Ανείπωτα

Κλειστές επιστολές τα λόγια μας

μονόλογοι
σ αδιάβαστα καρδιοχτύπια
χωρίς γέλιο
σκοτείνιασαν
με το πρώτο φως του ήλιου!

Πρωϊνό

Και τι θαρρείς πως ειναι η ζωή 

μια μπουκιά ψίχα
που αν της βάλεις λίγο αλάτι , πιπέρι
κι αν την ραντίσεις ζάχαρη
τη ζεστασιά της θα φοράς
Μόνο μην ξεχνάς κάθε πρωί
να της χαρίζεις ένα ρόδο
να μυρίζει αγάπη ο τόπος της!

Κόμβοι σιγής

Δεν ρώτησες 

τα θέλω μου

άγραφες μείναν

οι πεθυμιές σου 

στα στήθια μου

αγράμματα

τα λόγια σου

τυφλές 

οι σιωπές μου 

χαθήκαμε 

ανήμποροι 

αδήλωτοι στην ανάσα

του ώριμου φιλιού

Μετράμε τα κύματα

του πόνου 

της χαμένης αγάπης 

αλύγιστοι 

ορειβάτες του πουθενά

συναντιόμαστε 

στο κόκκινο αίμα! 

Φυσαλίδα

Πες ότι θες 

ότι σου άρεσαν τα γιασεμιά
της γλάστρας μου
ότι μεθούσες στο κλωνάρι
του πόθου
ότι άγγιξες το πιο τρυφερό
εκατοντάφυλλο του νου
μα μην πεις ποτέ
πως μ αγάπησες

Μια φυσαλίδα του αγέρα
ήμουν για σένα
είδες τη δροσιά μου
στη θάλασσα
την πνοή μου πίσω
από αναγραμματισμούς
το βλέμμα μου
πάνω στα κύματα

μα κείνο το νοιάζομαι
το σώμα μου ήταν
κομμάτι της ψυχής μου

που δεν πρόσεξες 

Ένα όνειρο ήμουν
απωθημένο ίσως
στα μέτρα του ουρανού
ένα όνειρο χωρίς ύλη

κι εγώ
είμαι καρδιά

όχι άλλα λόγια
ξημέρωσε !

Άρνηση

Πάψε πια μη μιλάς

πάψε δεν θέλω να σ ακούω

Πόσες φορές έχασα τα μάτια μου

εξ αιτίας σου

κλείστηκα στο πάτο του σκοταδιού

μην ουρλιάξω και μ ακούσει ο άνεμος

Βυθίστηκα σε ένα ξερό λιμάνι

περιμένοντας .. περιμένοντας

ένα και μόνο καράβι

Ηλίθια δεν μ άφηνες να δω πως ήταν

ένα άδειο σκαρί που μόνο πανιά ανέμιζε

να μαζεύει τις μέλισσες

Ένας βελονιστής φιδιού καιρός

που ρούφαγε το μέλι

πετώντας την κηρήθρα

Κι εγώ σ άκουγα

σ άκουγα και σε πίστευα

Εσένα και τις λεπτές μεμβράνες σου

μέχρι που κάηκα απ το σφυγμό του ήλιου

κόπηκα απ τη ζωή ζητώντας το θάνατο

αφυδατώθηκα απ την προσμονή της βροχής

Φταίω ναι ξέρω φταίω

Σ άφησα να βαδίζεις πρώτη και ξέχασα το νου

Σε τσάκισαν αγρίμια που κομμάτιαζαν

τη σάρκα σου πουλώντας τη στη αγορά

για ένα τραγούδι ηδονής

για μιας ώρας τα υγρά

Μια στάλα νερό μου έμεινε

να θυμίζει ξοδεμένα δάκρυα

άσβηστες χαρακιές

Μη μιλάς άλλο γαλήνεψε

συγχώρεσα και σε έλουσα σε καθάριο νερό

Μη μιλάς άλλο σώπασε ψυχή μου

Στο υπόσχομαι

δε θα τους μοιάσω!

