Φαντάσου λέει να μαζευόταν
τα λουλούδια στον κήπο του ουρανού
Κάτω απ την σκιά του γεροπλάτανου
να στήνανε το γλέντι ,να αφουγκραζόταν τη ζωή 
κάθε να τους με το φιλί ,κι η άποψη με υπόκλιση
το σεβασμό να χε κλειδί .
Να λεγε το χορτάρι 
πως ''ζωή'' ειναι η ανοιξη που το καλεί 
ο κάκτος μια φυλλωσιά 
απο χώμα που αντέχει στη βροχή 
το νυχτολούλουδο η νύχτα 
που χει την πιο γλυκιά σιωπή
αγώνας και γαρυφαλλο πάει να πει πνοή 
δροσια ζωής ελιά που ειρήνη κουβαλά 
η δάφνη το μπαχάρι που χει τη γευση 
σε ουρανίσκο που κυλά τις φλέβες να ξυπνά 
η μαργαρίτα πως ζωή ειναι να βλέπει τα παιδιά 
με όνειρα λευκά 
η υπομονή πως κάθε της σκαλί
κανει το στόμα να ξεχνά κι αγάλι δίνει την ψυχή 
να ρθει ξανά με προσμονή η χαραυγή 
το δάκρυ πως κρυσταλλα να χει να ξεσπά 
γαλήνης δρόμο να περνά 
Το ρόδο να λέει πως ζωή μόνο μ αγάπη ζει 
κι αν εχει και αγκάθι ,η αλμύρα σπάει το καρφί 
Φαντάσου λέει τόσα λουλούδια ναναι εκει 
μα εχει γαιτάνι απο γη 
Να μαστε λει οι άνθρωποι δίχως τα πρέπει και τα μή 
να μύριζαν τα φύλλα , γυμνα τα στηθια απο πηγή 
κι απο κορμό να σπάναμε τ αγκυλωτά των δήθεν 
του τάχα τες την πύλη πόδι να μην διαβεί
Να χαμε λέει χίλια μάτια κι απ το ποτήρι τις ζωής 
γουλιές να πίναμε 
και μεθυσμένα λούλουδα να γέρναμε στους ώμους 
σβήνοντας την άσχημη ματια ,βλέποντας λευτερα πουλιά 
Φαντασου λεει να λέγαμε ζωή 
εκεινα τα παπούτσια που ο καθένας εχει μπει 
στενευοντας τον ίσκιο του κι απλώνοντας ψυχή 
Φαντάσου λέει το να γελούσαμε μαζί 
θα σπάναν σταλακτίτες και θα γεννούσε χαμόγελα η ζωή 
Για δες που ήρθε ο κήπος 
τον άνθρωπο να δει .. και πως μοσχοβολά η γη !

Το ποιο όμορφο ποίημα 
το διάβασα
στα μάτια σου 
το γευτηκα 
στα χείλη σου 
το άκουσα 
στη μελωδία της ανάσας σου
το χαιδεψα 
στα αρώματα του κορμιού σου 
το μύρισα 
στο ρόδο της ψυχής σου 

Τόσες αισθήσεις , ο κόσμος όλος 
στο μαγικό λυχνάρι σου καρδιά 

Όμορφα που ποιείς ... αγάπη !

Υπάρχει μια ζωή να ταξιδέψουμε
ας της σκορπίσουμε λουλούδια
που της αξίζουν !
Κάποιος το κυκλάμινο κάποιος
το ρόδο άλλος το γιασεμί
να βρει το νόημα
το λόγο που γελά ο κήπος !

Πέρα από το βλέμμα
κοιτά η καρδιά
να προσέχεις
μη θολώνεις τα μάτια της !

