Χωρίς ευθύνες

Σε λίγο 

θα βγαιναν οι αφίσες 

με δίκες των άλλων 

Καμιά δεν κοιτούσε 

τη ράχη της

κι ας κράταγε ο ηλιος 

στο στόμα την πέτρα  !

Άτιτλο

Να μιλάς

όπως γελά ένα τραγούδι
όμορφο που είναι!

Πινελιές

Πόσα χρώματα

έχει ένα χρώμα;

πόσα μάτια
το κοιτάνε;

δες
που πάλι
στο βλέμμα σου
σκόνταψα

να κρατήσω
τις πινελιές μου!

Αλληγορίες

Μην ερμηνεύεις τη ζωή μου 

σαν να ταν δική σου 

είπε η γαρδένια 

το χελιδόνι της χαμογέλασε 

πέταξε 

θα ξανάρθει 

Λίγο πιο κει κοιμόταν τα βότσαλα 

πλουτίζοντας την αμμο 

με τα χρώματα τους 

ο τζίτζικας κρυβόταν στο χώμα

ανασανε το ζω 

στα ρουθούνια των φύλλων 

αρμονικά πως έπαιζε η φλογέρα !

Αλλιώτικο Φθινόπωρο

Αλλιώτικο τούτο το φθινόπωρο 
Να φταίνε οι μάσκες που μας φορούν, 
εκείνες που πέφτουν, αλλιώτικα περπατά. 
Επιβλητικό σιωπής κι ανάλαφρο της γευσης 
πραμάτεια απομάκρυνσης κι αλληλεγγύης 
Μα μήπως χάθηκε το φεγγάρι του ;
Μουρμουρίζει κάθε βράδυ το δικό του τραγούδι 
Ο μικρός του ήλιος σπαρταρά , γεννά μικρές πυγολαμπίδες 
μαράθηκαν οι παπαρούνες μα κουβαλά ιβίσκους 
Γυμνά κυλούμε στις αυλές του 
μικροί σπόροι σε ένα απέραντο κήπο 
Γίναμε θηρία και θηριοδαμαστές 
κι είμαστε πλασμένοι μοναχα για άνθρωποι 
χωρίς την πολυτέλεια άλλης επιλογής 
Κάποτε τα πουλιά θα μας βρουν 
γυρίζοντας τη φωνή τους στο στόμα μας 
Αλίμονο αν ξεχάσουμε τα αστρα , 
την θαλπωρή της τρυφεράδας ,
των χρωμάτων την ομορφιάς της συνείδησης 
την αγκαλιά της απλότητας 
τη λύρα του πρωινού , το φλάουτο της νύχτας 
κι εκείνη τη ζεστασιά των παιδικών μας χρόνων 
που κρατά στα χείλη κάποιο γλυκό φθινόπωρο 
Σε ένα θολο φθινόπωρο ας κρατήσουμε 
ζεστές και καθαρές καρδιές 
ας ποτίσουμε τον ήλιο  να σκεπαστούν 
τα ορφανά λουλούδια του τοπου μας 
Κι ειναι όμορφο να σπας την ομίχλη 
στα δάχτυλα μόνο με ένα  τραγούδι! 

Άτιτλο

Ακολουθώ τη μουσική της ψυχής

κι αφήνω τις νότες
να μιλούν μέσα απ ' τα μάτια της !

Να θυμάσαι

Να  θυμάσαι

Ακόμα 
κι αν τα μάτια 
μυρίζουν αλμύρα 
να χαμογελάς
Κι ύστερα να ρίχνεις 
το βλέμμα 
στο πέλαγο 

τεντώνοντας 

γερά τα βλέφαρα
ατενίζοντας
να γίνει  ταξίδι 

Φοβάται ο άχαρος καιρός 
τα ανοιχτά πανιά! 

Άτιτλο

Μελαγχολεί το φθινόπωρο 

ντροπαλά τα φύλλα του κοκκινίζει 

βουβές οι κιμωλίες ζωγραφίζουν 

άλαλες ψυχές τραγουδούν 

ευτυχώς 

ακούγονται καρδιές !

Αθέατη φίλη

Κάποτε καταλαβαίνεις 

κάποτε βλέπεις 

κάποτε φεύγεις 

από κείνα που σε πλήγωσαν 

από εκείνα που σε μάτωσαν 

δίχως μια δεύτερη σκέψη 

σαν να σουν μια σελίδα

κενή και άψυχη  

φεύγεις 

με ένα χαμόγελο 

κι ένα ζεστό χάδι 

στη γωνιά της καρδιάς!

Άτιτλο

Ασε το αεράκι να σε πάρει 

να σου ριζώσει 

στα μαλλιά τα νυχτολούλουδα

είναι απαλό το χάδι 

που σου ζεσταίνει την αγκαλιά

μια όμορφη σκέψη καρδιάς! 

Απλές σκέψεις

Κρατούσαν ψηλά την σημαία της νίκης 

κι εγω απλα χαιρόμουν την νίκη της μανας

Την δικαιωση του παιδιου που άδικα χαθηκε

για ενα τραγούδι που χε αλήθεια και ψυχή  

Μεσα μου αναρωτιόμουν . 

