Άτιτλο

Φιλόδοξο και τούτο το φεγγάρι 

τόσες μπουκιές ονείρων στο στόμα 

κι ούτε που λέει να χορτάσει 

τις όμορφες καντρίλιες !

Άτιτλο

Όταν σωπαίνουν 
οι  άσκοπες ώρες 
εσύ  
να θυμάσαι 
να ακούς 
τις  στιγμές 
εκείνες 
που μένουν  πάντα 
πολύχρωμες
κηλίδες  ψυχής !

Υφαντό

Κάθε βράδυ με κείνο 

το αραχνοΰφαντο ύφασμα
από τον αργαλειό της ψυχής  

λευκό με δαντελλένια  τριαντάφυλλα 

με ζωγραφιές πουλιών στο στέρνο του 

κεντούν τα κορίτσια των αστεριών 

να σκεπάσει τα βλέφαρα του 

κείνο το άστρο  που λαχταρά

το φιλί της αιώνια άνοιξης  

Πόσο όμορφα κελαηδούν !

Άτιτλο

Κλωστές μεταξωτές κι άγριες οι λέξεις

 Λίγος καιρός έμεινε 
θα συνηθίζονταν κι αυτός ο κόμπος 

στο στόμα ,μαζί θα έρχονταν και το τσούξιμο

στα μάτια από τα νύχια της συνήθειας 

Η πανδημία της εσχατιά του καιρού

Οι λοιμώξεις μια μια κατέβαιναν .

Αποξένωση, ατομικισμός, 

εσωτερικός φράχτης στο τίποτα. 

Σωρός δακρύων στα ταρσανά της λύπης 

Κι εσυ ψάχνεις να βρεις 

που ειναι το κουκούτσι της πηγής   

Ο γλάρος κατέβαινε στα βράχια του

γυρεύοντας το πανί του

Ο Κωστής είπε ένα τραγούδι .

Η παρέα έβρισκε το ταξίδι της 

μέρευε η θάλασσα .

Ο Γιάννης άρπαξε τα κύματα 

κι από τα μαλλιά τους έγραψε ποίημα . 

Κλωστές μεταξωτές και άγριες οι λέξεις 

γαντζώνανε το κόκκο της άμμου 

στις βέργες της λεύκας .

Γεννιόταν ξανά το αηδόνι και φτερουγούσε

στις μύτες του κυπαρισσιού

στην κορυφή του φθινόπωρου 

 

Ο έρωτας καμώνεται πως δεν βλέπει

μα συλλογιέται το ταίρι του 

Ένα πιάτο σταφύλια και δύο φέτες τυρί 

Τσιμπολογάει ο Πέτρος παίρνοντας 

απ το στόμα της Φανής τη ρόγα του φιλιού. 

Κρυφογελά το χτυποκάρδι .

Φιλιώνουν δροσοσταλιές 

της άνοιξης και της βροχής 

Το παράθυρο σπιτικό του παντού 

με μύρια μάτια αστέρια 

πετούν το σεντόνι της ομίχλης καταγής 

να δουν τον ήλιο την ωρα που κοιμάται 

Παράφορη αγάπη 

το φως της ομορφιάς δονεί 

Μυρίζοντας τα λουλούδια του κήπου 

ανεβαίνω  τα σκαλιά ένα ένα . 

Τα στήθια μου προχωρούν 

τα μάτια μου κολυμπούν . 

Στο πλάι μου κορίτσια που γελούν

αγόρια αβάφτιστα χορεύουν το φεγγάρι 

Κείνα που δε γεννήθηκαν

 μιλούν για το ηλιοβασίλεμα 

κυκλάδες σηκώνουν τα πόδια από τα νερά 

Κατά πως λέει κι ο ποιητής 

'' δε παραδέχτηκα την ήττα ''

με κομμένα τα δάχτυλα 

χτίζω φωλιές χρωματιστές κι αφήνω

του στέρνου τα πουλιά στον άνεμο

προσκυνητής  στο πέλαγο , 

βαρκάρης του βουνού 

αρμενιστής στο άγουρο κεράσι ,

λάμπα θυέλλης στο ξάγναντο, 

ψηλαφίζοντας το όρος της ψυχής 

κι εσύ που μέσα μου γυρνάς 

σαν πεταλούδα της χαράς

κι εγώ που δίχως να κοιτώ

βλέπω τον κρυμμένο σου βυθό 

Από όποια πλευρά κι αν δεις το ρόδο

την ίδια ανάσα εχει  !

