Σε ένα καράβι καρδιάς

μοναδικός καπετάνιος η αγάπη 

Άνοιξε τα πανιά να φανεί η θάλασσα!

Μάσκες..

Πάντα ...
θαυμαστές
λαοπλάνες 
αμάραντες
για τον ίδιο σκοπό
στον χρόνο ..στον καιρό
στεφάνι να πλέξουν 
με νήμα αγκαθωτό
διπλό πικρό σταυρό

πόσες γνώρισες ψυχή μου;

κουστούμια κενά
με μεγάλα κουμπιά
πανιά χωρίς κορμιά
χαμόγελα ..με σκιές
κρυμμένες ..
πισώπλατες..μαχαιριές
στολίδια ..με γρίφους
λαβύρινθοι..
με σκοτεινούς μύθους
χρώματα και βαφές
πληγές..
ξυσμένες άηχες φωνές

τι κέρδισες ψυχή μου;

πρόσωπα..

Φεγγάρια χαμογελαστά
άστρα με φωτεινά νυχτέρια
κοιτώνες 
σύννεφα λευκά
ρυτίδες 
μικρές αυλακιές
γλυκές
του χρόνου ρωγμές
αναμνήσεις 
με νότες λουλούδια
χαρές
των βράχων τραγούδια
στιγμές 

αγάπης νωπές
αληθινές
ισόβιοι θαμώνες στις καρδιές

τι ψάχνεις ψυχή μου; 

την ομορφιά ... σε διάφανες στολές!

Ησύχασε το παιχνίδι της μέρας
Ο ήλιος χαμογελά 
Στα νωπά χωράφια των ματιών 
αρμενίζουν οι πολύχρωμες στάλες 
των μικρών σκανδαλιάρηδων,
πίσω απ τις γρίλιες ανέμελες 
φτερουγίζουν οι παπαρούνες ,
κάπου ανάμεσα πατώντας στις μύτες
χορεύει ένα χαμόγελο 
Ίσα που φτάνει το θρόισμα 
των φύλλων της καρδιάς 
Κόπασαν οι φωνές,τα κελαηδήματα 
γυρίζουν στην φωλιά τους 
Τυχερή που είμαι
Μια μελωδία φίλησα 
κι άρχισε η άνοιξη τραγούδι !

Είναι ευλογημένοι 

οι άνθρωποι που αγαπούν 

για αυτό και πριν πέσει η νύχτα 

τα κρινάκια του ουρανού 

φιλούν την σκέψη 

την φωνή και την αγκαλιά τους 

Ο κόσμος είναι γεμάτος 

ανημποριά και δυσκολίες 

ας δέσουμε τα κουμπάκια 

της ομορφιάς και της ζεστασιάς 

να ακούσουμε το τραγούδι

της πλατιάς θάλασσας

Κείνος που ξέρει αγάπη τι θα πει

ακούει κι απ τη σιωπή !

Γυναίκα 

Απλώνει  τις ρίζες  της

Στο χώμα της

Εγκυμονεί τους σπόρους

θηλάζει

τα βλαστάρια που μυρίζουν ανθόμελο

στα μαλλιά της

ανεμίζουν  ηλιαχτίδες

τα χείλη της

κρύβουν δροσοσταλιές

στοργής , έρωτα ,αγάπης, θαλπωρής

τα δύο της χέρια

μαχητές του πόνου , του άδικου θεριά

κλαριά στο πέλμα του ουρανού

του άπιαστου γλωσσάρι

προσκυνητές

της λευτεριάς , της ομορφιάς

τα μάτια της

λυχνάρι άσβηστης φωτιάς

δάχτυλα

μίσχοι τραγουδιού

μπαλάντες  άχρονου φιλιού

φύλλα

της ποίησης  αέναη γραφή

Γυναίκα .. γη , πνοή .. ανάσα .. ζωή !

Να έφταναν λες λίγες σταγόνες ήλιου

που τα ασπρόρουχα άπλωσαν

στα μάτια τις πεταλούδες

η μήπως το χάραμα που άνοιξε η ψυχή

να φωτιστεί ο κήπος 

Τι όμορφος ο κύκλος της ζεστασιάς

ένα μικρό ταγκό που αγάπησε τον δρόμο 

σε ένα διπλό τριαντάφυλλο

με ένα φιλί στον ώμο!