Άραγε να ναι αδιαπραγματευτη, 

αδέκαστη, δικαιοσύνη .Δικαιοσύνη αυτό;

Να πρεπε να φυγουν τόσες ζωές για να δει; 

Να πρεπε να σπείρουν τ αγκάθια 

για να κόψουν τον κάκτο; 

Να πρεπε να ακουμε δεκαπενταχρονα , 

δεκαεφταχρονα να υμνουν τον ναζισμό 

για να φιμώσουν το αιμα; Φιμώθηκε; 

και τουτες οι σπορές τι καρπους θα βγάλουν;

Να πρεπε να γελουν αυτοι που αγκαλιασαν 

τις πλάτες του φονιά; 

Να πρεπε να περάσουν τόσα χρόνια για να μιλήσουν 

οι σημαίες που περαστικοι κοιτούσαν;

Να πρεπε η αδέκαστη δικαιοσύνη να δει πως εχει τον λαό 

μαζί της για να πάψει να φοβάται ;

Πάντα ο λαός την πίστευε εκείνη όμως;  

Κι ηρθε στο νου μου η Κουνεβα ,

μετα εκεινη η γριουλα με το πρόστιμο 

των 5,000 ευρω κι υστερα ο παπούλης του δρόμου 

που μαζευτηκε σαν να τανε κάτι αψυχο

μετα οι εκποιήσεις των σπιτιών και μετα και μετά και τόσα 

Ναι ηταν μια νίκη μια γροθιά στο στομάχι του φασισμού 

αλλα ο φασισμός παιρνει γρηγορα τα χάπια του 

και γιάνει το τραυμα του . Τούτος δεν εχει χρώμα , 

φυλή . Δήμιος γυρνά μεσα απο αδειανά κουστούμια 

Για αυτό σου λέω κυρ- Παντελή μια νίκη

μες την ηττα της πως φάρος να γενει

Αν κάπου είναι να σταθούμε μοναδικό στασίδι

η ανθρωπιά και η φωνή μη χάσεις το τραγούδι σου 

ξανα ξανά και πάλι απ την αρχή !

Γύμνια ψυχής

Τόσος

άνεμος ψυχής
πως έδεσε
στη σκέψη σου
τυλίγοντας
τη γύμνια του
μόνο..
με το φτερά
της αγάπης!

Είναι κάτι άνθρωποι

Είναι κάποιοι άνθρωποι που περνούν 

από δίπλα σου αφήνουν ένα χαμόγελο στις 

πλάτες σου και συνεχίζουν δίχως

 να σε τρομάξουν με τον κρότο τους
Είναι εκείνοι που ως συνήθως βαφτίζονται 

γκρίζοι , μελαγχολικοί, γιατί πάντα στα μάτια 

τους περνά το βήμα της θλίψης .

Δεν ανοίγονται εύκολα δεν τους αρέσουν 

τα πολλά και τα μεγάλα λόγια . 

Αρκούνται σε κεινα τα χαμηλόφωνα
που ηχούν στα αυτιά τους μικρές καμπάνες .
Δεν θα φωνάξουν για να τους δεις μήτε 

θα κρύψουν τη σιωπή τους .
Τούτοι που λες δεν μιλούν αν κατι όμορφο 

δεν έχουν να πουν. Αμπαρώνονται στη σιγή 

τους και δεν μοιράζονται μήτε το δάκρυ

μήτε τον πόνο τους .

Όχι από φόβο ή από εγωισμό αλλα έτσι έμαθαν. 

Δεν έμαθαν να ζητούν βοήθεια παρα μόνο 

να δίνουν .Δεν ζήτησαν ποτέ κατι μα απλόχερα

το έδωσαν γιατί έτσι γινόταν ευτυχισμένοι .

Γελούν δυο φορές αν τύχει και καταφέρουν
με κατι που θα σου πουν κατι που θα σου 

δείξουν να γελάσεις . Ειναι εκείνοι που 

αν κρίνουν πως αξίζεις θα ειναι εκει 

στο πλαι σου ,μα ακόμη κι οταν λείπουν 

σε κουβαλούν μαζί τους σα δώρο . 

Ειναι εκεινοι που εχουν μάθει να ακούν ,

να αφουγκράζονται οχι γιατι γεννηθηκαν 

αγιοι αλλα γιατι ξέρουν καλά 

τι ειναι να μην εχεις κάποιον να ακούει 

αλλα μόνο να μιλά . 

Ξέρουν καλά τι θα πει ανυπαρξία στην υπαρξη 

κι εχουν κερδίζει το ζω. Ειναι εκεινοι που 

φτασανε στο χώμα κι αναστήθηκαν γιατι 

καταφεραν να κρατήσουν ενα κομμάτι ψυχής .

