Άτιτλο

 Καρπίζουν 

οι εποχές  που εγκυμονούν αγάπη!

Στη γέφυρα των παλμών

Όταν όλα κοπάσουν

όταν πάψουν πια οι παύλες

να κόβουν τον κύκλο 

ανθρώπων , ηρώων , γενναίων τρελών

Όταν ο πίνακας 

θα χει το πρόσωπο των χρωμάτων ΄

φύλαξε τις λέξεις του κόρφου

στην αγκαλιά του ήλιου 

στο πρόσφορο της τρυφεράδας 

μοιρασμένο το στάχυ να βγει

φωλιάζοντας αηδόνια στο στόμα 

Γεμίζοντας το φεγγάρι 

στη γέφυρα των παλμών! 

Τόσο κοντά

Ανάμεσα στην σκέψη και στην καρδιά

η λαχτάρα , η πεθυμιά του ήλιου

τόσο κοντα μυρίζουν το άρωμά σου

Και εκεί που γελά η ψυχή 

πως φωτίζει το χαμόγελό σου 

στα χείλη μου!

Ατέλειωτο φιλί

Μικρές βεντάλιες μουσικής 

σε ένα δεμένο τραγούδι αγάπης

Σαν πως να γέλασαν τον ουρανό 

και έφτιαξαν

τον κήπο του κάστρου μας 

Ισα που να χωράει

ένα κλωνάρι βασιλικού,

ένα ζευγάρωμα 

στη χαραμάδα της γαζίας,

του κύκνου πρώτο κι ατέλειωτο φιλί

Κι υστερα μου λες δε γίνονται θαύματα!  

Ένας μικρός Σεπτέμβρης

Ένας μικρός Σεπτέμβρης 

γράφει το τραγούδι του 

Γινήκαμε κύκλος να μάθουμε τις νότες 

σφυρίζοντας μια γόνιμη αρχή 

Ακούει ταχα τις ρωγμές των λουλουδιών 

μιλά του ήλιου να μη χάσει το φεγγάρι;

Πεινά στις λιχουδιές μικρών παιδιών;

Διψά στα πεζοδρόμια των πουλιών;

Γεμίζει κάστρα που ξυπνούν οι δροσουλίτες;

Γεύεται λύπη και χαρά να απλώσει αγκαλιά;

Μικρός που μαι να ξέρω 

Άγουρος που μαι να ωριμάσω τον καιρό

κι οτι κοιτώ μοιάζει ένα φύλλο του εδώ 

κι από ηλιόπετρα ακούω ένα εκεί 

κι άλλο που παίζει μια φυσαρμόνικα βουβή

και τούτο το μελτέμι 

τη θαλασσα στα χερια του κρατά

Είναι και τόσοι κι άλλοι τόσοι 

που ένα φιλί του ανέμου 

στο στόμα τους κρατούν 

Περπατώντας θα μάθουμε 

πως κάθε μικρή του Ανατολή 

ζεστα φυλάει ένα τσαμπί 

τις ρώγες του να πιούμε 

σαν το παλιό καλό κρασί

φτάνει στον ουρανίσκο 

να μένει η καρδιά ανοιχτή!

Άτιτλο

Τα βραδια 

ξυπνούν γυμνά τα ανείπωτα

να ακουσουν τις φωνές τους

Όμορφος 

που ναι ο πηγαιμός της ζεστασιάς !

Πεισματικά παιδί

Τόσες αφίσες

κολλημένες σκιές

γκρίζα τοπία 

μίση, κακίες, απωθημένα 

σκουριασμένα κουπιά

απανθρωπιά

τεχνάσματα με πρόσωπα καπνού

τύμπανα φόβου ,

θεατοί και αόρατοι πόλεμοι

Κι εγω εκεί

κηπουρός των αστρων 

με το παιδιάστικό φυλαχτό μου 

πεισματικά να πιστεύω 

στην καδένα του κόσμου

προσπαθώντας να διορθωθώ 

να διορθώσω

την υλη με κόπια ανθρώπου 

σφιχταγκαλιασμένο κλαρί 

να πιστεύω 

οι άνθρωποι γεννήθηκαν να αγαπούν!

Άτιτλο

Εκεί που λούζονται μικρές γιορτές 

ανθίζουν ολόδροσα τραγούδια !

