Γαλάζιο κυμα

Κι εκεί που έλεγα 

πως μαθαίνω τη θαλασσα 

μια άλλη ταραχή  

φαινόταν  στα φτερά της 

Γεμίζει ο δρόμος της 

πολύχρωμες μικρές μινιατούρες

στίγματα ανθρώπινης φωνής

Αγκάλιασα τη ροτα της

μυρίζοντας κόκκινα τριανταφυλλα  

Κράτησα στη χούφτα 

ένα μικρό της γαλάζιο κυμα 

γεύτηκα το όνομα της 

Το τελευταίο της γράμμα 

απλώνει φως 

κι  ετσι γεννείται ο ήλιος !

Γιατί η αγάπη ειναι γόνιμη γη που μεσα σου γεννά

Να μπορείς να χαίρεσαι 

γιατί γεννήθηκε 

ένα καινούργιο μικρό φυντάνι

γιατί στην αυλή του γείτονα 

παίζουν κουτσό τα γελια 

γιατί κι απόψε το φεγγάρι 

εγειρε στο μπαλκόνι σου 

γιατί μια όμορφη σκέψη φυλά 

την κεντημένη ποδιά της νυχτας 

γιατί λαλούν τα τζιτζίκια στα δέντρα 

γιατί ένα άγγιγμα καρδιάς

μοιράζεται σε χτύπους 

γιατί χαμογελα ο διπλανός , 

ο απέναντι , ο κάποιος 

γιατί στα χείλη της 

βαζει το κόκκινο κραγιόν 

ένα γλυκό κεράσι 

κι απλώνεται η ζεστασιά

Τι όμορφα που ανοίγει τα φτερά της 

τούτη η κυρα που ακούει ολα τα γιατί 

κι η αγκαλια της ένα γλυκό φιλί.

Κι υστερα σου λένε δε γίνονται θαυματα

μα πιότερο από τούτη την κυρα 

ποιος μετράει τα αστρα 

και δε χορεύουν μεσα του παιδια !

 

Κύμα ζεστό

Κι όμως με ξέρεις 

Ήσουν εκεί 

όταν γεννιόμουν σπόρος 

κι όσο μεγάλωνα 

διάβαζες τα φύλλα μου 

Κι οσο ψήλωνες 

γινόμουν ανεμάκι 

να αγκαλιάζει το ατελείωτο 

της θαλασσας σου 

Κι όμως σε ξέρω 

στη ριζα μου εισαι

Κύμα ζεστό 

που μεγαλώνεις μέσα μου!

Την καρδιά να ακους

Κι όταν σωπαίνουν οι λέξεις 

την καρδιά να ακους .

Μυρίζει τα λουλούδια της 

και μοσχοβολάει ο τόπος σου 

Γέρνει τα κελαηδήματα 

στην αγκαλιά της 

να φτάσουν στις μουσικές σου

Μιλά στα δέντρα 

να χει δροσιά ο ίσκιος σου 

Κουρνιάζει κυμα 

μεσα στα μάτια σου 

να γαληνέψει τη θαλασσα σου 

Κι όταν ξεχνά τον χτύπο της 

ειναι που μαθε να χτυπά 

πιο ανοιχτά και πιο βαθιά 

πλαι απ την δικιά σου!

Μήνυμα αγάπης

Κι οσο και να πεις 

θα υπάρχει ένας μικρός κόκκος

να τσαλαβουτά στη θαλασσα 

να ξυπνάει τα κοράλλια σου 

Ένα βαρκάκι να δένει τα χερια σου 

στα πλευρά του να ταξιδευεις 

κι ένα ανεμάκι γνωστό στο χνώτο σου 

που θα ακουμπα 

τους ωμους σου σαν χαδι 

να ξαποσταίνουν οι έγνοιες σου 

Βλέπεις δε μένει αδιάβαστο 

κανένα μήνυμα αγάπης 

που μένει πλαι σου 

κι ανοίγει τα πανιά απ οπου κι αν κοιτα 

με μια ζεστη αγκαλια !