Αγάπησαν την μοναξιά τους γιατί τους εμαθε 

τα θέλω τους . Μιλούν για την αγάπη

μα δεν ξεστομίζουν ευκολα το σ αγαπώ 

πιστευοντας στο ιερό του νιώθω. Ειναι αυτοί 

που δεν θα τους δεις να συμβουλευουν 

παρα μονο να σε παροτρύνουν να δεις την ψυχή σου
Αυτοι που αν κερδίσεις την εμπιστοσύνη τους 

θα μεινουν φύλακες των ματιών σου . 

Δε θα προδώσουν ποτε γιατι προδώθηκαν
γιατι αφεθηκαν στα θελω των αλλων ,

πιστευοντας πως έτσι πρέπει . Ειναι αυτοί 

που ξεφυγαν απ τα λόγια του πρεπει 

και μπήκαν στην πράξη των θέλω τους . 

Δεν σκορπίζονται . Μοιράζονται . Θα τους δεις 

να παιζουν με περιστερια σα μικρά παιδιά ,

να κυλιούνται στο χορτάρι, αφηρημένους στο πέλαγο

να χαμογελούν του ήλιου .Τούτοι οι ανθρωποι μπορουν 

να σου δωσουν την ψυχή τους για ενα χαμόγελο

 μα ξέρουν να διακρίνουν καλά την αλήθεια
απ το ψέμα . Το απο ψυχής με την επιφάνεια
Ορκισμένοι αντίπαλοι με τα δήθεν και τα τάχα
Οχτροι του φαινεστε . Δεν τους αγγιζουν οι μεγαλες 

υποσχέσεις .Μπορει να τους δεις να κλάψουν 

δωρίζοντας τους ενα τριανταφυλλο
Να γελάσουν με ενα μικρό αστειο ,να χτυπήσουν

στο δρόμο και χωρις να δουν τον πόνο να νιαστουν

για κεινο το χέρι που τους κρατησε .

Τουτοι οι ανθρωποι δεν δινονται ευκολα γιατι ξερουν
πόσο πολύ μπορούν να δωθουν . Θα αφήσουν χρόνο

να σε μαθουν να τους μαθεις γιατι θέλουν να ξερεις 

ποιοι ειναι. Δε θα σου κρύψουν τίποτε απο κεινους

σαν σε νιώσουν δικό τους ανθρωπο
και μπορουν να διακρίνουν αν κατι κρύβεις εσυ .

Λιγομίλητοι ειναι . Κοινωνικοί αλλα και απόμακροι .
Δεν μπαινουν στις ζωές των αλλων αν δεν νιώσουν

πως θέλεις να μπουν.Επιλέγουν και δεν επιλέγονται . 

Κρατούν τον εαυτό τους και σου χαριζονται
μοναχα σαν σε πιστεψουν . 

Πρόσεχε όμως μην προσπαθήσεις να τους γελάσεις . 

Οσμίζονται τις παγίδες και μπορει να σε αφήσουν 

να πιστεψεις πως τους κοροιδεψες .

Μα ακόμη κι αν πληγωθούν δε θα ανταποδώσουν

ξέρουν απο πληγές . Αποχωρουν ήσυχα 

κι αφηνοντας ενα χαμόγελο . Τουτοι οι ανθρωποι

συγχωρουν αλλα δεν επιστρέφουν .
Ακουν τα παντα μα μετραν τις λέξεις τους 

συναντώντας τις χαρακιές τους
Βαδίζουν κρατώντας το ρόδο στο στόμα 

κι ας εχει αγκάθια που ματωνουν
Τούτοι μεθούν στο άρωμα και ξερουν ξυπόλητα

να λυγίζουν και να ορθώνουν τα γόνατα . 

Αυτούς που λες αν τους συναντήσεις , 

δώρισε τους μόνο ενα χαμόγελο
ειδάλλως αστους να σε προσπεράσουν 

σαν ναταν κάτι που δεν είδες .
Στο δρόμο των ανθρώπων .. άνθρωποι !