Παρουσία

Δεν θα με δεις 

σκόρπια να ψάχνω

βότσαλα της αυλής

κρατώ του αέρα 

τα φτερά

κι έμαθα να μοιράζομαι 

να παίρνω κείνο 

που χρωστώ

να δένω στο σεντούκι 

αμέθυστο , 

άρωμα από λεβάντα

να ψιχαλίζω το κενό 

γέμισμα να χει ουρανό !

Παγωνιά

Πως 

βολευτήκαμε έτσι

σε ένα φιλί σιγής 

και κρύψαμε
στην αγκαλιά

τόση φυγή ζωής!

Γυμνά

Δεν είπα τίποτε για όσα άκουγα 

τα έκλεινα στο μπαούλο της νύχτας 

Πετούσα τα αστέρια μου για φύλακες

μη μου ξοδέψουν 

το χάραμα σε άχρωμες σχισμές 

Στέρεψα τα μάτια μου τα έχτισα 

μόνο χαμόγελα να σου δίνουν 

Τίποτε δεν περίμενα 

παρά ένα χαμόγελο να κατρακυλά 

στα σκαλιά της ζωής μου 

φορώντας το στεφάνι της αγάπης 

Ο νεραϊδόκοσμος μου μεγάλωνε 

στα αποτυπώματα σου 

κι εγώ που κάθε μέρα 

τον πότιζα μη μαραθεί 

σου χάριζα τις ανάσες μου

Ναι ναι αυτές τις πνοές 

που πάνω τους οι κιμωλίες 

σου έγραφαν ακόμη μια αλήθεια 

κι έτσι ξεχνιόταν 

το μέχρι τότε ψέμα σου 

Κι άραγε τι είδες από μένα;

είδες εκείνες τις μολυβιές 

που πάνω μου 

χαράκωναν τον πόνο σου; 

μέτρησες άραγε 

τις βραδυνές μου προσευχές 

που ζέσταιναν το όνομά σου 

ξαγρύπνησες με το αθέατο 

που μέσα μου χτυπούσε; 

τι είδες να πάρει.και τώρα τι; 

Βράχηκα ν οι χαρές μου έχασα 

τα πόδια μου στη θάλασσα 

γύμνωσα 

κι εσύ ένα κύμα 

που μέσα μου κυλά

 κι ατελείωτα με κυβερνά! 

 

Απόμακρα

Θα βαδίζουν τα καλοκαίρια
στύβοντας τις πετσέτες
της άνοιξης
κι εγώ θα σε κρατώ
υγρή κηλίδα
στα στήθια μου
να θυμάμαι
ναι να θυμάμαι
πόσες φορές
σε φώναξα
πόσες
σε κάλεσα κοντά μου
ψιθυρίζοντας μόνο
τις λέξεις
''αγάπη μου''

Φωτιά

Και πας και γυρίζεις
φωτιά
Πόσες φορές
θες να με κάψεις;
Σύρθηκα
απ τις στάχτες μου
γονάτισα ,γκρεμίστηκα
έχασα κάθε εαυτό
που γελούσε στα πέλαγα
χοροποπηδούσε
στα κύματα
έπαιζε στ αλωνάρι
της προσμονής
γεννιόμουν παιδί
και χόρταινα
ψωμί μεγάλου
φύγε φωτιά
νερό κι αλάτι πια
Γέμισαν τα σωθικά μου
συγχώρεσα
κράτησα την αγάπη
κι έσβησα την γλώσσα
του πόνου σου
δέθηκα
στη δροσερή πνοή σου
κι έσβησα
στο άψυχο κύμα σου
κοίτα με όρθια
βαδίζω σε ουρανό
πετώ
με τα παπούτσια γης
ξώφτερνα
τα σανδάλια
να πιάνουν πέλμα
στην άκρη του ήλιου
και στα φτερά
της χρυσαυγής
Έδωσα στο όνειρο ζωή
στις φλέβες την πνοή
λεύτερη
να ακούγεται η ψυχή
Μακριά μου πια τα δήθεν
μακριά μου κι η αλυσίδα
που χτύπαγες εσύ
Ο χρόνος μου ελπίδα
που κάθε μέρα
μου γεννά ένα μπορώ
να δω τον ήλιο
ακόμη κι αν γυρίζει
σε πύκνωμα καπνό!