Σχήμα ανάσας

Έγειραν τα αστροπαίδια 

έλαμπε και το φεγγάρι 

τεθλασμένες στιγμές ζωγράφιζαν 

το ανάκλιντρο της Αφροδίτης 

Απόψε το σώμα της 

έχει το σχήμα μιας σταγόνας 

Πρόσφορο στον ήλιο 

γυμνά να μοιράσει το φως !

 

Άγγιγμα

Κι όταν έρθει εκείνο το όνειρο
μη του πεις πως με είδες
άνοιξε μόνο τα μάτια σου να με βρει
ψηλαφίζοντας το όνομά σου !

Καληνύχτα μαμά

Τρια χρόνια στην απουσία 

και στην παρουσία σου 
Θυμάμαι εκείνα τα βράδια 

που για να κοιμηθείς μια ιστορία σου έλεγα . 
Μα τελευταία μου ζητούσες να σου πω 
κατι που θα γνώριζες τους πρωταγωνιστές 

του παραμυθιού . 
Προσπαθούσες μανούλα μου προσπαθούσες 

να θυμάσαι 
- Πες μου πες μου τι κάνουν τι είπαν τα μικρά. 
Εκείνα τα μικρά ήταν τα δισέγγονά σου . 
Η περηφάνια σου η ζεστασιά και η στοργή σου .
Κι έτσι φόρτωνα το βαγόνι του ταξιδιού σου
σου μίλαγα για τις σκανταλιές τους , 
τα γέλια τους τα λόγια τους 

και χαιρόσουν τόσο , 
γελούσες ακόμη κι όταν δεν θυμόσουν
κι ανάμεσα τους βρισκόσουν παιδί . 
Χαλάρωνες κι έτσι γλυκά σε έπαιρνε ο ύπνος . 
Να ετούτο το γέλιο σου 

το χαμόγελό σου κράτησα 
κι όταν μικραίνω και κρυώνω 

και μου λείπεις 

σκεπάζομαι μ αυτό 
Προσέχω μαμά .. προσέχω . 
Καληνύχτα μαμά κοιμήσου . Σ αγαπώ !

Ψίθυροι

Όχι μάτια μου 
δε χάθηκαν τα αστέρια 
ειναι που κρεμάστηκαν 
βαρίδια οι γλώσσες 
στις ουρές τους 
ειναι που τενόροι πια
δεν ειναι οι βιολέτες 
ειναι που βύζαξαν το γάλα 
ξοδέματα της άοσμης σοδειάς 

και κρύφτηκαν 
των χρωμάτων τα ξωτικά 

ειναι που όμως 
το μελτεμάκι 

δεν έπαψε να τραγουδά.
υφαίνει ήλιο .γελά 
ξάγρυπνα δένει αγκαλιά 
κουκούτσι βρίσκει γιασεμί 
κι οτι γεννά 
του έρωτα ειναι παιδί 

και της αγάπης το φιλί
του πρωινού 
χαμόγελου η αυγή !

Άτιτλο

Κι οτι οικοδόμησε ο καθρέφτης 

ένα τριαντάφυλλο στον ώμο 

να χει ο άνεμος καρδιά !

Ποτέ δε θα μάθεις

Ποτέ δε θα μάθεις 
πως ανθίζει ένα λουλουδι 
αν δεν το αγκαλιάσεις όπως ο ήλιος 
να απλώσει 
τα φύλλα του στα χέρια σου 
αν δεν του τραγουδήσεις 
να σου πει για τα πουλιά 
που παίζουν στα κλαδιά του
αν δε του γελάσεις 
να σου δείξει τα κρυφά του δάκρυα
αν δε κοιτάξεις το χώμα του
να ξεσκεπάσει τις ρίζες του 
αν δε το αφήσεις να ανασάνει 
να σου χαρίσει το άρωμα του
για αυτό σου λέω άνθρωπε
πρόσεχε .. πρόσεχε 
τα δάχτυλα σου !

Μουσική βυθού

Έτρεχα 

μέσα στα σπλάχνα της μουσικής 

τον είδα 

να κουβεντιάζει με τη θάλασσα

γέμισα αλμύρα 

Το στόμα του γαλάζιο κύμα 

δίνη 

που ρούφηξε το είναι μου

έμεινα 

στο στέρνο του 

να τον ακούω να τραγουδά

πάνω 

στα ανθισμένα νερά !

