Πλαστογραφίες

Έρωτες
πλαστογραφίες
συναισθημάτων 
κόπιες
σε άχρωμο ουρανό
τι πουλάς;
τι πουλιέται
κι ο αγοραστής
άδειος κι ορφανός

άταφα αποτυπώματα
κι η αγορά
κούφια και νεκρή!

Νιούτσικα βότανα

Ποτέ δε θα μάθεις
πόσο κοστίζουν
τα δράμια της ψυχής

Οκάδες,οκάδες
έμαθες να μετράς
Οκάδες φορτωμένες
με λόγια

άνθρωπε
Κι έτσι η ζυγαριά
πάντα το χώμα 
κοιτούσε

Ευτυχώς
που απ το αρμυρίκι
καρπίζουν
οι τριανταφυλλιές !

Ξένε διαβάτη

Δρόμοι κλειστοί , φώτα σβηστά
και συ γυρεύεις στα τυφλά
τον ίσκιο σου ψάχνεις να βρεις 
μιας περασμένης σου ζωής
τον αντικρίζεις στα στενά
μες του μυαλού τα σκοτεινά
φωτογραφία σου θολή
και έχει ραγίσει το γυαλί

ξένε διαβάτη ....
που γυρνάς; 
τι θέλεις άραγε που πας;
σε ποιό ακρογιάλι
έχεις πιεί στυφό νερό
απο πληγή; 
ποιον όμορφο κόσμο 
αναζητάς και σε πονάει 
ότι κοιτάς;

η ανημποριά παρηγοριά
κι η πίκρα σου μια αγκαλιά
κλείνεσαι μέσα σε κλουβί
ο εαυτός σου μη σε βρει
κρατάς την πόρτα σου κλειστή
σε όποιον περαστικό διαβεί
διπλό το μάνταλο γερό
να αντέχει χρόνο και καημό

ξένε διαβάτη 
σβήσε απ τα μάτια σου το δάκρυ
είναι η ζωή ρουλέτα 
την ξέχασε ένας θεός 
σε μια μεγάλη πέτρα
κάθε της κύκλος 
ανάσας ο σταματημός 
κάθε της μπίλια
καινούργιος νιόφερτος παλμός

κόκκινο και τραβάει μπροστά
μαύρο και πίκρα σε κερνά
μα όσο κι αν σε τυραννά 
φέρνει το γέλιο τη χαρά
χιόνι ...κι αν σε πλακώνει 
ήλιος... θα σ’ ανταμώνει
βροχή ..κι αν θα σου φέρει 
κοίτα ...από κάπου εκεί ψηλά 

Χαμογελά …..ένα αστέρι!

Ανένταχτη

Μένω ανένταχτη

μακριά από επιγραφές
δίχως τις αλυσίδες που με κρεμούν
στο κάδρο του χρόνου
ντύνομαι
με στοχασμούς που πληγώνουν
μ αναζητήσεις που καίνε
αγκαλιά με φύλλα πεταμένα στο χώμα
κρατώντας στη χούφτα λίγο ουρανό
ξεδιψώντας τα χείλη με στάλες βροχής
στάζοντας αλμύρα στις πληγές
κουβαλώ στις πλάτες
ερειπωμένες Κυριακές
ματωμένα σαββατόβραδα με γέλια λυγμών
φυτεύω κρίνα στ αστέρια
αγγίζοντας υγρά σύννεφα πεθυμιών
ανένταχτη
φευγάτη από μικρούς κύκλους δήθεν
απόμακρη από τα ίχνη του τάχα
περιπλανώμενη στιγμή του κενού
συνεχόμενη ανάσα βυθού
βάφομαι
με πικρούς στεναγμούς σκιών
σκιαγραφώ μανδύα πορφυρού δειλινού
αφήνοντας στα ακροδάχτυλα
πέταλα βελούδινου φιλιού
πυγολαμπίδα στο δάσος μικρών αγριολούλουδων
λουσμένα σε καταρράκτη του ήλιου
φεγγαρολουσμένη ηλιαχτίδα
στον κήπο των αισθήσεων
μπλεγμένη στις παραισθήσεις του ονείρου
βαφτισμένη στη λέξη.... άνθρωπος !

