Άτιτλο

Σπασμένες αποστάσεις 
ζωγραφίζουν τον πίνακα στο κυμα 
κι ανθίζουν γυμνές ψυχές !

Άτιτλο

Από κει ψηλά έπεσε ένα αστέρι 

με χέρια μικρού παιδιού 

να αγκαλιάσει τον κόσμο 

κι εγω που τον ουρανό του κοίταγα 

ζεσταίνω τις μύτες των δακτύλων του 

να πέφτουν σπίθες 

από της γλώσσα της αγάπης 

να φωτίζουν τον δρόμο σου !

Έχτισα ένα φεγγάρι

 Ρώτησα τον έρωτα 

που κοιμάται τα βράδια 

μου δειξε δυο χελιδόνια 

αγκαλιά στη φωλιά της αγάπης 

Την αγάπη που μένει ο ερωτας 

και μου μίλησε για τον πολύχρωμο

κήπο της ζεστασιάς 

Εχτισα ενα φεγγάρι 

απέναντι απ τη θάλασσα

πλάι απ το ορος της ψυχής

κι απ το λιβαδι του ήλιου 

να ξεδιψά το χώμα 

με κυκλάμινα κι αγριοφραουλιές 

χορταινοντας την ανάσα 

φωτίζοντας το σκοτάδι 

να γεννηθει η καθε ανατολή 

κι αφήνω τα της πνοής πουλια 

να κελαηδούν στο παρτέρι 

που κατοικεί η καρδιά !

Άτιτλο

 Τον ήχο του έρωτα τον ακούν τα πουλιά 

 κι εκείνοι 

 που αγκαλιασμένοι πετούν στα φτερά τους!

Άτιτλο

Μικρός τούτος ο κόσμος

δυο φαροι μόνο
κι ανθίζει τ απέραντο αγάπη !

Βουβές ταινίες στου ολου την πατημασιά

Μας κούρασε ο εγκλεισμος ,τα τερτίπια 

της εξουσίας μας κούρασαν τόσα και τόσα .

Κι αντί να γίνουμε τρανοί στα στήθια μικραίνουμε 

Χωριζόμαστε σε ομάδες σε τίτλους 

σε καημένους (τι αδεια λέξη) και δυνατούς . 

Τώρα , τώρα που θα έπρεπε να γευτούμε 

το πικραμύγδαλο και να χτίσουμε τη ρίζα 

της ροδιάς .Τώρα ξενιτευόμαστε και στρώνουμε 

μονόκλινα δωμάτια . Κάθε που σκέφτομαι τους φίλους 

στα μάτια μου χαμογελάνε , 

φορούν πουκάμισα χρωματιστά κι αντέχουν . 

Κι ετσι γελω στη σκέψη τους . 

Κάθε που νιώθω την λυπη στα μάτια των ανθρώπων ,

γροθιά στο στέρνο που πονάει και θέλω να απλωσω 

μια αγκαλια και σαν παλιάτσος με σκέρτσα

και μονόπρακτα να φτιάξω , 

φτανει να νιώσω πως χαμογελα .

Ποτε δεν κατάφερα να δω πως γίνεται,

εμεις οι άνθρωποι να σχηματίζουμε τον άνθρωπο

σαν σκοτεινή σκιά . Κι αναρωτιέμαι υπάρχει ελευθερία 

αν μια μικρή όαση στην έρημο δε δει; 

Παραμερίζουμε την εξουσία και το γαμψό της ραβδί 

κι αναλωνόμαστε στην είδηση στο είδωλο ,

στο θάνατο και στην πληγή διώχνοντας 

την αληθινή ζωή . Βουβές ταινίες στου ολου 

την πατημασιά. Παιδιά χτυπούν τα παιδια 

ποια κοινωνία ποια εξουσία πια τρυγάμε 

και βγαίνουν σάπια τα τσαμπιά . 

Στη βια την πεινα θυματα και θυσία είναι αυτά . 

Πότε θα βρούμε τον δρόμο μπροστάρη να χει άνθρωπο

και γέννες ζουμερά κλαδιά. Μιλάμε χωρίς να ακούμε .