Άτιτλο

Φθινοπώριασε

κι ετούτο το μικρό καλοκαίρι 

δε λέει να δέσει τα κύματα 

Ποιος το μπορεί 

να κρατήσει τη θάλασσα;

Πρώτο πέταγμα

Ήθελα να πω .. να προσέχεις 

και χαμογέλασες 

να σου πω να μη φοβάσαι 

κι άνοιξες τα χέρια σου φτερά 

να κρύψω τον φόβο 

με ύφος κατακτητή με κοίταξες 

να διώξω το άγχος μου 

μου μίλησες για το αντάμωμα των φίλων 

σου μίλησα για κείνο το πρέπει 

μου απάντησες με ένα γιατί 

που όμως χόρευε στα μάτια σου 

πόσα μου δίδαξες μικρό μου 

ψέλλισα μόνο σ αγαπώ 

κι εγώ απάντησες 

κανείς δεν ήξερε τον δρόμο 

μα είναι  σειρά σου να πετάξεις 

Πέτα μικρό μου !

Γη ξάστερη

Γιομάτος ήλιο τούτος ο τόπος 
κι ανήλιαγα πουλιέται 
Μα θες να ξυπνήσουν οι παπαρούνες του 
αλί σε αυτόν που πάνω τους 
άπλωνε την αράδα του δίχως φειδώ 
στης αυλακιάς το ψέμα 
αλί στο μέτρο του άδικου 
που αναπαμό δεν βρήκε 
Ξάστερα θα βρει το βιολί 
αγνάντι το θηκάρι 
που κρύβει νιό και κοπελιά 
στου δίκιου τους το μερτικό 
να στήνει λευτεριάς χορό
με της πορφύρας το φουρό !

Γειτονιές

Οι γειτονιές μυρίζουν γιασεμί 
κρατούν στο στόμα το φως της καρδιάς !

Άτιτλο

Και ξέρεις πόσο όμορφο είναι;
Αυτό..
που από όπου κι αν κοιτάει το φεγγάρι
στα μάτια μας
μια θάλασσα αγάπης συναντά!

Άτιτλο

Φυσάει λιακάδα στο μώβ
χτενίζει τα φτερά της η Ανατολή !

Ταξιδι στο ηλιοβασίλεμα

Κι ώσπου να μυρίσει το χάραμα
θα τραγουδώ για τα κλειστά μάτια του ήλιου
Έτσι που μια βαρκάδα να σεργιανά
το ποτάμι της νύχτας στα ζεστά νερά των ανθρώπων
Έτσι που σιγά σιγά κρατώντας σε απ το χέρι
κι υψώνοντας το πέλμα θα φτάσουμε
στο βάθος της ψυχής
Κι εχει γλυκό ταξίδι το λιβάδι της !

Διαβάσεις

Κι όσο η πλατεία γέμιζε 
ήρεμους και ταραχοποιούς 
ηλίθιους και έξυπνους 
σοφούς και αγράμματους 
προβληματικούς και υγιείς 
αφορισμένους και θεούς 
ονειροπόλους και νεκρούς 
άταφους και ζωντανούς 
εκείνο έτρεχε 
έτρεχε 
έτρεχε να παραμείνει 
άνθρωπος 
απέναντι στον ήλιο!

Λεπτο-δείκτες

Μάτια ..καρφωμένα
στο φως του σκοταδιού
οι μπάντες της καρδιάς
ξεκινούν το γύρισμα
του λεπτοδείκτη
φορά στη φορά
κι ένας χτύπος
δέσαν τον ήχο
άνοιξαν τον ψίθυρο
τα λόγια τους δυο τατουάζ
που σμίξαν τα χέρια
βρέθηκαν .. αστέρια !

