Άτιτλο

 Κι ανάμεσα στα μάτια μου και στο βλέμμα σου ένας χρόνος παιδιαστικος να μετράει τα κύματα. Σαν εκείνο το χτύπο μετρωντας τα άστρα. Εκείνο το φουλάρι στον άνεμο που κρατάει τα χέρια μας . Σφιχτά όπως οι δείκτες του ρολογιού χαμογελούν στο πέρασμα του φεγγαριού. Κι έχει μια τρυφερα το άχρονο !

Άτιτλο

 Λίγα λόγια 

στη θάλασσα  έγραψες

κι  άκουσα

τις ανάσες σου 

στα φύλλα των κυμάτων.

Παράθυρο ψυχής

Κι όταν μπορέσεις

φτιάξε ένα αστέρι 

να βρει το φως 

το μπλε του ουρανού 

Μη βάλεις χρυσόσκονη 

Δεν αντέχει το βάρος της 

το δάκρυ 

Θα βρέξει πάλι

Αρκεί ένα ανοιχτό παράθυρο 

μια χαραμάδα από γεράνι 

ίδιο με ένα χαμόγελο !

'Ατιτλο

Τα βράδια οι σιωπές

μοσχοβουν γιασεμί.
Ίσως γιατί η ανάσα τους
γίνεται λόγος που ακούει η καρδιά
Μπορεί γιατί τα φύλλα τους
είναι ένα χάδι που απαλά κυλά
Ποιος ξέρει το ποιος μπορεί
να γεύεται να αγγίζει
τη θάλασσα που από ψυχή
γεννά την μυρωδιά των άστρων
σε μια κόκκινη κλωστή
που υφαίνει αγάπη
με δάχτυλα φτερά!

Άτιτλο

Αμίλητα τα μάτια
Στο φως της τρυφεράδας
τα κύματα της σιωπής ακούν!

Γιατί

Τόσο μοιρασμένο φως Θεέ μου

τόσες γαλάζιες κολυμπήθρες 

να παίξουν τα παιδιά 

Τόσα σοκάκια λουλουδιών 

να ανταμώσουν αμάραντα 

φωνές στην ομορφιά 

γιατί καπνίζει ο ουρανός ;

γιατί δακρύζει η αγάπη; 

γιατί σωπαίνουν τα πουλιά;

Άτιτλο

Φορές που σκουπίζω με τα δάχτυλα 

το θολό του ουρανου

Τα αισθάνομαι στους ώμους μου 

Μικρά κυκλάμινα 

που χορευουν με τη φωνή τους 

Ανείπωτα κελαηδήματα 

γεννημένα στα στάχυα

Και τότε ανοίγω τα φτερά μου 

να χουχουλιάσουν στο στέρνο τους

Στέκομαι μπροστά τους 

τοσοδούλης σπόρος 

που ξυπνά στο ζεστό φιλί του ανέμου 

γεμάτο κεράσια κι αγριοφραουλιές ,

πλημμυρισμένο αρισμαρι και μέλι ψυχής

Γυμνός που έμεινα στο φως της ομορφιάς 

Τι αλλο πιο δυνατό απ την αγάπη!

Μάνα

 Σε βρίσκω μάνα
Εκει που με τραντάζουν οι μπόρες
να με σκεπάζει ο ήλιος σου 
Στο ανάλαφρο αεράκι 
να κουβεντιάζει ο λυγμός σου 
Στις πεταλούδες που γεννούν την άνοιξη 
να βάφεις με χρώματα τις ρίζες 
Στις φωνές των παιδιών 
κρυμμένες φτερούγες στα στήθια σου 
Στους κόπους σου 

να ζεσταίνουν τα αμάραντα
την ψύχρα του θολού καιρού 
Στις πασχαλιές αγγίζω το άρωμά σου 
γυμνές ρυτίδες που φεγγοβολούν 
Σε βρίσκω μάνα 
σε χίλιους τόπους με μυριους τρόπους 
να ακολουθ'ω την ανάσα της ζωής ,
να μικραίνω να μεγαλώνω 
υστερα πάλι να γεννιέμαι σπόρος της γης 
Κι αλήθεια μάνα 
ποιο λάβδανο σε πότισε κι έγινες 
φωλιά των άστρων και γη των λουλουδιών,
φωνή του αέρα στα στήθια των πουλιών,
κλαρί της θάλασσας να ταξιδεύει ο ουρανός 
ηλιόπετρα της πίστης που χει τα φύλλα ανοιχτά 
κι η πιο γλυκιά αγκαλιά το χτύπο της να τραγουδά!

Άτιτλο

Κι αν δεις το σούρουπο 
με τα μάτια σου μοιάζει 
Μα πως 
σαν βγαίνουν τα άστρα 
με την ψυχή φεγγοβολούν !