Παράξενα

Παράξενα που κοιτούν τα ματια σου 

Γεμάτα τόσα τοπία του κόσμου 

Μικρές ευαισθησίες και σχισμές της αναγνωσης

Ελάφια , αετοί και θαλασσες 

Βουνοκορφές διχως το υψος της λαμψης 

Πυκνωμένο μοβ της γευσης του ανθρωπου 

κι ανάλαφρο βήμα του λιβαδιού 

μιας τρίχρωμης πεταλούδας 

Σε βρήκα να κατσουφιαζεις του ήλιου 

και να γελας μεθυσμένος στις σταλες της βροχής 

κι εκεινο το παιδι 

στα κατσαρα του μαλιά χτενακι σε φορά 

Παραξενα που μαζευω τα θαυμαστικά σου 

ντυμένα κατακόκκινες παπαρουνες στη ποδιά σου 

Παράξενα που μυρίζεις την ανθοφορία 

του στεγνωμένου σταφυλιού

Παράξενα που ξεκουράζεσαι στη γη μου 

και κάθε μέρα στα μάτια μου 

φτερό και ρόδο μου που ανθίζεις !

Άρωμα αγάπης

Κι από κείνο το άρωμα των λουλουδιών 

μέθυσε η θαλασσα 

σαν πως να άκουγε το όνομα τους ,

τα χρώματα του έρωτα . 

Ψυχές με τα φτερά στον άνεμο

Αντάμωμα στη μυρωδιά της αγάπης!

Ευχαριστώ

 Ένα μεγάλο ευχαριστώ ψυχής

για τις όμορφες και πολύτιμες ευχές σας
Φυσικά και θα απαντήσω

στον καθένα σας ξεχωριστά
Είναι όμορφο να συναντάς

το ουράνιο τόξο των ανθρώπων

γεμάτο χρώματα, κυματα ,

πεταρίσματα αντίλαλους καρδιάς
που ακούγονται από ακρη σ ακρη

Αυτός και ο αληθινός ακριβός θησαυρός

που λιθαράκι λιθαράκι γεννά κήπους ,
μιλά και ημερεύει φουσκοθαλασσιές ,
γελα στο φεγγάρι κι απλώνει τα χέρια στον ήλιο
Αυτός και οι μικρές ηλιόπετρες της σιωπής
που ανατέλλουν και δυουν

σε ένα ζεστό ηλιοβασίλεμα .
Σας ευχαριστώ !

Ατιτλο

 Κι αυτη η θαλασσα 
πως με μαγευει. 
Κι οσο μ ακουν τα κυματα..
ποσο κοντα σου με φερνει!

Η αγκαλια της μαμας

 Καληνυχτα μαμα
Τι εναστρος κοσμος!

Ταξιδι ψυχης

Σουρουπο.

Μαζευει τα λογια της η θαλασσα. 

Κρατα στα δαχτυλα 

μοναχα τους στιχους των ποιητων

να δεσει το τραγουδι της

Να ταξιδευουν στα αναλαφρα κυματα

Τα φωτα αναβουν 

Μικρες πυγολαμπιδες ψυχων

που σεργιανουν στις πλατες της

Γυριζουν τα διχτυα των ματιων της

Ορθανοιχτα να ανταμωσουν 

το ταιρι τους τα χειλη που καρτερουν.

Τι πλουτος το φουρο της 

Ενα καλαθι νεραντζια η σοδεια της

Τι ομορφα τα γραμματα που πετουν

στην αγκαλια για να βρεθουν!

Ατέλειωτη διαδρομή

Μερώνουν μάτια μου 

μερώνουν τα φώτα , 

τα τακούνια της μερας 

μερώνουν οι βοές 

κι οτι φεγγίζει

ειναι κεινο που λεύτερο πετα 

Και ποιος κρατα ψυχή

που τη φωλιά κουρνιάζει σε ψυχή

ποιος σταματά 

άγγελο που πετα το χαδι να ακουμπά 

Σφυρίζουν θάλασσες 

και τραγουδούν οι κάμποι , τα βουνά 

σαν πως να ξέρει ένα φιλί 

στα δάχτυλα να πλέκει γιασεμί!