Κι αν δεις στον δρόμο σου
άνθρωπο να λυγά
μη τον ρωτάς γιατί επεσε
και μη του λες να πρόσεχε
Αν μπορεις αγκαλιάσε τον
αν οχι
αστον .. προσπέρνα
θα σηκωθεί
στα δικά του πόδια πατα
όταν εσυ δεν εισαι εκει
Όρθιος !

Στου ονείρου μου τη χώρα 
τα σκαλιά σαν βρεις προχώρα
έχει χρώματα πολλά
τα χει βάψει η καρδιά
με αγγέλων τα φιλιά

και αμέτρητα γυαλιά 

κόκκινο εχει σημάδι 

την αγάπη να χει χάδι 

ειναι το άστρο της φιλίας
μιας πολύτιμης αξίας 
που επάνω της σαν γείρεις
κάστρα κι ανεμους σκορπίζεις
η ανάσα της ζεστή
σαν απάνεμο νησί
κι η αγκαλιά της μια γη
που ναι σ΄ολους ξακουστή

Στου ονείρου μου τη χώρα
πόνος δάκρυ ειναι δώρα
τα κεντάνε με φιλιά
μέχρι να ρθει αστροφεγγιά 
που γυμνά θε να τα βρει 
να τα ντύσει με στολή
να τα βάψει ηλιαχτίδες
να γενούν αυτά ελπίδες

το φεγγιτη για να βρουν

κείνοι που βαθιά κοιτούν 

να γνωρίσουν το παιδι 

που γεννήθηκε στη γη  

κείνοι που νοιωσαν αγάπη
απ αγκάθινο στεφάνι
κι απλώσαν άγιο  νυχτικό 
απαλό σαν βελούδινο αχνάρι

Στου ονείρου μου τη χώρα
οι ψυχές στήνουν χορό
σε έναν τόπο αλαργινό
μα με άγιο φυλαχτό 
την αλήθεια απ τα στήθια
και κρατούνε μακριά 
ψέμα και αποκοτιά
πλάνη και περνώ καλά

αν μπροστά της θα βρεθείς
μη διστάσεις να διαβείς
μα να ξέρεις πως εκει
ζουν μονάχα οι δυνατοί
κείνοι που δαν τους θεούς
μα τους πέρασαν θνητούς
κείνοι που δανε τη χάρη
απ'ολόγιομο φεγγάρι

του ονείρου μου τη χώρα
αν δεν μπεις για να τη δεις
μη με ψάξεις να με βρεις
μ'οσα μάτια κι αν κοιτάξεις
σ' άλλο τόπο θα βρεθείς ......και εκει δε θαν κανείς

Φλόγες ονείρων 

Μικρές οι ώρες που γυρνούν μες το μυαλό μου
ψάχνοντας να βρουν της αλήθειας το φονιά
κουβέντα πιάνουν με τον άλλο εαυτό μου
στήνουν καρτέρι μπρος στης μνήμης τα σκαλιά

σε ξένους τόπους πλημμυρίζει η αλμύρα
στέγνωσαν τα άστρα που φοιτούσαν στ ανοιχτά
μάθανε λέξεις που φυλάγανε τα μύρα
κι άρμενα άνοιξαν να πετάξουν στη νυχτιά

σέρνουν χορό της ερημιάς τα ανεμοδίχτυα
βήματα γέρνουν στης αγρύπνιας τον καημό
ξυπνούν οι θύμισες στου δρόμου τα ξενύχτια
κι απλώνουν χρώματα να λιώσουν σε βωμό

κύρτωσαν θάλασσες σε στείρα ακρογιάλια
νότισε αγέρι που χε ξύλινο σταυρό
σε μιας νότας την περήφανη βεντάλια
κέντησε ο ήλιος δυο ακτίνες στον καιρό

μικρές οι ώρες κι από το νου μου κατεβαίνουν
στάλες που βάφτισαν το χρόνο πορφυρό
φλόγες ονείρων τα βάτα των ματιών να ραίνουν
σε μιας ελπίδας τον ατέρμονο ρυθμό !

