οι μικροί ψίθυροι 

γεμάτοι από γαζίες 

που βάδιζαν στο στέρνο

επισκέπτες της νότας  

σαν άναρχες μπαλάντες !

Αντάμωμα

Να λοιπόν που έφτανε η ώρα. 
Ο χρόνος είχε γεμίσει τα πανέρια του 
αγροτριανταφυλλιές και χούφτες καλοκαιριού .

Φθινόπωρο κι η θάλασσα γελούσε 

Οι κήποι πλήρωναν τους κόπους τους 

στις γλάστρες του ουρανού .

Το τρένο είχε σταματήσει τα φουγάρα του

Τώρα πια μόνο εκείνη η παιδική λαχτάρα 

ακούγονταν απ τα στήθη . 
Είχαν και τι δεν είχαν πει. 

Ξέρουν τις γωνιές του κύκλου της ψυχής τους,

μοίρασαν τα δάχτυλα σε φωνήεντα 
που παπαρούνες άνθιζαν 
και σύμφωνα που σκουντουφλούσαν
στα κύματα των ημερών. 

Μα τούτο το παραμύθι έσπαγε τους καθρέφτες

και πηδούσε στο πάτωμα . 

Σε λίγο θα ήταν μαζί θα γεύονταν 
το τραπέζι της φιλίας .

Τα καλούδια του γεμάτα από την Μαριάννα
την τόσο δικιά άγνωστη. 

Η αγκαλιά της ένα βύσσινο στο πιάτο . 

Ο Στρατής εξομολόγος της ψυχής της 

είχε φροντίσει δανειστεί λίγες πετσέτες 
των στιγμών της κι έτσι γνώριζε κι η Μαριάννα 
τα χέρια της πριν τα κρατήσει . 

Οι βόλτες , το κρασί ,το μίλημα ,
το κέρασμα του πάρκου με τις φωνές των πουλιών,
τα φτερουγίσματα της πάπιας,καθώς καμάρωνε 
το κορμί της στα νερά του απέραντου 

Kι εκείνη η γεύση ..η γεύση ξυπνούσε 
το παιδικό χαμόγελο και την ανέμελη φορεσιά .

Τρυπούσε τη γλώσσα με ρόγες σταφυλιού . 

Πόσα να αξίζει ο δρόμος .. 
σταγόνες που φυτεύουν φιγούρες , 

νότες σε ένα πεντάγραμμο ατέλειωτης ομορφιάς.

Εκεί που σμίγει το κουκούτσι με το δέρμα 
του ροδάκινου,ίσα να ποτιστεί ο ουρανίσκος 

το μέλι μιας αμάραντης στιγμής!

Άτιτλο

Εσείς που κρατάτε 
τους πολύχρωμους ήλιους στα χέρια 
αφήστε ήσυχους 
τους διαβατάρηδες των άστρων 
να σπέρνουν 
στο στόμα τους γιασεμιά 
για κείνους  που χαμηλά κοιτούν 
Κανείς δεν περισσεύει !

Άτιτλο

Υπάρχουν άστρα που πετούν ψηλά στον ουρανό 
και άστρα που τον δημιουργούν 
να ξεκινάς από την ψίχα να βγει γλυκό ψωμί !

Αμάραντα

Είπαμε τόσα 

που σαν φύλλα
μαράθηκαν

κι όταν μάθαμε
τους ήχους της σιωπής
πως αμάραντα
γινήκαμε

και ζωγραφίσαμε
στη φλούδα της πηγής
το πιο ακριβό στεφάνι
με χτύπους της ψυχής!