Χρεοκοπήσαμε από ιδανικά κι η πληρωμή 

στρασατα υλικά . Πισθαγκωνήσαμε τον άνθρωπο 

κι αναρωτιόμαστε, γιατί δεν μας ανοίγει την καρδιά . 

Μουντζουρώσαμε συναισθήματα και ψάχνουμε 

να ανεβούμε με μισοφαγωμένα τα σχοινιά . 

Ποιος αραγε ερωτεύεται το αηδόνι και ποιος 

γελά από καρδιά με τρύπιο το σεντόνι 

κι αέρα στα μαλλιά .Και το τύμπανο βαρά . 

Τα κύμβαλα ειναι κοντά . 

Η εξουσία ακονίζει τα σπαθιά κι εμεις 

που είμαστε εμεις; σιωπή και εκείνη η κραυγή 

πνίγεται δίχως να ξεσπά . Περαστικοί διαβάτες 

κατι εξωτικά πολύχρωμα πουλιά με ανθρώπινη λαλιά

που ανοίγουνε το στόμα 

για να ανασάνει η καρδιά . Μα ποιος ακούει; 

που ειναι τα ανοιχτά κλαριά ; 

Μα κι ετσι ακόμα παραίτηση θα δώσει η μιλιά;

Όχι τώρα ,  τώρα χρειάζεται να ξεχαστούμε 

στα κεράσια , γυμνά να ιδωθούμε ,

σαν κατι από καινούργια γέννα 

κι από παλιά μας γνωριμιά. Τώρα !

Ο έρωτας

Ο έρωτας 

μιλάει με ένα χαμόγελο 

αφήνει τον δικό του ήλιο 

να φωτίσει την κάμαρα 

ζεσταίνει

κάθε παγωμένη γωνιά

κόβει ροδέλες τη μοναξιά 

απ το παράθυρο 

να μπουν τα άστρα 

Απόψε λείπει το φεγγάρι  

που εισαι ;

Κολλάζ ψυχής

Θα φεύγουν θα έρχονται 

πουλιά που πετούν οι στιγμές 

διπλώνοντας τις χούφτες μας

ανοίγοντας τα δάχτυλα 

να γίνουν χελιδόνια 

κομμάτια που ενώνονται 

σε ένα κολλάζ 

από το χάδι της  φωτιάς 

που καρτερά 

την άμαξα της ζεστασιάς 

αναδύοντας 

την αγκαλιά της ψυχής !

Κάπου ακούγεται ένα φλάουτο

Κάπου ακούγεται ένα φλάουτο

μια στάλα γης 

βυζαίνει τα ξεπεταρούδια της  

ένας τεμπέλης τζίτζικας 

αναπολεί την άνοιξη 

τα μάτια της πεταλούδας αγρυπνούν 

κατω από τον ήλιο να κοπάσει η βροχή 

ένα αστέρι 

πευκόμελο σταλάζει στον αέρα

να ταιστουν κυράδες ζουμερές ροδιές 

Κρατα το χέρι μου 

να φτάσουμε τις καμπάνες !

Άτιτλο

Κέρασα τ άστρα

μέτρησες τα λουλούδια
κι εκείνοι 

οι καρποί που δώσανε
νούφαρα γίναν 

να πλέει η καρδιά
άκου της λίμνης τα νερά 

μιλούν με χτύπους !

Άτιτλο

Όμορφη που ναι η σιωπή 
στα χέρια της καρδιάς !

Άτιτλο

Έψαχνε τα ματιά  , τα χέρια ,

τη φωνή ,τη γεύση , 

τις κοπελιές των λουλουδιών

το δρόμο των ονείρων μου  
κι ουτε που σκέφτηκε να δει 
πως στην καρδιά του 

χτυπούσε η καρδιά μου !