Ευαίσθητοι τόποι

Κι όταν τελείωσαν τα πρέπει 

το πάτωμα γέμισε 

μικρές άλαλες επιθυμίες 

Κι εμεις με φλόγες 

ακόμα ποτίζαμε το λιβάδι 

να ζεσταθεί το μοβ!

Αναγνωστήριο ψυχής

Καμιά φορά

και  μια ανάγνωση
φτάνει
να καταλάβεις
πως μάθανε
να τιτιβίζουν τ' αστρα!

Ο μόνος τρόπος

Ο μόνος τρόπος να δεις

οτι δε φαίνεται και οτι δεν ακους

κεινους τους μίσχους
που τους βάφτισαν τρελούς
κι ανάμεσα σε βραχους
στήνουνε σπόρους
να δοξάσουν αύλους ουρανους

να νιώσεις
γιατί δακρύζει από χαρα η ζωή
κάθε που ένα γελιο μοιράζει ένα παιδί,
γιατί λυπάται η στιγμή όταν δεν προλαβαίνει
το βλέμμα της να δει σε ένα αντικρινό νησί

κείνες τις νυχτες
που αγρυπνα τραγουδούν πουλιά
μη ξεχαστεί ο ήλιος
ανάμεσα σε δυο άνυδρα βουνά
και χάσει η ανατολή το πρώτο της φιλί

πως η αγάπη δεν είναι κόρη
που γερνά , μαραίνεται στις μπόρες
κι ανθίζει σε ηλιολουστη πετρα που γελά .
Ανάσα και αναπαμός , χαδι του αερα γίνεται
γονιός που αναζητά ο λυγμος

παιδι που γέννησε ζωή
για να χει λόγο και φωνή,αηδόνι άνοιξη να βρει

Το αλαλο ψιθύρισμα από χωμα που εγκυμονεί
κει που στεγνώνει η σιωπή, το άδικο γιατί
απλώνει λαβαρα , κυκλάδες να συναντηθούν

Ο μόνος τρόπος η καρδιά
σκύψε και ακου , αφέσου να σου πει αυτή
κι από ένα χτύπο ασε μια θαλασσα να γεννηθεί!

Πανσέληνος γη

Τόσα χιλιόμετρα να βρει κανείς 

που μένει το φεγγάρι 

Κι εκείνο γελά στις πλάτες 

χορεύει στα μυστικά του κόσμου 

Δραπέτης ψυχής σεργιανά 

στα σοκάκια του νου 

γεμάτο από υγρές φυσαλίδες

ποτίζει τη γη σου νυχτερινές ηλιαχτίδες

Μιλιούνια παράθυρα που ανοιγοκλείνουν 

στα βλέφαρα των κυττάρων σου

Εκεί που καμιά απόσταση δεν σπαει 

τη γέφυρα που ανταμώνει η αγκαλιά 

Εκεί που ψιθυρίζουν τα κύματα,

που ανασαίνουν οι βραχοι 

στα κλαριά του ακροβάτη 

Εκεί που ακουν οι κιθάρες 

και τρυφερά τραγουδάνε παιδιά!

Φύλακας ψυχής

Κι όσο και να πεις 

μια πεταλούδα άνοιξη 

σπάει το κουκούλι της 

στα στέκια των ανθρώπων 

Και πως αλλιώς

τόσες διαφορετικές μυρωδιές 

ενώνουν τα χέρια τους στον κήπο 

μοναχα για να φυλάξουν

στο στέρνο την μοσχοβολιά!

Στον κήπο της εγνοιας

Κι όταν μπορείς 

κλάδεψε λίγο το φεγγάρι 

να δεις 

πόσοι λυγούνε τη φωνή τους 

καθώς 

το βήμα του περνα στις πλάτες

Ξαγρυπνες μάτια μου 

οι ρίζες της καρδιάς ! 

Άτιτλο

Σε εκείνα τα μικρά πολύχρωμα 

γεννήθηκε η άνοιξη.

Μαθαίνοντας ανάγνωση απ τα μάτια σου!