Ετσι φοριούνται τα βραχιόλια 

εκ του ασφαλούς 
περνάνε στο γιακά 

με αστραφτερά φορέματα 
γυαλίζουν τα στόματα 
μα έλα που γεννήθηκα 

ριζα του ανέμου
και κείνοι οι υακινθοι 

που μεγαλώνουν στο χορτάρι

μου λαμπυρίζουν τα μάτια !

Ανάγλυφα που δένουν τα φύλλα
ζεστοί ταχυδρόμοι στο βήμα του ήλιου
Μικρός που ναι ο δρόμος νου και καρδιάς
πετα ανεμάκι το παραθύρι να ακουστεί
μια στάλα να ροδίσει η μέρα αγάπη !

Περίεργη που είναι η νύχτα
Τόσα άστρα της φύτεψαν
τόσοι χοροί τους της χαρίστηκαν
κι αυτή το πέπλο της ρίχνει
να αγκαλιαστούν καρδιές
σε να βαλς με τις δικές της μουσικές !

Χαμηλώστε (σύντροφοι) κι ακούστε τα νερά

Πλησιάζουν πάλι οι διχασμένες μέρες
που η Πόλη μου θα δείξει τα δυο πρόσωπά της
Ενας Ιανός που γυρνά μια στο αγκάθι και μια στο πέταλο
Θα ρθουν πάλι εκεινες οι εξαγγελίες που αν τις μαζέψεις
στο κουβάρι του χρόνου στην ίδια ανέμη τριγυρνούν
ξετυλίγοντας κλωστές σαν κρίκους συνδεδεμένους
σε μια αλυσίδα να δέσουν τον άνθρωπο .
Τρύπια δίχτυα ελπίδων και αγκίστρια στη σκουριά
Μα ναι υπάρχει διαφορά ετούτη η εξουσία μιλά (αριστερά)
Αριστερά λοιπόν θα ακουστουν οι φρούδες υποσχέσεις
Καμμενη γη και τι ειρωνία ξεχάστηκε ο καπνός και επεσε
η βροχή την ωρα που το χώμα σπαρτάρισε πληγή
Βγαίνουμε απ τα μνημόνια . Πως βγαίνουμε (σύντροφοι)
Οταν μπαίνει η ζωή σε καλούπια που εσεις δεν σπάσατε
σε χέρια που δεν κρατήσατε, σε σχολειά που δεν έχουν φωνή
αλλα μόνο κοιτάνε ,στη νιότη που σιγα σιγα παυει να ονειρευεται
και σπέρνει με παλιά σπαρτα άγνωστη ζωνη να σκορπα .
Ποια έξοδο να δω που να χει διέξοδο
τον ήλιο και δρόμο ανοιχτό. Τα πλακατ θαναι εκει να ζητουν ζωή
οι αφισες θυμίζουν πως η ανοιξη αργει , οι ρυτίδες θα ρθουν
με τα χερια συνθήματα παλια θα τραγουδουν κι η πόλη μου
η πόλη μου μια γεννα προσφυγων που χει τόσα να πει ,
και που να ακουστεί . Να κλάψει ή να γελάσει με όσα θα δει
Το χειροκρότημα ποια μέθη ναχει σε ποιά σκηνή να αφεθει .
Πράσινα , μπλέ, χρωματιστά στολίδια αψυχα να ζουν απ την δική της την πνοή
Πάψτε πραματευτάδες δεν αγοράζει η γοργόνα που στα ταξίδια της
μπλόκο δεν εχει δει κι ειναι η θαλασσα της κρυστάλλινο πανί .
Μαζευει τα παιδιά της χαμόγελα ανοιχτα και πειρατές τους ντύνει
στην μια γροθια τ αμόνι στην άλλη αλμπουρο και φωτιά
δεν παίρνει απο υποταγή στήνει στο κάστρο της κόκκινο που γελά
κι απο τις πολεμίστρες του σημαίες που γεννούν .. ξανά μα δεν τα παρατά
Χαμηλώστε (σύντροφοι) αν δεν κοιτάξεις ρίζα στην θεωρία δε στάζει το φιλί
Χαμηλώστε και δώστε τόνο στη σιωπή δεν ειναι οι ανθρωποι αριθμοί
και να θυμάστε πως ο πινόκιο πήρε το μάθημά του κι ακούει και μιλά
η θάλλασσα φουρτούνα θα ξεβράσει κι απ τα στεγνά ..ξυπνά !