Μικρός Αποσπερίτης

Ένας μικρός Αποσπερίτης είσαι μάτια μου 

Στο στόμα μιας κουρασμένος άνοιξης 

βυζαίνεις το φως των λουλουδιών

Κι εγώ η τυχερή 

που σε χώρεσα στα στήθια μου . 

Στα Άγραφα και στης σιωπής τα σκαλοπάτια

κουβεντιάζοντας 

μαθαίνουμε το χρώμα της σκιάς 

κι ύστερα πάνω της αφήνουμε τα χρώματα 

να ανασαίνει γυμνά το μοβ της ζεστασιάς. 

Πώς αλλιώς! 

Στα στενά της άγονης γης 

φλόγα τα φύλλα της τριανταφυλλιάς. 

Κι όπου κοιτώ κι όπου κοιτάς 

στάζει το αγιόκλημα κερί 

μοίρασμα να χει η ομορφιά 

κι ότι ανεμίζει στα ψηλά 

είναι ο χτύπος της καρδιάς!

Γυμνά στο φως

Να το παλεύεις 

Να το παλευεις καρδούλα μου 

Ωσπου να ανθίσουν τα αμάραντα 

μέχρι του τέλους τη αρχή 

την ακρη που συναντά τον κύκλο

Τη μυρωδιά της γαζίας 

στο άγονο χώμα 

Να συναντάς το δάκρυ πέρα απ το βλέμμα 

στη ζωγραφιά του βράχου 

Κι όταν τα συνεφα σκεπάζουν το φως 

να ανατελεις ήλιος ψυχής ζεστός 

Να το παλευεις μάτια μου 

εσυ το νήμα εσυ ο κόμπος 

εσυ της λύσης ο καρπός 

κι όταν αλλάζει ο καιρός 

εσυ να το θυμάσαι 

πως εισαι γη , έναστρος ουρανός 

κι ο αέρας που διπλώνει στο μελτέμι 

κι ανάβει ηλιοβασίλεμα 

να βρει το όνειρο το δρόμο της αγάπης 

στο χρώμα που γελά ο Θεός 

Να το παλευεις καρδούλα μου

δεν εχει άλλο τρόπο 

Οι ανθρωποι γεννηθηκαν 

στη μυρωδιά ενός παιδιού 

κι εκεινο το χαμόγελο 

γινηκε τοπος τους κοινός 

λευκαίνουν το τραγούδι 

και βαφουνε τις νότες 

με της καρδιάς τον ήχο

στου γέλιου τους τη γύμνια

μοιράζοντας το φως !

Ατιτλο

Κι είναι και τούτα τα γεράνια

Που δεν γνωρίζουν 

Την σιωπή του κόσμου 

Κι ανθίζουν και τραγουδούν 

Σαν κεινες

Τις ανθεκτικές ψυχές 

Που ομολογούν στον άνεμο

Το χρώμα των χειλιών τους!

Ξύπνα μαμά ( Αφιέρωμα -Παγκόσμια μέρα κατα του παιδικού καρκίνου)

Φοβάμαι  μαμά 

Όχι ενέσεις , γιατρούς και γιατρικά

Μήτε οτι μου τυχε κι από παιδι 

εγινα δάσος που φυλάει 

τα δεντρα του από τη φωτιά

Φοβάμαι εκείνα τα άγρια πουλιά 

που από γεράκια εγιναν άνθρωποι 

που κλέβουν τη ζωή ,

σκοτώνουν και φιμώνουν την ανάσα στα παιδιά

Παλεύω μαμά 

με άγρια θεριά με μια σφεντόνα 

που μου έμαθες να χω για οπλο στην καρδιά 

με κεινα τα βόλια που παίζαμε με τον μπαμπά 

κι έμειναν ζεστα παιχνίδια 

να μου ξυπνούν την ομορφιά

Παλεύω μαμά μαζί με κείνα τα παιδιά 

που δε χορταίνουν το τρέξιμο και το κρυφτό

μες την αλάνα του κόσμου να γνωρίσουν την χαρα 

Κοιμήσου μαμά 

κι εγω σαν φυλαχτό στα ματια σου θε να πετώ

στους πύργους απ την αμμουδιά 

φτιάχνω σπιτάκια στα αστεγα πουλιά 

Ξύπνα μαμά 

εγω είμαι εδώ στην αγκαλιά σου 

με ένα κρυμμένο θησαυρο σε ένα μου φιλί 

να σου ροδίζει την αυγή 

Ξύπνα μαμά και πες τους 

μόνο η αγάπη δυναμώνει την καρδιά 

Πες τους πως τα παιδια είμαστε σπόροι 

που φτιάχνουν γη και ουρανό 

να ξεπλυθεί ο κόσμος , να ανθίσουν αστρα ,

να μεγαλώσουν βιολέτες και βασιλικοί 

γέλιο να σπείρουν με ήλιο και βροχή 

Ξύπνα μαμά μικροί θεοί το τραγουδούν 

το σ αγαπώ απ την αρχή 

και ντύνονται οι μεγάλοι σε αιώνια μουσική ! 