Γυναικες & Επιστολή

Να τες πάλι . Σαν να ταν τότες .Φερμένες απ τα κοριτσόπουλα
σε κυρίες πλέον της μέσης ηλικίας. Τα μάτια τους όμως αλλα
έλεγαν. Εχει μωρέ ο άνθρωπος ηλικία; Να μια συζήτηση να δεις και να ακούσεις εικόνες φθάνει . Ξεκινάς παιδί δρασκελευεις τον ηλιο και γίνεσαι εφηβη και κάπου εκεί στο ηλιοβασίλεμα, πίνεις γλυκο πιοτή από τον αέρα του. Ρομαντικά και ασταμάτητα, ονειροπόλα με υφος μιας ώριμης κυρίας. Σιγά μην χάσει κατι από μέσα του ο άνθρωπος και πνιγεί στη μονοτονία με μια ταμπέλα τάδε Εφη.. Αρνητές της Εφης και οι πέντε . Τα φιλια κι οι αγκαλιές έπαιρναν κι έδιναν .Η λαχτάρα κρεμασμένη στο σφιχταγκάλιασμα και σε κεινο το χτυποκάρδι που ακούγεται απ τα δάχτυλα . Σιγά μην τις πτοεί ο χρόνος . Ολες μπασμένες σ αυτό που λένε ζωή δύσκολο να τις κοντρολάρεις . Μετα τα αγκαλιάσματα ακολούθησαν οι παραγγελιές . Τι θα πιούμε τι θα φάμε , να τελειώνουμε μ αυτό έχουν τόσα να πουν Αφού εγιναν οι απαραίτητες ενημερώσεις τι κανουν τα παιδιά τα εγγόνια για κάποιες οι σύντροφοι περάσαμε στο ψητό . Τι κανουν οι ιδιες ...μμμ σχετική γκρίνια για την κούραση , πειράγματα μεταξύ τους για την εμφάνιση και γελια , γελια που ξεσήκωσαν τον τόπο . Κορίτσια ,κορίτσια πετάχτηκε
η Ρηνιώ ποια ειδα σήμερα ; την Βασούλα Η χαρα της μνήμης ζωγραφισμένη στα πρόσωπα όλων μαζί και με μια γυναικεία περιέργεια που ολο και τριβέλιζε τα χερια της στο νου τους .
Είναι καλα παιδια και αρχισε η εκπομπή της σύντομης πληροφόρησης περί της Βασούλας , για να καταλήξει της ειπα οτι εμεις βρισκόμαστε και μου ζήτησε την άλλη φορά να την πάρουμε τηλέφωνο οποια θέλει να έρθει κι αυτή μαζί μας . Ο αριθμός του τηλεφώνου εκανε το γύρω του τραπεζιού χτυπούσε τα πλήκτρα του σε κάθε κινητό λες και μια πεταλούδα εμπαινε σε καθε δικό της κήπο . Θυμάστε βρε ; Τη Βασούλα να γράφει τα συνθήματα σε οποιο χαρτί ερχότανε μπροστά της για να τα μεταφέρει στον υπολογιστη και να τα εκτυπωσει στον εκτυπωτή του αδερφου της για να βγουμε να τα μοιράσουμε; αααα !! μεγαλεια ο Συλλογος Δημοκρατικών Γυναικών λες και ολες οι αλλες ηταν αλλιως .Για θυμηθείτε βρε κορίτσια με τη μεγάλη μου τη Χριστίνα εγω τότε στο χέρι η Μαρία ισα που ειχε έρθει απο Βουλγαρία και μόλις ειχε πιάσει δουλειά στο νοσοκομείο μαια αμφισβήτησης γνώσεων τοτε γιατι απο αλλου ντε οχι Ελληνίδα . Κι η Δημητρα στο καρότσι με το μπιμπερό τον Μιχαλακη . Πορεια ειρηνης για τον Λαμπρακη Λαγκαδα - Θεσσαλονίκη με τα πόδια . Χαχαχαχα αντε να μας δω να γινεται και σήμερα . Το γελιο της παρεσυρε και τις αλλες . Κι εγω δουλευα Δευτερα- Παρασκευη πρωι απογευμα . Α! δεν ήμασταν καλά τρελες ειμασταν αλλα γαμωτο μ αρεσει που δεν χασαμε αυτην την τρέλα . Ελα ελα δεν πέφτουμε ακούστηκε η Δήμητρα. Θυμαστε οταν μας πήραν στο βρίσμο καποιες κυρίες της επιφάνειαςμε τους αντρες τους που εμεις εξω απο το εκκλησακι τότε μαζευαμε υπογραφες να μην γίνει ολο το τετραώροφο εκκλησια , χωροι κατηχητικού κ.λ.