Μάζεψα το γαλάζιο
σε μια χούφτα φύλλα
άνοιξε την ποδιά της καρδιάς
σπόροι να πεταχτούν
χαμόγελα να ανθίσουν
Μυρίζει τόσο όμορφα η Ανατολή
κι απ τον καθρέφτη της
κρεμιέται ένα φιλί!

Παίζουν κιθάρες ,τραγουδούν
φωτιές γελούν στο ακρογιάλι
χτυπούν τα τακούνια τους
στην άμμο τ άστρα
γυρνά σα μπαλαρίνα το φεγγάρι
κι ακούω το σφύριγμα σου
κείνο που γεμίζει τον άνεμο
φουσκώνει τα στήθια της νύχτας
τη μελωδία του γαλάζιου νερού
α! τόσα κύματα
ποιο να κρατά το χέρι
που σφίγγει την παλάμη μου !

Τόσο γλυκιά σιωπή
Μονάχα τα βήματα της αγάπης
ακούγονται να τραγουδούν
Ριγούν τα χρώματα της
στο ηλιοβασίλεμα !

Στο κόκκινο της ομορφιάς

Γερασμένη κυρά η συνήθεια 
με την ίδια αδέσποτη ματιά
άχρωμα μα πάντα 
κρεμασμένη στα χείλη της μια άποψη 
ένα συμπέρασμα 
που κανε τον κύκλο του νου
και αποφάσισε σε ποιο στασίδι θα μείνει

χωρίς το ίχνος του γιατί
το αγιασμένο.. πως 
το φίλημα του μήπως 
έτσι ..δανεικά κι αγύριστα 
ανεμοσκορπίσματα των δικών μας θέλω
κατά πως βολεύει 
έτσι που να μας χαμογελά ένα ‘’αθώος ‘’

αποκαΐδια λέξεων 
στις στάχτες που μείναν για να θυμίζουν
κείνα τα βλέμματα που περνούν σαν σκιές
απορημένο παιδικό που ρωτά γιατί το τιμωρούν
απόγνωσης από ξεραμένα στεγνά ακροδάχτυλα 
γκρίζα στο σκότος της σιγής 
κι εκείνα που μια ειρωνεία τους χαμογελά

πότε θα μάθουμε 
ποια ώρα θαναι αυτή που το νοιάζομαι
θαχει στρώσει λευκό τραπεζομάντηλο 
με φίλεμα αλήθειας 
ποιος ρωτά για το δάκρυ που τρέχει;
ποιος κοιτά το γέλιο που χαράζει στα χείλη
κείνο που λίγο απ την τρέλα απέχει; 

κλειστά παράθυρα 
στην αυλή σκορπισμένα τα λόγια 
κι από τα μάτια ενός στίχου
φεύγουν καρδιάς ημερολόγια 
που πήγε η ψυχή; που χάθηκε σε ποια ρωγμή
χαραματιά που καίει τα σωθικά η σιωπή
αλαλαγμός του τίποτε του πουθενά