Κι υστερα μου λες γιατί

Κι ύστερα μου λες γιατί μελαγχολώ
κοιτώ τη θάλασσα καίγεται 

πετώ στο χορτάρι  κι ο κεραυνός το λιώνει 

μυρίζω τον άνεμο κι ο Χασαν 

τη στάχτη του μαζεύει

να κανακεύει το τσιγάρο στα χείλη

θυμώνω , αστράφτω 

σκοντάφτω στον τοίχο , γκρεμίζεται 

σπάω το φράγμα της άγονης θάλασσας

με το κεφάλι μια βελόνας 

περνώ διάφανα το σκοτάδι 

δραπέτης από μένα 

την μια ξυλοβεργα κρεμασμένη 

στα στήθια του Λευκού Πύργου  

ανεμίζω σημαία ανθρωπινή 

ποδοπατώ τους γκρίζους λόφους 

χαιρετώ μια ανεμώνη 

τραγουδώ να ακούσουν οι γλάροι 

μη χάσουν το ταξίδι της απάνεμης λύρας 

χορδές που φωλιάζουν τα άστεγα μπλουζ 

στις ομπρέλες παίζουν πουλιά 

δεν ξέρουν τι δίνουν κι απλά το χαρίζουν 

στον κόρφο μου ζεσταίνω ένα τζίτζικα 

τραβά το πέτο του καλοκαιριού 

βρίσκω ακόμα τους μίσχους των γέλιων 

δεν παραδίδονται ,δεν παραδίδονται οι ψυχές 

βγαίνουμε αγκαλιασμένοι απ τα κουκούλια μας  

Φθινόπωρο κι ακόμα οι πεταλούδες ανθίζουν !

 

Άτιτλο

Πόσα χρώματα να χει ουρανός; 
να ήξερα τι ύψος παίρνει το χάδι
που να ναι του ατέλειωτου η κορυφή;
να έβρισκα την άκρη του ωκεανού
πόσες φορές μιλούν τ άστρα;

πάλι .. πάλι τυφλά 

με έκλεισες 

στο βλέμμα σου !

Άτιτλο

Δυο δάχτυλα του κόσμου η σοδειά
κι ακάματος ο κύκλος της αγάπης !

Μη μιλάς

Άηχη έτσι χωρίς φωνή
μη μιλάς να σωθείς
κι έχεις τόσα να πεις
να πετάξεις τ αγκάθια ψυχής
τόσες φωνές κραυγές
που θες να αφήσεις λεύτερες
να σπάσουν να ακουστούν πληγές
εικόνες θολές γυμνές
άσπρες χρωματιστές
κυματίζουν στου νου σου το χθες

Σσσσσς μη μιλάς
μη μιλάς να χαρείς
έτσι σου παν θα ζεις
Χαμηλά χαλαρά σαν βιολέτα
που γοβάκια φορά
με τακούνι χρυσό
και ασήμι σε φιόγκο διπλό
δυο γλάροι στη ματιά σου
σου θυμίζουν τα λευκά όνειρα σου
τα φτερά τους δεμένα στα μαλλιά σου

κρύψου στη γωνιά της βροχής
κει που ανθίζουν οι στάλες
στρώσε άσπρο σεντόνι
με φιλί μιας κροτίδας στιγμής
τώρα ο χρόνος σου τρέχει
σαν νεράκι κοραλλένιας πηγής
στο κελάρυσμα ρίξε μια σταξιά
από ατόφιο θυμάρι της γης
να χαράξει το δρόμο
σε στρατί μιας γαλήνης πνοής

σσς….κάνε μόνο σιγή
μη τρομάξει η αυγή
και εσύ θέλεις να πεις
για το γυάλινο κάστρο
που κρατάς μες στα χέρια
σε ένα ανέμελο άστρο
αψηφώντας τ αγιάζι
ξαγρυπνώντας στη μέρα
με του ήλιου φλογέρα
κι απ αστάρι ένα χάδι

στο περβάζι σου μείνε 
και αθέατη τα λόγια τους πίνε
μην σκιαστούν και χαθούν οι σκιές
αδειανές και μικρές 
πάνω στο άγιο σου σώμα
θα μιλούν για υποσχέσεις 
θα μοιράζουν του κόσμου χαρές
φωτοστέφανα δάφνες φορούν
υπηρέτες σε ένα κάλπικο κόσμο 
τα ψιχία τους ψάχνουν να βρουν

σου είπαν μη μιλάς να σωθείς
κι απ την τρέλα να βγεις
με αργούς τους ρυθμούς η ζωή
σου αλείφει το σώμα σε βαφτίζει ‘’ Σιωπή ‘’
Αχ να μπορούσες να δεις 
την σιωπή την υφαίνουν οι αλήθειες ψυχής 
να μπορούν να μιλούν οι φωνές της οργής
μα αν τσακίσει το φράγμα το θυμό θα γευθείς
κι απ την άκρη του τούνελ 
ηλιαχτίδα θα φέγγει προς το φως της ζωής 

‘’ είναι στιγμές που η σιωπή είναι χρυσός 
μα είναι φορές που γίνεται πραμάτεια
για της ψευτιάς το βιός
είναι καιρός να πάψει του άχρωμου ήχου η βοή 
να πεις το φτάνει μου σώθηκε η αντοχή ‘’

Γεμίσαμε ψεύτικα δάκρυα 
και ξεχάσαμε 
τη γλύκα από τα δάκρυα της χαράς !

Ιχνηλασιες

Οι απαιτήσεις μεγαλώνουν
τα κύματα μικραίνουν 

τα όνειρα στολίζονται 

με κόμπους αγκαθωτούς 

ο έρωτας ξεφυλλίζει τις σελίδες του

τελειώνοντας το ένα βιβλίο 

κι αρχίζοντας το άλλο 

η αγάπη ματωμένη γυρνά 

από λέξεις τσουκνίδες

η προδοσία καινούργιος φθόγγος

που μπαίνει παντού 

εύκολα και γεμάτος θαυμαστικά 

Το δωμάτιο γέμισε γκρίζες τελείες

Φυσά γλυκό το αεράκι 

Στα πόδια της πολυθρόνας 

μια πεταλούδα 

δε χάθηκαν ολα !

Στο λιβαδι με τις κοκκινες παπαρουνες

Φόρεσε το πιο μακρύ της φόρεμα .
όχι πως ντρεπόταν για τα πόδια της 
Δυο όμορφες γάμπες που κράταγαν το κορμί της 
σαν στήλες που καμάρωναν το στέγαστρο τους 
Μα να .. είναι που δεν ήθελε να φανούν 

εκείνα τα γδαρσίματα,που είχαν αφήσει 

τις ούλες τους στο μέχρι τώρα διάβα της 
πινελιές που φανέρωναν το πέρασμα της

από άγρια γιοφύρια, χαλικωμένους δρόμους

 που πλήγωναν το πέλμα της 
κι αντάριαζαν τις μνήμες του βυθού της .
Πόσα δεν αντάμωσε στο δάσος της ζωής 
κρυμμένες  σπίθες  που φόρτωναν 

πειρατικές σημαίες και στοίβαζαν 

στα αμπάρια τους λάφυρα

σκισμένων ιδεών, μικρές πυγολαμπίδες 

που πέταγαν στα μαλλιά της 
αφήνοντας το νόημα της ζωής 

να ζουζουνίζει στο νου της.
Κρατούσε στα χέρια της τα μικρά της φτερά
εκείνα που γέμιζαν τα βράχια μ αγριολούλουδα 
κι άνθιζε η μοσχοβολιά της ρίγανης .
Οι δικές της πνοές που φώτιζαν 

σαν αγρίμια στο σκοτάδι 
και μέρωναν στην ανατολή της μέρας .
Το λουλουδένιο της φόρεμα κένταγαν οι μυγδαλιές 
τύπωναν  τα μπουμπούκια της πασχαλιάς 
έραβαν το φουρό του οι δαντελένιες ακρογιαλιές 
κι εκείνοι οι ήλιοι στυλώνονταν στο στέρνο της . 
Πήρε το δρόμο κι άρχισε να σεργιανά
στον  δρόμο της φοίταγαν γελαστές τριανταφυλλιές 
με σπουδές στον άνεμο και στο λιοπύρι .
Σε λίγο ..σε λίγο θα έφτανε στο δικό της λιβάδι 
Στο πράσινο χόρτο που μεγάλωνε  

τις κόκκινες παπαρούνες!

Με βήματα Ανατολής

Έρχομαι κάθε μέρα κάθε ώρα κάθε λεπτό
σαν καλημέρα που ξεδιπλώνει στα μάτια σου
αγκαλιά να ξυπνήσουμε τις γαρδένιες
να σμίξουν τα πουλιά στο πρωινό τους κελάηδημα
Τα χέρια μου ένα ουράνιο τόξο
που από άκρη σε άκρη αγκαλιάζουν τον κόσμο
σε μια δαχτυλήθρα που χωρά δυο καρδιές
Σβήνω τα σύννεφα μη και ακουμπήσουν
το μαξιλάρι σου, εκεί που θέλω
μόνο να φυτρώνουν μουσικές
Ανάμεσα στους χτύπους διαβάζω
χαρμόσυνες οξείες και κόμματα που χορεύουν
Χτυπώ τα πεταλλα της μπουκαμβίλιας
να απλώσουν τα δίχτυα τους στον ήλιο
έτσι που τίποτε άλλο απ το φως
να μην στολίζει τα μαλλιά σου
Πόση ακόμη καρδιά σου χρωστώ
τόσο ατέρμονα χτυπάς .. αγάπη !