π. Οχι εδω δεν ηταν θέμα πίστης αλλα κοντοφθαλμης άποψης που δεν βλέπει πως πίστη και ανθρωπος πανε μαζί και ποτε χώρια . Εμεις ζητούσαμε να στεγάσει και νηπιαγωγειο που δεν ειχε η γειτονιά και κατι αλλο ουτε εμεις ξεραμε τι . Θυμάστε το βρίσιμο θυμαστε που ενας επιτεθηκε στη Γιωτα και ορμηξαμε ολες ; τι καυγας και εκεινος . Φυσικά και η εκκλησια εγινε και το καπη στεγαστηκε και το νηπιαγωγειο υπαρχει . Μαζί μας τόσος κόσμος ο δημος τι τρέξιμο θεε μου . Τι γεματο ζεστασια τρέξιμο Αλλα ρε κορίτσια πως αισθανεστε καθε φορα που βλεπετε το νηπιαγωγειο Ένα μικρό λιθαράκι βαλαμε κι εμεις . Με πιανει συγκίνηση οταν θυμαμαι οτι την πρωτη χρονια του σε νηπιαγωγειο ο Μιχαλακης μου την πήγε εκει Θαρρεις και ειχες δει τις πεντε χαριτες που λενε να χουν κοιταξει τον περασμενο ορίζοντα. Το βλέμμα τους καμάρωνε και γλυκαινε γινόταν όλο μια μανα που μόλις πρωταντίκριζε την ψυχή της ψυχής της . Συνεφιασε για λιγο η Μαρία αλλα βρίσκοντας τον ελεγχο του εαυτου της και με χαμόγελο ειπε. Θυμασαι Δημητρα τον Τακη τον τύπο που τοτε ειχα γνωρίσει τι ελεγε . Αντε βρε ναι εσεις θα σώσετε τον κοσμο , δεν κοιτατε τις δουλειες και τα σπιτια σας τρεχεται για αλλους . Πω πω βρε κορίτσια να τον σκοτώσω ηθελα . Τιποτα αλλο περα απο αυτον τιποτα που να μην περιέχει το εγω του δεν ειχε σημασια. Ενας ανθρωπος ντυμενος πατόκορφα τη μορφη του ωχαδερφισμού και της κοινωνικης αδιαφοριας .Κάποιες φορές μάλιστα και ειρωνικα πολέμιος του συνόλου . Όπως ολοι οσοι δεν βλέπουν πέρα απο την μυτη τους . Ευτυχώς στον μηνα επανω εβγαλε ολες τις αρετες του χαχαχαχα. Απα πα χαζες θύμισες , αλλα να σας πω τώρα τι θυμήθηκα . Την προϊσταμένη μου που ειχε με μισό ματι ενα γιατι δε μιλούσα καλα ελληνικα και ενα γιατι εμεις οι ξενοι τρωγαμε την δουλεια αλλων ελληνων . Εφταιγα για ολα απο την ανεργία ως και γιατι γεννουν και οι βουλγαρες χαχαχα . Θυμαστε τα τερτιπια της που ελεγα . Πόσες φορές δεν με εκανε σκουπιδι μπροστα σε αλλες μεχρι που ξεσπάθωσα πια . Ω! κι οταν εμαθε οτι ανηκω και στον συλλογο μας , πρωτη πασιονάρια καθότι τοποθετημενη με καποιο βολικο μέσον , μπροσταρης για τον αγωνα χαχαχα γελια απο παντου .Πω πω τρελες τι μου θυμίσατε τώρα ειπε η Γιωτα. Θυμάστε την εκδρομη στην Κωνσταντινούπολη; Τι ειχε τραβήξει η ερημη η γιαγια μου . Την ειχα βαλει να μιλαει πόσες φορές με φίλες της στην πόλη για να πάμε να βρούμε Έλληνες και Τουρκους που ομως θα μπορουσαν να μας πουν και πέντε αλήθειες για το τι γίνεται εκει. Τον Κο Γιωργο που πουλουσε το αριάνι και στα κρυφα μας ελεγε για τα κακως κείμενα που ζούσαν; Αχ και τι χαρες εκανε οταν του ειπα οτι ειμαι εγγονή της κυρα Βάγιας. Αμ το αλλο ; που πηγαμε δυο τρια παιχνίδια και μας γεμισαν δικα τους πλεκτα. Αχ βρε κορίτσια συγκινούμε ακόμα . Εεεε δε θα μας κανεις να κλαψουμε τωρα ακούστηκε η Αντιγόνη . Κοριτσια θυμαστε στο χορό μας που ειχα βαλει εναν πινακα δικό μου στους λαχνούς και ηρθε εκεινος ο κύριος που τον ετυχε να τον παρει και μου λεει τι να τον κανω τωρα εγω αυτόν . Κρατα τον βρε κορίτσι μου δεν τον θέλω χαχαχα . Τωρα γελαω αλλα τοτε ποσο ασχημα ενιωσα . Ειχα φαει ωρες για αυτον τον πίνακα . Κι όταν με ρώτησε τι δουλεια κανω και του ειπα αυτη ειναι η δουλεια μου εκεινο το α.. καλα ποσο ασχημα μου καρφιτσώθηκε . Γελασα ομως με την ψυχή μου όταν κάτσαμε στο ιδιο τραπέζι και τα πίναμε που μου ειπε τοσο καλο κορίτσι και ζωγράφος; χαχαχαχα . Στην υγεια μας κούκλες . Σήκωσαν Ολες τα ποτήρια τους . Μαζί τους πίνουν οι θύμησες.
οι γευσεις του τώρα το βλέμμα του αυριο. Οι γυναίκες του χωριού , οι γυναίκες της πόλης , αγράμματες και γραμματιζούμενες , γυναίκες που ενώνουν τα δάχτυλα και πλάθουν τη γη . Γυναίκες που χωράν τον κόσμο σε μια αγκαλιά . Γυναίκες με φόντο τον πόνο και τον ήλιο .Την θαλασσα και τα αστρα του βράχου . Τον ουρανο και το φιλί , Ξυπόλητες και με παπούτσια . Γυναίκες του κοπου και της απόλαυσης ψυχής . Γυναίκες που πέρα απο τα μάτια κοιτά η καρδιά !