Κι ειναι εκείνο το χαμόγελο

Κι ειναι εκείνο το χαμόγελο 

που αφήνουμε στα δέντρα ,

στα κλαδιά 

στο μικρότερο κόκκο της άμμου , 

να μεγαλώσει 

να γίνει φεγγάρι , χάραμα , 

πρωινό αστρο 

Βλέπεις ακόμη 

παιδια που πιστεύουμε μείναμε 

και με ένα αστρο 

φτιάχνουμε θησαυρό

κι είναι όμορφο να ποτίζεις νούφαρα  

ζεσταίνοντας τις ηλιόπετρες !

Άτιτλο

 Ατέλειωτα που χτυπάς αμάραντο 

  φιλί που ανασταίνει τον ήλιο!

Φωνή

Και κάπου ριγά στο στέρνο η φωνή 

εκει στα γαλάζια κύματα της θάλασσας 

που γνώριζαν τα αλογάκια του αφρού της .

Κάποιοι τα είδαν πετρώματα 

άλλοι πολύχρωμες μολόχες 

κι εκεινοι που απόμακρα σεργιανίζουν 

κρυμμένες πυγολαμπίδες 

που απλά τραγουδούν .

Μα τούτος ο δρόμος 

πως επλεκε ολάκερη την συντροφια 

σε μια σταλιά 

απ το χαράκωμα που εχει φανει 

κι ο άνεμος φιλί φιλί 

γράφει τραγούδι για ήλιο και βροχή!

Συγνώμη στα παιδιά

Δεν ελπίζω σε ανατροπές, ούτε σε κάλπικες ρωγμές

δεν περιμένω να περάσει, κάποιο τρένο φορτωμένο

που το είχαν ξεχασμένο με βαγόνια κεντημένο

τη χαρά για να μοιράσει και το δάκρυ να σωπάσει

μα να θυμάμαι , μην ξεχάσω και την ψυχή μου αφήσω

σε ποτάμι σκοτεινό και εκεί να μ αφανίσω

σε ιστούς αράχνης μη τύχει και μπλεχτώ

κι απ το γλυκό φιλί της μην πιω βρώμικο νερό

Παλεύω να κρατηθώ

για κείνα τα χαμένα ιδανικά , που κλέψαμε απ τα παιδιά

για όλα τους τα όνειρα που φυγαν σε λασπόνερα

για κείνα τα χαμόγελα που χάνονται στη μέρα

και μες τη νύχτα τριγυρνούν ,εφιάλτες και φοβέρα

δε ζω με αυταπάτες ,αυτοί που το μπορούν

πάντα θα ζουν με απάτες θα κρύβονται στους φράχτες

μα παλεύω για να δω πως αν θέλεις το μπορείς

να ξεφύγεις απ το εγώ και να μπεις μες το εμείς

παλεύω για να βρω

έναν τρόπο να ακουστώ , μια σιγή απ το βυθό

να μιλήσω στα παιδιά με απλά λόγια καθαρά

κοιτώντας τα στα μάτια ,με την καρδιά κομμάτια

μια λέξη μόνο να τους πω ,κι ύστερα να εξαφανιστώ

συγνώμη .....συγνώμη

που μπροστά μου δεν θωρούσα μα στο παρελθόν μου ζούσα

που τα χρόνια μου σαν πέρναγαν το τώρα ήταν σαν μπόρα

που αν κι ήμουνα μεγάλος , ωσαν ένας παπαγάλος

τα φτερά μου τα κουνούσα και τον κόσμο τον κοιτούσα

έκραζα και μιλούσα …..μα …ποτέ ....δεν είχα γνώμη

συγνώμη ...συγνώμη

Αφιέρωμα σε κέινο το παιδί (στο παιδι όλων μας )

 

Πες μου γιέ μου που να σε κρύψω
από πού να σκεπαστώ
πες μου να μην γεννήσω
γκρίζο του μίσους ουρανό
 
Πες μου ποιόν τοίχο να ανταμώσω
να χει θυμάρι και βασιλικό
το στρώμα σου να ράψω
με της αγάπης τον ανθό
 
Πες μου ποια στάχτη να σκορπίσω
να χει του βέλους τέρμα
το μαύρο σκηνικό
ποια δύναμη να βρω
που να χαράζει άνοιξη
με ένα χαμόγελο γλυκό
 
Πες μου γιέ μου 

ποιος κραταγε το θάνατο
κι έσερνε στα χέρια την ντροπή
ποιο λάθος να αγαπήσω
να δω του τέλους την αρχή
 
Λάβδανο να ποτίσω
στο στέρνο ένα παιδί
να μην κοιτά χορτάρι
μα νούφαρο που ανθεί
 
Πες μου να λησμονήσω
κακία κι άγρια πνοή
και στη ψυχή να αφήσω
γέλιο που αντίκρυ θα σε βρει
αστέρι μα σε ξένη γη!