Λιλιπούτειοι λαοί

Κι ετσι δειλά κι απόκρυφα 

κλείδωσαν τα παιδικά τους μάτια 

γεμάτα απορίες 

κοιτούσαν το στέρνο μας 

Αμίλητα τα αγκαλιασαμε 

υφαίνοντας την υπόσχεση 

της άσβεστης μνήμης 

στο ακάματο βήμα

Κουρελιασμένο 

το φόρεμα της δικαιοσύνης

κι ο μπαλωματής 

τα κλειδιά του ψάχνει 

Λιγο πιο κει 

ακουγονται πεταρίσματα 

σμήνος χελιδονιών 

λαλεί τις ζεστές φωλιές 

Λιλιπουτειοι λαοί 

παίζουν με το χαρταετό τους

γόνιμος ουρανός το γέλιο τους

γεννά θύμησης άστρα

 

φουσκώνουν 

τα στήθη τους τα λουλούδια 

ανοίγουν φωνές να κελαηδήσουν 

γεμάτα  χρώματα των παιδιών 

και ποιος σταματά την ανάσα 

που τρέχει στο φως της νιότης !

Άτιτλο

Με γεύση μέντας και καραμέλας το δειλινό 

Γλυκό πιοτή ο άνθρωπος !

Τρυφερά μονοπάτια

Και κάπου εκεί 

στα μονοπάτια γυρίζουν τα βήματα 

Το πέλμα τους 

ζεστό μελάνι που γράφει

το φως της αγκαλιάς

βαφει κεράσια  

τα χείλη του χαμόγελου

ακροβατεί 

στη μεμβράνη των φύλλων

σκιτσάρει το σώμα της φωνής 

ανάγλυφα κορμιά ηλιόπετρας 

που με εγνοια τραγουδούν!

Αγάπη

Όλα αρχίζουν και τελειώνουν

με δυο φωνήεντα

A και H

μεγαλωμένα στον κόλπο της άνοιξης

στα φτερά των πουλιών

στο φιλί της εγνοιας

Θέλει τρόπο να ανακαλύψεις

τα χρώματα στα σύμφωνα

τα μικρά τους σκοτάδια

στις χλωμές τους πατούσες

Θέλει κόπο να βρεις

τη γη που ταξιδεύουν τα καράβια

τη θαλασσα των λουλουδιών

τα στάχυα της μουσικής τους

να ανασαίνεις πλαι

στις καμπύλες και τις ευθείες τους

να ενώσεις τις ακρες τους

να αγγίξεις τις χορδές τους

Μα πες μου

γνωρίζεις άλλο τόπο

με πιο ζεστή αγκαλιά;

Φωτεινή ζεστασιά

Κι είναι φορές που σ ακούω 

σαν πως μιλώ την ψυχή μου 

Περνώ στον ισκιο σου 

να μ ανταμώσω 

σκεπασμένη στο χνώτο σου 

την μηλιά της ζωής 

Ανθισμένη στον κήπο 

της βροχής 

Φωτεινή ζεστασια του κόσμου 

σιωπηλή αντανάκλαση 

δρόμος μοσχoβολιάς!

Γυμνά στον ήλιο

Ο ήλιος ματια μου 

δεν εχει ονοματεπώνυμο 

κανένας κι όλοι είναι

Αυτόν αγκαλιάσαμε να γνωριστούμε

Κι είναι όμορφο 

να κουβεντιάζεις με κείνον 

στόμα με στόμα 

με μάτια ανοιχτά  

γεμάτος 

απ τη γη σου

ψιχαλισμένος χορός  

απ εκείνα που απλόχερα χαρίζεις

γεμάτος 

απ τη δική σου αγάπη !

Άτιτλο

Να  αφήνεις 

ενα χτενάκι τρυφεραδας 

στην κοιλιά της νυχτας 

να ανθίζει με τα αστρα 

ζεστα που βραδιάζει !

Μικρές πολύχρωμες μπαλάντες

Αυτό που έψαχνε ο Δημήτρης ήταν αυτό

που πολλοί απέφευγαν να κοιτάξουν . 

Τον ήλιο κατω από το δέντρο κι όχι την σκιά του.

Τα φυλλα εκείνα που κρατούσαν φωτεινές 

δροσοσταλίδες στα χείλη τους, 

δίχως να ξέρουν πότε θα τις διαλύσει ο Βορράς.