Και αρχισα να ζώ

Έγινα αυτό που αναζητούσαν
Έσκαψα το σώμα μου
σμίλεψα την ακοή μου
σμίκρυνα τα μάτια
όλα τα θέλω τους στόλισαν τη ράχη μου
Κι εγώ που πήγα εγώ;
Χάθηκα στα βλέμματα
που σέρνανε τις λεπίδες
Που να ναι τα χέρια μου;
που πήγε το νήμα του γέλιου μου
Ωραία που με πρόσφερα
σαν να μην είχα φωνή
λες κι άσκοπα γεννήθηκα
Κι όλα ετουτα τα χρόνια
πως έσπασαν τα πόδια μου
θρύψαλα καθρέφτες
που πια δεν κόβαν αίμα
Κι εσύ; ω !! ναι εσύ
Τι αγάπησες σε μένα
τα λουλούδια μου , το φως μου
την αγκαλιά που σου έλειπε
Αλήθεια το σκοτάδι μου το είδες;
είδες την ανάγκη μου να αφεθώ
τα κύματα που βρέχαν
το μαξιλάρι μου τα χαϊδεψες ;
άκουσες την κραυγή της ψυχής μου
στάθηκες δίπλα μου
να νοιώσεις τον βρόγχο
του θανάτου μου
Ένιωσες την απόγνωση
τη λαχτάρα της λύτρωσης
που μου πνιγε τον αέρα
Ναι .. έφυγα
βρήκα τα πόδια μου
γδαρμένα στα βράχια
τα μάτια μου
να κολυμπάν στη θάλασσα
την καρδιά  μου
να σπαρταρά στην άμμο
τα δάχτυλα μου
με σπασμένα φτερά
Θα τα ενώσω φώναξα
φώναξα τόσο δυνατά
να με ακούσω
Ένα ένα τ αγκάλιασα
έγλυψα τις πληγές τους
θα γιανετε ψιθύρισα
δεν πέθανα .. ζω
Έστρεψα τον ήλιο
στα μάτια μου
δεν με ένοιαζε το κάψιμο
τη ζεστασιά του ήπια
στέριωσα τα νύχια μου
στο πάτωμα
Καιρός να πάψεις
ν αγαπάς μόνο τους άλλους
καιρός να αγαπήσεις εσένα
να κάνεις αυτό που δεν ένιωσες
Πάρτο μου φώναξα
πάρτο από έμενα για μένα
Δεν περιμένω πια να μ αγαπήσεις
εγώ θα μάθω,θα μάθω να μ' αγαπώ
Ίσως για πρώτη μου φορά
πρώτα εμένα πριν από σένα
Μην τρομάζεις
δεν αλλάζει κάτι σε σένα
μα να ειναι που ..
άρχισα να αγαπώ εμένα !

Κρότος σιωπής

Να προσέχεις
γιατί  κάποτε 
η σιωπή 
σπάει 
και τότε 
μπορεί 
να γίνουμε 
κομμάτια 

να προσέχεις !

Εντός μου

Πιστεύω 
τόσο σε σένα 
που 
τίποτε δεν μπορεί 
να με πάρει 
μακρυά σου 
ούτε καν
εγώ !

