Λεύτερο βλέμμα

Μη μου κλείνετε τα μάτια 
θέλω ανοιχτά να ονειρεύομαι
κι όταν τα ξοδέψω
γλεντήστε τον κόσμο
με βλέμμα παπαρούνας
κι ένα δίκαιο γέλιο
να ξεσηκώνει το τραγούδι
'' Παρών Κομαντάντε ''

Άτιτλο

Καμιά φορά σκέφτομαι 

πως θα φύγεις θα φύγω
οι δρόμοι θα γράψουν
''άγνωστοι ''
κι εμείς θα γελάμε
με το '' λάθος ''τους

κρατώντας στις τσέπες
πέταλα από δυο
φλύαρα σιωπής ρόδα !

Τα μάτια σου

Όμορφα που είναι 
να με κοιτάς 
Εκεί μέσα στη σιωπή σου 
σιγεί η άνοιξη 
κι ανθίζουν οι νότες
των ρόδων 
Ακούω τον ήχο 
της ανάσας σου
να τραγουδά 
την μελωδία της αγάπης 
Στερεύει το ηλιοβασίλεμα
στα μάτια σου
κι αρχίζουν τα καράβια μου
να ταξιδεύουν 
στο φέγγος του ονείρου
Στενεύει η θάλασσα
κι εγώ στροβιλίζομαι 
στο κύμα του βυθού σου 
Σαν με κοιτάς 
πόσο μικραίνει ο κόσμος
και γίνεται …΄΄ δυο μάτια ΄΄

Ολόλευκα

Οι αποσκευές μας
μικρά πολύχρωμα βότσαλα
που ανταμώνουν
στις πατούσες της θάλασσας
θεριεύουν στο πιόμα
του ουρανού
ζυγώνουν τον ήλιο
με μάτια από φως
θωπεύουν το φέγγος
της χαραυγής
στη σταλιά του χρόνου
στο δρόμο του γέλιου

Ξύπνα
με ένα ξάστερο φιλί

να βρει ο ισκιος αγκαλιά
σταυρώνει η ομίχλη την καρδιά
Ξύπνα
να χρωματίσουμε
τον κόσμο

στον πίνακα της μέρας  

φυλούν με λόγια απλά 

αυτα που ζουν αληθινά !

Μπορώ

Κι ενώ τόσα διάβαζα 
στην άμμο 
στα δάχτυλα 
στο φως 
στους κήπους
στα μικρά ρυάκια 
στους άφιλτρους καπνούς
στα μίζερα σοκάκια 
στις χορταριές 
που τρίφυλλα ανθίζαν 
πάντα σε κείνες 
τις δυό λέξεις απαντούσα 
'' είμαι εδώ ''
εκεί στα φύλλα 
της τελείας
έστηνα τα σημάδια 
με ένα '' κι εγω ''
κι έφτανε να χτιστεί 
ένα διπλό '' μπορώ''

Υδάτινος ίσκιος

Ένας ίσκιος
να πλαγιάσω
την αγραμματοσύνη μου
πέρα απ τα σύνορα
μαθητευοντας
να γευτώ
την ομορφιά
την ώρα που ανέγγιχτος
γίνεσαι θάλασσα !

Φάρος

Άτιτλο

Κι ώσπου να φτάσουν τα λόγια 
να χορτάσουν γέλιο τα μάτια 
την καρδιά να ακούς !

Δίστομο

Στα ανθισμένα χώματα

εκεί που ακόμη
στράφτουν οι φωνές
κι αντιλαλούν
γέλια μαυροντυμένων

Γυναίκα εσύ
θα εγκυμονείς
τη φορεσιά της λευτεριάς

Παιδί εσύ αγέννητο
θα τραγουδάς
το πόνημα του ήλιου

Άντρας εσύ θα πολεμάς
του άγριου καιρού
στυφό μελτέμι να περάσεις
με τα άρμπουρα του λυτρωμού
το άχρονο νερό να πιεις
ειρήνη να κεράσεις