Συναισθήματα

Κι όπως και να το πεις 

ματια μου το συναίσθημα 

θα γεννιέται γυναίκα 

που εγκυμονεί την μουσική 

αντρας που σηκώνει στις πλάτες τον ήλιο 

αγόρι  που τραμπαλίζει τη φωτιά της καραμέλας 

στη φούστα του κοριτσιού 

λεύτερα παιδια στο ακρογιάλι 

της γεύσης του ονείρου 

μικρός κουβαλητής της ζεστασιάς 

στα πέταλα του κρίνου 

Όπως κι αν το φωνάζεις 

ακούει στο φως της ψυχής

Κι είναι όμορφο 

ξυπόλητα λουλούδια 

να κουβεντιάζουν τον ουρανό της γης!

Ένα συννεφο λευκό

 

Μην πεις τίποτα
Πονάνε τα χέρια μου
καμένα κλαδιά
Τσούζουν τα μάτια
στα δάκρυα του ήλιου
Κελαηδώ
δεν ακούν τα πουλιά
Πνίγεται η ανάσα μου
σε άδικο καπνό
Γκρεμίζουν τα όνειρα
που θα παν τα παιδιά;
Ποτάμια δάκρυα
χύνονται σε αυλές
ποιες θάλασσες στεγνές
να απλώσουν καλωσόρισμα
σε δροσερές ακτές;

Μην πεις τίποτα
μονάχα πάρε με αγκαλιά
να γίνουμε ένα σύννεφο λευκό
κρατώντας γη και ουρανό
να συλλαβίζει στα ανοιχτά
για αγάπη κι ανθρωπιά!

Μικρός Αυγουστος

Ένας μικρός Αύγουστος 

ηθελα να μαι 

Να λούζω τα μάτια σου 

στη λίμνη του ήλιου !

Γειτονιές

Αχ αυτές οι γειτονιές 

τι όμορφα που μιλούν 

Ακόμη κι αν 

λείπουν τα λουλούδια τους 

τα φυλλα τους 

μοιράζονται στον άνεμο!

Δύναμη ψυχής

Μάτια μου το σε νιώθω 

ειναι αγάπη μη φοβάσαι 

να τ' αγκαλιάσεις!

Ανήλιαγα χρόνια

Πως πέρασαν τα χρόνια 

Στυφά , αγνοούμενα 

σκυφτά στα παιχνίδια του καπνού 

Γυμνά δεντρα 

ανήμπορα της άνοιξης 

κι ουτε μια παπαρούνα 

να μαρτυρά 

τη γευση του καλοκαιριού 

Κρυμμένες φωτογραφίες 

αμύνονται με την κραυγή τους

κι ας εχει ο Ιούλιος ηλιοτρόπια 

να γεμίζουν φως 

Ποιος πρόδωσε τον ήλιο; 

ποιος βάφτισε παιδιά αερικά;

Προς πώληση η μνήμη της έδρας

αντίσταση η θύμηση του απλού

κι ένα κουπί 

να ξυπνάει τη θαλασσα

φωνάζοντας το νησί της  

κι εμεις που μάθαμε 

να τραγουδάμε τα βράχια 

καταπράσινο νου ζωγραφίζουμε 

να υψωθούν τα φύλλα 

δεμένα τα κλωνάρια τους να δουν!

Άτιτλο

Και με δυο δάχτυλα

να αγγίξεις τον κόσμο

ακούει το φιλί!

Ο δικός μας τρόπος

Κι όταν αργεί το φεγγάρι 

του στέλνουμε κόκκινα φιλιά 

να μη χαθεί ο βραχος 

που χει τη θαλασσα αγκαλιά 

Να τραγουδούν πολύχρωμα πουλιά

Βλέπεις είναι ο μόνος τρόπος 

η θύμηση να ειναι εκεί 

μη ξεχαστούμε 

να θυμηθούμε 

να μείνουμε παιδια !

Γαλάζιο κυμα

Κι εκεί που έλεγα 

πως μαθαίνω τη θαλασσα 

μια άλλη ταραχή  

φαινόταν  στα φτερά της 

Γεμίζει ο δρόμος της 

πολύχρωμες μικρές μινιατούρες

στίγματα ανθρώπινης φωνής

Αγκάλιασα τη ροτα της

μυρίζοντας κόκκινα τριανταφυλλα  

Κράτησα στη χούφτα 

ένα μικρό της γαλάζιο κυμα 

γεύτηκα το όνομα της 

Το τελευταίο της γράμμα 

απλώνει φως 

κι  ετσι γεννείται ο ήλιος !