Επιστολή 

Ο ήλιος έλαμπε καθώς περπατούσε με τις κόρες

του ,ποτίζοντας τον αέρα με το απαλό του χάδι .

Ο Αύγουστος άνοιγε τα παραθυρόφυλλα

να γλεντήσει το κύμα της θάλασσας

Ο  χορός της ζεστασιάς  κουνούσε την αιώρα

του πέρα δωθε στη άπλετη ομορφιά.

Η γαλήνη έλουζε τα μάτια της την ψυχή 

το είναι της. Στα χέρια της ένα βιβλίο με τίτλο

 ''Το λάθος '' Το βιβλίο υπέγραφε κάποιος 

συγγραφέας Αντουάν τάδε. Από το μικρό 

ιστορικό που διάβασε κατάλαβε πως δεν ήταν

του γούστου της μα της άρεσε να διαβάζει 

και τα αντίθετα ίσως γιατί  πίστευε πως η ζωή 

είναι πολύπλευρη κι έτσι εκεί που έσταζε 

η βροχή περνούσε το ανεμάκι σέρνοντας 

τα κόκκινα φύλλα του και γέμιζε ο χιονιάς 

τις τσέπες του .Και τούμπλαλιν ο ήλιος 

που πίσω από μια γωνιά κοιτούσε.  

Άλλη μια νουβέλα για κάποιο θάνατο 

μια αγάπης και όπως ήταν 

φυσικό από το ύφος του συγγραφέα ,

ο προδότης της ιστορίας μια γυναίκα .  

Συνέχισε να διαβάζει .Στην τελευταία σελίδα

γέλασε . Οι χαρακτηρισμοί πλέον όπως , 

βρήκε άλλον , άστατη και ..και ο γενικός

αφορισμός στο γυναικείο φύλλο πια 

της προκαλούσε ένα πικρόξινο χαμόγελο . 

Όπως το ίδιο της προκαλούσε κι όταν διάβαζε

κάτι αντίστοιχο από γυναίκα .Στο μυαλό της 

ήρθε η Αλεξάνδρα η αγαπημένη της φίλη

Εκείνο το κορίτσι που περπάτησαν μαζί 

από την εφηβεία μέχρι πριν λίγο που έγινε

αστέρι . Η Αλεξάνδρα, το γέλιο της

και η ιστορία της . Ασυναίσθητα άρπαξε

το στυλό από την τσάντα της και το μικρό

μπλοκάκι που κουβαλούσε στη τσάντα της

για κάποιες σημειώσεις της δουλειάς

κι άρχισε να γράφει

Επιστολή προς το Κο Αντουάν  ....

Αγαπητέ νιώθω την ανάγκη να σας δείξω 

μια πλευρά που ίσως σας διαφεύγει . 

Υπάρχουν γυναίκες που δεν κρέμασαν

ποτέ την ζωή τους πάνω σε κάποιον . 

Περπάτησαν πλάι του στα δύσκολα 

και στα εύκολα , γέλασαν μαζί κι έκλαψαν

μοιράζοντας το χαμόγελο και το δάκρυ τους. 

Που κι όταν χρειάστηκε να παλέψουν 

για δύο το έκαναν ξεπερνώντας κάθε όριο 

του εαυτού τους . Κι όταν κατάλαβαν

πως ήταν οι πατερίτσες για το ταίρι τους, 

πως ζούσαν πλαστά και τόσο ξεκάθαρα 

μόνες ,δεν έβρισαν , δεν είπαν τίποτε

απλά έφυγαν. Παίρνοντας πάνω τους 

ολα οσα κι αν ερχόταν , μοναχα 

με κείνο το ροδι της ψυχής τους .

Έφυγαν για κείνες για την ανάσα

που είχαν χάσει , για τον εαυτό τους 

που είχαν θάψει ζώντας για τους άλλους, 

για κείνο που χρωστούσαν σε αυτές

Έδωσαν ότι είχαν να δώσουν καιρός 

να δώσουν και σ αυτές .Κράτησαν 

τα μικρά τους φυντάνια του κήπου τους

και περήφανα συνέχισαν μόνες . Πέρασαν 

χρόνια να γιατρέψουν τις πληγές τους . 

Μα τις έγλυφαν κάθε μέρα όπως εκείνα

τα ζωάκια που ζεσταίνουν τις ουλές τους. 

Με ψηλά το κεφάλι άνοιξαν

το χρονοντούλαπο και έβαλαν εκεί

ότι πέρασε. Είναι ικανές να δώσουν

ξανά στον έρωτα στην αγάπη,

να τον ακολουθήσουν  με κλειστά τα μάτια ,

αθέατα , χωρίς όνομα,  μονάχα με το στέρνο

τους ,μονάχα με κεινο το λίγο που ξέρουν 

να κάνουν πολύ .Ξέρουν ποιες είναι ,

πως όσα κι αν ξόδεψαν περίσσεμα 

γεννιόταν στην καρδιά τους

Μα χρειάζονται τόπο και χρόνο να πειστούν

Τούτες οι γυναίκες φίλε μου δεν φεύγουν 

για κάποιον άλλον, φεύγουν όταν εκείνες 

σαν αισθανθούν πως είναι μόνες .