Ίσως ...μπορεί

Ίσως να φταίει
που γεννήθηκα απ αγάπη
…. που τα δύσκολα
τα μάζεψα τα έκανα γινάτι
στα εύκολα δε χώρεσα
δεν έκλεισα το μάτι
κι ότι στα χέρια κράτησα
είναι απο νημα αληθινό
σ ατσάλινο αδράχτι 

μπορεί και ναναι η στιγμή
που πεσε άηχη βροχή
κι έστησε μες στα στήθη μου
την ομορφιά της η σιωπή
στα βλέφαρα της έστρωσα
ψυχή να ξαποστάσει
κι απ τη δική της την πνοή
να βγει το χνώτο σαν γιορτή 

ίσως ναμαι παράταιρη
στου ουρανού τη χώρα
…… ξενύχτησα σε αστραπές
και ξύπνησα με μπόρα
κι αν τα κομμάτια μου χτυπούν
σε πέτρινα γιοφύρια
οι ανεμώνες που αγρυπνούν
μου δίνουν τα φιλιά 
μ ανέμου τη δροσιά

μπορεί στα μάτια μου
να κλαιν φωτιές 
να ντύνονται λιαχτίδες
να αρμενίζουν φλάμπουρα
οι δροσουλίτες της καρδιάς
να είναι οι ασπίδες 
μα αν τα χρόνια μου κερνώ
σε λεύκα και δοξάρι
στο στέρνο μου θε να κρατώ 
δύναμη όσιο κι ιερό 
του σεβασμού το πέρασμα
με της αγάπης κέρασμα 
'' ίσως να φταίει 
που δε βολεύτηκα στη γη ''

Κόκκινη σκιά

Δε φεύγω 
προχωρά η σκιά μου

μονάχα κλείσε
το πουκάμισό σου 

λούζεται 
η ψυχή μου 
στα στήθια σου!

Πόλεμος

Τόσα 
πειράματα 
να βρεθεί 
ο σπόρος 
της ανθρωπιάς
κι ακόμα 
καπνοί 
μυρίζουν
'' άνθρωπο ''

Απολογισμός

Και σιγά σιγά μάζευα τα ρούχα μου 
η λίμνη είχε στεγνώσει τα μαλλιά μου 
με κείνο το αέναο τραγούδι της 
το δέντρο μου φόρεσε τα κλαδιά του 
να περπατήσει στο δάσος των χρωμάτων 
δυο τρείς λυγαριές κούνησαν το μαντήλι τους
ξέροντας πως ο πηγαιμός στην καρδιά τους είχε
Σβούριζαν τα πανιά πως σε λίγο θα φτανε η ωρα 
Πιότερο λάτρεψα κείνα τα στόματα 
που απ τις σιωπές τους μάθαινα αλφαβήτα 
τ ανέγγιχτο τους χάδι στο δάκρυ και στο γέλιο μου 
Τούτος ο πίνακας τόση καρδιά μου έδωσε 
μα όχι ..ο κόσμος ειναι όμορφος 
δε μπλέκω με αλισβερίσι του χαμού 
στα μάτια μου μια ευχή απο δρόμου αλλουνού !

Κάτω απ' τον ίσκιο

Μη τους λυπάσαι
κείνους τους ήσυχους ανθρώπους
είναι εκείνοι που μπορούν
χωρίς να φωνάζουν τολμώ

την κραυγή να φοβάσαι
βουβή και άπρακτη κοιμάται

Aνάμεσα στις φυλλωσιές
από το χώμα
γεννιέται ένα λουλούδι
φτάστο να ανθίσεις!

Στο φως της νύχτας

Νυχτώνει 

κι οι μικρές πιτσιλιές 

άρχισαν να κεντούν 

το πέπλο της βραδιάς 

Στην κάμαρά κρεμιέται ο ίσκιος σου

σου στολίζω την άνοιξη στο τραπέζι

ανάβω τα κεριά της σιγαλιάς 

και περιμένω να φανείς 

έτσι όπως σε μένα σε  είδα 

Να χαμηλώσεις στα βλέφαρα μου

κι ύστερα να περάσεις μέσα μου

σαν άλλος κωπηλάτης των ονείρων μου 

να ανοίξεις τα κουπιά σου 

στη θάλασσα μου 

κι αυτή να ψιθυρίζει το ρυθμό της αγάπης 

Σε περιμένω 

να κλείσω στα χέρια μου το πρόσωπό σου

και να γνωρίσω τα μακρινά σου ταξίδια

Να θωρώ τον έρωτα στα ακριβά σου μονοπάτια 

κι έπειτα έτσι απλά να σου χαϊδέψω τα μαλλιά

Στο φως της νύχτας σε χρίζω φεγγάρι μου 

στα χείλη της σου δίνω το φιλί 

σε κρατώ στην αγκαλιά μου 

μυρίζοντας το άρωμα απ το δέρμα σου 

κι έτσι γουλιά γουλιά καθώς σε πίνω 

στους κύκλους της σιωπής 

σου χαρίζομαι τόσο 

που κάθε μέρα μέσα σου να μαι

ένα μικρό λυχνάρι 

στα μάτια του ουρανού σου !