Φεγγαρόφωτο

Και έρχονται τα βράδια 

και το καλοκαιράκι κερνά τις λιχουδιές του 

ένα ζουμπούλι ποιεί τον έρωτα

τα παιδιά παίζοντας κλοτσούν το φεγγάρι 

μια φέτα καρπούζι δροσίζει τη ροδιά 

περνάνε οι μπάντες των άστρων 

σφυρίζει το ρυθμό του ο τζίτζικας 

και αλήθεια ήξερες ότι ο ήλιος 

κρύβει τα ζαχαρωτά του στη σελήνη ;

ναι .. ναι τούτη μαζεύει στην αγκαλιά της

αγόρια και κορίτσια που δένουν τα κλαδιά τους 

σε ένα δεντρόσπιτο ψηλά .

Έλα πάμε . Αργήσαμε . 

Αρχίζει ο χορός  σε βήματα διπλά!

Άρχισα να γράφω

Άρχισα να γράφω σε ένα χαρτί που δεν ξέρω
αν ποτέ το αφήσω στα χέρια σου
Κι όμως εκεί  πλάι σου είμαι .
Κουρντίζοντας το ρολόι του καιρού 
στα δάχτυλά μου
Κι αυτά κάποιες φορές ματώνουν 
από τα δύσκολα της μέρας
από κείνα που γρατζουνούν το στέρνο μου
μα τα φορτώνω στη ράχη μη τα δεις .
Τα πνίγω στους όρμους των ματιών 
μη και κυλήσουν στις χούφτες σου .
Βλέπεις  εμένα κι εγώ προχώρησα ψυχή μου 
Πέρασα στην αγάπη κι εκεί μέσα απ τα μάτια 
τυφλά αντικρίζω τον κόσμο μου .

Μα τούτη η άλλη ματιά δε λέει να κοπάσει.
Κι έτσι αλλάζω μορφές . Ναι ξέρω τι θα μου πεις 
πως δεν μπορώ να κάνω κάτι .
όμως καρδιά μου μπορώ ..μπορώ

Φωνάζοντας την ασχήμια αναζητάς την  ομορφιά .
Δικάζοντας το άδικο φυτρώνουν σπόροι δίκιου .
Ρίχνοντας δάκρυα λύπης κεντιέται η αξία της χαράς.
Αν δεν γίνεις κουρελής πως θα νιώσεις 
το γυμνό σου σώμα;πως να κοιτάξεις κατάματα 
τον ήλιο αν στο σκοτάδι δε χαθείς

Τόσος κόσμος  τόσος πόνος κι εμείς μαζί 
να τραγουδάμε τ όνειρο
κι είναι φορές που το τραγούδι 
ντρέπεται να ακουστεί,μπλέκεται στα δίχτυα 
της θάλασσας και σιωπά.
Οι μουσικές δεν αντέχουν την συνήθεια

Τι κι αν ακόμη δεν γεννήθηκε στην πόρτα μας 
το αγκάθι,η αγριάδα απλώνει τα πλοκάμια της 
πνίγοντας τη γη .
Μα λεύτερη την ποθούμε οι άνθρωποι .

Πόσα εγώ κοιμούνται μέσα μας και ξυπνάνε
κάθε χάραμα ζητώντας τη ζεστασιά του άστεγου
το κομμάτι που λείπει να δέσει το ζυμωτό ψωμί .
Κοιτώ στα μάτια ένα παιδί και φωνάζω ζωή
κι εκείνη η άλλη μου φωνή αντίλαλος και ιαχή
μου βάζει ερωτηματικά ..ζωή;

Ξυπνάω  με ένα χαμόγελο που η μέρα 
στα βήματα της μου κλέβει
κι ύστερα γίνομαι εκείνος ο ρυτιδωμένος αέρας 
που φυσά στην πόλη,τα άδεια πλακόστρωτα 
που χτυπούν τα πόδια τους μπας και ξυπνήσει
μια καθαρή βροχή  να ξεπλένει την απανθρωπιά
ξετσίπωτη πια να μη γυρνά