Τόση πολλή άνοιξη 
και μόνο ένας ουρανός 
να την κρατήσει 
Φύσα αγάπη να ξεδιψάσει 
η γη λουλούδια !

Άνοιξες τα φτερά στον άνεμο 

πόσα χαμόγελα 

πετάξανε απ τα στήθια 

Έτσι χαρούμενη 

σε ένα φιλί της θάλασσας 

γιορτάζει η άμμος 

τους κρυσταλλένιους κόκκους 

του βυθού της 

κι έχει μια γλύκα το χτένι 

του ήλιου στα μαλλιά !

Αμάραντα
..................
Κι έμεινα να κοιτώ
τον ορίζοντα στα μάτια σου
ένας επίγειος πλανήτης αστεριών
που έζεψε τον ουρανό
στις ανοιχτές γρίλιες του
Πλησίασα τόσο
που σαν αύρα με τύλιξες
Ήθελα να σου πω
τόσα σαν από κόκκους άμμου
Νανούριζε το κύμα το λευκό γιασεμί
στο απαλό του ασημί
κι έτσι όπως έφεγγε
έμοιαζες όλος ένα ηλιοτρόπιο
Έτρεξα να σ αγκαλιάσω σαν άνεμος
και τα δελφίνια φιλιόταν στα νερά
Πλατσούριζαν οι μικρές πεταλούδες
κι έτσι μπόρεσες να δεις τα χρώματα
Τίποτε πιότερο απ το βλέμμα ψυχής ψιθύρισα
Μικρός που ναι ο χρόνος που αμάραντα ριζώνει! 

Όσο και να θολώνει ο ουρανός 

το δειλινό φιλί 

το χρώμα της καρδιάς 

θα κουβαλά 

να ζεσταθεί η θάλασσα 

Ριγά το βήμα των χειλιών

κράτα το ρόδο στο στόμα !

Να μουν λέει ένα χελιδόνι

στο παρτέρι της ψυχής σου να έφτανα

να πότιζα το βασιλικό με χίλια φιλιά 

να άπλωνε τα βλαστάρια του 

φιλιώνοντας το άρωμα στα χείλη της γης 

να ξεδιψάς δροσοσταλίδες του ουρανού

Να φώναζα τ' αηδόνι να γλυκοτραγουδά

και στα μελιά τα μάτια σου να έπαιζε η χαρά 

Να άπλωνα τις φτερούγες σαν φυλλωσιές του νου

σκέπαστρο να χει το δάκρυ τον ήλιο τον αχάτη

να σου έστηνα φωλιά γεμάτη απο αγκαλιά

κι απ τ' ανεμάκι του καιρού να κλεβε χάδι 

κόκκινο η τριανταφυλιά 

Μα ειμαι μόνο μια καρδιά

που φόρτωσε πλουμίδια και μεταξωτά 

πα στης ψυχής τη ράχη 

ταξίδι να χει απάνεμο

και σαν την βάρκα σου θα βρει

στη θάλασσα να δώσει προσταγή

της νηνεμίας πέπλο να σου χαρίσει

πολύχρωμο υφαντό βελόνι το φιλί

νήμα με πορφυρή κλωστή!

Στη ζυμη των φύλλων 

θα μας βρουν 

αγκαλιά να αγαπιόμαστε 

στο φιλί της άνοιξης 

σαν πεταλα 

που βρήκαν τον βλαστό

Να καρτεράμε 

το πιοτί του ήλιου

κι ας αγουρα τα χέρια μας 

στους ρόζους των δέντρων 

γράφουν το όνομα 

σκαλίζοντας το μέλι 

να ζέψει τ αλμπουρο 

το κλωνάρι στο φως 

στη γέννα 

στον κορμό της ψυχής 

ψιθυριστα συλλαβίζουν 

τα γράμματα 

και τα κορμιά δυο χελιδόνια!

Μιλάτε πανιά κάλμα φυλούν οι θάλασσες !