Τούτη η γη σου πως μιλά
μ αντρειοσύνη στα πουλιά
κι αφήνει για προικιό
βήμα μικρό να ανοίξουνε οι δρόμοι
μύριες πνοές να σβήσουν το θεριό

Εσύ ψυχή που γέννησες
ξάστερο φως του ουρανού
με το γυμνό δοξάρι

Κέντησες άσπρα νυφικά
στης παραμάνας το σχολειό
κι έσπειρες με σαϊτιά καρδιά
που να χει αετού φτερά
για δες τι γράφουν τα βουνά

πέτρα την πέτρα περνά η ιδέα
που κουβαλά ιδανικά
να στήσει λάβαρο θυμάρι να μυρίζει
κι απ το κουκούτσι μιας ελιάς
να φυτευτεί κόκκινο δέντρο ανθρωπιάς!

Μονοπάτι

Τόσες 
σπονδυλωτές διαδρομές
αδέκαστοι δρόμοι

κι ας 
ένα μονάχα μονοπάτι
οδηγεί 
στους κύκνους 
της θάλασσας !

Νύχτα

Είναι η ώρα που φορά

το μαύρο δαντελένιο της νυφικό
Ο ουρανός την καλεί
προσφέροντας τη βέρα της γαλήνης
Γλυκιά σαν νεράιδα
χτένισε  τα μαλλιά της
με πολύχρωμες κορδέλες στιγμών
φυσαλίδες φιλιών ζέσταιναν τα χείλη της
Ανάγλυφα στο κορμί της
φάνταζαν τα κόκκινα χαμόγελα
που αποζητούν την αγκαλιά της
Τα ανεμοσάνδαλα δένουν
τα κορδόνια της μουσικής
κι εκείνη με ψίθυρους
καλεί  τις ψυχές
στο χορό των ονείρων
..ακούς; 

Άτιτλο

 Σπόρο σπόρο ανθίζει ο κήπος

 Κι όπως γιομάτο θα πλέει το φεγγάρι
 τα μίλια της θάλασσας να φυλάς στο στέρνο!

Άτιτλο

Αν χαθείς

να ακολουθείς
τα σημάδια της ψυχής
... θα  περιμένω !

Χωρίς ήχο

Κι έμεινα να σε κοιτώ
έτσι άηχος καθώς ήσουν 
οι νότες σου 
μπλεγμένες στα δάχτυλα 
της βροχής μοιάζαν 
Να μύριζαν άραγε 
τα χρώματα 
του ουράνιου τόξου
ή απλά έσκιαζαν 
κείνες οι μικρές πεταλούδες
που στα πλήκτρα 
ακούμπαγαν τα φτερά τους
α!!! μάτια μου 
τεντώνουν τα κορμιά 
οι ψίθυροι 
σαν θέλουν να τραγουδήσουν
στην μελωδία της καρδιάς!

Δάχτυλα

Μην κουνάς 

το δάχτυλο στους ανθρώπους
σαν να σουν ολόκληρο
το χέρι τους
Προσπάθησε μονάχα
να διαβάσεις
τα μονοπάτια που πέρασαν
κι ύστερα απλά πλεξε
τα δικά σου δάχτυλα
μαζί τους
Κοίτα .. πετούν
ψηλά τα αηδόνια !