Δεν  φοβούνται την μοναξιά που εκείνες

αγαπήσανε αλλα την διπλή μοναξιά 

που μπορεί να τους προσφέρει κάποιος . 

Ε ναι φίλε όσο και σου φαίνεται

περίεργο υπάρχουν κι αυτές οι γυναίκες .

Υπάρχουν και αυτοί οι άνθρωποι

Βάζοντας και την τελευταία τελεία γέλασε.

Ήξερε πως  αυτό το γράμμα δε θα έφτανε

στον προορισμό του, μα μέσα 

από το χαμόγελό της ακούστηκε 

σαν κελάρυσμα μιας ήσυχης λίμνης

Αλεξάνδρα .. απάντησα.

Στις κουρτίνες έπαιζε μια πεταλούδα ,

ζεστά που λίκνιζε τα φτερά της!

Άτιτλο

Αγαπώ

δεν σημαίνει εξουσιάζω 
αλλα νιώθω ! 

Φυλλα καρδιάς

Έτσι γνωρίζονται όσοι αγαπιούνται 

πολύχρωμα φύλλα 

ζωντανές φωλιές στην καρδιά του φθινόπωρου 

τραγουδούν στη σιγαλιά της ψυχής !

Άγγιγμα ψυχής

Πίσω από τη βροχή να είσαι 

Γελά η ψυχή 

σαν προχωρά στον ουρανό
Άνθισε ουράνιο τόξο! 

Άτιτλο

Να προσέχεις 

τα βράδια ακούν οι σιωπές !

Στο στόμα μιας γαρδένιας

Κάθε που κλείνω τα μάτια μ ακους 

Τα σκαλάκια του κήπου μας δε χορταριάζουν 

Φυλάνε οι μπιγκόνιες τις ροζ μας κορδέλες

το μπλε ζωγραφίζει τους γιούς του ανέμου 

τα παιδικά μας όνειρα δε μεγαλώνουν 

παίζουν , χαμογελούν στην αλάνα 

Κατεβαίνω στον υπνο του ήλιου 

με περιμένεις το ξέρω .

Ακούω την ανάσα σου 

στο στομα μιας γαρδένιας 

Ο δρόμος χορεύει με τα κύματα 

κι εκεί στο δρόσο των λουλουδιών

θηλάζουν τα νυχτερινά περιστέρια 

Δυο φυσαλίδες πετούν στα μάτια σου

ισα που με χώρεσαν .

Κι εχει ένα ασημί χαμόγελο ο ουρανός !

Γλυπτό

Σμιλεμένες λέξεις 

στα μέτρα των συμβάντων 

ζητούν να θυμηθούν 

την αθωότητα της ποίησης !

Ο κήπος της γαζίας

Ασε με εδώ που γεννήθηκα 

στον κήπο με τις γαζίες 

Πλάι σου θα μαι να προσέχω 

τα στόματα των λουλουδιών σου 

Κυλω στα δροσερά νερά 

γελούν τα μικρά παιδιά των πουλιών 

Ανασαίνω τον κόσμο της ρίζας 

κι έπειτα φτάνω στην άκρη του ουρανού 

να κεντήσω στα κρόσσια του 

την ομορφιά της αγάπης 

Γυρίζω τα δάχτυλα στον άνεμο 

να σταματήσω τη βροχή του κόσμου 

Ασε με να ψηλαφίζω το θρόισμα των φύλλων 

στις αγουρες γωνιές των ονείρων 

Μαζεύω τις νότες στο πιθάρι

της μουσικής του έρωτα 

Σ ανταμώνω σαν πρώτο φιλί της αυγής 

στο πέταγμα των αστρων στο σκοτάδι 

δεν έχει τόπο ο παράδεισος 

όταν μιλάει η αγάπη 

οπου και να ναι τραγουδά 

άκου .. άκου χορεύει και γελά !

Άτιτλο

Ανάβω 

ένα κερί του δρόμου 

τα δάχτυλα μου καίγονται 

σε ξυπόλητα βήματα 

η φλόγα του το φως !

Μοναχικός καβαλάρης

Ζύμωσε έναν τοίχο από δέντρα ελιάς 

να χει το ξαποστάσι της λευτεριάς το φίλημα 

έστρωσε τα χαρτιά του να λιάζονται 

οι παπαρούνες και οι λευκοί υάκινθοι 

και πέταξε στο φως 

Μοναχικός καβαλάρης γεννημένος 

στην κοιλάδα της καρδιάς !

Άτιτλο

Αν δε δεις τα πουλιά δακρυσμένα 

πως χωρίζουν στον άνεμο
μη ψάχνεις τον έρωτα δίχως μάτια !