 
 
 

'Ατιτλο

Τα παιδια λυγούν 

με τα γελια τους τα λόγια 

Τα λόγια κλεισμενα στα στόματα 

μαυρίσαν , κοκκίνισαν 

με φως και σκοτάδι ζητουν τη λύτρωση .

Το περιγιάλι φόρτωσε ονόματα

στις ραχες του βουνου 

Με πόση σβελτάδα

μαζεψε ο ήλιος τα χέρια του 

να γίνουν κόκκινες παπαρούνες 

μονάχα για ένα φωτεινό πετράδι 

μικρό κι ανέσπερο στο στομα της σιωπής 

ζεστά να ζωγραφίσει το άγγιγμα!

Άτιτλο

 Κι όταν με κουράζει η πραγματικότητα 

 διαβάζω τα λόγια στα χρώματα της ίριδας !

Αλληγορικό

Μια συμφωνία φεγγαριών 

κι ανάμεσα τους 

οι μπάντες των πουλιών 

να κελαηδούν σαν άνθρωποι

Αρμονικά που ακούγεσαι αγαπη!

Με μάτια ψυχής

Ξύπνησε νωρίς

Πόσο του άρεσε να αντικρίζει το πρωτοχάραμα
εκείνες οι χρυσογκρίζες ανταύγειες που πλέκονται
ανάμεσα στα φύλλα της μέρας του έπαιρναν το νου
Ένας φλιτζάνι ζεστός αχνιστός καφές τον περίμενε
σαν πρωινή συντροφιά .
Τα μάτια του πέρασαν το διάφανο του παράθυρου
και σεργιανούσαν την ομορφιά
Το καθάριο βλέμμα του ουρανού χόρευε
στα βλέφαρα του κι η μέρα μοσχοβολούσε
μπουμπουκιασμένο αγιόκλημα .
Τέλειωσε το πετάρισμά του και σηκώθηκε
για δουλειά .
Είχαν μακρύνει πολύ τα μαλλιά το χόρτου
κι εκείνος έπρεπε να τα κουρέψει να ανασάνει
το χώμα του .
Βγήκε έξω άρπαξε την μηχανή του χρόνου
κι άρχισε να πετά τα παλιά
Έσπαζε όλα εκείνα τα μικρά αγκάθια που τύλιγαν
τα φύλλα της ελπίδας .
Οι σκέψεις άρχισαν να καλπάζουν στο λιβάδι
του σήμερα με ορίζοντα το αύριο .
Στα μάτια του φύτρωναν εκείνα τα μικρά
κίτρινα κρινολούλουδα που θα στριμώχνονταν
ανάμεσα στα πράσινα φύλλα της ομορφιάς ,
ανέμιζαν οι παπαρούνες
που σιγά σιγά θα ύψωναν το μπόι τους
δείχνοντας τα κόκκινα χείλη τους
Οι άσπρες του μαργαρίτες θα φόραγαν το φόρεμα
με τις πιέτες λικνίζοντας το κορμί στην αγκαλιά
του ήλιου.
Στην αντηλιά στέκονταν λευκές σκιές ελπίδες
που μύριζαν του γιασεμιού το πιόμα
συντρόφια του που πάλευαν να ξορκίσουν
το γερασμένο χώμα μ ανασαλέματα
από σπόρους ονείρων στα βλέφαρα
Ένα χαμόγελο απλώθηκε στο στόμα του κι εκείνο
χαρούμενο άρχισε να μουρμουρίζει το ρυθμό μιας νότας
Απέναντι του κυμάτιζε ένα χέρι σαν ένα φτερωτό γεια
Μια φωνή τον ρώταγε .. ει τι βλέπεις και γελάς ;
κι εκείνος αφήνοντας το γέλιο του να τρέξει
σαν γάργαρο νερό αποκρίθηκε .. μόλις αντίκρισα την άνοιξη!

