Αγριολούλουδο

Όλα μακραιναν  τόσο
που θαρρείς κι αλλού ξεχνιόταν το πέλμα μου
κι αλλού ακολουθούσε η γάμπα .
Στις μύτες πατούσα το πράσινο χορτάρι
κι ότι πίσω μου έμενε σαν να μη με είδε

Κατέβαινα να γνωρίσω τον κορμό που φύλαγε
τα ξέμπαρκα φυντάνια ,  τους αρχοντορεμπέτες
που με τα χέρια στις χάντρες μετρούσαν
τ΄ αντρίκιο ζεϊμπέκικο που με θάρρος διάβαζε τον καιρό

ήθελα να μαι κείνο το αγριολούλουδο που ξέρει
πως μυρουδιά δεν έχει μα χαρίζεται με νάζι
να δω το κυκλάμινο που περίμενε
στου βράχου τη σχισμάδα να ροδίσει ο ήλιος
να ξεκινήσουν οι ορχήστρες της τουλίπας .

Τίποτε που γνώριζα δικό μου δεν ήταν
κι όλα στα χέρια μου τα κράτησα .
Ταχιά μου άδειασαν το τάσι της παραμάνας γωνιάς
που με έδενε στο λώρο της
Βαριά με κοίμιζαν τα σχοινιά της άρπας στην κούνια τους

α !!! το όνειρό μου το όνειρό μου στις πλάτες μου ακουμπούσε
να φτάσει να τυλίξει ανάμεσα στις γραμμές και στις μουντζούρες μου
πολύχρωμα μπαλόνια να θρυμματίζουν το γκρίζο 

Θα περπατήσω φώναξα της γαριφαλιάς θα περπατήσω 
στα πέλαγα του νου με πιέτες απερίσπαστες απ την ψυχή 
Να ..έτσι όπως μου φτάνει να κοιτώ 
κεινον τον αποσπερίτη που πάντα πλαγιάζει στο στήθος μου 
και πόση αγάπη πάνω του έσπειρα να νιώθει το φιλί μου !

Πως πάντα σε ήξερα

Ένοιωσα την ανάγκη να θυμηθώ

πότε ..πότε ήταν εκείνη η πρώτη φορά 

Η πρώτη φορά που ένιωσα εκείνο το σκίρτημα 

Αυτό που με τρόμαξε γιατί τόσο επιβλητικά 

μου φώναξε .. ήρθα και θα μείνω .

Πότε ναταν τότε που χελιδόνι πετούσα στα κλαριά 

κι έχτιζες τη φωλιά που με περίμενε; 

ναταν κείνη η ζεστή γωνιά που φύλαγε η σκιά μου

να ανταμώσει το άστρο της  ;

να ταν κεινη η ψυχή μου που διψούσε να στάξει τα χείλη μου

πίνοντας το φιλί σου ..

Α!!! μήτε που ξέρω . νομίζω πως πριν γεννηθώ 

σ είχα δει να περπατάς στα κυτταρα μου 

Κι ύστερα γεννιόμουν κάθε φορά που σε κοίταζα

Ναι .. ναι σε βάφτισμα σκίρτημα σε φώναξα έρωτα 

κι ύστερα σε μεγάλωσα αγάπη . 

Πως πάντα σε ήξερα που ποτέ δε σε είδα 

κι εκεί που σκαρφαλώνεις να πιάσεις τα φύλλα μου  

δέντρο σου γίνομαι κι ανοίγω τα κλαδιά μου να σ αγκαλιάσω

Σε φτάνω εκεί που ξέθωρο τίποτε δε φυτρώνει 

χρωματίζω τον άνεμο να πνέει την ανάσα σου  

Ναι τώρα το ξέρω .. ήρθες για να μείνεις 

ακόμη κι αν δεν πέρασες ποτέ τα σκαλιά μου 

κι αν σαν άπιαστο πετάς εγώ έτσι θα σε κρατώ 

Φιλί φιλί στο όνειρο κείνο που ερωτευμένη είμαι

Θα τραγουδώ στα νερά της αγάπης κοχύλι της θαμαι !