Περίεργος άνθρωπος .

Και στο πιο σκοτεινό σημείο γύρευε

μια χαραμάδα φως . Αβόλευτος στη ησυχία 

της συνήθειας και απόμακρος 

απ το μελάνι της μέδουσας. Ένα βαρύγδουπο 

περπάτημα μ ανάλαφρο το βήμα καθώς έλεγαν.

Μια αντίφαση στη γέννα μιας κατάφασης

με ερωτηματικό . Ένα αμφίβολο πετράδι 

ανάμεσα στα κομμάτια του βραχου. 

Σιωπηλό και λαλίστατο τον γνώρισε η Κατερίνα.

 Συναντιόντουσαν καθημερινά σε κείνο 

το μικρό στέκι του καφέ . Μια καλημέρα 

από το στόμα μεταξύ τους κι ενας 

ακατάπαυστος λόγος από τα ματια τους.

Φορες άνοιγαν το συρτάρι της μερας 

και χύνονταν οι αγωνίες , 

τα ακαθόριστα μονοπάτια , τα φωτα 

της ομίχλης και ετσι μαζί γύρευαν το ξάγναντο

που απλώνει η ομορφιά να αναπαυτούν τα ματια. 

Τούτος ο τόπος γυμνά περπάταγε μα εχει 

την τρυφεράδα της παπαρούνας . 

Αμίλητος καιρός μα ο δρόμος τους 

πλούσιος από γεματα σώματα ανθρώπων 

κι αντικρινές μοσχοβολιές . Το γελιο και το δακρυ

στην ιδια πορεία να σχηματίσουν 

σμήνη χελιδονιών. Στιγμές αναρωτιόταν 

ο έρωτας εάν ο λόγος της συνύπαρξης ήταν

το τιμόνι ή εάν η αγάπη πλημύριζε τον ερωτα.

Η θαλασσα κοινή κι ατέλειωτη. 

Φουρτούνες και νηνεμία . 

Γαλάζιο και σκούρο μπλε .

Μα μήπως ετσι δεν ξεγελιέται ο χρόνος; 

Περνά μυρίζοντας το γιασεμί , χορεύει στη βροχή,

παίζει με τις ολόλευκες νιφάδες . 

Κι όταν κοντά φθάσει στον ήλιο 

δεν τον σκεπάζει ένα ολόγλυκο φιλί ; 

Θυμάσαι τότε που ειμασταν παιδιά τον ρώτησε.

Κρατάς το μεγαλώσαμε και παίζουμε τους δείχτες 

διαβάζοντας τον ηχο που τραγουδά η καρδιά 

Γελώντας πήρε μπροστά του το χαρτί 

κι ένα καράβι φάνηκε να κολυμπά στα συννεφα

με ένα ρόδο αγκαλιά κι η μόνη του απάντηση ..

Δεν εχει τόπο η καρδιά . Κι οπου μιλά αυτή 

στήνουν φωλιά αδέσποτα πουλιά. 

Μπορεί να μην γνωρίζουν ουτε το που το πως 

και το γιατί μα ξέρουν πως οσα φτανουν μαζί 

θα ειναι εκεί να απαντήσουν με ερωτήματα μισά

κι ολάκερη τη ζεστασιά. Που πάμε μη ρωτάς 

ουτε που ξέρω να σου πω . Τα χέρια τους οι κρίκοι 

που ανεμελα δοσμένοι ανοίγουν δάχτυλα

να σμίξουν γη και ουρανό . 

Να ακούσουν κάθε φωνή κάθε ανάσα 

που ακουμπά στο αβέβαιο 

μα εχουν την σιγουριά του νιώθω , του μπορώ 

του είμαι εδώ. Μικρές πολύχρωμες μπαλάντες .

Κι όταν σκυτάλη παίρνει ο χτύπος 

σβήνει το αγκάθι της κάθε ανημποριά . 

Αλλωστε ποιος λίθος σπα 

λιακάδα που απλώνεται σ ανοιχτωσιά;

Βυθός

Τι νόημα θα ειχε η αγάπη 

αν το μοίρασμα στη φορεσιά 

ολάκερης της γης 

δεν διάβαζα στο βλέμμα σου;

κι εγω η τυχερή 

που ανάμεσα στα φυλλα του

ένιωσα το άγγιγμά του!