Γιατί η αγάπη ειναι γόνιμη γη που μεσα σου γεννά

Να μπορείς να χαίρεσαι 

γιατί γεννήθηκε 

ένα καινούργιο μικρό φυντάνι

γιατί στην αυλή του γείτονα 

παίζουν κουτσό τα γελια 

γιατί κι απόψε το φεγγάρι 

εγειρε στο μπαλκόνι σου 

γιατί μια όμορφη σκέψη φυλά 

την κεντημένη ποδιά της νυχτας 

γιατί λαλούν τα τζιτζίκια στα δέντρα 

γιατί ένα άγγιγμα καρδιάς

μοιράζεται σε χτύπους 

γιατί χαμογελα ο διπλανός , 

ο απέναντι , ο κάποιος 

γιατί στα χείλη της 

βαζει το κόκκινο κραγιόν 

ένα γλυκό κεράσι 

κι απλώνεται η ζεστασιά

Τι όμορφα που ανοίγει τα φτερά της 

τούτη η κυρα που ακούει ολα τα γιατί 

κι η αγκαλια της ένα γλυκό φιλί.

Κι υστερα σου λένε δε γίνονται θαυματα

μα πιότερο από τούτη την κυρα 

ποιος μετράει τα αστρα 

και δε χορεύουν μεσα του παιδια !

 

Κύμα ζεστό

Κι όμως με ξέρεις 

Ήσουν εκεί 

όταν γεννιόμουν σπόρος 

κι όσο μεγάλωνα 

διάβαζες τα φύλλα μου 

Κι οσο ψήλωνες 

γινόμουν ανεμάκι 

να αγκαλιάζει το ατελείωτο 

της θαλασσας σου 

Κι όμως σε ξέρω 

στη ριζα μου εισαι

Κύμα ζεστό 

που μεγαλώνεις μέσα μου!

Την καρδιά να ακους

Κι όταν σωπαίνουν οι λέξεις 

την καρδιά να ακους .

Μυρίζει τα λουλούδια της 

και μοσχοβολάει ο τόπος σου 

Γέρνει τα κελαηδήματα 

στην αγκαλιά της 

να φτάσουν στις μουσικές σου

Μιλά στα δέντρα 

να χει δροσιά ο ίσκιος σου 

Κουρνιάζει κυμα 

μεσα στα μάτια σου 

να γαληνέψει τη θαλασσα σου 

Κι όταν ξεχνά τον χτύπο της 

ειναι που μαθε να χτυπά 

πιο ανοιχτά και πιο βαθιά 

πλαι απ την δικιά σου!

Μήνυμα αγάπης

Κι οσο και να πεις 

θα υπάρχει ένας μικρός κόκκος

να τσαλαβουτά στη θαλασσα 

να ξυπνάει τα κοράλλια σου 

Ένα βαρκάκι να δένει τα χερια σου 

στα πλευρά του να ταξιδευεις 

κι ένα ανεμάκι γνωστό στο χνώτο σου 

που θα ακουμπα 

τους ωμους σου σαν χαδι 

να ξαποσταίνουν οι έγνοιες σου 

Βλέπεις δε μένει αδιάβαστο 

κανένα μήνυμα αγάπης 

που μένει πλαι σου 

κι ανοίγει τα πανιά απ οπου κι αν κοιτα 

με μια ζεστη αγκαλια !

Παράξενα

Παράξενα που κοιτούν τα ματια σου 

Γεμάτα τόσα τοπία του κόσμου 

Μικρές ευαισθησίες και σχισμές της αναγνωσης

Ελάφια , αετοί και θαλασσες 

Βουνοκορφές διχως το υψος της λαμψης 

Πυκνωμένο μοβ της γευσης του ανθρωπου 

κι ανάλαφρο βήμα του λιβαδιού 

μιας τρίχρωμης πεταλούδας 

Σε βρήκα να κατσουφιαζεις του ήλιου 

και να γελας μεθυσμένος στις σταλες της βροχής 

κι εκεινο το παιδι 

στα κατσαρα του μαλιά χτενακι σε φορά 

Παραξενα που μαζευω τα θαυμαστικά σου 

ντυμένα κατακόκκινες παπαρουνες στη ποδιά σου 

Παράξενα που μυρίζεις την ανθοφορία 

του στεγνωμένου σταφυλιού

Παράξενα που ξεκουράζεσαι στη γη μου 

και κάθε μέρα στα μάτια μου 

φτερό και ρόδο μου που ανθίζεις !