Πόσο σ 'αγαπώ

Κι είναι φορές

που με μισώ τόσο 

που αφήνομαι 

στον πόνο σου 

θέλω

να μπήξω 

τα νύχια 

στην καρδιά μου 

να τραβήξω 

τις ρίζες της 

και να φωνάξω 

βγές 

διάολε 

πόσο πολύ 

σ ' αγαπώ !

Ματωμένο φεγγάρι

Κάποτε 

θα φύγω 

κουβαλώντας 

στους ώμους 

ένα πέταλο 

που θα κουρνιάζει 

η ψυχή μου 

στα μάτια μου 

θα φυτρώνει 

ματωμένο φεγγάρι 

σαν ένα γιατί 

αυτό .. το δικό σου! 

Αμίλητα

Πόσα 
κόκκινα χρόνια
αμίλητα ταξίδια 
αχώριστα χείλη
που γεύονται 
την αλμύρα

πόσες 
ανείπωτες ώρες 
χέρι με χέρι 
λευκές σκιές
να πολεμούν 
το άστατο του αέρα 

κι εκείνη η λέξη 
πεισματικά
κλειδωμένη στα έγκατα
μη και τρομάξει 
το όνειρο και χαθεί 
μη σβήσει η ζωή

ποιος πρώτος 
θα σπάσει τη σιωπή 
ποιος σε άτοπους καιρούς
να αγγίξει το κλειδί
για να σε ελευθερώσει 
αγάπη .. μοναδική  ! 

Φωνές

Ξόδεψα
τόσες φωνές 
μέσα μου 
να σου μηνύσουν 

και μόνο 

μια κόκκινη 
έμεινε 
να μου μιλά 
για σένα !

Όνειρο

Κλείσε τα μάτια 

κι άσε 

μια χαραμάδα 

στο όνειρο 

να  κοιμηθούμε 

...αγκαλιά ! 

Να προσέχεις

Να προσέχεις 
να προσέχεις καρδιά μου 
δεν ειναι
όλα τα χαμόγελα ανθός 
δε θέλω να σωπάσεις 
να σ ακούω 
να τραγουδάς θέλω 
πρόσεχε όμως 

πρόσεχε μάτια μου 
κλείδωσα την πληγή
στη σιωπή μου 
ποτέ μη δω το δάκρυ σου

κι ότι πιότερο 
με πονά 
ειναι που θα λείπω!

Θα είμαι εδώ

Όσα και να ρθουν θα είμαι εδώ

κάτω από τις γαλάζιες άνοιξες

θα κουρνιάζουν τα χέρια μου

να αγγίζουν το δάχτυλα σου

στις στείρες ακρογιαλιές

βότσαλο να τραγουδά στον άνεμο

νότες  να παίζουν στα βλέφαρα σου

χρόνος αιώνιος να κουβαλώ

τις σκέψεις σου σε αιώρα

να χεις τη μέθη αγκαλιά

απάνεμα σαν γλάρος που πετά

θα μαι  το γέλιο σου η χαρά ,η σκέπη

που πάνω της η μπόρα θα χτυπά

μα εσύ στεγνά να ταξιδεύεις στα ανοιχτά

πρώτο σου δείλι στο κόκκινο φιλί

στο ξύπνημα μιας στιγμής ανατολή

στης νύχτας το δοξάρι ψυχής ριχτάρι

όσα και να ρθουν μη ρωτάς

πως είναι ο κόσμος σαν γελάς

πίνακας που στο όνειρο έχει σμιλευτεί

ανάγλυφα την ομορφιά να συναντά   

κι αφέθηκε στα μάτια σου να κατοικεί!