Άτιτλο

Κι εκεί 

στον τόπο της ηλιόπετρας  

σαν φτάσεις χελιδόνι 

με άνοιξη τον κύκλο να γεμίσεις 

στα ματια δες τον άνθρωπο 

Βαθιά φυλά το φως του 

Ξεσκέπασε το !

Συνάντηση

Στον ιδιο τόπο 

Μικροί που μεγαλώσαμε

Στις ίδιες νότες 

κραυγή που δεν αντέξαμε 

Κι ετσι ανταμώσαμε 

στου κόσμου το σεργιάνι 

Πιανοντας σίδερα 

να στρώσουμε το πράσινο λιβάδι 

Θα τα καταφέρουμε!

Μια γωνιά στον ηλιο

Παράνοια μάτια μου 

Παράνοια ο κόσμος μας 

Αγεφύρωτοι τόποι στο πουθενα 

Παγωμένα τα ματια γυρίζουν 

Παρηγοριά μια σταλα φως του εντός μας 

Άμυνα τα λιγοστά στάχυα 

που ανοίγουν το φιλί τους στον άνεμο 

Παιδια διψασμένα στο στήθος της μανας 

αναζητούν το λεύτερο της αθωότητας 

Βυζαίνουν το αγκάθι της απορίας 

ανήμπορα να κοιταχτούν στον καθρέφτη 

χωρίς τη μικρή τους νεράιδα 

Το παραμύθι τους ατέλειωτο 

στο στόμα των μεγάλων 

Σβησμένα σημειώματα σε κενά κουστούμια 

Παράνοια μάτια μου 

κι ο δρόμος να κρατηθούμε τα κλαδιά 

οι φορεσιές των λουλουδιών 

οι ηχοι που τρέχουν νιούτσικες φωνές 

εκεί που καρτερά το χελιδόνι την άνοιξη 

εκεί κρατάμε ζεστα τα χερια 

φορτωμένα της μνήμης καμώματα 

του τώρα της λυγαριάς το δείλι 

μια γωνιά στον ήλιο

της μιας δραχμής τα γιασεμιά

που ζουν 

και αναπνέουν στα δόντια του χιονιά 

Παράνοια μάτια μου 

κι αντίσταση τα μενεξενια ματια

που ανατέλλουν απ της καρδιάς το φως 

κι αναζητούν την ομορφιά!  

Αγκαλιά

Οι σκέψεις μας  αυτές τις καρδιάς
είναι παιδιά που φτερουγίζουν ,

στην τρυφεράδα του χειμώνα

Γίνονται αγκάθια ,

λουλούδια , χιόνι  και ζεστασιά

αγάπη, λύπη

Κράτησα

την  μοιρασιά της αγκαλιάς

Κράτησα εσένα !  

Πολύτιμα μικρά

Ξέρεις πιο ειναι το σπουδαίο ; Πέρασαν τόσα

Μολυβένιες κυράδες, βαμμένες θάλασσες,

τριγμοί της γης, ερειπωμένες Δευτέρες

κι ανήμπορες Κυριακές ,

Τρίτες γεμάτες λιακάδα

Πέμπτες χορου και μουσικής

Παρασκευές της λυπης της ομορφιάς,

άστεγες δακρυσμένες Τετάρτες.

Αξημέρωτα Σάββατα ζεστασιάς

κι μεις εδώ να ακους ,να σε κοιτω

ανάγλυφα τα ματια σου

Να σε βρίσκω

στο αναγνωστήριο της ζεστασιάς

να παίζεις στο χιόνι με νιφάδες στιγμές .

Χρυσίζουν στα μαλλιά κι εκείνη η αγκαλιά

σπάει το κρυο με λόγια απ την καρδιά

Τι πλούτος Θεε μου

να σπα στη χούφτα ο βραχος

και μια βιολέτα να γεννά

Βότσαλα να πέφτουν

με ανάχωμα μοσχοβολιάς

να φέγγει η νυχτα μια φλόγα που γελα!