Περίμενα

Περίμενα 

περίμενα να ρθεις 

να πετάξουν τα χελιδόνια μου 

να σου πω πως 

χρόνια τώρα φόραγε 

τα χείλη μου 

στη γυάλινη μπάλα της 

η σιωπή 

περίμενα να ρθεις 

να τη σπάσω 

να αφήσω τα δάκρυα μου 

να κυλήσουν 

στα μαγουλά σου

ήθελα να σου φωνάξω 

πως χωρίς εσένα 

δεν υπάρχει η άνοιξη 

να τραγουδήσω 

σαν αηδόνι 

στο κελί της αγκαλιάς σου 

περίμενα να σου χαρίσω

οσα φιλιά σου στέρησα 

να γεμίσω της χούφτες σου

απ τις λαχτάρες μου

που ριγούσαν στο όνομα σου

περίμενα . περίμενα τόσο

που έπαψα να περιμένω

έσπασαν τα φτερά μου

ράγισε η φωνή μου 

κούρνιασα 

στη γωνιά μου

κοιτώντας την ψυχή μου

και τότε είδα 

πως μιλούσες  

μέσα  από μένα !

Τίποτα

Μίλα μου 

σου φώναζα 

δεν 

είπες τίποτα 

Τι με ρωτάς λοιπόν 

στο άδειο σου 

τίποτα 

είμαι !

Ατίθασο φεγγάρι

Πως να δαμάσεις

το φεγγάρι

ατίθασο θα γυρνά

πίσω απ τις πλάτες

του ουρανού

γυρεύοντας

κείνο το αστέρι

που θα σταθεί

σαν τελεία

στο στέρνο του

φιλώντας τα χείλη

του ονείρου!

Έτσι απλά

Κράτησα τα πουλιά
να πετούν μέσα μου
τον άνεμο να σφυρίζει
το τραγούδι μου
τα λουλούδια
να ζωγραφίζουν
στο πέτο της ψυχής μου
λευκές σελίδες
να πιτσιλίζουν όνειρα
κι έτσι απλά
χώρεσα
τον κόσμο
στα ασύνορα
της αγάπης!

Γυρολόγοι

Αστέριωτοι οι άνθρωποι 
αστέριωτοι 
μήτε γης μήτε πατρίδα 

Γλάροι που τιτιβίζουν 
στα περαστικά καράβια
ζητώντας λίγης ώρας δροσιά
απ τ ανέμι τους .

Γυρολόγοι ζεστασιάς 
στα μέτρα του παντού 

Να  γύριζες πίσω χρόνε 
μήτε ψυχή μήτε φωνή 
θα σου χάριζα !

Πέτα χαρά μου

Έκλεισα τα μάτια 
να μη φανούν τα δάκρυα 
μάτωσα τα χείλη 
μη προδοθεί η λέξη 
κούρνιασα τους χτύπους
στη γωνιά της σιωπής 
κι ένιωσα το θάνατο 
στην καρδιά της πνοής

πως να στερήσεις τη ζωή 
κουβαλώντας το θάνατο
πως να κρατήσεις 
το χελιδόνι σε κλουβί
πως να πνίξεις το γέλιο 
σε γαλανά κύματα 

πόσο πολύ σε πίστεψα αγάπη 

άνοιξα τις χούφτες 
να πετάξεις 
να αρμενίζεις τα ασύνορα 
στις φωνές των γλάρων 

ψέλλισα πέτα ζωή μου 
κι εγώ θα μαι εδώ 
να καμαρώνω τα φτερά σου
πέτα άγγελε μου 
κι εγώ θα  τραγουδώ στις νότες σου 

πέτα χαρά μου .. σ αγαπώ!