Περγαμηνή

Κάπου 
εκεί στο φεγγάρι 
άφησα 
μια περγαμηνή 
αν τη δεις 
αγκάλιασέ την .
Τίποτε το σπουδαίο
μα να .
άφησα δυο λέξεις μου
να σκεπάσουν 
τα βλέφαρα σου 
'' καληνύχτα μάτια μου ''

Καθρέφτης

Πόσα

κόκκινα λόγια

σφιγμένα

πίσω απ τα χείλη

κι αυτός ο καθρέφτης

που με διαβάζει

πως ..

τίποτε

δεν κρύβει

απ το βλέμμα σου!

Δέσμιος ουρανός

Όχι δεν θα σου πω λέξη σκεφτόταν

Κι έτσι αμήχανα άρχιζε να ζωγραφίζει

Τόσα χρόνια με ξεκουφαίνει η σιωπή σου

κι εγώ απλά ακροβατώ στο σχοινί

της ακρωτηριασμένης πλευράς της

Πάντα αυτή αποφάσιζε για το τι χρώμα θα φορέσω

και σε ποιο σύννεφο θα κρατηθώ .

Όχι λοιπόν δεν σε ξέρω

Ίσως να σ ονειρεύτηκα να σε έπλασα

καθώς κρατούσα τη ζύμη στα χέρια μου

Ίσως πάλι την ώρα της βροχής

να σε στέγνωσα στη χούφτα μου

κλειδωμένη ελευθερία

Δεν θυμάμαι ..ίσως

Κεινο που θυμάμαι είναι διάσπαρτα  λόγια

στα αλώνια , στις διαβατάρικες φωνές

στους πολλαπλούς καθρέφτες του καιρού

στις αλλαγές των εποχών και σε κείνα τα σκίτσα

που κραταγαν στα δάχτυλα κάτι από σένα

Δεν ξέρω αν σε λένε Βασιλική  , Ειρήνη , Σοφία

ακόμη κι αν σε έβαψα Γιωργή , Μηνά , Ανδρέα

πώς να στεριώσει η μνήμη μου

Σε ποια κορυφή να στήσει την κολυμπήθρα της

όχι όχι να κοίτα μόνο τα πινέλα μου σου μιλάνε

Έτσι θα δικαιολογηθώ σε κείνα τα νούφαρα

που με έφερναν στη λίμνη των κύκνων

Θα τους πω πως είχα χάσει το δρόμο

και θα κρύψω ναι θα κρύψω την πίκρα μου

στα αγκάθια εκείνου του σκαντζόχοιρου

που συνάντησα χθες στη μέση του χειμώνα

Πέταξε τα πινέλα του ..

Ο πίνακας ένας γλυκός μελαγχολικός ουρανός

που κουβαλούσε τα στόματα των άστρων!