Και κάπου εκεί

Και κάπου εκεί 

στην άκρη μιας γωνιάς 

καθώς ζεσταίνουμε τα χέρια 

κλείνοντας στις χούφτες 

ολόκληρο 

το σμήνος των πεταλούδων 

φυτρώνει ένα λουλούδι 

που τραγουδάει

ένα αστέρι γεμάτο φως  

Τώρα ξέρουμε 

πως του ανήκει η φωνή μας 

κι είναι όμορφο 

σε μια ανάσα να κελαηδάς !

Όχι μάτια μου εμεις μάθαμε

Όχι μάτια μου 

εμεις μάθαμε στα γράμματα 

να τρέχουν , να σκοντάφτουν ,

να βάφουν τους δρόμους 

διαβάζοντας τους τοίχους 

χωρίς αλυσίδες δίχως σύνορα 

να πέφτουν να χαμηλώνουν το μποι 

και να ψηλώνουν την ψυχή 

Μάθαμε τις λέξεις

να χοροπηδούν στο γρασίδι 

να πίνουν το βλέμμα του κόσμου

να γελούν και να κλαίνε 

κι ετσι αγκαλιά 

κυλιόμαστε στην άμμο των γλάρων 

στη φωτιά του ρόδινου ήλιου 

απλα κι απαλά κρατιόμαστε, 

θηλάζουμε στήθος  καρδιάς 

Μαζί με εκείνους στο δρόμο 

στήνουμε τη φωνή όρθια 

να χορταίνει ο άνεμος 

να ξαποσταίνει το λιοπύρι

Εξω από τα παράθυρα 

με ανοιχτούς ουρανους  

στόμα με στόμα 

δένουν οι κρίκοι 

στο λευκό τους πουκάμισο 

πετούν κόκκινα πουλιά 

φλογίζοντας τη κάθε στιγμή 

στα ανήλιαγα , στους κάμπους 

χέρι με χέρι να περπατάει το φιλί!

 

Άτιτλο

Και ένα χέρι 

να κρατήσεις στον άνεμο

εξω απ το χιόνι 

αρκεί 

να γεννηθεί η ζεστασιά ! 

Φυλάξου

Κουρνιάζουν παγωμένες ώρες 

μα κείνα τα φτερά στο λιοπύρι γυρνούν 

Φυλαξου κάνει κρύο 

σκεπάσου με την ψυχή μου!

'Ατιτλο

Αποσβολωμένοι , γεμάτοι έκσταση 

ακούμε το τραγουδι της σιωπής 

και κείνη 

φόρεσε το γαλαζοπράσινο φόρεμα 

να αγκαλιαστεί με τα νερά μας 

Ποιος ζωγραφίζει τη νύχτα;

Στο βυθό η ουσία

Γραφω στου τοίχους , στα πατώματα

στα φτερά του ουρανού

στις κυκλάδες των τραγουδιών

εκεί που σαπίζει το άδικο,

μοσχοβολά ο καρπός

της απλής σοδειάς

και στην ανηφοριά του γυμνοσάλιαγκα

'' Τι νοημα εχει να χαμογελάς

αν το χαμόγελό σου δεν καρφιτσώνεται

στο αντικρινό το βλέμμα ''

Γελούν τα παιδια , μαζεύουν τους σπόρους !

Σώπασαν ολα.