  

Τόσες φορές

Τόσες φορές σε φώναξα

που ακόμη κι ο άνεμος 

έμαθε το όνομά σου

σε ζήτησα τόσο 

που δανείστηκα το θάνατο

και μου χαρίστηκε ζωή 

τόσες φορές πλάγιασα στα άστρα

ψάχνοντας τη φέτα του ουρανού

που έσκυβε στο φως σου 

Τόσο πολύ σε λάτρεψα 

που τίποτε από μένα δε κράτησα 

κι  όταν με ψάχνω μέσα μου 

σκοντάφτω πάνω στη μορφή  σου !

Ένα κάτι

Δος μου ένα ταξίδι 

έναν ήλιο 

μίλα μου 

για τις φωτιές 

δος μου ένα όνειρο 

ένα φεγγάρι 

μίλα μου για κείνα 

που ξέρουν να σιωπούν 

δος μου έναν Αύγουστο

να καίει ηλιοβασίλεμα

έναν Μάη να μου κρατά 

λουλούδια 

δος μου ένα γέλιο 

ένα κάτι 

κάτι 

να σταματήσω

να ματώνω τα χείλη 

δαγκώνοντας 

την ψυχή !

Σημάδι

Αστόχησε 
τόσο ο χρόνος 
και πέρασε 
τόσο πολύ φεγγάρι
που νόμιζα 
πως 
ένας αιώνας 
έγινε η πληγή

πως έσκαψες 
μέσα μου 

βάθυνες σαν ουλή!

Κακία

Ποτέ δε θα καταλάβω 
ποτέ αληθινά τι ζητούν  
οι άνθρωποι απ τον άνθρωπο 
Τότε που θέλουν να τραμπαλίζονται 
στον πόνο σου και να γελούν 
με τη σοδειά τους 
να χαίρονται σε κάθε μαχαιριά 
πλουτίζοντας 
το νυστέρι του εγώ τους 
κι έτσι φιλόσοφοι 
καθώς γεννιούνται 
να σιγοντάρουν το δρόμο 
της γραντζουνιάς πλασάροντας 
το μεγαλείο της αυτούσιας 
γενναιότητας του ξέρω τους 
Τίποτε δε φοβήθηκα 
πιότερο απ τον άνθρωπο 
Κι εσυ Θεε μου 
που μ αγάπη τον έπλασες 
πως άφησες το βλέμμα σου 
στο διάολο χαιρέκακα να κοιτάει; 

Πεφταστέρι

Σκέπαζε η νύχτα 
το σώμα του ουρανού 

στρατεύματα ψυχών
φυλλορροούσαν  
στο σεντόνι της 

φεγγάρι μου 
κρύψε τα μυστικά τους 
και δέσε σε χρυσή κλωστή
ένα σου πεφταστέρι
σε θάλασσα πλατιά
να στάζουν  τα όνειρά τους !

Υπόσχεση

Σου υπόσχομαι 
Πατέρα 
να κρατήσω 
στη χούφτα μου 
ψίχουλα να ταΐσω 
τις φτερωτές καρδιές 
να μιλώ 
με τα ρόδα του ουρανού

και να λείπω 

από πόρνες ώρες 
που μοιράζουν
άσκοπες στιγμές 
με κάλπικα 
κέρματα αγάπης! 

Αγαπάω

Δεν 
θα προδώσω ποτέ
αυτά που φύτεψα 
σε σένα 
μέσα από μένα 

συνεχίζω
να τ' αγαπάω
όχι να αγαπώ

αγαπάω δυνατά 

με ή χωρίς εσένα !

Τραγούδι

Άφησα 
τα παπούτσια μου 
στο θολό δωμάτιο
κι έφυγα 

Μήτε που με ένοιαζε
ποιος θα τα φορέσει 
έτσι κι αλλιώς 
δε με άγγιζαν 
ούτε τα κομμένα 
δάχτυλα 
ούτε τα βαμμένα 
μακριά νύχια 

Ξυπόλητη 
θέλω να τρέχω 
στο όνειρό μου 

το μόνο που κράτησα 
ήταν το τραγούδι μας 
το λέγαν '' αλήθεια ''

θυμάσαι;