Στα βήματα της Πανσέληνου

Οι μουσικές φόρεσαν τα ακριβά τους ρούχα
στολισμένες γιρλάντες στις νότες με χρώματα
προκαλούσαν την κλεφτή της ματιά
να κολλήσει στα σκαλιά του πιάνου.
Σιγά σιγά η μέρα χαμήλωνε τα φώτα της
στήνοντας την αυλαία της αναμονής
όπου φωτίζει το βλέμμα και τραγουδά
η γύρη των λουλουδιών .
Η σκέψη στριφογύριζε στο πέρασμα της
σαν αναδυόμενη ονειροπαγίδα
που γεννιέται στα σπάργανα της φωτιάς
να λιώσει τις παγωμένες πατούσες της γης .
Φέτα ..φέτα συμπληρώνει
το γυμνό ανάγλυφο κορμί της.
Το ασημί σατέν σκεπάζει τους ώμους
κεντώντας το επιβλητικό φωτοστέφανο
που ξεχνά τα πόδια ., σκουντά τη μιλιά
σβήνει τα μουρμουρητά του νου ,
αφήνεται στο άκουσμα του παφλασμού της ψυχής
Τα λόγια σιωπούν , τα δάχτυλα απλώνουν τις φτερούγες τους
ενώνονται οι χτύποι στην ανεμόσκαλα του ουρανού .
Στην αίγλη της φιλούν τα αστέρια το βέλος του έρωτα
δένουν τους κρίκους στο μενταγιόν της πεθυμιάς
Μια πινελιά που ζωγραφίζει το κάδρο της Πανσέληνου.
α!! αγάπη .. τι όμορφα πετάς στο βλέμμα
και πως βουτώντας στην κόκκινη μελάνη 
.. διαβάζει ο ουρανός!

Ατέλειωτος δρόμος

Να περπατάς
χέρι χέρι με ένα κάτι
δίχως όνομα 
δίχως σώμα
κι εσύ να του γελάς
να του μιλάς
ορίζοντας το όλο 
κοιτώντας το σε σένα.
Να τι θα πει 
αγάπης δρόμος!

Άτιτλο

Αγκάλιασα τη μουσική

πόσες γλώσσες με θήλασε
κι όπως μεγάλωνα
πολύχρωμες ελιές
φύτρωναν στο σώμα
έτσι που δέντρο έγινα
να ξαποσταίνουν οι ψυχές
κι όπου σωπαίνουν τα άστρα
σκέπη να βρουν
τα αγέννητα πουλιά!

Άστρα ψυχής

Κλείσε τα μάτια
κι όταν εκείνα τα αστέρια
πάνω τους γείρουν
δος τους το φως της αγάπης
το δίχτυ της αγκαλιάς να βρουν !

Άτιτλο

Στη σιωπή ακούς

τα φτερά των αγγέλων !

Άτιτλο

Μικρός 

που ναι ο κόσμος
κύλησαν
δυο δάκρυα χαράς 

απ τα μάτια μου
κι ακούμπησαν 

στα ..χείλη σου!

Μια σκέψη

Άν 
βρεις τις ώρες στεγνές
ράντισε τες με λίγη αγάπη
ειναι κάποιοι λεπτοδείκτες 
εκεί έξω 
που τους ξέχασε ο χρόνος
θύμισε τους 
την αξία της στιγμής
έστω με μια σκέψη 
που να ζεσταίνει!

Άτιτλο

Τόσες Κυριακές
πως χώρεσαν σε ένα βλέμμα σου !

Φύλλα πνοής

Έψαχνε λέει 
να βρει 
το τετράφυλλο τριφύλλι
κι ύστερα ..θυμήθηκε 
νιώθω
αγαπώ
νοιάζομαι
μοιράζομαι 
α!! γη στη ρίζα σου το βύζαξες 
μα δες πόσα κλωνάρια του
από τις ρόγες σου 
κόκκινους καρπούς 

πετούν στις φυλλωσιές καρδιάς

αμάραντα να τραγουδάς !

Δροσοσταλίδες

Όλα τα γνώρισα που έμεινα 
στο άγνωστο δεν ξέρω  
τα βύζαξα στις αρμαθιές της οξείας
Το πάντα της γραμματικής είδα 
τυφλή στο κενό και τίποτε στο είμαι 