Δε ζω με αυταπάτες ....ονειρεύομαι μόνο .
Δυο στάχυα χρυσαφένια 
να στολίζουν τα μαλλιά της γης .
Χαμόγελα να παίζουν στις αυλές των σχολειών,
κι εκείνος ο βασιλικός αμάραντος να στέκει
σαν κύριος της γειτονιάς που άρωμα 
μοιράζει στα στέκια μιας γενιάς

Στην αγορά που στήσαν δεν πουλώ
το βιός και την πραμάτεια μου χαρίζω σ οτι αγαπώ .
Δύσκολοι καιροί μα εσύ ψυχή μου να είσαι εκεί 

Κοίτα εκεί ψηλά πως αγκαλιάζονται 
τα πουλιά ..δε μετρούν φτερά
μα ακούν τους παλμούς  στην ίδια νότα να χτυπά !

Ορφανός που γυρίζει ο ήλιος

Ορφανός που γυρίζει ο ήλιος 

καλοκαίρι κι οι κυδωνιές έχουν ανθίσει 

στυφοί καιροί .

Μα τι στην ευχή θα κουρέψουν και το χώμα ;

κι από πότε οι ρίζες βγαίνουν από κορφή;

αχ άστατο κερί 

και που κρατάς τη φωτιά σου γέρνει η φωνή 

μα τούτο το ρυθμό που από μια στάλα θάλασσα 

γεννιούνται ωκεανοί 

ετούτο τον χορό να τον αλλάξει ποιος μπορεί 

αντάμα δένει το φιλί κι ακολουθεί τον ήχο 

από του βύσσινου το στόμα στάζει γλυκό πιοτί!  

Άτιτλο

Δε φτάνει να μπορείς να δεις  

χρειάζεται και να νιώθεις 

κι εχει τόσο φως το σκοτάδι!

Άτιτλο

Τόσο πολύ που δίψασε την ζεστασιά η θάλασσα 

που στα νερά της άμμου 

φώλιασε το πιο απαλό της φόρεμα !

Το ταξίδι σου

Δύσκολο πολύ δυσκολο να δεις κατω απο λεξεις και εικόνες 

Συναισθηματα σπαρμένα βαθιά και πως να αντικρίσεις 

που να ναι η αλήθεια και που το ψέμα . 

Ειδες σειρές που πότιζαν το μελάνι μ αγιόκλημα 

να κουβεντιάζουν σκληροτραχηλα τους δρόμους 

Ερειπωμενες τελειες να απλώνουν την στοργή 

Ταξιδευτες που γέρνουν γλυκα τα χρωματα του ουρανιου τόξου 

Κυράδες να γελούν με τα καμώματα του ήλιου 

κι άλλες να σου φορτώνουν τις δικες τους κυδωνιές

Εκεινες οι πιωμένες Κυριακές να ψιθυρίζουν τα χρωματα της ψυχής τους.

Αφήνεις τα πανια σου στο πέλαγο και μοναχα η ψυχή σου ξερει

τη ρότα της. Βαρκάρης στο πουθενά και στο όλο. 

Ζυγώνεις τα κουπια που σ αγγιζουν 

Βουτας το μελάνι της καρδιάς σου και θελεις 

να τρέξει προς το ρυακι που αγαπάς. 

Τίποτε δεν ξέρεις σ ενα γνωστο ουρανό ολα αγνωστα .

Ρισκάρεις να κογιονάρουν τη θαλασσα σου

να την αγαπήσουν να τη λερωσουν. Μα το ταξιδι ειναι δικό σου .

Εσυ αγαπάς κι αυτο ειναι το γλύκισμα του ολου. 

Κατω απο ολα να ξυπνα απλα η αγαπη στα στηθια σου 

καθε στιγμή να εισπνεις το καλοκαιρι, 

τη βροχή τον  ανεμο και το αγιάζι. 