Σκόρπιες σκέψεις

Κι έτσι έρχεται το βολικό κομμάτι

Αυτό μας αθωώνει από όλους κι από ολα

Δε φταίμε εμεις η κοινωνία που άλλαξε 

Κι αναρωτιέμαι ποιος ειναι η κοινωνία;

Δεν είμαι εγω δεν εισαι εσυ;

Κάποιος φεύγει κάποιος έρχεται αδιάφορα 

Γεμίζουν κενα δίχως ουσία 

σε αναμονή το νοιάζομαι στην προσμονή το ειδα 

μα πάλι ένα μισό ερώτημα κλείνει την απάντηση

Μια παύλα σταματάει το δάκρυ της βροχής 

κι υστερα πάλι ανοίγει ο δρόμος 

προς προς το στάχυ της ελπίδας 

Και πως αλλιώς ; ετσι δεν ειναι ο δρόμος μας;

Γεμάτος ανηφοριές του φεγγαριού 

γεμάτος κι από κατηφοριές του ξάγναντου 

Γνώστες της παράνοιας 

πραγματογνώμονες της υλης 

κι απάνω στο λυρί ενός κοκκινολαίμη 

το φτερό της ουσίας . η γευση στο νόημα 

η λαχτάρα στο βλέμμα κι η μοναξιά του βιολιστή.

Αντίλαλος η μουσική ποιος βλέπει που κυλά,

ποιος ανταμώνει το νεύμα της , 

που στέκει η ιστορία μας , που γαληνεύει η ψυχή 

που ξαποσταίνει  η γαζία 

Η αμφισβήτηση κι ο ρόλος του ψαχνω 

Γυρεύω τον ήλιο,το φως ,το στέκι των ανθρώπων 

στο αντάμωμα των γλάρων .

Αμείβομαι με τις φωνές των λουλουδιών 

στο στόμα των παιδιών 

κι ετσι με κατακόκκινη τη γευση 

η γλώσσα μου φτανει στα αυτια σου 

Ξενόγλωσση ή το άγγιγμα 

δική και άγνωστη .

Μα κοίτα πως γελά ο άνεμος 

βυζαίνοντας πολλά ανθισμένα στάχυα !

Κι αν ήξερες

 

Κι αν ήξερες τι ήλιο κρύβεις μέσα σου!

Μια θάλασσα και συ γεμάτη γαλάζιο

Να ρουφά με δίψα την ομορφιά

Λικνιζοντας το κορμί

ανάμεσα στα βράχια της αγάπης 

Και τις πορτοκαλιές της ζεστασιάς!

Αγαπη

Μου φτάνει ένα χαμόγελο 

Να ταξιδεύει τον κόσμο 

Ένα γεράνι να μοσχοβολα στις αυλές 

ένα αηδόνι να τραγουδά στις φωνές 

των ανθρώπων 

κι ένα ακατέργαστο φιλί

Να κελαηδα στις καρδιές υφαίνοντας

Τη ζεστασιά της αγάπης!

Καλές γιορτές με πολύ πολύ αγάπη

Κοντεύουν Χριστούγεννα 

και γίναν οι ευχές πουλια 

να αγκαλιάσουν τον κόσμο

Γαζίες να σβήσουν τους καπνούς 

Βροχή να λυτρωθει η θάλασσα 

Φλόγες να ζεσταθει το άστεγο 

Κύμα να παρασύρει τη φωτιά 

Γινανε κρίκοι να νιωσει αγκαλιά η μοναξιά

Ένα φιλί να γευεται η ανατολή 

'Αστρο να φωτιστεί η κάθε αυλή 

Ένα παιδί που την αλήθεια του χτυπά 

μες των ανθρώπων την καρδιά 

Κι έγινε η αγάπη προσευχή 

η ειρήνη να αγκαλιάσει τη ζωή

να ποτιστει ολάκερη η γη.

Κι εγω που εσένα νε κοιτώ 

στα μάτια σου διαβάζω τη δική μου ηχώ 

Ακούω τη δική σου τη φωνή 

σ ολα τα βήματα που δενουν το μαζί

Βλέπω σε όλους και στον καθένα χωριστά 

την προσμονή να ανάψουν ματια γελαστα!

