Κυριακή 16 Ιουλίου 2017

Γυμνά

Δεν είπα τίποτε για όσα άκουγα 
τα έκλεινα στο μπαούλο της νύχτας 
Πετούσα τα αστέρια μου για φύλακες
μη μου ξοδέψουν 
το χάραμα σε άχρωμες σχισμές 
Στέρεψα τα μάτια μου τα έχτισα 
μόνο χαμόγελα να σου δίνουν 
Τίποτε δεν περίμενα 
παρά ένα χαμόγελο να κατρακυλά 
στα σκαλιά της ζωής μου 
φορώντας το στεφάνι της αγάπης 
Ο νεραϊδόκοσμος μου μεγάλωνε 
στα αποτυπώματα σου 
κι εγώ που κάθε μέρα 
τον πότιζα μη μαραθεί 
σου χάριζα τις ανάσες μου
Ναι ναι αυτές τις πνοές 
που πάνω τους οι κιμωλίες 
σου έγραφαν ακόμη μια αλήθεια 
κι έτσι ξεχνιόταν 
το μέχρι τότε ψέμα σου 
Κι άραγε τι είδες από μένα;
είδες εκείνες τις μολυβιές 
που πάνω μου 
χαράκωναν τον πόνο σου; 
μέτρησες άραγε 
τις βραδυνές μου προσευχές 
που ζέσταιναν το όνομά σου 
ξαγρύπνησες με το αθέατο 
που μέσα μου χτυπούσε; 
τι είδες να πάρει.και τώρα τι; 
Βράχηκα ν οι χαρές μου έχασα 
τα πόδια μου στη θάλασσα 
γύμνωσα 
κι εσύ ένα κύμα 
που μέσα μου κυλά
 κι ατελείωτα με κυβερνά! 


 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου