Στα φτερά της καρδιάς 

ακολουθούν οι αισθήσεις 

Ψιθύρισε αγάπη !

Και χάνεσαι και χάνομαι 

και διψά το ηλιοβασίλεμα 

πεινά η αύρα της μέρας

λαχταρά τ ανοιχτό του ορίζοντα 

Κι όλο που γύρω μου γυρνάς 

σαν από ανάλαφρο ανεμακι

γεμάτο που στο σταρένιο βλέμμα

παίζουν ανέμελα τα κύματα 

Κι αντίλαλος γίνεσαι 

σπίθα σου είμαι μη σβήσει η φωτιά 

κι ολούθε συναντιόμαστε 

σαν τατουάζ σ αστείρευτη πηγή 

έναστρο αντιφέγγισμα του ουρανού στη γη !

Στα ακρογιάλια κοιμούνται τα βότσαλα 

νιώσε.. άκου τη μουσική τους 

φυλά ζεστά η αγάπη  !

Μετρούσα τα χρώματα 
στον ωκεανό του κόσμου 
όταν συνάντησα το φως της ψυχής σου 
με ενα της σινιάλο 
δέθηκα στην άκρη της θάλασσας 

κολύμπησα

στο βυθό του αέρα της 

άγγιξα 

τ ατέλειωτα αστέρια της  

ήπια  

το δροσερό φιλί της αλμύρας της 

στο βράχο 

γνώρισα τα κοράλλια της φωτιάς

κι εκει πάνω στην άμμο της

ζωγράφισα 

με δάχτυλα ψυχής ..την αγάπη !

Να λογιέσαι
αυτά που μιλάς 
σπουδαίο ειναι 

μα ολόφωτο ειναι 
να κουβεντιάζει 
καρδιά με καρδιά

σαν πως να μύρισε η στιγμή 
τα κύτταρα των λουλουδιών! 

Μύρισε ανατολή
κι ακόμα φτερουγίζουν 
κόκκινα αστέρια
Ορμήνια της νύχτας 
να ανθίσουν φυλλωσιές 
γόνιμης γης 
στο ύψος της ψυχής 
Όμορφα που γελάς 
φιλί !

Με ένα απαλό μοβ

ήθελα να κλείσει 

τα βλέφαρα το σούρουπο

χόρευα 

στο φουρό της ανεμώνης

όταν με βρήκες

λευκός υάκινθος

σαν από γη 

αλλοπαρμένης πέτρας

φιληθήκαμε
γυμνοί απο εμας 

στο ταγκό των λουλουδιών

πόσα χρώματα βυζαίνει 

η άνοιξη σε ένα βλέμμα !

Κι όμως ακόμη τα νυχτολούλουδα 
γεμίζουν τις χούφτες 
της νύχτας με κόκκινο πιοτί 
να πίνουν οι καρδιές
Μεθούν τα ποτήρια που μ αγάπη 
τα χείλη φιλούν!

Κι είδε τις πράξεις
να γελούν
να μιλούν
να γλεντούν
να τραγουδούν
να δακρύζουν
να παίζουν
κι όταν έκατσε πλαι τους
μικρός αποσπερίτης
έμοιαζε να μετρά την άμμο
κι εκείνος κόκκος
που ανάμεσα τους
έσβηνε τα λόγια
φυτευοντας ..τριαντάφυλλα!

  

Σφράγισαν τα χείλη
ανταμώνοντας το φιλί της νύχτας
Να ναι εκείνα 
τα γλυκόλαλα νυχτοπούλια
που κελαηδούν , το σφύριγμα
απ το απαλό αεράκι ,
τούτο το σκαστό χαμόγελο
που σταξε το νεράντζι
ή κείνα τα κρυμμένα αστέρια
που ανάβουν τις σταγόνες
να ποτιστεί το φως
α!! κι όμορφα
που μυρίζει αγάπη !

Όσο
και να βουίζει
ο αγέρας
τον ψίθυρο
της καρδιάς 
να κρατάς

στη μουσική χωρά ίσα
η μελωδία κι ο στίχος!

Στις φωλιές των πουλιών
πρώτη φορά χορέψαμε
μαζεύοντας κλωστές
να χτίσουμε τον κόσμο
στα μάτια του ουρανού
Κρίνα λευκά που γνώρισαν
τον έρωτα στις μελωδίες
της αγάπης

Άναψαν κεριά τα χρόνια
και πως .. γίναμε γλάροι!

Τόσο γκρίζα τα μάτια σου 
που γρήγορα νύχτωσε 
είναι κι αυτός
ο φλοιός της γης 
που βαραίνει στα βλέφαρα σου
είμαι κι εγώ που θέλω να γελάς
-να ζωγραφίσω τη νύχτα με χρώματα ..είπα
κι άρχισε να τραγουδά τ αγέρι
έχει μια γεύση μέντας τούτο το βράδυ !

Ένα φιλί στεφανώθηκε 

κι ο κύκλος  χώρεσε τα μάτια 

στο φως της αγκαλιάς !

Ακριβέ μου

πόσα πλάνα δε στρίμωξα
στα σπλάχνα σου ,βυθίζοντας τα λόγια
στα βαθιά του δρόμου
στην αρχή μια ελεύθερης σκέψης
Εκεί που οι αχινοί κουρνιάζουν
μη συναντήσουν το πέλμα
κι η θάλασσα μιλά με τους σταυρούς της .
Κανακεύω τις αρχοντιές της απλότητας
στο ανάκλιντρο λυχνάρι της ψυχής
Πως!!! ανταμείβονται οι λέξεις
δεμένες στα δάχτυλα σου
Φωτεινέ αλαφροΐσκιωτε ήλιε
την πρωτιά σου πλανεύω
στα σύνορα της ζωής
με μάτια σταυρωμένα
στα ασύνορα του κόσμου
στα ρούχα τ απλωμένα
στης λεύκας τ ακρογιάλι
στον ίσκιο που βυζαίνουν
οι νότες της αυγής !

Άνθρωποι

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι
αυτοί που ίσως δε συνάντησες
και ίσως να μην συναντήσεις ποτέ
για αυτούς αξίζει να τραγουδήσεις
να χορέψεις κάτω απ τον ήλιο
να μιλήσεις στα χορτάρια
και να απλώσεις τη φωνή του αηδονιού
να ξυπνήσει το χάραμα
γιατί υπάρχουν οι μελωδίες
που παίξανε στη σιωπή σου
Κείνοι που αγκαλιάζεις
την ώρα που όλα μυρίζουν στάχτη
γιατί υπάρχουν τα αγέννητα λουλούδια
που δέσανε στη μυρωδιά σου
γιατί πλάι τους γέλασες
γιατί σου θύμισαν την γεύση του καλοκαιριού
γιατί σαν άλλοι μετανάστες κατοίκησαν στη χώρα σου
γιατί σ άκουσαν την ώρα της σιγής
γιατί σε γνώρισαν πριν σε κοιτάξουν
για αυτούς τους ανθρώπους
που τίποτε δε ζήτησαν κι όλα σου τα χάρισαν
γεννιέται πάλι και πάλι η ζωή
Αν τους συναντήσεις ή μάθε τους
και νιώσε το φιλί τους ή πέρνα τους απλά
δίχως να τους δεις .
Τούτοι οι άνθρωποι οι πολύτιμοι
δεν έμαθαν να σεργιανούν σε γυαλιστερά πατώματα
μυρίζουν χώμα κι αγριοκέρασο .
Αν τους φιλέψεις το ψωμί θα βρουν το νέκταρ
που κρύβει η ψυχή .
Τούτοι τρελοί κι ονειροπόλοι μοιράζονται
στου δρόμου τα στενά με ένα παπούτσι
δυο τσιγάρα μα με έναν θησαυρό καρδιά
Σε τούτους τους ανθρώπους υπόκλιση
κάμω βαθιά κι ως ένας πια προσκυνητής
το βιός μου μια ψίχα μες του καιρού τη ζύμωση
που αντάρτη εχει αγάπη κι όπλο δυο μάτια παιδικά!

Θα θελα να μπορούσα

να σου δώσω τα αστέρια
να μη σου λείψει ποτέ
ο χορός των άστρων
να ανάβω το φεγγάρι
κάθε που θα αντικρίζει
το βλέμμα σου
να σεργιανώ
το σώμα σου σαν ηλιαχτίδα
μη και σου λείψει η ζεστασιά
να φορώ το καπέλο του χρόνου
και στο γείσο να ναι
μόνο η άνοιξη να σου γελά
να περπατώ στα πλακόστρωτα
του νου σου φυτεύοντας
πέργκολες με τριανταφυλλιές
να μαι το καράβι σου
που ξέρει να ημερεύει θάλασσες
να δίδασκα κοράλλια να σου τραγουδούν
να ήμουν λέει μπαλκόνι του ουρανού
να φτέρωνα τη μέρα
αηδόνια να σου τραγουδούν
και σαν πλαγιάσει η νυχτιά
την άρπα να χω αγκαλιά
κι απ τις χορδές της
κύματα σωρό σε ένα ρυθμό
νανούρισμα γλυκό να ακουστεί
να σβήνει κάθε γκρι
κεντώντας με χρυσή κλωστή
Μα ξέρεις ότι
δικό μου έχω πιο πολύ
ειναι η ψυχή
κι αυτή σου την χαρίζω
να ναι στα στήθια σου διπλή !

Τόσο απαλά που έπεσε το λιόγερμα 

στα χέρια μου που ακόμα κι εκεινες οι πετουνιες

που σκόρπισαν στα μάτια ζήλεψαν 

το πέπλο της γαλήνης του 

Kι αυτά τα μικρα γιορτάνια της ποίησης 

πως απ το παράθυρο του κόσμου 

μεγάλωναν στα στήθια άνοιξες που μιλούν

στη ράχη μιας πεταλούδας

ζεστα που μυρίζουν το άρωμα του ιάκινθου

α ομορφιά μου ! χτυπά του ήλιου ο ήχος

κι εσύ της καρδιάς εισαι στίχος !

Η πιο μικρή απόσταση
η σκέψη σου στην καρδιά μου
τι γλυκιά μουσική !

Στου ήλιου τις μυτιές

Δέκα φορές
στο πούλημα
και τρεις
στη λαιμητόμο
άδικα έψαχνες βροχή
καθάριο να βρει δρόμο

χιλιάδες κλείστηκαν σοφοί
στου θρόνου τα βιβλία
κι απόμειναν
κιτρινισμένοι οι ναοί
κι άδεια τα σοφιστεία

το γαλανό σου φόρεμα

το άσπρο σου μαντήλι

φάρο στολίζει στα στεγνά

κι ανέμη από κοχύλι

μέτρα τις ώρες που θα ρθουν
στο τάσι που χαράζει
μες της αλμύρας το φιλί
το αύριο ήπιε και γιορτάζει

στις πλάτες φόρεσε ζωή
στα χέρια το δοξάρι
το χώμα τάζει επανάσταση
κι η λύρα λευκό μποστάνι 

δε χάθηκε ο ουρανός

ανάβει της μηλιάς κλαρί

κόκκινο φύλλο να φανεί

στη ρίζα που γελά ζωή

γλέντα στου ήλιου τις μυτιές
στου φρέσκου αέρα τις χορδές
φύτεψε τις σπίθες σε καντήλι
να γεννηθούν φωτιές
να στάζουν πανηγύρι

κι αν χάθηκε η θάλασσα
ωκεανοί θερίζουν
σπέρνοντας πέλαγα ανοιχτά
χαρές να αρμενίζουν !

Περίεργη που είναι η νύχτα
Τόσα άστρα της φύτεψαν
τόσοι χοροί τους της χαρίστηκαν
κι αυτή το πέπλο της ρίχνει
να αγκαλιαστούν καρδιές
σε να βαλς με τις δικές της μουσικές !

Σχοινοβάτης

Άρχισα να μετρώ
τις αργές
σταγόνες της βροχής
να ξεχαστώ
Τις μικρές τελείες
που κυλούσαν
στο βλέμμα μου
από το πύκνωμα
του σύννεφου
Σαν σχοινοβάτης
να ακροβατώ πάνω τους
διάλεξα το κενό
να ξεφύγω
τίποτα
η σκέψη μου
ειναι δεμένη
γύρω από ..σένα !

Σπουδαίο είναι 
να ανάβεις μια φωτιά μεγάλη 

να ζεστάνεις τον κόσμο

μα πιότερο πολύτιμο ειναι 

να κρατήσεις στα στήθια 

μια άσβηστη σπίθα

να γνωρίζεις την ψίχα του

κοιτώντας τον μ αυτή!

Ωσπου άνθισε στον κήπο 
ευωδιαστό τριανταφυλλο 
που σπόρο το είδα 
και βύζαξε το στέρνο φωτιά 
Αγέννητα ποιεί η αγάπη το φως
ανεγγιχτο φιλί να χαριστεί !

Στον κόσμο των ποιητών 

Περγαμηνές  
γραμμένες στο όρος της ψυχής 
βαμμένα στολίδια
από όραμα …ζήση ….όνειρα
θέλω .. γρηγοπόδαρα άλογα 
που καλπάζουν στον κάμπο λευκής σελίδας 
ανάμεσα στο τίποτα και στο πολύ
λέξεις που τρέχουν 
σε μονοπάτια ατραπούς με ολόλευκες 
νιφάδες χιονιού και καυτές ηλιαχτίδες  
κυνηγώντας κύκνους ελευθερίας 
ζωγραφισμένες πορφυρές καρδιές
σε πίνακα αγάπης και μοναξιάς 
έρωτας που κυλιέται στο γρασίδι 
της σκέψης και της εικόνας
πλανεύτρες αγκαλιές φιλιά ματωμένα
χάδια ερημωμένα απόκοσμα γυμνά
μαγικός χορός μ ανάλαφρα βήματα 
καράβια με κατάρτια ψηλά 
φορώντας γλάρους για πανιά
ταξίδια φουρτουνιασμένα ..δειλά 
ζεστές κορυφές της έκστασης 
παγωμένες κυριακές καλοκαιριού
μελωδίες του νου της ψυχής 
κρυμμένες αποδοχές σε φιλιά σκοτεινά
λευτερα πουλιά σ ουρανού αγκαλιά
χαμόγελα  μοιρασμένα στου κόσμου την τροχιά
αγνά .. θολά και διχασμένα 
λόγια απλά που ξεπηδούν απ τα σωθικά 
αγγίζουν του κόλπου σου τα νερά
φράσεις κομμένες από φανταχτερά κορμιά
σε επιφάνεια στρωμένη με γυαλιά
πίκρες νεκρών κλεμμένων στεναγμών
νούφαρα νοτισμένα σε ρυάκια στεγνά
στάχυα που έπαψε ο ήλιος να κοιτά
κι εσύ … ερευνητής 
στα γράμματα ψάχνεις .. να δεις 
την μοναδικότητα …στο άγνωστο 
γυρεύεις την αλήθεια ….της ψυχής !
11/9/2012

Γλυκό σταφύλι
..........................
Βραδάκι πια
Κείνο το φεγγάρι έσκασε μύτη
στο μπαλκόνι κορδωμένο
για την ομορφιά του
Σαν άλλος επόπτης γυρνά
κοιτώντας τις ανέμελες
σειρές των αστεριών
Μικρά σχολιαρόπαιδα
που τρέχουν στο γύρο του ουρανού
χαρούμενα που όλη η αλάνα του
θα ταν δικιά τους να παίξουν ,
να αναβοσβήσουν τα φώτα τους
κάνοντας σινιάλο στα ήρεμα κύματα
Ένα γλυκό αεράκι τυλίγει τους ώμους
και τραγουδά στα μαλλιά της γαρδένιας
Η φτέρη άπλωσε το αραχνοΰφαντο νυφικό της
να ξεγελάσει τα μάτια του τζίτζικα
Εκείνος με τη σειρά του, θαυμαστής
του ωραίου, φόρτωσε τον αυλό στα χέρια
κι άρχισε το τραγούδι του
Να ταν η μελωδία που κένταγε
τούτο το γλυκοφίλημα της σιγής
ή μήπως έφτανε να ακούσω
να με φωνάζεις την ώρα που
ξεκλείδωνα την πόρτα της ψυχής σου
Εδω είμαι σου μήνυσα απλώνοντας
το χέρι να κρατηθεί το όνειρο
κι όλα πως μύρισαν
σαν φρεσκοφτιαγμένο γλυκό σταφύλι!

Κι όσο αγαπιόμαστε
πως ερωτευεται
η άνοιξη το γαλανό της κύμα !

Ένα βήμα να πατά ξυπόλητα

το φρεσκοπλυμένο γρασίδι

μια μουσική να κυνηγά γλυκά 

τον άνεμο στο σώμα της ψυχής 

κι ενα πετάλι να γυρίζεις τον τροχό 

προς το τραγούδι του ήλιου

την ώρα που γυμνά τα μάτια
θωρούν τον ίσκιο της αγάπης !

Τραγούδα βρε Λουκία

Και κάθε μέρα ένα καινούργιο ωχ
και που να το βάλεις
γέμισαν τόσο οι τσέπες από δαύτα
Έτσι κι ο Μηνάς ξεφλουδισμένος γυρνούσε
μες το σπίτι παραμιλώντας στο πρωινό
σαν και θα του απαντούσε να του λεγε
τουλάχιστον τι χαμπέρια θα του δινε σήμερα
μ αυτό το νοίκι που δεν κατάφερνε
να μεγαλώσει το μπόι του στα γρόσια 
της χούφτας του να φίμωνε το στόμα 
του μπάρμπα Θόδωρου.
Έχω ανάγκες Μηνά πρέπει να με πληρώσεις
η Δήμητρα η κόρη του μεγαλωμένη
με φώτα βιτρίνας ήθελε να κάμει το χρονιάτικο
ταξίδι της στο Παρίσι .. τίποτα δεν της χώραγε
απ τα περσινά της ρούχα ..καλοφαγού βλέπεις
Καταλάβαινε ο Μηνάς μα τι να κάμει
το μικρό ψιλικατζίδικο στη γειτονιά ήταν
Δεν είχε πολύ περασιά .
Κι ύστερα λιγόστεψαν τα τσιγάρα 
κι οι σοκολάτες πια είδος πολυτελείας .
Καμιά φορά του τραγουδούσε η κυρα Λουκία
α !! είχε ωραία φωνή η γυναίκα του
ξεμυαλίστρα του νου του την έλεγε
Σήμερα λοιπόν το αποφάσισε
κείνες τις μικρές οικονομίες 
που είχε στην τράπεζα θα τις σήκωνε 
για το νοίκι για ώρα ανάγκης έλεγε,
μα μήπως τούτη η ριμάδα 
η ανάγκη είχε ένα όνομα;
όπως και να την έλεγες στα πόδια γυρνούσε .
Να κοίτα τώρα ανάγκη λέει ο Θόδωρος ανάγκη και το νοίκι
ανάγκη το νέο προφίλ της Δημητρας ανάγκη 
και το μισοάδειο ψυγείο.
Άνοιξε το κονσερβοκούτι των πλασματικών ιδεών α !! εκεί όλα ήταν ωραία . 
Από κανάλι σε κανάλι μάθαινε για το πως
μαγειρεύεις αστακούς τι όμορφα που περνά ο κόσμος ανταλλάσσοντας
τις κατσαρόλες με την εικόνα,έτσι να ζωντανέψει λίγο βρε αδερφέ .
Α !!πέτυχε και τις πολιτικές διασταυρώσεις 
αφεντολόι που θαρρεις και μετρημένα  ανταμωνε λαφυρα σε διαφορετικό ρυθμό . 
Ωπ κι εδώ η λέξη ανάγκη ..ανάγκη κατανόησης
στο σύστημα γιατι πρέπει να βαδίζει τόσο σάπιο
που η αναλγησία να χτυπά στο κόκκινο και να ραγίζει πάλι για να ξυπνήσει 
το χαμένο έδαφος ανάγκη φίλε μου ανάγκη . 
Ανάγκη και πόσες ανάγκες πάτησαν η μια την αλλη να υψωθει 
το μποι και εκεινο λαστιχωτό χτυπά κατά το θέλημα του κύρη του .
Βρε μπας και τούτη η λέξη τόσες γλώσσες έμαθε μονάχα 
για να μην ξεχωρίζουν τα σπάρτα απ τα άσπαρτα;
Φόρεσε το σακάκι του να φύγει . Ευτυχώς μικρός ο δρόμος απ την τράπεζα
θα τα βγάλετε όλα; ρώτησε ο ταμίας λες και μιλούσε για στοίβες άχυρων
350 ευρώ όλα κι όλα ε και λίγο συμπλήρωμα που μάζεψε
θα τέλειωνε τούτο το πανηγύρι του πνιγμού .
Ο κυρ Θόδωρος μες τη χαρά μόλις του τηλεφώνησε έτρεξε
να παραλάβει το απόθεμα της κακιάς ώρας .
Σε ευχαριστώ κυρ Μηνά μου ανάγκες βλέπεις . άντε πάλι μουρμούρισε
Μπάς κι αυτής της λέξης χρειάζεται να της φορέσουμε δίχτυα ; ψιθύρισε
μα μόνος τ άκουσε . Δεν είχε πια άλλο όρεξη για δουλειά κλείδωσε το μαγαζί έτσι κι αλλιώς άνθρωπος δεν πατούσε και κίνησε για το σπίτι .
Μπαίνοντας βρήκε τη Λουκία του να τηγανίζει σαρδέλες
Αχ βρε ξεμυαλίστρα μου πιάσε μου το τραγούδι της ζήτησε
Τον κοίταξε απορημένη μα καθώς και της ίδιας της άρεσε άρχισε να τραγουδά
Την κράτησε αγκαλιά και σιγομουρμούρισε .. αει στο καλό σου ανάγκη
κάποτε θα μάθεις να ξεχωρίζεις τα σκαλιά σου !

Όσο αρμενίζει η θάλασσα

πουλί γεννιέμαι

κι ανάμεσα στα φτερά

κελαηδά ο άνεμος

την ώρα που 

ζεσταίνει το ηλιοβασίλεμα

τον κόρφο του φιλιού

ανέμελη σπουδή η αγάπη

εκεί που πας σ ανταμώνω

εδώ που είμαι διπλή γιορτή χαράζει

το γέλιο της ατλάζι!

Μιλώ για σένα

Μιλώ για σένα
φυτρώνουν
στα μάτια μου οι άνοιξες
και χαμογελούν τα καλοκαίρια
φουσκώνει η θάλασσα μου
και κυλά πάνω μου
σαν δροσερό φιλί
ανοίγουν τα πανιά μου
στα κύματα του ουρανού
να ταξιδέψουν τα όνειρά μου

Μιλώ για σένα
τα χείλη μου μοιάζουν με κηρήθρα
που στάζει απόσταγμα μελιού
κυριεύει το είναι μου η μορφή σου
και χάνομαι στα κύτταρα σου
σιωπώ και μιλάς με τη φωνή μου
κλείνω τα βλέφαρα
και κυματίζω στο βλέμμα σου
πατώ την κορυφή του κόσμου
υψώνοντας το λάβαρο της ..αγάπης !

Φτερούγες άνοιξες 

- Ξέρεις που πετούν οι άνοιξες ;
- Ανθίζουν δεν πετούν
- Πετούν σου λέω 
- Μα πως ;
- Κάθε που τα λόγια 
φωλιάζουν στην ψυχή 
ανάβει το κερί του δυόσμου

σκάει μια μπουρμπουλήθρα 
να δροσιστεί ο ουρανίσκος 
'' ατόφιο φιλί '

άνοιξε τα παράθυρα 
να περάσει το γαρύφαλλο!

Δεν εχει μέτρο η αγάπη 
μήτε οδηγό μήτε όρια 
μονάχα ένα .. νιώθω 
Ζεστό που ναι 
το άγγιγμα σου θάλασσα !

Σε βλέπω

ανάμεσα 

στις διάφανες φουσκάλες του ήλιου 

να τριγυρνάς

στα φύλλα της καρδιάς 

κλέβοντας 

απ τα χείλη το χαμόγελο μου

καρφιτσωμένο

το βρήκα στο βλέμμα σου

σε βλέπω 

να τιτιβίζεις στα μαλλιά

παίζοντας

με τις μπούκλες της μπουκαμβίλιας 

να μ ακουμπάς

σφυρίζοντας 

το χάδι απ το πρωινό αεράκι  

σε βλέπω 

όπου δεν είσαι 

κι υπάρχεις παντού 

Σκερτσόζικα που φόρεσε 

η ψυχή το κόκκινο της φόρεμα

τα μάτια που αγαπά να δει

να πλέκουν σε κλαδί

αυρα αγκαλιάς σε δροσερό φιλί 

Φυλαχτό κρατάει 

η καρδιά τον ουρανό 

να ξεμυτίσει ανθός

άρωμα να έχει ο πηγαιμός

λαλιά  ζουμπούλι και βασιλικός!

Δυο βήματα απ τον ήλιο

τα πόδια σου ζεστά τα χνάρια ρίξαν

Δυο κλώνοι απ τους ανθούς της μυγδαλιάς

τα χέρια μου τον αέρα αγκάλιασαν

Ρίχνω  τα σύννεφα στην ποδιά

να ξαστερώσει  η άνοιξη

Πετάς τα φυντάνια μουσικές

που σπέρνουν  βουνά στα αγριολούλουδα

Έσταξα την μελάνη  στο μέρος της καρδιάς

άπλωσε τα φτερά το ηλιοβασίλεμα

Ρόδισαν τα μολύβια στον ουρανό

έγραφαν τους αιώνες ή μήπως τις στιγμές

Ζωγράφος μοιράζεις τα χρώματα του κόσμου

σμιλευτής σκαλίζω τη γύμνια της ψυχής  

Σκονισμένα τα παπούτσια του χρόνου

Μα δες τα ξυπόλυτα δάχτυλα

όμορφα που λυγίζουν

Μπορώ να τραγουδήσω  σαν θάλασσα

ακούς σαν ακτή

Πες μου υπάρχει τίποτε

πιότερο απ την αγάπη!