Πνοες στα στήθια σου που βγαίνουν στο πρωτοφίλημα

του αποσπεριτη . Θηλάζουν το γαλα του πρωινου , 

χορταίνουν στο καλμα του μεσημεριου 

ξεδιψουν στην αυρα της απογευματινής δροσιάς

πινουν κρασι της νυχτιάς . Κι ετσι συνεχίζεις να αγαπας για σενα 

για αυτο που γινεσαι εσυ μεσα στη μυρουδια του κήπου!

Άτιτλο

Ατίθασα που έσπασε τα κύματα 

και πως η θάλασσα γνώρισε το όνειρό της 

Δροσοσταλιές που φέρνει ο τόπος σου ψυχή!

Άτιτλο

Στα πεζούλια των κάστρων
παίζουν πυγολαμπίδες
κι η αιώνια νιότη θρέφει την αγκαλιά!

Ναι μεν αλλά .. πόση εξουσία να χωρά

Ναι μεν αλλά

και το αλλά γαζώνει πιότερο τα στόματα

ράβει φαρέτρες για ακόμη τρύπια παντελόνια

να ντύσει το άδειο του σώμα

Αγύρτες , πλιατσικολόγοι του καιρού

φορούν χιτώνες με στόμφο άθεου θεού

Κι εγώ που ονειρεύτηκα μια αλήθεια

με ονοματεπώνυμο ανθρωπιά

κι όχι μια μπάσταρδη συνήθεια του καιρού

γεμάτη συνταγές , φόδρες που γέρνουν

στις μέρες αλλάζοντας το πίσω μπρος

Έναν άλλο δρόμο ονειρεύτηκα

κι ούτε που σάστισε σε ένα δάκρυ ούτε ένα κλωνάρι

δε κράτησε να καρβουνιάσει

τα δάχτυλα να καεί στην ψυχρή του ταφή

Έτσι έτσι για να βραχεί το χώμα

να σπάσει το απόστημα ,μια μπάλα να προχωρήσει

κλωτσώντας τα γερασμένα κι αδέσποτα 
σανίδια του πάλκου

Ονειρεύομαι , ονειρεύομαι γελαστά παιδιά 
να παίζουν σε άκαπνους τόπους τυφλόμυγα

με τα κορίτσι α του ήλιου , τους γιους
του ανέμελου αγέρα . Φωνές γιρλάντες
να στέκονται πάνω απ το ύψος της μύτης
αγναντεύοντας το πορφυρό σουσάμι
σε ένα ατέλειωτο κουλούρι
που θα χορταίνει τα στόματα που πεινούν
Να κοιτώ κατάματα τα ρυτιδωμένα χέρια
κι έτσι όπως θα ερωτοτροπούν στο φιλί της άνοιξης
ένα μπουκέτο να ανθίζει στα μάτια τους
Και βλέπω τον βαρκάρη να τραγουδά την ψαριά του
τον μανάβη να διαλαλεί την πραμάτεια του
και ζηλεύω τούτο τον δρόμο που πριν από μένα
περπάτησε που και δεν έφτασε τις χούφτες
του καλοκαιριού
Να συζητούν πουλιά και να σωπαίνουν οι άνθρωποι
μεγάλοι μαθητές των μικρών δασκάλων
που ανοίγουν την ορθογραφία στα φτερά τους
Προσθέτουν το βατόμουρο και το πορτοκάλι
και το ζύγι ισο κι ανάλαφρο τους βγάνει
στο θάμνο που φουντώνει στ αγνάντι του βράχου
Ονειρεύομαι κι όπως αδούλωτος λάτρης 
της ομορφιάς,πλανιέμαι ,φορτώνω την πιρόγα μου
με γράμματα στο σεργιάνι . 
Δε μπορεί θα νιώσουν τα λουλούδια
τη γεύση της ροδιάς κι έτσι όπως πετούν 
οι σπόροι τους, κάτι νιούτσικο θα γεννηθεί 
και σαν παιδί θα τρέξει
να τραγουδήσει άβγαλτη νότα 
που άλλο ρεφρέν δεν έχει πει !