εγώ ..εσύ.. όλοι μπλεγμένοι σε μια ανέμη 
ψάχνοντας την άκρη της λευκής κλωστής
εκεί που η φωνή θα ακούγεται 
ο ήλιος θα λαμπυρίζει στη ματιά 
η αυγή θα κυκλώνει τη ανάσα 
το ηλιοβασίλεμα θα ακουμπά τα βλέφαρα 
στο κόκκινο της ομορφιάς 
στο λιμάνι των γλάρων 
που τιτιβίζοντας απλώνουν τα χέρια 
κι ακουμπούν αγκαλιά στο βράχο της .. ζωής 
στον όρμο που γράφει το κύμα 
είμαι εδώ στο πλάι σου κομμάτι σου 
να ανασαίνω ..να ζεις !~

Ειδήμων

Ολα ...τα ήξερε αυτός...βαφτίζονταν σε μια αρχή
παντού και πάντα αρχηγός...η γνώμη του πάντα σωστή
κριτής της γευσης της αφής...με υφος άρχοντα μεγάλου
η ακοή η όραση ήταν εξαρχής ...υπήκοοι στις εντολές ρεγάλου

με μια φωνή επιβλητική...χαλι που πάταγε τη σιωπή
και η ματιά του αρνητική...σ άλλο βλέμμα άλλη τροπή
πήραν οι αισθήσεις του φωτιά ...επαναστάτησαν φλάμπουρα υψωσαν
αντίκρυσαν όμορφη κυρά...ξερα κλαδιά στα χείλη της ξεδίψασαν

τρόμος τον πιανει πανικός...πρωτόγνωρη τουτη η σκιά 
τον τριγυρίζει πυρετός...ρίχνει το πέπλο του βαθιά
ποιά ειναι ετούτη η μικρή...με ποιό δικαίωμα γελά
στα ίχνη του στάλα αχνή...που πάνω του απαλα κυλά

Αγάπη το όνομα της ειν το δισάκι της πλεχτό
μα μέσα του χωρά όλα της τα παιδιά
ο σεβασμός ..μικρός σταυρός απο ασήμι διαλεχτό
η ταπεινότητα ..κλωστή που κρεμμέται απ την ποδιά
η αξιοπρέπεια.. χρυση κορδέλλα πάνω στα μαλλιά
η κατανόηση ..στιγμα απ την καρδιά μια σταλα μια ελιά
μαζί τους ειν κι η ψυχή.. φέγγει το φως της σαν γιορτή
τα δεσε όλα αγκαλιά ποτε ο δεσμός τους μη κοπεί

Ο ειδήμων στέκει σκεπτικός...πως να δεχθει δωρα ακριβά
κι αν τρίξει ο θρόνος ο θολός...οχι δε θα του πάρουν την καρδιά
την πλάτη του γυρνά δειλά...φευγει για άγνωστα μέρη
να βρει ένα κάστρο να μιλά...τα πάντα να εξηγει όπως εκεινος ξέρει

Ρήτορας θαναι και τρανός .. μόνο εκεινος αρχηγός
θα χει υπάκουο κοινό τυφλό.. βουβο δίχως μιλια
αχ ..και να ήξερε αυτός.. να ένοιωθε ο καψερός
πως η Αγάπη ειναι οδηγός ..μοιράζει ολο της το βιός!

Τόσες μικρές φυσαλίδες ονείρων
στο χέρι της αγάπης
παιδιά που τρέχουν στα φυλλοκάρδια
ακούν τους παλμούς
Ζωγράφισα τον κήπο .. νιώθεις .. γελάς
και πως γλυκοκοιτά το δειλινό !

Όταν μιλάς για αγάπη
να δίνεις το χέρι της καρδιάς
έτσι μοιράζεται το φως
Ετσι ακούγονται τα φύλλα της γης
να φτάνουν το χώμα του ουρανού
Ανταμώνουν τα αστέρια
στην τροχιά που βαδίζει η αγκαλιά!

Όπου και να κοιτάξεις
μια χαραμάδα φως γεννιέται
Φύσα ανεμάκι να σπείρουν τα πουλιά
τα κόκκινα σταφύλια που χουν χυμό καρδιά!