Από ένα σύμφωνο
που μίλαγε σε φωνήεν γεννήθηκα
Έτσι έμαθα να μιλώ
με τα λουλούδια
να στρώνω στις πέτρες
του ουρανού να ξαποστάσω
μα δες .. τα λόγια σου αστέρια
κουβαλώ στις ράχες
στο χώμα μου μετρώ το βήμα σου
λίγο από σένα λίγο από μένα
έτσι που σαν με φοράς
να μυρίζεις το ειναι μου
έτσι που σαν σε κοιτώ
να λαφραίνω το βλέμμα σου
Έτσι γεννιούνται οι άνθρωποι
σταυρώνοντας τα χέρια
λύνουν τον κόμπο
ακροβατώντας ζυγίζουν το φως
έτσι απλά σαν κάποτε
να ήταν μαζί
σαν τώρα να φτερουγίζουν
στον ίδιο ουρανό
σαν αύριο να αποζητούν
τη βάρκα στο άγνωστο που κοιτούν
Έτσι σαν μικρές δροσοσταλίδες
που γέννησαν προτού
ακόμη γεννηθούν!

Θα ρθει μια μέρα

Θα ρθει μια μέρα

ο κόσμος θα ναι όμορφος
θα ξυπνά στο φιλί τη χαραυγής
δίχως φόβο
Δεν θα τρομάζουν τα πουλιά
η αγρύπνια των δράκων
Θα ξεστομίσει η λαχτάρα τα λόγια της
κι αυτά σπαθιά θα κόβουν
τα πυρωμένα αγκάθια
που φύτρωσαν σε στεγνή γενιά
θα ρθει μια μέρα που ο ουρανός
θα λάμπει φωτεινός
δε θα λυγίζει στις κραυγές
Θα ακούει ψίθυρους
από μικρές γωνιές
θα ρθει μια μέρα θα το δεις
καρπούς να δώσει το κερί
φτάνει να το πιστέψεις
να το φοράς , να το μιλάς
να μην τα παρατάς .
Κι αν ειναι ο δρόμος σου βουνό
να ξεδιψάς στην άκρη της βουνοπλαγιάς
Κι αν έρθουν λίθινοι καιροί
στερνό τους φράγμα
της λευτεριάς το φλάμπουρο
πηγή κι ανθρώπου θάμα
θα ρθει μια μέρα θα  το δεις
που όλοι θα γίνουμε ..εμείς !

Ξύλινα λόγια

Και τώρα

που τα ξύλινα λόγια
των εδράνων
θα μοιράζουν ευχές
κοιτώντας το γυαλί
που τους ομορφαίνει
εσύ
μην ξεχάσεις
να κυλήσεις το βλέμμα
στο φουρό της μνήμης

Γεμίσαμε
άχρωμες παρτιτούρες
μα μας έμεινε
.. η μουσική !

Φτάνει να είσαι εσύ

-Ποια μέρα να φορέσω; ρώτησε
-Αυτή που θα χει τα χρώματα

 απ το βλέμμα σου
και θα χωρά τόσους ουρανούς

 να ταξιδέψω
- κι αν έχει σύννεφα;
θα ζωγραφίσω τον ήλιο 

στα δάχτυλα 
- κι αν πέσει βροχή 
θα λούσω την ψυχή

 στα ξυπόλητα βράχια της
- κι αν τραγουδήσει φάλτσα; 
θα ακούσω την άρπα των ματιών
κι αν ... αν 
Δεν έχει άλλα αν 
φτάνει να είσαι εσύ 

αυτό ..
που ένιωσα εμένα
να τραγουδώ
στο δρόμο της σιωπής
δίχως να αναρωτιέμαι
αν ..άκουγε ..κανείς !

Ρόδινα γράμματα

Τα πιο όμορφα γράμματα 
γράφονται ανορθόγραφα 
τσαλακωμένα ,
δίχως δασμούς 
από τελείες και κόμματα 
Σπάνε
κομμάτια τις παύλες
γυμνώνουν 
τις αποστάσεις 
κι έτσι απλά ζεσταίνουν 
κείνους που τα φορούν 
απλά , 
γυμνά κι αθόρυβα
'Όπως 
σπάει ένα ρόδι 
με το κουκούτσι 
να βάψει τα χείλη 
την ώρα
του δειλινού !