 

Η παπαρούνα της αυγής

 Τι ειρωνεία Θεε μου 

Να μιλάνε ολοι για σένα χωρίς εσένα.

Μα εσυ ψυχή μου εισαι λουλούδι του αγρου 

Εισαι το ατέρμονο της γης του ουρανού 

Η ανάσα και η ζωή 

εισαι του ήλιου το ζεστό το φως

Η παπαρούνα της αυγής 

που ανάβει κόμπους 

και λύνει φάρους της πληγής

Εισαι του αβόλευτου το κόκκινο γλυκό κρασί 

που πίνει καθάριο το νερό να ποτιστεί η γη

Το χρέος που ξοδεύεται

και μένει ένα περίσσεμα 

να δροσιστεί ολάκερη του κόσμου η αυλή 

Εισαι του αγέραστου πλάτανου σκιά 

που ανάμεσα 

από τα μυστικά σου φανερώνεται η λαλιά 

Το καναρίνι που ανθει 

στο κέρασμα της αστραπής 

και στη φωλιά του ολου η ατέρμονη φωνή 

Ο αντίλαλος που αδημονεί 

στο ψέμα την αλήθεια του να βρει 

Εισαι του χθες ο άγιος σπόρος της πηγής 

του σήμερα προστάτης και προσκυνητής 

του αύριο το σήμα 

και νόημα μιας λεύτερης πνοής 

Μιας καταιγίδα το φιλί 

που αντάμωσε αετό και έσταξε το βασιλικό 

στην πιο ψηλή κορφή 

Εισαι το γέλιο 

που από το δάκρυ εχει γεννηθεί 

κι επλασε τόπο τη χαρά 

με γόνιμο χωμα τα φτερά .

Το αγέραστο που αιμορραγεί

στο κέρδος της αποκοτιάς 

και στήνει εξέδρες κόπου αγκαλιάς 

γλυκός να βγει νοτιάς 

Εισαι το αστέρι το βορρά 

του αιγαίου η απάνεμη νυχτιά 

και το μπουρίνι που αλυχτά  στο αδικο 

και δίνει δίκιο 

στο ανάλαφρο το κύμα που ασύνορα κυλά 

Εισαι το δρόμου ποιητής και ο ζωγράφος 

στον πίνακα της μιας στιγμής 

Ο μουσικός της μιας δραχμής 

που χει τον πλούτο της ψυχής 

Το ατέρμονο που μέσα μας κυλά 

ένα μικρό ποτάμι 

που δεν μιλά σε στάσιμα νερά 

μα γάργαρα περνά από το χρόνου τα στενά 

δίχως τα πρέπει τα καθως πρέπει ξεπερνά 

κι αφήνει άδολα τον έρωτα την αγάπη 

να γράφει στίχους εκει που καίει ο πάγος

και αναβλύζουν οι δρόμοι ζεστασιά

Ένας μικρός θεός που τα αθεα χτυπά 

να ζυμωθεί η απλότητα σκορπίζοντας την υλη 

σπουδαία και μεγάλα με αυλα αγαθά 

σε κήπους που μεγαλώνει ο ουρανός 

κι ανθίζουν άστρα που γεννά η καρδιά !

Άτιτλο

Μα πιο πολύ 
λάτρεψα εκείνα τα θλιμμένα μάτια 
παιδια που γελάστηκαν 
κι απόμειναν με απορία 
να κοιτούν τα αναμμένα φωτα γελώντας,
προσμένοντας λιγο από το αστρο, 
ισο με τη ζωή ίσο με το πιόμα της γεύσης ,
από κομμένους σπορους ροδιού. 
Ίδια με κάτι ασπρομαλικες  
νιφάδες της ζεστασιάς 
που νικημένα νικούν ακόμα το δέντρο

στο μέτρημα του δάσους ! 

Απάνεμο λιμάνι

Ας θρηνήσουμε λοιπόν 

εξ απαλών ονύχων 

τα δύσμοιρα περιστέρια 

με φρόνημα τρυφερό 

κι ορμής το πρωτο θάμα 

Την προσοχή τους 

λίγος αέρας κούφιος τράβηξε 

κι οπου γυρίζαν 

οι ευστοχοι γέλωτες 

τα μάτια τους ορίζοντες λαλούσαν 

Ας μυρίσουμε τον ηχο της κάπνας 

στη βροχή να θέσουμε ελπίδα

να ξεπλυθεί το αγιάζι 

Ας μη λυγίσουμε 

στης λαίλαπας τον ποταμό 

κι ας πλημμυρίσουμε 

με χέρια το σκοτάδι 

να αναψει φως στης γέννας τον ανθό 

εκει που ζουν οι έγνοιες 

και φέγγει φάρος της ανθρωπιάς λιμάνι !