Κι ενω κάθε πρωι 

εναν ήλιο σου χάριζω

να βγεις 

ανάλαφρα να τραγουδήσεις 

ενας αλλος 

γεννιέται στα στήθια μου 

Κόκκινο πουλί ,

γλυκόλαλο φτερό

αγάπης χάδι αερικό

πως στο  φιλί της μοιρασιάς

σκορπάς λιβαδι ομορφιάς

τον ουρανό ανθίζεις !

Έψαχνα να σε βρω
στους δρόμους
στα κύματα
στους πευκώνες
του άπιαστου
στο αταίριαστο
στο ύψος του μοναδικού
κι όπως κουράστηκα
έσκυψα στη ψυχή μου

πόσο γεμάτη ειναι
''από σένα ''

Βιτρίνες 

Στολισμένες βιτρίνες σαν μικρές θεατρίνες
το κοινό τους κοιτούν μα σιωπή συναντούν
σε μια πόλη αδειανή πως να ακούσουν φωνή
κρότο κάνει το δάκρυ τις κυλά σε μιαν άκρη

στολισμένες βιτρίνες σαν μικρές θεατρίνες
μαριονέτες ηλιαχτίδες σέρνουν όνειρα κι ελπίδες

μάτια αδειανά παγωμένη καρδιά
μια νότα χτυπά στην ψυχή π'αγρυπνά
να της δώσει πνοή μελωδία απαλή
μη χαθεί σε λαβύρινθο μη μπερδευτεί

παραστάσεις μικρές με λαμπιόνια γιορτές
λιγοστές πια οι χαρές τις σκεπάσαν βροχές

με βιολιά και ταμπούρλα γυρνούν
σε έναν κόσμο κουφό τραγουδούν
να διαβάσουν στα χείλη φωτιά
να αγγίξουν μια στάλα ..σπίθα χαρά

στολισμένες βιτρίνες και συ στέκεις μπροστά
φευγαλέα ματιά σε ένα χτες που περνά

κάνεις μόνο μια ευχή να ακουστεί προσευχή
το χάραμα σαν θα ρθει ναναι μια νέα αρχή
το γκρίζο να σβηστεί να έρθει στον κόσμο μια γιορτή
να φωτιστει η ζωή ναναι αληθινή ! 

( Συλλογή - Πίσω απο το παραβάν )

Κι από όλα τα λουλούδια

κράτησα τυλιγμένα 

στα δάχτυλα της ψυχής 

τα πέταλα της σιωπής 

έτσι σ ακούω 

Βλέπεις χαμογελούν ζεστά 

οι όμορφες στιγμές !

Στο μπόι της καρδιάς 

τα κλαριά 

κι όπως ανοίγουν τα φύλλα της

ροδίζει ο τόπος 

άνοιξη

μεθά ο αέρας με κόκκινο κρασί!

Όχι μάτια μου

δε χάθηκαν τα φεγγάρια 

ειναι που τα χορτάρια 

κρύψαν στη γη τα μάτια τους 

ευτυχώς που ακόμη 

υπάρχουν σύμφωνα και φωνήεντα 

στο πέτο της ψυχής 

λεύτερα να μιλούν για αγάπη

φιλί!