Φαμίλια ουρανού και γης

Τούτος ο τόπος γεμάτος κοχύλια
περαστικά χελιδόνια πότισε
θαρρείς και στις πλάτες
φαγούριζε μονάχη η ορφάνια

Τούτη η υγρή άμμο
γιοματάρια τσαμπιών μεγάλωσε
κι αρμένισαν στυφά κρασιά
ξύσιμο σμύρνας η ελπίδα

Τούτη η φαμίλια ουρανού και γης
γέννησε φλάμπουρα του ήλιου
κι αστέρωσε φωτιάς παιδιά
σπορά Αχέροντα και άδετη θηλιά

Τούτη η άρπα αγρύπνια εχει για χορδή
ροδίζει ο άνεμος και στα πουλιά μιλά
στεφάνι στην κορφή φορά
κι έμαθε να γελά στ αδράχτι και στην ερημιά

Τούτο το χώμα ψηλά το χτίσανε γερανοί
κι έγινε ο χρόνος τους φωλιά
αέναα να αναζητά διψά , λιοπύρι , πέταγμα
λυμένο ένα τραγούδι που σε χορό ξεσπά

Σπάστε χορτάρια τη σιωπή
τούτη η φωνή δε μένει στη σιγή
ανοίγει πέταλα στα θαλασσί της τα νερά
βρίσκει κοράλλια ανείπωτη ιστορία

γράφει περγαμηνές για νέα μελωδία !

Κρυμμένο φως

Τι τάχα
είναι δυνατό
ποιο ειναι
το αδύνατο

τι λες;
τι γράφω;

πως
μουτζουρώσαμε
τα χέρια

κρύβοντας
συναισθήματα !

Σταγόνες

Τόση βροχή

κι εσύ
φόρεσες
τα μποτάκια
του άνεμου
να ταξιδέψεις
στα πλήκτρα
του πιάνου

α!! κι αυτή
η χορδή
πως γυμνά
μέταλλα
κρέμασε
να κουδουνίσει
η ομορφιά
σταξιές ψυχής!

Παράθυρο ψυχής

Ναι ..ναι ακόμη κι όταν βρέχει
είσαι όμορφος .
Περνά ο ουρανός στα μάτια σου
με εκείνο το μισό θάλασσα μισό σύννεφο.
Χορεύουν με τα κοχύλια οι στάλες σου
κι εκεί στην κουπαστή των βλεφάρων σου
γεννιέται μια υγρή σανίδα να ταξιδέψει στο απέραντο
Αλλάζεις χρώματα παίζοντας στο γαλαζοπράσινο
χορτάρι που ξεδιψά στο βλέμμα σου
Περνά ένα αλαφρύ αεράκι κι εσύ κυματίζεις
σαν μια γωνιά ήλιος που μόλις πρωτοξύπνησε
πιάνοντας απ το χέρι φυντάνια ηλιαχτίδες
να αρχίσουν να ντύνονται οι ανεμώνες
και τα κρίνα . Στολίζουν τα κατάρτια σου
τρίγωνες πολύχρωμες σημαιούλες της άνοιξης
κι έτσι ανθίζουν οι κήποι.
Ξέρεις σε βλέπω πάντα απ τ ανοιχτό παράθυρο
της ψυχής μου να περπατάς μέσα μου
ατέλειωτο φιλί . Θα μπορούσα να σου μιλώ
και να σε βαφτίζω απέραντη γη μα πως να ονοματίσεις
το νόημα της ζωής , να φυλλομετρήσεις την μυρουδιά
των χτύπων στο θρόισμα της ρίζας.
Και τούτο το καναρίνι πως τιτιβίζει το γέλιο μου !

Άγγιγμα ψυχής

Κείνο που θα ακούσεις
πριν ..σου μιλήσει.

To άγγιγμα

Να αφήνεις την καρδιά
να το διαβάζει
με τα δικά της δάχτυλα .

Έτσι απλά
ροδίζει η γη της ψυχής !