Άρωμα αγάπης

Κι από κείνο το άρωμα των λουλουδιών 

μέθυσε η θαλασσα 

σαν πως να άκουγε το όνομα τους ,

τα χρώματα του έρωτα . 

Ψυχές με τα φτερά στον άνεμο

Αντάμωμα στη μυρωδιά της αγάπης!

Ευχαριστώ

 Ένα μεγάλο ευχαριστώ ψυχής

για τις όμορφες και πολύτιμες ευχές σας
Φυσικά και θα απαντήσω

στον καθένα σας ξεχωριστά
Είναι όμορφο να συναντάς

το ουράνιο τόξο των ανθρώπων

γεμάτο χρώματα, κυματα ,

πεταρίσματα αντίλαλους καρδιάς
που ακούγονται από ακρη σ ακρη

Αυτός και ο αληθινός ακριβός θησαυρός

που λιθαράκι λιθαράκι γεννά κήπους ,
μιλά και ημερεύει φουσκοθαλασσιές ,
γελα στο φεγγάρι κι απλώνει τα χέρια στον ήλιο
Αυτός και οι μικρές ηλιόπετρες της σιωπής
που ανατέλλουν και δυουν

σε ένα ζεστό ηλιοβασίλεμα .
Σας ευχαριστώ !

Ατιτλο

 Κι αυτη η θαλασσα 
πως με μαγευει. 
Κι οσο μ ακουν τα κυματα..
ποσο κοντα σου με φερνει!

Η αγκαλια της μαμας

 Καληνυχτα μαμα
Τι εναστρος κοσμος!

Ταξιδι ψυχης

Σουρουπο.

Μαζευει τα λογια της η θαλασσα. 

Κρατα στα δαχτυλα 

μοναχα τους στιχους των ποιητων

να δεσει το τραγουδι της

Να ταξιδευουν στα αναλαφρα κυματα

Τα φωτα αναβουν 

Μικρες πυγολαμπιδες ψυχων

που σεργιανουν στις πλατες της

Γυριζουν τα διχτυα των ματιων της

Ορθανοιχτα να ανταμωσουν 

το ταιρι τους τα χειλη που καρτερουν.

Τι πλουτος το φουρο της 

Ενα καλαθι νεραντζια η σοδεια της

Τι ομορφα τα γραμματα που πετουν

στην αγκαλια για να βρεθουν!

Ατέλειωτη διαδρομή

Μερώνουν μάτια μου 

μερώνουν τα φώτα , 

τα τακούνια της μερας 

μερώνουν οι βοές 

κι οτι φεγγίζει

ειναι κεινο που λεύτερο πετα 

Και ποιος κρατα ψυχή

που τη φωλιά κουρνιάζει σε ψυχή

ποιος σταματά 

άγγελο που πετα το χαδι να ακουμπά 

Σφυρίζουν θάλασσες 

και τραγουδούν οι κάμποι , τα βουνά 

σαν πως να ξέρει ένα φιλί 

στα δάχτυλα να πλέκει γιασεμί!

Ευαίσθητοι τόποι

Κι όταν τελείωσαν τα πρέπει 

το πάτωμα γέμισε 

μικρές άλαλες επιθυμίες 

Κι εμεις με φλόγες 

ακόμα ποτίζαμε το λιβάδι 

να ζεσταθεί το μοβ!

Αναγνωστήριο ψυχής

Καμιά φορά

και  μια ανάγνωση
φτάνει
να καταλάβεις
πως μάθανε
να τιτιβίζουν τ' αστρα!

Ο μόνος τρόπος

Ο μόνος τρόπος να δεις

οτι δε φαίνεται και οτι δεν ακους

κεινους τους μίσχους
που τους βάφτισαν τρελούς
κι ανάμεσα σε βραχους
στήνουνε σπόρους
να δοξάσουν αύλους ουρανους

να νιώσεις
γιατί δακρύζει από χαρα η ζωή
κάθε που ένα γελιο μοιράζει ένα παιδί,
γιατί λυπάται η στιγμή όταν δεν προλαβαίνει
το βλέμμα της να δει σε ένα αντικρινό νησί

κείνες τις νυχτες
που αγρυπνα τραγουδούν πουλιά
μη ξεχαστεί ο ήλιος
ανάμεσα σε δυο άνυδρα βουνά
και χάσει η ανατολή το πρώτο της φιλί