Σώπασαν ολα . Η πόλη κοιμάται

Μικρές πιρουέτες των γέλιων

ζεσταίνουν με τα χεράκια τους

το σπιτικό της αγκαλιάς

Μικρά πατουσακια κουδουνίσματα

ξυπνούν τη φλόγα να ακούσει ο αέρας

την απαλη του μουσική

να παίξει με άρπα και βιολί

Τούτη την ωρα χορεύουν

με χάδι κυράδες έγνοιες

τα φύλλα τους, κρόσσια που τα πετούν

αντικρινά να τυλιχτουν

φορούν τους χτύπους στα τακούνια

ακους;

Άτιτλο

Τόσο γεμάτο το φεγγάρι

Πόσο μοιάζει με δαχτυλήθρα τρυφεράδας

πόσο σου μοιάζει !

Ατιτλο

Μονόφθαλμος ουρανός 

πως να αγναντέψει 

πως πίσω απ την ξερολιθιά 

γεννιέται ένα λυχνάρι !

Άπατρις

 Συλλαμβάνεσαι. Με τις κατηγορίες

(α) της εσχάτης ανυποταξίας

φονικό υλικό σου

οι τέχνες ...ο πολιτισμός σου

η ιστορία σου

τα βαμμένα με αίμα...γράμματα σου

το χωμα σου...το χρώμα σου

το γαλανό σου...τον ουρανό σου

(β)κατηγορείσαι

για σύσταση ομαδικής ψυχής

μέτοχος ..ο λαός σου

κι εσυ δε μιλάς ..δε βγάζεις λέξη

τι να πεις ; μάνα ζωής

πως να δεχθείς ;

πως οι δικοί σου οι αρχηγοί

ήταν αχρείοι και μικροί

το δάκρυ σου κυλάει βουβό

πως να αντικρύσεις το σταυρό

στην αγκαλιά σου έκρυβες

χίλιους στεγνούς Ιούδες

σε κέρασαν μαύρα φιλιά

ελπίδες που ταν φρούδες

δε μίλαγες και το κεφάλι έσκυβες

Η απόφαση κοινή .. ξένοι και ντόπιοι μια φωνή

Εξορία .. σε ερημονήσι.. αλμύρα και στυφό ψωμί

προορισμός ... κοινός σκοπός ... ΑΦΑΝΙΣΜΟΣ

αχ... Ελλάδα μου

τι να σου γράψω τι να σου τραγουδήσω

που να βρω χέρι στεγνό τα μάτια να σφουγγίσω

ακούω ψυχές φωνές δυνατές .... ακου ..ακου

Φωνάζουν..... ... κάνε κουράγιο Πατρίδα

ο κόσμος ξυπνά ..αρχίζει καινούργια παρτίδα!

(4-2-2012)

Κι είναι αυτή η απάνεμη ζυγαριά

 

Κι είναι αυτή

η απάνεμη ζυγαριά
που δένει τα σχοινιά μας
Αυτό το νιώθω
που στήνει τα μάτια του
στην κορυφή
κι έτσι
από όποια μεριά
του ουρανού
το ηλιοβασίλεμα
θα κρατάς τη θάλασσα
στην αγκαλιά
θα φυλώ
τα πέταλα του βουνού
κι η μοιρασιά
ενώνει σε κείνο
το λιμάνι
που φέγγει
απ της ψυχής
το νοιάζομαι !

Άτιτλο

Τόσο ήρεμα 

που έπεφτε το βράδυ

που θαρρείς κι η σιγαλιά του
φορούσε δαχτυλίδι 

το χαδι της αγκαλιάς
ίσα ίσα να το χεις ριχτάρι
πλεγμένο πέπλο 

μ ακροδάχτυλα ..καρδιάς! 

Να μένεις εκεί

Να μένεις εκεί που νοιάζεσαι 

εκεί που αγαπάς 

να φυτρώνουν

λουλουδια στο φεγγάρι 

κι αστέρια 

μοσχοβολιάς στη λίμνη 

Με ενα πιστευω και με ενα νιωθω 

μπορεις να συνεχίσεις 

να αγωνίζεσαι, 

να μαζευεις στην ποδια τον ήλιο ,

και να χτενίζεις τα μαλλιά του άνεμου 

μοναχα με ενα φιλί της ζεστασιας 

Κι είναι όμορφο να διαβαζεις 

τα κρόσια του κήπου 

ποτίζοντας 

το χιόνι με ενα βελόνι καρδιάς !