Μυρωδιά φρέσκου αγεριού

Όχι φίλε μου
ο κόσμος μας δεν ειναι
σπαρμένος από ρόδα
μα να .. ειναι που έμαθα
να σπέρνω στα μάτια μου
δυο τρεις φυλλωσιές βασιλικού
ειναι που γέμισες τα στήθια σου
μ αέρα ηλιόσπορου
ειναι που εκείνοι μοίρασαν
αντίδωρα χαμομηλιού
οι άλλοι που ξεχώρισαν
στάχυα στην άκρη του γκρεμού
κι αυτοί που δε λησμόνησαν
τη μυρωδιά του φρέσκου αγεριού
Και στήθηκε μια άνοιξη
στα πέλαγα του νου
κι ωρίμασαν μες τις καρδιές
βατόμουρα κι αγριοκερασιές
να ναι οι μέρες καρπερές
σε μιας αγκαλιάς τ αμπέλι
φάρος σε λαμπερές ακρογιαλιές
Μ αγάπη να ορίζουμε την ούγια του καιρού
λευκοί επαναστάτες του ήλιου του φιλιού !

Ανάγλυφες δαχτυλιές

Και να λοιπόν που ήρθε η ώρα

Αθέατοι δραπέτες δυο δάκρυα που σέρναν

τόσο βαρύ φορτίο στα μαγουλά της ,που θαρρείς

αυλακιές θα άνοιγαν να τρυπήσουν το παλιό σεντούκι

Άνοια ..τούτη η λέξη βελόνιασε όλο το σώμα της .

Μα η μαμά της αυτό; Εκείνη έσφυζε από ζωή 

Φιλούσε νυχτέρια να σκεπάσει το φως με τα τραγούδια της

Τα πόδια της μικροί ανεμοστρόβιλοι που έτρεχαν

να προφτάσουν τα πάντα. Κι εκείνος ο νους σπιρτόζικα 

γύριζε κι άναβε το καντήλι του γέλιου.

Ποιος;  άνεμος κλέφτης τα φύσηξε.Κανένας έγινε . 

Όλα ήταν πρωτόγνωρα ακόμα κι εκείνος 

ο φόβος στα μάτια της.

Ποιοι είναι αυτοί τι θα της κάνουν; Φόβος .

Άναψε το φως μην έρθει το σκοτάδι

Ποια ήταν που πήγαινε πως ήρθε; Κενό παντού κενό

Λίγες αναλαμπές σαν ξεχασμένες σπίθες κι ύστερα τίποτα

Είχε πόδια μα ήξερε να περπατήσει ή θα έπεφτε ;

Τρομακτικά όλα αυτά για τον άνθρωπο

Μα να που τούτος ο διάολος την είχε βρει

και δεν άφηνε ούτε μια προσευχή για κείνη .

Η Μαίρη ζέσταινε στο μπρίκι το γάλα
Η Κυρία Ελπινίκη ούτε που θυμόταν πια
που έπεφτε η κουζίνα κι ας τόσα αποτυπώματα της
μύριζαν στον πάγκο ,στα πιατικά, ακόμα κι εκείνα 

τα πιρούνια τα δάχτυλα της κρατούσαν .

Όλα την περίμεναν κι εκείνη ούτε

το βλέμμα της δεν έστελνε .

Το σούρουπο χώρεσε στο σπίτι σαν ένας όμορφος 

επισκέπτης που όσο μεγάλωνε πιότερο ομόρφυνε.
Αγκάλιαζε τη φρουτιέρα κι αυτή θαρρείς 

και τον καρτερούσε στα ανάγλυφα της λουλούδια 

κι άφηνε να ροδοχρυσίζει πάνω στο γείσο της . 

Οι κουρτίνες έτοιμες πια να σκεπάσουν τη θέα της μέρας

και να τυλίξουν μέσα τους το μεγαλείο της ζεστασιάς
και της σιγής . Αυτής της απάνεμης δροσιάς 

που προσκυνητάρι της είχε το νυχτικό της ψυχής .
Στη Μαίρη είχαν απλώσει τα παρακλάδια της θύμησης 

στολίζοντας τα μαλλιά της μύρια ρόδα . 