Χελιδόνι

Πέταξες χελιδόνι  μου ..τρόμαξες .Πώς να γνωρίσεις το άγνωστο

κι εγώ πώς να σου περιγράψω την αγάπη μου ..που  άνθρωπος είμαι

Έμεινες για λίγο στη χούφτα μου ,τσιμπολογώντας την ψίχα της ψυχής

Μα ο φόβος πάντα ο φόβος ,άνοιξε τα φτερά σου

Μήτε που πρόλαβα να σου πω ,πως οι μικροί σου μίσχοι

που έμοιαζαν σαν βέργες από κυκλάμινο

χάραξαν στα χέρια μου λεπτές στιγμές που θα κουβαλώ μαζί μου

Τα λεπτά σου χτυποκάρδια  μίλαγαν με νότες στον αέρα μου

Πώς να σου πω .πως λαμπυρίζεις στα μάτια μου

σαν φωτεινό άστρο

Από κείνα που σ οδηγούν σ΄ αυτά  που μέσα σου χτυπούν

Το χάδι σου κύλησε στο αίμα μου στήνοντας τα δικά του αποτυπώματα

Ναι τόσο διαφορετικά και τόσο ίδια μοιάζουμε

Έτσι σε γνώρισα απ της μάνας το πρωτόγαλα να φεύγεις να έρχεσαι

κι εγώ σαν φυλλωσιά να γελώ στο πετάρισμα σου

Να περιμένω τον ερχομό σου για να σε δω λευθερο

να περπατάς στις σκαλωσιές του ουρανού

Να δροσίζεσαι στα μίλια της θάλασσας ,συντροφεύοντας τη μυρωδιά του κόσμου

Κοιμίζω το νου στη ράχη σου κι απλώνω τη γαλήνη μη μου φοβηθείς

Ακούω τις γλώσσες που μιλάς εκείνες που δεν έμαθα μα στο στέρνο φοιτούν

Τούτο δω το λένε αγάπη κι είναι τούτο που όμοιους μα κάνει .

Πετα μικρή μου ανάσα κι αν οι δρόμοι μας σμίξουν στην άκρη την κλωστής

ένα φιλί κι η αγάπη θα δένει το όνειρο στη ζωή !

Κόκκινη ακτή

Νύχτωσε

Κι εκείνη κρεμασμένη

στο κατάρτι του κόσμου

μυροφόρα με βαμμένες

κόκκινες ψυχές

τα πανιά  βρεγμένα

κι εκείνο το κρύο

να πιρουνιάζει

το γείσο του ουρανού

τι περιμένεις ;

Μπουκαμβίλια

Όταν ανθίζει 
η μπουκαμβίλια 
να είσαι εκεί
όχι 
για να την μυρίσεις
μα για να δεις 
πόση άνοιξη 
σου χάρισα 
να ξεπλένεις 
τους χειμώνες !

Μαζί σου

Περπατάς

τόσο πολύ μέσα μου

που χάνομαι

κι είναι φορές

που

σαν από θάμα

με νιώθω

Αγγίζω

τη σάρκα μου

κι αυτή έχει την υφή σου

κοιτώ

κι η ματιά μου

το βλέμμα σου φορά

μιλώ

κι η χροιά σου

χορεύει στα χείλη μου

σιωπώ

να ακούσω την καρδιά μου

σαν παλμός μου γελάς

γεύομαι

γλυκό του κουταλιού

κι έχει τη γλύκα του φιλιού σου

αχ .. αγάπη!  

Παραλήρημα

Είναι φορές που νομίζω πως λιγοστεύουμε

Πάντα πίστευα πως ο πόνος ζητά την αλήθεια να γιατρευτεί

Πως διάολο γίναμε έτσι; Γιατί διαλέγουμε το ψέμα;

Πόσο να καταφέρεις να αποφύγεις τον καθρέφτη ;

Γυρνάς ξυπόλητος στα δωμάτια του χρόνου

μα πάντα εκείνος αλυχτά στη γωνιά ,

και τότε πώς να κρατήσεις το μάτι να μην σκοντάψει πάνω του

Πως άλλαξε έτσι η λέξη μαγεία που έκρυβε το όνειρο

σε  σφιχταγκαλιασμένα κορμιά ,σε ουρανούς που ταξίδευαν

στη γεύση του φιλιού, σε κεινα τα ενωμένα ακροδάχτυλα 

που ακουμπούσαν στο τζάμι του ουρανού , 

τα λουλούδια που νιόφερτα μύριζαν ακόμη

το γάλα της γης στο στόμα . 

Που χάθηκαν κεινα τα κούτσικα βόλια

που γέλαγαν στα περιστέρια , που πήγαν οι σβώλοι 

που παίζαμε στο ρίσκο της λευτεριάς ; 

που χαθήκαμε γυρεύοντας μια χρυσόσκονη 

που δεν φόρεσε τον αγέρα μας . 

Έμπηξα τα νύχια στη χούφτα να θυμηθώ πως ζω.