Άτιτλο

Κι από μια χαραμάδα 
γιορτάζεις 
μια αιώνια άνοιξη !

Άτιτλο

Να θυμάσαι 

ειναι γλυκό το φιλί της καληνύχτας 

όταν κερνάει ένα χαμόγελο !

Μοναχικός πίνακας (Αφιερωμένο στον Φ.Μ.)

 Πάει καιρός που δεν έμπαινε σε καλούπια 
Τα παπούτσια του στο πάτωμα μικροί εργάτες 
Ο αέρας του καθαρός, μαζεμένος 

από ατόφια σκουριασμένη σκόνη 

βαμμένη στα χρώματα των λουλουδιών

Αιώνιος μαθητής της μοναξιάς της γλώσσας 
που μετρά το πηγάδι με τα γαλάζια νερά 
Μια καρέκλα και τόσες όμορφες 
λαμπερές σκιές στο σκοτάδι
Σημάδι της ζεστασιάς, τα άστρα της θάλασσας
κυράδες με πολύχρωμες φούστες, ραμμένες
στα κρόσσια των φωτισμένων βράχων . 

Κόκκινες κηλίδες, δεμένες στις κλωστές 
του στέρνου , βουίζουν στο στόμα του 
χάδια τρυφεράδας, στα χέρια του μικρού αγοριού.
Γεμάτος αγάπη ,προσκυνητής στο φως .
Απούλητος στην αγορά της επιφάνειας 
πιστός στον κύκλο των αξιών
Απούλητος  
αυτό 
το γάργαρο γέλιο του !

  

  

Αγάπη

Ταξίδευε πάνω στα χρυσοκόκκινα φύλλα 

μονάχα ο ήλιος ήξερε το όνομά της!

Άτιτλο

Οι φίλοι δακρύζουν με τη λύπη σου 
γελούν με τη χαρά σου 
οι υπόλοιποι ψάχνουν το γιατί !

Άτιτλο

Μην υποτιμάς τους σπόρους 
φυτρώνουν μαργαρίτες !

Ανοιχτά του δρόμου

Μιλώ για το παιδί

και κάπου εκεί χαρούμενα παίζεις 

κρατώ μια χούφτα θάλασσα 

και είσαι το καράβι της 

μυρίζω ένα λουλούδι 

φορά το άρωμά σου 

φοβάμαι 

σε βλέπω που τρέμεις 

δακρύζω 

πέφτει απ τα μάτια σου η βροχή

γελώ 

είσαι ο ήλιος που ανθεί

λυγώ στα γόνατα μιας ρυτίδας 

απρομάλλικο σύννεφο γίνεσαι 

μιλώ για ονείρατα 

κι είσαι η λέξη μου 

μετρώ τα δάχτυλα της θάλασσας

το κύμα της εσύ

σκεπάζω το πέλμα της προσφυγιάς 

ξυπόλητος διαβάτης μου εσύ 

κοιτώ το άδικο της γης 

το βλέμμα σου αγκαλιάζω

μετρώ τους σπόρους του ροδιού

βάφω τα χείλη σου κόκκινο φιλί 

απλώνω τα μάτια μου στα αστέρια 

και είσαι η τροχιά μου 

ανοίγω τη φαρέτρα του έρωτά 

το βέλος του εσύ 

Μοιράζομαι 

ένα κομμάτι του ουρανού μου εσύ

Βλέπεις , βλέπεις άνθρωπε 

πόσα σκαλιά έχει η αγάπη ;

Λείπεις;

Γαλάζιοι κόποι

Και να δεις που

αυτοί οι τρελοί κι ονειροπόλοι 

κουβαλούν ένα χαμόγελο 

απ άκρη σ άκρη 

από μικρά ονείρατα, 

κόκκους της αμμου

στοιβαγμένους 

στη μέση μιας θάλασσας 

Κι εχει ενα τόσο όμορφο φεγγάρι! 

Άτιτλο

Ει εσύ με τα ψηλά ρεβέρ
Ξέρεις που κοιμούνται τα πουλιά
σαν ονειρεύονται;

Αν βάψεις τη νύχτα
δος της το μπλε και το κόκκινο
να γελά η θάλασσα
στο βυθό της αγάπης !