Κράτησε τη ζεστή κούπα με το βυθισμένο της
κουτάλι που έμοιαζε βάρκα έτοιμη να χτυπήσει 

τα κουπιά της,έσπασε μέσα της δυο παξιμάδια 

να ναι χορτάτες οι γουλιές και πλησίασε 

το κρεβάτι της κυρίας Ελπινίκης .
Ωραία κοιμωμένη με ανθούς στα μάτια 

κι ένα χαμόγελο που μόνιμα έμενε εκεί 

έχοντας στα φτερά του όλα κεινα τα χαμόγελα
που της χρωστούσαν τα χρόνια.
Κούνησε λίγο το κουτάλι κι άρχισε να της μιλά.
Που λες μαμά τούτο το γάλα  δε μοιάζει 

με κείνο το πρωτόγαλα
Μα κοίτα τώρα πόσα μου είπε να σου πω . 

Εκεί που είσαι μαζεύονται τα λουλούδια κάτω 

από ένα μεγάλο πλατάνι κι αρχίζουν το τραγούδι. 

Πολλά πολλά νιούτσικα ποδαράκια με γέλια παιδιών 

τ ακούν και τρέχουν να χορέψουν .

Η κυρία Ελπινίκη άπλωσε το χέρι κι η Μαίρη 

το έκλεισε στη χούφτα της .

Τα φιλιά κάνουν κύκλο να σ αγκαλιάσουν 

και τούτη η βαρκούλα που μπαίνει στο στόμα σου 

έρχεται σαν κυματάκι να σου ζεσταίνει 

τον ουρανίσκο και να παίξει με πιτσιλιές στα χείλη σου .

Μικρά πολύχρωμα στολίδια πλέκουν 

το δέντρο σου να φωτίσουν την νύχτα .

Γλυκά που σ αγκάλιασε ο Μορφέας.
Το γάλα τέλειωσε .Κοιμήσου μαμά ..

αύριο πάλι θα βρούμε άλλο παραμύθι

Αύριο ένας άλλος ήλιος θα μας δει κι εμείς 

θα του στείλουμε έναν χαρταετό που να φορά

χίλια χαμόγελα! Σ αγαπάω μαμά !

Συνοδοιπόροι

Ναι 
ειναι εκείνα τα μάτια 
που σκονταφτεις επάνω τους 
χτυπάς στα φτερά τους 
κι ανοίγουν 
οι πύλες του ουρανού
Κείνες οι λέξεις σου 
που ακούγονται από ηχώ 
να ακουμπούν 
τις νότες που σιωπηλά 
έγραψες στη μελωδία
της θάλασσας 
Ναι 
ειναι τούτα τα μάρμαρα 
που χάραξες 
ακροβατώντας στα πέταλα 
αυτά που χαρίζουν 
την αιώνια νιότη της άνοιξης 
συνοδοιπόροι 
στο μήκος της ψυχής !

Αλαφροϊσκιωτο κύμα

Άρχισα να τρέχω 
ήμουνα το νερό που κυλούσε
Κατέβαινα απ τα όρη των σκιών
γκριμάτσες που πέφταν στις χούφτες μου
κι ύστερα μεταμορφωνόταν σε νούφαρα
Άφησα τον ήλιο να κρυσταλλίζει στις πλάτες
και προχώρησα ανάμεσα στις καλαμιές 
της ελπίδας .
Μόλις ξύπνησαν οι πάπιες
σκαρφάλωσαν στα μάτια μου 
κορδώνοντας τα ολόλευκα φτερά τους 
στον κόσμο .
Σήκωσα το μπόι μου
αλαφροίσκιωτο κύμα που χόρευε
στο ακρωτήρι της ψυχής 
Κράτησα στα δάχτυλα το σώμα μου
κι άρχισα να πιτσιλώ τη ζωή 
Α!! και πως το δρόσο της με βρήκε 
στον κόσμο της να σεργιανώ
με το τραγούδι της 
στις νότες της να ακούω 
ένα λουλούδι πλεγμένο 
σα γαϊτάνι σε κύκλο φωτεινό!