Υπάρχουν άνθρωποι

Υπάρχουν άνθρωποι φίλε μου
που θα τους δεις να χαίρονται
γιατί άνθιζε το ζουμπούλι της γλάστρας τους
ειναι αυτοί που κοιμήθηκαν καιρό στα δύσκολα
ήπιαν στις χούφτες τα ζόρια και τη λύπη
Στα δύσκολα φίλε στα δύσκολα γεννιέσαι απ την αρχή
εκει που φωνάζει η φτώχεια , παραφυλάει η ανεργία
και στήνει καρτέρι η απελπισιά εκει που χτυπάει την πόρτα
η αρρωστια εκει που λυγίζει τα γόνατα ο θάνατος καποιου αγαπημένου τους
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν παζάρεψαν μήτε το νου
μήτε την καρδιά τους στην αγορά της βολεψιάς
Κεινοι που ξέραν πως τα χέρια τους ειναι άδεια
μα βούταγαν με την ψυχή να βρουν τα χρώματα του κήπου τους
που ακόμη και στην θλίψη τους γέρνανε στα κύματα
να χει φιλί η θαλασσα και η ακτή παιδιά
Υπάρχουν άνθρωποι που χαράξαν την απόγνωση μη και τους βρεί η λησμονιά
Κατάρτι καναν τα όνειρά τους το πείσμα τους πανια.
Σταθήκανε στα πόδια τους δίχως ραβδι να τους κρατα
Δε γήτεψαν τον έρωτα με χάρτινο καράβι μα του δωσαν φωνή και φως
και γύρεψαν απ την αυγή το πιο γλυκό της χάδι.
Υπάρχουν άνθρωποι φίλε μου που μενουν πάντα σιωπηλοί
οταν ο χρόνος τους γελά ανοίγουν το σεντούκι της καρδιάς
χορό να χουν τα θέλω τους και η στιγμή μη πάψει να μιλά
Υπάρχουν άνθρωποι φίλε μου που βλέπουν ενα σπουργίτι να πετά
κι ανοίγουν τα φτερά τους να σπάσει η αλυσίδα απο τη γη
να αρχίσουν πάλι και ξανά νικώντας καθε εμπόδιο
που ζει στα χαμηλά . Τούτους τους τύπους αν τους δεις
μη τους ρωτήσεις αν γελούν μοιάζουν χαμόγελα ψυχής
που ξέρουν τι θα πει να βγάζει φύτρα άγονη γη.
Θα σου χαρίσουν τόπο στην καρδιά απλόχερα και δίχως
δευτερη σκέψη που την πρώτη ξεπερνά .
Μα αν σπάσει η εμπιστοσύνη τους σε πρόχειρο κλαδί
μη τους ζητήσεις να σου πουν όσα δεν είχες δει
Αστους μονάχα να γελούν γιατί ξυπνά η χαραυγή
στα μάτια με τα χρώματα και μια ανεμώνη τους μιλά
κερνώντας βράχου ομορφιά . Γιατί έχουν λιμάνι την καρδιά
κι ακούν τα αγραφα ονείρατα να πλέουν στα ανοιχτα .
Εχουν τη γη τους για ουρανό και τ αστρα τους λυχνάρι
να ξεπερνουν Σκύλλα και Χαρυβδη μαζί δωρίζοντας γλυκό φιλί
Προσπέρνα τους αν δεν ακους απ την ψυχή οτι αξίζει ναναι εκει
κι αστους να ζουν κοκκοι άνθρωπων σε ανθρώπινο σκαλί
που χει ζευγά τον ήλιο κι αγρότη σε λιβάδι που απο μικρή πορτοκαλιά
σκάβει τριανταφυλλα να χει χυμό η ζεστασιά !

Το ακατόρθωτο .. ετούτο να κυνηγάς
να θωρούν οι καιροί
πως άδεια είναι τα βόλια τους
Μπλεγμένες οι σιωπές
στο κουβάρι του ξάγναντου
κορδέλες του αγρού  που χρώματα μυρίζουν 
Ξεφλουδισμένες φωνές
μα ηλιοστεφάνωτες
στ αντίκρισμα του αηδονιού .
Ψεγάδι δεν εχει ο άνεμος
που τραγουδά φιλώντας τη βροχή! 

Περνώντας τον άνεμο

Ούτε που γνώριζα τα γράμματα των αστεριών 

Κάτι ανορθόγραφες λέξεις μιλούσαν τα πέλαγα 

Αφουγκράστηκα τον τόπο των ονείρων 

κι εκεί σε συνάντησα . Φορούσες το στέμμα 

του φεγγαριού. ίδιος με τη νύχτα .

Τα μαλλιά σου φέγγιζαν την αλμύρα 

και το γλυκό χάδι του δειλινού. 

Αποσπερίτης είπα και γέλασα με το σφύριγμα

του ανέμου που μια μελωδία κεντούσε 

- γνωρίζεις που πάνε τα όνειρα; ρώτησα 

γέμισες μια χούφτα χρυσοκόκκινες δροσοσταλίδες

και τις άφησες στα χέρια μου . 