Αγκαλιά

Το ξερα πως θα ρθεις

Πάντα σε περίμενα 

πως γίνεται άνοιξη 

χωρίς λουλούδια έλεγα

πιο κει 

δυο πεταλούδες

έπαιζαν σε ένα κλαδί

το φιλί τους

από χείλη σε χείλη

ένας μικρός κύκλος

μια αγκαλιά 

τόσο μεγάλος κόσμος

αγκάλιασε με 

να χωρέσει στις τσέπες μας η γη!

Υποκρισία

Πόσο χαιρέκακα γελάς
ρυτιδωμένη
πόσες τσάκισες ψυχές
αφυδατωμένη
διψώντας για χολή
στα νύχια του εγώ σου
πόσες στεγνές Κυριακές
κακίστρω γριά
τόσο δάκρυ και αίμα
μονάχα
για να σου πει
ο καθρέφτης σου
πόσο όμορφη είσαι!

Κοράλλι

Η πιο όμορφη
ακρογιαλιά 
αυτή που βουτώ
την ψυχή μου
στη θάλασσα σου
κι έτσι γίνεται 
ο κόσμος μου
κοράλλι 
που ζευγαρώνει
σε καταγάλανο βυθό!

Στο ξέφωτο

Κουρνιάζω εκεί 
ανάμεσα στις μικρές κι απλές λέξεις 

δε μ αρέσουν κείνες οι φανταχτερές

που μεγαλώνουν το μπόι

και μικραίνουν την ψυχή. 

Ο κόσμος ένας λογαριασμός από βάσανα

απλήρωτες στιγμές στα κιτάπια του χρόνου

χρεωμένες λύπες που ζουν στα σοκάκια της μέρας

πιστωμένοι μετανάστες στο άπιαστο της νύχτας

Κάθε μέρα και μικραίνουν τα κομμάτια χαράς

μετρά το σαράκι σκουριασμένες ιδέες

κι αρχαίων χρόνων συνταγές χωρίς ουσία

Ξεμακραίνω λίγο τη ματιά μου 

στο ξέφωτο του άγνωστου 

στο πλακόστρωτο που κατοικούν οι κουβέντες

που αγριεύουν τα μέτωπα και φωταγωγούν τα μάτια

εκεί που κρυώνουν τα ξύλινα λόγια

και καίγονται οι άψυχες ανάσες 

Ζεσταίνομαι απ το χνώτο του αληθινού 

αγκαλιάζω φωνές σταρένιες απ τον ήχο

κι αφήνομαι να με κλέψουν

με τη δική τους άμαξα οι ιχνηλάτες του ονείρου

με πλουμιστά φορέματα αμόλυντης πηγής
Στις ρόδες της έχουν δεμένη ψυχή 
γδέρνεται στους κακοτράχαλους δρόμους 
χωρίς τα φκιασίδια μιας ντίβας ζωής 
γελούν σε κάθε δάκρυ που τρέχει 
ανηφορίζοντας το λόφο των πεθυμιών
ξαποσταίνουν στην κορυφή των βράχων
σε στίγματα λυγμών με μυρουδιά των γιασεμιών
Θεέ μου ήπια τον ουρανό μονορούφι 
κει που στάλαζαν οι πέτρινοι λίθοι
γέμισα τα στήθη μου λευκές πνοές 
κι αφήνω τα λόγια μου να τρέξουν στα λιβάδια 
που γράφουν οι άνοιξες και διαβάζουν οι ελπίδες !

Παράξενος ήλιος

Δύσκολο

να ξεχωρίσεις πια 

πρόσωπα , μάσκες 

άδεια κουστούμια 

τσαλακωμένα κορμιά 

όλα ένα στοιβαχτάρι

κι ανάμεσα τους 

να ψηλαφίζουν

τα δέντρα 

να βρουν 

που κρύφτηκαν 

τ άσπρα πουλιά  

Παράξενος ήλιος 

ο άνθρωπος! 

Σπίθα

Φωτιές , καπνοί 
δακρυγόνα 
στάχτη 

κι απόμεινε 
μια σπίθα 

Ανακατεύω 
φύσα 

δεν ειναι πόλεμος 
η αγάπη !

Χειροκρότημα

Ένα
χειροκρότημα λοιπόν 
για αυτούς που αφήσαμε 
να μπουν ανάμεσα μας 
αν έβλεπες 
θα τρόμαζες 
αν ..
μα βλέπουν
κεινοι 
που η παντομίμα 
τους γίνηκε ζωή;  
τυφλός 
που ειναι ο εγωισμός 
καλά που τον γνωρίζει 
ο χωρισμός 

κι όσο πονάς θα πονάω 
και το χειροκρότημα 
με γέλια νίκης 
στα σχοινιά της αυλαίας!