Και για δες πως μας ομορφαίνουν τα πλαστικά βάζα , 

τα άδεια ταξίδια που πάνω τους δεν μας βάνουν 

από ντροπή μη λερωθεί το πάτωμα της γυαλισμένης συνήθειας . 

Φανταχτερά φτερά που δεν γνωρίζουν

το πέταγμα παρά θρονιάζουν στο σανίδι κρατώντας τις πέρλες τους .

Να χθες άκουγα τον Μηνά να εξιστορεί στη Μαρία πως χάθηκαν

ζωές στα νερά του αιγαίου , κι εκείνο το πάλι; της Μαρίας πως μου

πετάχτηκε σαν βέλος στο στέρνο .. θεε μου παγώσαμε; τι έγινε;

συνήθεια κι ο θάνατος ; συνήθεια κι ο χαμός ενός παιδιού;

Ένιωσα το μυαλό μου να παραληρεί στα πλοκάμια του θυμού

Έκλεισα τα αυτιά μου να μην ακούω τη βοή από το κλάμα του αιγαίου

Τα μάτια μου να μη δω κείνο το άυλο χέρι του που απλωνόταν

φωνάζοντας βοήθεια και νέρωνα τόσο νέρωνα σαν εκείνο

Μας μίσησα τόσο μας ένιωσα δράκους που κυνηγάνε τα παιδιά

κι αυτά τρομαγμένα κρύβονταν στην άμμο σαν σπόροι που αρνιόταν

να γεννηθούν σε γη που δεν τους ανήκε .

Πάνω στην τρέλα μου άκουσα τα κλειδιά σου στην πόρτα της καρδιάς μου

κι ήταν εκείνη η λαχτάρα μου να κλειστώ στην αγκαλιά σου

Εκεί στο φιλί σου σε εκείνα τα μάτια σου που κρύσταλλα μοιάζανε

να περάσω στον κόσμο σου μου ζητούσαν .

Κείνη η αλήθεια σου που τόσο με παίδευε και τόσο την λάτρευα

να την πιω ,να την ακούσω

Εκεί που όλο το είναι μου φώναζε …υπάρχει ελπίς !

 

 

Στον '' Αγγελό '' μου με αγάπη

Ακόμα ηχεί στις φλέβες μου 
εκείνο '' το μπορείς ''
Τραντάζει την σκέψη μου κι εκείνη σαν πολύγραφος 
χτυπά τα πλήκτρα στις θάλασσες των ονείρων .
Μαζί σου περπατώ στα κύματα 
που θηλάζει η ομορφιά 
κι ακροβατεί το πείσμα του άδικου .
Κάθε που χυνόταν οι δεκάρες του λόγου μου 
στο πάτωμα , κρατούσα το ακριβό σου 
κουδούνισμα της θύμησης στα ακροδάχτυλα 
που ξύπναγαν την ψυχή ..
Πόσο έδεσα τις φτερούγες μου στα πλευρά σου 
κι ύστερα αυτές μ άφησαν να πετάξω .
Έφυγα σαν έγινα σπουργίτι κι αρμένισα 
στους ουρανούς που χορεύαμε 
το βαλς της ζωής .
Έφυγες μα κουβαλούσες 
το χτύπο μου στο στέρνο σου 
κι ύστερα πάλι ένα γίναμε .
Θυμάσαι; 
ανάμεσα στις μπουκαμβίλιες ζουζουνίζαμε 
κι εκείνες οι πήλινες γλάστρες πάντα περίμεναν 
τον ερχομό μας να δείξουν την πραμάτεια τους .
Φωτογραφίες που γέμιζαν τους τοίχους 
με φαναράκια ομορφιάς .
Αχ !! Άγγελε  μου !! ποτέ δεν σε ξέχασα 
κι ούτε μια στάλα βροχής δε σκέπασε 
το χνάρι σου στη γη μου .
Είναι βλέπεις που τα αστέρια λάμπουν πάνω σου 
κι εγώ που σε κοιτώ πως μοιάζω μια χούφτα ουρανός !