πως η αγάπη δεν είναι κόρη
που γερνά , μαραίνεται στις μπόρες
κι ανθίζει σε ηλιολουστη πετρα που γελά .
Ανάσα και αναπαμός , χαδι του αερα γίνεται
γονιός που αναζητά ο λυγμος

παιδι που γέννησε ζωή
για να χει λόγο και φωνή,αηδόνι άνοιξη να βρει

Το αλαλο ψιθύρισμα από χωμα που εγκυμονεί
κει που στεγνώνει η σιωπή, το άδικο γιατί
απλώνει λαβαρα , κυκλάδες να συναντηθούν

Ο μόνος τρόπος η καρδιά
σκύψε και ακου , αφέσου να σου πει αυτή
κι από ένα χτύπο ασε μια θαλασσα να γεννηθεί!

Πανσέληνος γη

Τόσα χιλιόμετρα να βρει κανείς 

που μένει το φεγγάρι 

Κι εκείνο γελά στις πλάτες 

χορεύει στα μυστικά του κόσμου 

Δραπέτης ψυχής σεργιανά 

στα σοκάκια του νου 

γεμάτο από υγρές φυσαλίδες

ποτίζει τη γη σου νυχτερινές ηλιαχτίδες

Μιλιούνια παράθυρα που ανοιγοκλείνουν 

στα βλέφαρα των κυττάρων σου

Εκεί που καμιά απόσταση δεν σπαει 

τη γέφυρα που ανταμώνει η αγκαλιά 

Εκεί που ψιθυρίζουν τα κύματα,

που ανασαίνουν οι βραχοι 

στα κλαριά του ακροβάτη 

Εκεί που ακουν οι κιθάρες 

και τρυφερά τραγουδάνε παιδιά!

Φύλακας ψυχής

Κι όσο και να πεις 

μια πεταλούδα άνοιξη 

σπάει το κουκούλι της 

στα στέκια των ανθρώπων 

Και πως αλλιώς

τόσες διαφορετικές μυρωδιές 

ενώνουν τα χέρια τους στον κήπο 

μοναχα για να φυλάξουν

στο στέρνο την μοσχοβολιά!

Στον κήπο της εγνοιας

Κι όταν μπορείς 

κλάδεψε λίγο το φεγγάρι 

να δεις 

πόσοι λυγούνε τη φωνή τους 

καθώς 

το βήμα του περνα στις πλάτες

Ξαγρυπνες μάτια μου 

οι ρίζες της καρδιάς ! 

Άτιτλο

Σε εκείνα τα μικρά πολύχρωμα 

γεννήθηκε η άνοιξη.

Μαθαίνοντας ανάγνωση απ τα μάτια σου!

Λιλιπούτειοι λαοί

Κι ετσι δειλά κι απόκρυφα 

κλείδωσαν τα παιδικά τους μάτια 

γεμάτα απορίες 

κοιτούσαν το στέρνο μας 

Αμίλητα τα αγκαλιασαμε 

υφαίνοντας την υπόσχεση 

της άσβεστης μνήμης 

στο ακάματο βήμα

Κουρελιασμένο 

το φόρεμα της δικαιοσύνης

κι ο μπαλωματής 

τα κλειδιά του ψάχνει 

Λιγο πιο κει 

ακουγονται πεταρίσματα 

σμήνος χελιδονιών 

λαλεί τις ζεστές φωλιές 

Λιλιπουτειοι λαοί 

παίζουν με το χαρταετό τους

γόνιμος ουρανός το γέλιο τους

γεννά θύμησης άστρα

 

φουσκώνουν 

τα στήθη τους τα λουλούδια 

ανοίγουν φωνές να κελαηδήσουν 

γεμάτα  χρώματα των παιδιών 

και ποιος σταματά την ανάσα 

που τρέχει στο φως της νιότης !

Άτιτλο

Με γεύση μέντας και καραμέλας το δειλινό 

Γλυκό πιοτή ο άνθρωπος !

Τρυφερά μονοπάτια

Και κάπου εκεί 

στα μονοπάτια γυρίζουν τα βήματα 

Το πέλμα τους 

ζεστό μελάνι που γράφει

το φως της αγκαλιάς

βαφει κεράσια  

τα χείλη του χαμόγελου

ακροβατεί 

στη μεμβράνη των φύλλων

σκιτσάρει το σώμα της φωνής 

ανάγλυφα κορμιά ηλιόπετρας 

που με εγνοια τραγουδούν!