Ανείπωτα

Κλειστές επιστολές τα λόγια μας

μονόλογοι
σ αδιάβαστα καρδιοχτύπια
χωρίς γέλιο
σκοτείνιασαν
με το πρώτο φως του ήλιου!

Πρωϊνό

Και τι θαρρείς πως ειναι η ζωή 

μια μπουκιά ψίχα
που αν της βάλεις λίγο αλάτι , πιπέρι
κι αν την ραντίσεις ζάχαρη
τη ζεστασιά της θα φοράς
Μόνο μην ξεχνάς κάθε πρωί
να της χαρίζεις ένα ρόδο
να μυρίζει αγάπη ο τόπος της!

Κόμβοι σιγής

Δεν ρώτησες 

τα θέλω μου

άγραφες μείναν

οι πεθυμιές σου 

στα στήθια μου

αγράμματα

τα λόγια σου

τυφλές 

οι σιωπές μου 

χαθήκαμε 

ανήμποροι 

αδήλωτοι στην ανάσα

του ώριμου φιλιού

Μετράμε τα κύματα

του πόνου 

της χαμένης αγάπης 

αλύγιστοι 

ορειβάτες του πουθενά

συναντιόμαστε 

στο κόκκινο αίμα! 

Φυσαλίδα

Πες ότι θες 

ότι σου άρεσαν τα γιασεμιά
της γλάστρας μου
ότι μεθούσες στο κλωνάρι
του πόθου
ότι άγγιξες το πιο τρυφερό
εκατοντάφυλλο του νου
μα μην πεις ποτέ
πως μ αγάπησες

Μια φυσαλίδα του αγέρα
ήμουν για σένα
είδες τη δροσιά μου
στη θάλασσα
την πνοή μου πίσω
από αναγραμματισμούς
το βλέμμα μου
πάνω στα κύματα

μα κείνο το νοιάζομαι
το σώμα μου ήταν
κομμάτι της ψυχής μου

που δεν πρόσεξες 

Ένα όνειρο ήμουν
απωθημένο ίσως
στα μέτρα του ουρανού
ένα όνειρο χωρίς ύλη

κι εγώ
είμαι καρδιά

όχι άλλα λόγια
ξημέρωσε !

Άρνηση

Πάψε πια μη μιλάς

πάψε δεν θέλω να σ ακούω

Πόσες φορές έχασα τα μάτια μου

εξ αιτίας σου

κλείστηκα στο πάτο του σκοταδιού

μην ουρλιάξω και μ ακούσει ο άνεμος

Βυθίστηκα σε ένα ξερό λιμάνι

περιμένοντας .. περιμένοντας

ένα και μόνο καράβι

Ηλίθια δεν μ άφηνες να δω πως ήταν

ένα άδειο σκαρί που μόνο πανιά ανέμιζε

να μαζεύει τις μέλισσες

Ένας βελονιστής φιδιού καιρός

που ρούφαγε το μέλι

πετώντας την κηρήθρα

Κι εγώ σ άκουγα

σ άκουγα και σε πίστευα

Εσένα και τις λεπτές μεμβράνες σου

μέχρι που κάηκα απ το σφυγμό του ήλιου

κόπηκα απ τη ζωή ζητώντας το θάνατο

αφυδατώθηκα απ την προσμονή της βροχής

Φταίω ναι ξέρω φταίω

Σ άφησα να βαδίζεις πρώτη και ξέχασα το νου

Σε τσάκισαν αγρίμια που κομμάτιαζαν

τη σάρκα σου πουλώντας τη στη αγορά

για ένα τραγούδι ηδονής

για μιας ώρας τα υγρά

Μια στάλα νερό μου έμεινε

να θυμίζει ξοδεμένα δάκρυα

άσβηστες χαρακιές

Μη μιλάς άλλο γαλήνεψε

συγχώρεσα και σε έλουσα σε καθάριο νερό

Μη μιλάς άλλο σώπασε ψυχή μου

Στο υπόσχομαι

δε θα τους μοιάσω!

Παρουσία

Δεν θα με δεις 

σκόρπια να ψάχνω

βότσαλα της αυλής

κρατώ του αέρα 

τα φτερά

κι έμαθα να μοιράζομαι 

να παίρνω κείνο 

που χρωστώ

να δένω στο σεντούκι 

αμέθυστο , 

άρωμα από λεβάντα

να ψιχαλίζω το κενό 

γέμισμα να χει ουρανό !

Παγωνιά

Πως 

βολευτήκαμε έτσι

σε ένα φιλί σιγής 

και κρύψαμε
στην αγκαλιά

τόση φυγή ζωής!