Άνθρωποι

Υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω

που τη ζωή στα σύρματα κρεμάσαν
ψάχνοντας τον ήλιο να τους βρει
Παιδιά που ζητιανεύουν
ότι τους υποσχέθηκε η ζωή

υπάρχουν άνθρωποι εδώ
στα πεζοδρόμια των πολλών
που αναζητούν την ψίχα
σε φλούδες μανταρινιών
μες σε σακούλες σκουπιδιών

υπάρχουν άνθρωποι αλλού
ανάσα σε πολέμου τη βοή
Στο πέρασμα άδικου καπνού
που η φυγή τους έταξε
να ναι μονάχα αυτή Ανατολή

υπάρχουν άνθρωποι εκεί μέσα
που στα κρεβάτια και στους τοίχους
ζωγράφισαν αναπνοή
να τους κρατήσει αγκαλιά
άλλη μια φλόγα από ψυχή

κι εσύ με βλέμμα μελαγχολικό
να με κοιτάς να σε ρωτώ που ναι το τέρμα
κι εγώ που μέσα μου σε κουβαλώ
να σ αντικρίζω να αποζητάς 

το γαλανό από ουρανό

άνθρωποι 

μονάχα η αγάπη κρατάει το σχοινί
σαν να ναι ατέρμονο φιλί  
κι είμαστε ακόμα .. ζωντανοί!

Στον πατέρα μου

Α βρε πατέρα 
τόσα μου μήνυσες για τις αξίες 
μα ξέχασες να μου πεις 
σε μια ξεφλουδισμένη γη 
τι αξία έχουν οι αξίες !

Λευκό σημάδι

 

Άτιτλο

 

Υγρές και άνυδρες σελίδες

Η λύπη γλυκαίνει 

κουρνιάζει , θηλάζει ζεστασιά 

χορταίνει απο το πιάτο του ήλιου 

νανουρίζει το βλέμμα της 

σε ρόδα που φυλούν τα αμάραντα 

τραγούδια των ποιητών

βυζαίνει την ομορφιά του χόρτου 

ξαναγεννιέται απο το κουκούλι της

κι ανθίζει  χαμόγελο   

 

η κακία δεν παρατά τα αγκάθια της ποτέ 

στροβιλίζει τα μάτια της στο κενό 

και διψά για πέτρινο χώμα 

η πονηριά της σγουραίνει σε ξερολιθιές 

μιλά με στείρο στόμα γης 

γελά με Κύκλωπες που βλέπουν 

κάστρα με σπαθιά 

κι αντλεί ανάσα από άνυδρο φιλί 

μέδουσα που αποσπά το αίμα από τα βαθιά 

μέσα από τα σκοτάδια γνωρίζεις το φως 

κι αν η αγάπη σου γελά μέσα απο την καρδιά 

τίποτε ξένο απο αυτή δεν σε ακουμπά !

Άτιτλο

Φορές που σκεπάζει η τρυφεράδα 

χρώματα που φορά η ψυχή !

'Ατιτλο

Όταν ολα σωπαίνουν 
ακούγεται εκείνο να κελαηδά 
κι ετούτο το γέλιο του 
πουλί στο στόμα του ανθρώπου

Τι θάμα η ζεστασιά!

Ενα μικρό ανθισμένο χαμόγελο

Ευνουχισμένος ο λόγος πια 

ακούγεται με μύριες σκιές 

μαυρισμένα γόνατα 

κι ένα ανείπωτο κατακλυσμό 

με κατεύθυνση την γρήγορη αστραπή

βροχή σε πλάτες πουλιών 

λίγο πιο κει 

στο διπλανό τραπεζάκι 

παίζει φλάουτο ενας μουσικός 

μαγεύει τον αγέρα 

δροσίζεται η φυλλωσιά 

κι απλώνει το φουστάνι της 

να χορέψουν τα στήθη των ανθρώπων

απέναντι κουβεντιάζουν δυο ερωτευμένοι 

χαμογελάνε . πειράζουν ο ενας 

τα μαλλιά του αλλου 

ενας μοναχικός τύπος κοιτά τα περιστέρια 

κι αυτά τιτιβίζουν λες κι ακούν τα μάτια του

κουράστηκαν οι λυγερόκορμες κυρίες 

ξαποσταίνουν σε ένα παγκάκι 

στο πεζοδρόμιο αρκούν δυο ταμπέλες 

να δώσουν το όνομα του δρόμου 

σταματούν οι διαβάτες εκεί που φωνάζουν 

άνυδρα τα νερά , γυρίζουν την πλάτη 

στη λάσπη 

και πως τους λάτρεψα ολους αυτούς 

αυτόν τον απλό διαβάτη 

που περνά από δίπλα σου 

δίχως όνομα δίχως χέρια 

μα με κείνο το νεύμα 

που θαρρείς κι από στόμα σου 

βγαίνει '' θα τα καταφέρουμε ΄΄

μυρίζει δυόσμο, βασιλικό 

δεν παραιτείται , περπατά 

γυριζει τον ήλιο , αγκαλιάζει τη θάλασσα 

μεθοκοπά σε ένα ποτήρι κρασί  

μαζεύει στις τσέπες τις ανεμώνες 

να ανθίσουν τον χειμώνα 

ένα μικρό ανθισμένο χαμόγελο 

να γεμίσει ο κήπος αγκαλιές λουλουδιών !