Άφησα τα μάτια μου να τρέξουν στους ώμους σου

θωρούσες τη ζεστασιά των πολύχρωμων ήλιων 

Σε κράτησα απ τα χείλη και στόμα με στόμα 

προχωρήσαμε . Που πάμε με ρώτησες 

- παντού σου αποκρίθηκα χαμογελώντας .

Τα πουλιά ξέρουν τον δρόμο που στραφταλίζει 

το νερό της ζωής . Μάθαινες τα σύμφωνα 

και τα φωνήεντα που πατούσαν τα βήματα μου 

Άγγιζα τα χλωρά σου φύλλα ανοίγοντας

μια μια τις σκαλωσιές της άνοιξης σου

Ολόχαρο κελάηδημα έγινα να ανθίζουν οι χαραυγές σου 

Πέταξα την σκόνη απ τα κλειστά παράθυρα 

κι άνοιξα το μίλι να μπει το φως απ το ξάγναντο .

Οι παπαρούνες πήραν το χρώμα της καρδιάς 

κι έτσι κόκκινες φτερουγίζουν στο απάνεμο 

Τόσοι αιώνες πέρασαν που κάθε μέρα γεννιούνται 

κουκούλια που σκάνε πεταλούδες κι ανάβουν την φλόγα της .

Χειμώνας και πως συλλαβίζει ένα φιλί του Μάρτη το τραγούδι !

Οι άνθρωποι που κουβαλουν 

όμορφα συναισθήματα μεσα τους 

ειναι αγεννητοι δημιουργοί

Θα τα σμιλέψουν 

στο γλυπτό της ζωής 

θα ζωγραφίζουν 

στα δαχτυλά τον ήλιο τους

τραγουδουν με τις φωνές τους  

γραφουν 

στον άγραφο τόμο της γης τους

σκιτσαρουν 

νότες στο διάφανό τους

κι απλά απαγγελουν

την ομορφια στο νόημα !  

Κοιτώ αυτές τις μικρές ευαισθησίες 
που ριγώνουν το πρόσωπό σου 
θωπεύοντας τα χρόνια της άνοιξης 
στο βωμό του χειμώνα 
Κι ύστερα φτιάχνω μια μικρή παντιέρα 
να ακολουθήσει το βλέμμα σου 
εκεί που σεργιανά η παρουσία μου 
στα δύσβατα όρη της γλυκιάς χαράς 
Μάθαμε να μετράμε τα ασύνορα 
με κύματα ψυχής.
Κι εγώ που ξέρω να ακούω 
τα σιωπηλά σου δάκρυα 
κι εσύ που έμαθες να γνωρίζεις 
τα κρυφά μου λόγια 
περπατάμε σε δρόμους 
που στοιχειώνουν οι μυρωδιές των γιασεμιών 
κι αναπνέουν του δρόσου τα στασίδια 
Α!! θα κουβαλήσουμε τον ήλιο 
περιμένοντας την ώριμη ανατολή 
στα στάχυα που θα θηλάζουν 
το νόημα της ομορφιάς !

 

Διψά το φιλί της ψυχής 

κι ανάμεσα 

στα κρύσταλλα 

της ζεστασιάς γεννιέται 

Όμορφα που ποιείς .. αγάπη !

Έτσι θέλω να σου μιλώ

Σαν να ήσουν η πρώτη σκέψη μου

η λέξη που κουβαλά

στις πλάτες τον ειρμό μου

η γυμνή κηλίδα που προχωρά

στην άβυσσο της ψυχής μου

το άλφα στην αλήθεια μου

το ωμέγα της πνοής μου

Έτσι θέλω να σου μιλώ

σαν  πρωινό χάραμα

που φυτρώνει στα μάτια μου

με λυτούς τους κόμπους της γλώσσας

σαν αντανάκλαση του ουρανού

στα μάτια της θάλασσας 

το πρώτο ξεπεταρούδι της άνοιξης

το άγουρο φιλί της εφηβείας

σαν νιόφερτο παιδί χαράς

μια γέννα από κλαρί δροσιάς

Έτσι μονάχα θα θελα.. να μ ακούς !